Τεμαχίζοντας τον «Φάουστ». Το αριστούργημα του Γκαίτε «διαιρέθηκε» στα πέντε και μετατράπηκε σε μια παράσταση σαν ροκ συναυλία

Πρώτη σειρά, από αριστερά: Βασίλης Μαυρογεωργίου, Γιώργος Βαλαής, Αριάν Λαμπέντ. Δεύτερη: Αγγελική Παπούλια, Δέσποινα Κούρτη, Γιάννος Περλέγκας. Και στην κορυφή ο Χρήστος Πασσαλής, που μαζί με τους Αργύρη Ξάφη, Γιώργο Γάλλο, Χρήστο Λούλη, την Αργυρώ Χιώτη και την Εύη Σαουλίδου ανέλαβαν να τεμαχίσουν τον «Φάουστ» του Γκαίτε

  • Μία από τις μόδες που έκαναν την εμφάνισή τους στη θρυλική δεκαετία των 70s ήταν και το να παίζονται οι ροκ δίσκοι ανάποδα, με την ελπίδα ότι σε κάποια από τα τραγούδια θα ακούγονταν καθαρά και ξάστερα κρυμμένα μηνύματα προς τον σατανά. Και αν ο «Φάουστ» του Γκαίτε είναι το κατεξοχήν έργο που έδωσε στον διάβολο τη θέση που του αξίζει, ήτοι πρωταγωνιστική, οι συντελεστές της ομώνυμης παράστασης του Εθνικού, που ανεβαίνει την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου στο κτίριο Τσίλλερ, έκαναν αυτό ακριβώς που όφειλαν να κάνουν: όταν το απαιτητικό εγχείρημα άρχισε να βαραίνει τους νεανικούς τους ώμους- από τη στιγμή που κάποιες παλιές καραβάνες του θεάτρου άρχισαν να λένε και να γράφουν «Μα πώς θα χειριστούν ένα τόσο σημαντικό έργο τόσο άπειροι δημιουργοί;»-, πολύ απλά διάβασαν το έργο… ανάποδα. Σαν έναν χαρντ ροκ δίσκο που δεν κυκλοφορεί πια και επειδή το πικ απ έχει χαλάσει τον αφήνουμε να σκονίζεται στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης. Ξεσκονίζοντας και ξεψαχνίζοντας τον Γκαίτε, ο Γιώργος Γάλλος, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ο Αργύρης Ξάφης, η Ομάδα Βlitz ( Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής ) και η Αργυρώ Χιώτη χώρισαν το έργο σε πέντε μέρη για να τα σκηνοθετήσουν ξεχωριστά. Το αποτέλεσμα: μια παράσταση με κοινή αισθητική, σαν ροκ συναυλία με κέφι, νεανική ορμή, διάθεση για φλερτ, μυστηριώδεις γυναίκες και καταφερτζήδες άνδρες. Και με τον Μεφιστοφελή να οργώνει τη σκηνή κινώντας ή κόβοντας τα νήματα.
  • «Ρυθμός, ελαφρότης, χαλαρότης» ήταν το τρίπτυχο που φώναξε κάποιος από τον θίασο το βράδυ της περασμένης Κυριακής, λίγο προτού αρχίσει η πρόβα-πέρασμα στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος». Οι ηθοποιοί εισέρχονται στη σκηνή, ενώ οι θεατές βολεύονται στα καθίσματά τους. Ενα τραγούδι βγαίνει από το ηχείο, το οποίο αλλάζει χέρια κάθε τόσο. Οποιος το αποχωρίζεται παίρνει τη θέση του στη σκαλωσιά-σκηνικό, η οποία καλύπτει όλον τον τοίχο και παραπέμπει σε παλαιά βιβλιοθήκη, γεμάτη με τόσες πληροφορίες που ακόμη κι ο απελπισμένος, παντογνώστης Φάουστ να είσαι δεν προλαβαίνεις να συλλέξεις μέσα σε μια μόνο ζωή.
  • Πρώτης τάξεως διάβολος ο Γιώργος Βαλαής αρχίζει να μιλά-απαγγέλλει σε τόνους που θυμίζουν πολύ τον Κωνσταντίνο Βήτα στα πρώτα βήματα των Stereo Νova. Το μικρόφωνο είναι στερεωμένο πιο πάνω από τα χείλη του, και έτσι ακόμη κι αυτός, «ο άρχοντας του σκότους» αναγκάζεται να σταθεί στις μύτες των ποδιών του σε μια περίεργη ικεσία. «Στην αρχή δεν υπήρχε τίποτα και μετά αυτό το τίποτα εξερράγη!» βροντοφωνάζει ανάμεσα σε γέλια και στη μελωδία που βγαίνει από ένα κουρδιστό παλιό παιχνίδι. Την ίδια παιχνιδίζουσα διάθεση ακολουθεί όλη η παράσταση.
  • Τα πέντε μέρη χωρίζουν ή ενώνουν ζευγάρια ηθοποιών ντυμένα με ολόσωμες μαύρες φόρμες που πάνω τους είναι ζωγραφισμένα όλα όσα κρύβουν μέσα τους, τα κόκαλά τους δηλαδή. Εδώ θα δούμε τον Φιτζέραλντ να έχει μια σύντομη φιλοσοφική συζήτηση με τον Χέμινγκγουεϊ, όπως αργότερα θα κάνουν οι Μπόνι και Κλάιντ, Γκαίτε και Σίλερ. Αλλά και ο Μπέργκμαν με τον Ταρκόφσκι: «Το στυλ ανάμεσα στις ταινίες σου άλλαξε τρομερά» θα πει ο δεύτερος. «Ναι, αλλάζω στυλ ακόμη και μέσα στην ίδια ταινία. Το βλέπει κανείς και στους νέους σκηνοθέτες» θα πει ο πρώτος. Σαφής υπαινιγμός για τη σύμπραξη τόσων διαφορετικών… ομάδων αίματος μέσα στην ίδια παράσταση.
  • Το ασθενές φύλο αναδεικνύεται το δυνατό χαρτί της παράστασης με τις πέντε ηθοποιούς να εντυπωσιάζουν άλλοτε ως εύθραυστα και άλλοτε ως πεισματάρικα πέταλα της ίδιας Μαργαρίτας. Η «Βαλπούργεια Νύχτα» είναι απολαυστική, με μία σκούπα και δύο κοντάρια-καθαριστικά τζαμιών να φορούν λευκό φανελάκι και να παίρνουν τον ρόλο εσταυρωμένων. Λίγο πριν από το τέλος, ο Χρήστος Πασσαλής θα μιλήσει σε σπαρακτικό υπερσυντέλικο: «Να μην είχα γεννηθεί. Να μην είχε γεννηθεί. Να μην είχαμε γεννηθεί».

Πρεμιέρα την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου, στο κτίριο Τσίλλερ, Αγ.Κωνσταντίνου 22-24. Περιοχή: Ομόνοια. Τηλέφωνο: 210-3305.074.

  • της αστεροπης λαζαριδου | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: