Monthly Archives: Μαρτίου 2009

Βραβεία Χορν και Μερκούρη 2009

  • Ο σταυρός του Δημήτρη Χορν και η καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη θα περάσουν σε δύο νέους ηθοποιούς, σε ένα αγόρι και ένα κορίτσι, την προσεχή Τρίτη στο πλαίσιο της 9ης εκδήλωσης των (επαμειβόμενων) βραβείων «Δημήτρης Χορν» και της 3ης των βραβείων «Μελίνα Μερκούρη». Υποψήφιοι είναι οι Ευθύμης Παπαδημητρίου (για δεύτερη χρονιά), Μιχάλης Οικονόμου, Νίκος Πουρσανίδης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μάνος Καρατζογιάννης και Παναγιώτης Κατσώλης και οι Ελένη Μαυρίδου, Μαρία Κίτσου, Βίκυ Παπαδοπούλου και (για δεύτερη χρονιά) Λουκία Μιχαλοπούλου. Την επιτροπή αποτελούν οι Κώστας Γεωργουσόπουλος (πρόεδρος), Σταμάτης Φασουλής, Ξένια Καλογεροπούλου, Λυδία Κονιόρδου και η δημοσιογράφος Αντιγόνη Καράλη. Την εκδήλωση οργανώνουν ο Στ. Φασουλής μαζί με τους Θεοδόση Ισαακίδη και Μανουέλα Παυλίδου. Βραβείο «Δημήτρης Χορν» έχουν λάβει ως σήμερα οι Δημήτρης Ημελλος (2001), Αργύρης Ξάφης (2002), Χρήστος Λούλης (2003), Κώστας Βασαρδάνης (2004), Νίκος Καρδώνης (2005), Κώστας Γάκης (2006), Γιάννος Περλέγκας (2007) και Θανάσης Αλευράς (2008). Οσο για το «Μελίνα Μερκούρη» η Εύη Σαουλίδου (2007) και η Στεφανία Γουλιώτη (2008). Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 7 Απριλίου στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» (Αμερικής 10) στις 20.00. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό.

Το «Πεθαίνω σα χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη στο Παρίσι

  • Ο μονόλογος του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σα χώρα» παίζεται σε γαλλική μετάφραση αυτή την εποχή (και ως τις 7 Απριλίου) στο Παρίσι, με την Αν Αλβαρό «να διασχίζει μια γλώσσα όπως διασχίζουμε μια χώρα», όπως γράφει σχετικά ο γαλλικός «Μonde». Στη σκηνή του θεάτρου ΜC 93, στο Μπομπινί, και σε σκηνοθεσία της Αννας Δημητριάδη (απλή συνωνυμία) αναβιώνει αυτή η κραυγή από τη λεπτή, ντυμένη στα κόκκινα σαν το αίμα σιλουέτα της γαλλίδας ηθοποιού. Βαθύς γνώστης της γαλλικής γλώσσας, ο Δημήτρης Δημητριάδης έχει μεταφράσει στα ελληνικά έργα των Ζενέ, Μπλανσό και Μπατάιγ, ενώ για την προσεχή θεατρική χρονιά το θέατρο Οντεόν έχει περιλάβει πολλά έργα του στο ρεπερτόριό του: πρόθεση του Ολιβιέ Πυ είναι να κάνει γνωστό τον έλληνα θεατρικό συγγραφέα στο παρισινό κοινό.

Σήμερα η συνάντηση θιάσων- ΥΠΠΟ

  • Θα συναντηθεί τελικά ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς με τους εκπροσώπους των επιχορηγούμενων θιάσων. Μετά τη μεσολάβηση του γενικού γραμματέα του ΥΠΠΟ Θοδωρή Δραβίλλα, ο οποίος συναντήθηκε μαζί τους την περασμένη Παρασκευή, το ραντεβού ορίστηκε για σήμερα στις 17.30 στο κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η συνάντηση πραγματοποιείται μία ημέρα πριν από τη συνέντευξη Τύπου που είχαν εξαγγείλει οι επιχορηγούμενοι θίασοι από την προπερασμένη Δευτέρα και η οποία θα δοθεί αύριο στις 12.00 μ. στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Εκεί οι σκηνοθέτες Θανάσης Παπαγεωργίου και Διαγόρας Χρονόπουλος, καθώς και ο ηθοποιός Δημήτρης Τάρλοου, θα τοποθετηθούν εξ ονόματος των υπολοίπων σε μια συζήτηση που θα συντονίσουν η Ξένια Καλογεροπούλου και ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και στην οποία έχουν κληθεί όλοι οι επιχορηγούμενοι θίασοι, καθώς και εκπρόσωποι του ΕΚΕΘΕΧ. Με κύριο αίτημα την αδιαφορία του υπουργείου Πολιτισμού και την παντελή έλλειψη θεατρικής πολιτικής οι άνθρωποι του θεάτρου θα εκφράσουν τις θέσεις τους. Αλλωστε θα έχει προηγηθεί η συνάντηση με τον υπουργό Πολιτισμού. [Το Βήμα, 31/03/2009]

Ο Ρομπέρτο Μπενίνι στο Μέγαρο Μουσικής

  • Αποσπάσματα από τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη θα παρουσιάσει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ο ιταλός ηθοποιός και σκηνοθέτης Ρομπέρτο Μπενίνι. Με τον ευρηματικό πρόλογο και τους αξιαγάπητους αυτοσχεδιασμούς του, ο Μπενίνι στοχεύει να προσδώσει λαϊκότητα στη «Θεία Κωμωδία», φέρνοντάς τη πιο κοντά στον θεατή. Ο τίτλος των παραστάσεων που θα δοθούν την Τρίτη 5 και την Τετάρτη 6 Μαΐου είναι «Ιnferno e Ρaradiso» («Κόλαση και Παράδεισος»). Να σημειωθεί ότι οι παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής εντάσσονται στο πρόγραμμα παγκόσμιας περιοδείας του Μπενίνι, ο οποίος το 1997 «σκλάβωσε» εκατομμύρια θεατές ανά τον κόσμο με τη βραβευμένη με Οσκαρ ταινία «Η ζωή είναι ωραία». Η προπώληση εισιτηρίων θα ξεκινήσει την Τετάρτη 1 Απριλίου από τα ταμεία του Μεγάρου Μουσικής και την οδό Ερμού 1 (τηλ. 210-7282.333). Τιμές εισιτηρίων: 35 (Φοιτητικό), 50 (Γ΄ ζώνη), 70 (Β΄ ζώνη), 90 (Α΄ ζώνη) και 110 (VΙΡ) ευρώ.
Guido, Dora & Giosue Guido, Dora & Giosue Roberto Benigni in his Oscar®-winning role as Guido Orefice Nicoletta Braschi stars as Dora Giorgio Cantarini stars as Giosue Guido & Giosue

    Ο «Βόιτσεκ» στα κρατητήρια. Στον Χώρο Ιστορικής Μνήμης το έργο «Ρuerto Grande», σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη

      • Oύτε ηθογραφικό ούτε ρεαλιστικό, με έναν λόγο διάφανο και αφηρημένο, που έχει αφετηρία άλλα κείμενα. Το θεατρικό του Μάνου Λαμπράκη με τίτλο «Ρuerto Grande» αποτελεί την επιλογή της Ρούλας Πατεράκη και του Δραματικού της Θεάτρου, μετά το Πάσχα, στην Αθήνα. «Πρόκειται για ένα μετα-κείμενο του “Βόιτσεκ” του Μπύχνερ που διαθέτει εντελείς χαρακτήρες» σημειώνει η σκηνοθέτις. Από το 2005 που το πρωτοδιάβασε γοητεύθηκε και συγκινήθηκε από τη γραφή του- γι΄ αυτό και στην πρώτη εκδοχή του το διάβασε στο πλαίσιο του Θεατρικού Αναλογίου. «Με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει, όπως ο Χάινερ Μύλερ και ο Μπερνάρ-Μαρί Κολτές. Διαθέτει μια θεατρικότητα και ήταν ιδιαίτερα σημαντικό το ότι σκεφθήκαμε αυτόν τον ειδικό χώρο μνήμης για να το παρουσιάσουμε.Το γεγονός ότι δεν έπρεπε να τον πειράξουμε καθόλου μας έκανε να περιορίσουμε κάθε άλλη διάθεση και να επικεντρωθούμε στην καθαρά θεατρική του διάσταση. Είναι μια μεγάλη περιπέτεια». Ενας κεντρικός ήρωας, ως άλλος Βόιτσεκ, εξωθείται στην απόλυτη αποκτήνωση, στον εξευτελισμό, μετατρέπεται σε πειραματόζωο και καταλήγει να γίνει φονιάς: αυτός είναι ο Μπούνκερ του «Ρuerto Grande», όπως τον εμπνεύστηκε ο Μάνος Λαμπράκης, επηρεασμένος, όπως ομολογεί, από τη Σάρα Κέιν και το «Καθαροί πια». Τι σημαίνει ο τίτλος; «Μεγάλο λιμάνι ή μεγάλο πέρασμα» απαντά ο ίδιος. Ισως το πέρασμα στην άλλη πλευρά της ζωής… Εκτός από τη σκηνοθεσία, η Ρούλα Πατεράκη υπογράφει και τους φωτισμούς, ενώ ο συγγραφέας έχει και τη μουσική επιμέλεια της παράστασης. Παίζουν: Κοσμάς Φοντούκης, Διονύσης Ποταμίτης, Ενκε Φεζολάρι, Λένικα Αρφάνη, Κώστας Σειραδάκης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Σαράντος Ρηγάκος κ.ά. Η πρεμιέρα θα δοθεί στις 24 Απριλίου στον Χώρο Ιστορικής Μνήμης (1941-1944), πρώην κρατητήρια της Κομαντατούρ (Κοράη 4).
      • ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 31 Μαρτίου 2009

      Το χάπι Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.

      • Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη από όση περιμέναμε μάς έδωσε η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.», στην προχθεσινή της πρεμιέρα στο Εθνικό Θέατρο στο Γκάζι. Φυσικά και περιμέναμε πως το έργο της Λένας Κιτσοπούλου που σκηνοθέτησε η ίδια, μαζί με την πρωταγωνίστρια της παράστασης Μαρία Πρωτόπαπα, θα είχε τα βασικά συστατικά της γραφής της: την αναιδή ειλικρίνεια ενός ελεύθερου πνεύματος που ξετυλίγει την ιστορία της με ευρηματικό αυτοσαρκασμό. Η παράσταση όμως πρόσθεσε στην πρώτη ύλη μια αφάνταστη γοητεία. Γιατί μπόρεσε με φινέτσα, ρυθμό και ειλικρίνεια να ισορροπήσει ανάμεσα στο πραγματικό και το μυθολογικό. Και πάνω απ΄ όλα να μας δείξει το καινούργιο. Ξεκίνησε ως θεατρικό ντοκουμέντο. Με βιντεοσκοπημένη τη συνέντευξη της Κιτσοπούλου, η οποία απαντούσε σε ερωτήσεις, με αφορμή τη «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.». Λόγος συγκροτημένος, ανάμεσα στο κοινότοπο και το απρόσμενο, που ανατρεπόταν από ένα υφολογικό καμουφλάζ (σα να μιλούσε μια καταξιωμένη περσόνα που κάποιον μας θύμιζε…). Μετά άρχισε το έργο. Η ηρωίδα- Μαρία Πρωτόπαπα αμπαρωμένη στην κουζίνα της εξομολογείται. Τα λέει όλα τραγουδώντας, χορεύοντας, μαγειρεύοντας φακές, σωπαίνοντας. Η εξορθολογισμένη ωριμότητα στο χειρουργικό τραπέζι, απ΄ όπου βγαίνουν άντερα, σπλάχνα, νεύρα. Τερατουργώντας ακατάπαυστα, με υποχθόνιο σαρκασμό και καλής ποιότητας χιούμορ, σπρώχνει την ύπαρξή της στα άκρα. Στα χάπι Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. θα βρει τη λύση. Κι όταν, λίγο πριν από το τέλος, μεταβεί στον άλλο κόσμο, όλα κι όλοι (ο κομπλεξικός Άγιος Πέτρος, που την πλακώνει στα χαστούκια τιμωρώντας την για την αχαριστία της- τα είχε όλα κι όμως αυτοκτόνησε- ο Τσιτσάνης που ήταν… ο Καρυωτάκης και που την παρηγορεί επαναλαμβάνοντας το ίδιο τραγούδι) την ξαναγυρίζουν στα ίδια, φρικαλέα ειωθότα. Αυτή η ανήσυχη τριανταπεντάρα δεν θα ησυχάσει ποτέ. Αυτή η ταραγμένη ψυχούλα δεν θα γεράσει ποτέ.
      • ΔΙΚΤΥΟ, Ε.Δ.Χ., ΤΑ ΝΕΑ, 31/03/2009

      ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΝΙΓΚΟΥΝΤΑ. «Γένεσις» με πρόκληση

      Η ομάδα Κανιγκούντα  παρουσιάζει το «Γένεσις Νο 2»  έως τις 13 Μαΐου στο «Θέατρο  Τέχνης». Τον ερχόμενο  χειμώνα θα συνεργαστεί με το  Εθνικό Θέατρο για τη  «Βεγγέρα» του Καπετανάκη
      • Μέσα σ΄ όλη αυτήν την τηλεοπτική ψευτοδημοσιότητα, που μας κάνει να νομίζουμε ότι οι καλλιτέχνες είναι του χεριού μας, υπάρχουν κι αυτοί που κάνουν πράγματα που ονειρεύονται. Που εργάζονται για το καλό θέατρο. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η θεατρική ομάδα Κανιγκούντα. Άρχισαν πριν από τέσσερα χρόνια, δουλεύοντας πάνω στην «Ηλέκτρα» του Χόφμανσταλ και τη «Βοσκοπούλα». Τώρα, παίζουν στο «Θέατρο Τέχνης- Φρυνίχου» το πρωτοπαρουσιαζόμενο, τολμηρό έργο του νεαρού Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Βιριπάεφ «Γένεσις Νο 2». Κείμενο σύγχρονο και οργισμένο, με έναν φιλοσοφικό προβληματισμό πάνω στο «χαμένο νόημα» της ζωής, όπου τα πρόσωπα είναι επινοήσεις μιας γυναίκας έγκλειστης σε κάποια ψυχιατρική κλινική της Μόσχας. «Πρόκειται για ένα κείμενο που διαρκώς εκπλήσσει, συνδυάζοντας την παραδοσιακή δραματουργία με το θέατρο- ντοκιμαντέρ και τον ποιητικό λόγο με το τραγούδι, μιλώντας για την πραγματικότητα που μας περιβάλλει και τα μεγάλα ερωτήματα του σήμερα» λέει ο Γιάννης Λεοντάρης, μόνιμος σκηνοθέτης της ομάδας και εξηγεί το όνομα «Κανιγκούντα», που είναι εμπνευσμένο από την «Έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Όπου ο θεατρίνος του περιπλανώμενου μεσαιωνικού θιάσου δίνει στη γυναίκα που κλέβει από τον σιδερά του χωριού, το φευγαλέο όνομα Κανιγκούντα. Περιπλανώμενοι και οι ίδιοι στον χώρο του θεάτρου, αλλά σταθεροί στους στόχους τους για την «κατανόηση των κειμένων και τη δημιουργική συνεργασία τους στις πρόβες», έχουν διαμορφώσει προσωπικό ύφος και ήθος, τη δική τους μέθοδο δουλειάς. Στοιχεία που εκτιμήθηκαν από τον Γιάννη Χουβαρδά, που τους ζήτησε συνεργασία με το Εθνικό θέατρο για την προσεχή θεατρική σεζόν.
      • ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 31 Μαρτίου 2009. Έλενα Δ. Χατζηιωάννου

      ΙΝFΟ: Στο Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν (Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210-3222.464). Παίζουν: Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Πέτρος Μάλαμας.

      The show must go on… Παραστάσεις που άφησαν εποχή στο θέατρο, στη μουσική και στο χορό ξαναζωντανεύουν στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου μέσα από κοστούμια, αξεσουάρ και ειδικά εφέ

      • Οταν το 1976 ο Πιτ Τάουνσεντ των Who έσπαγε επί σκηνής την κιθάρα του δεν φανταζόταν ότι κάποτε θα την έβλεπε ως μουσειακό έκθεμα στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου του Λονδίνου.

      Κοστούμι από την παραγωγή «The Producers» (2004), το κόκκινο φόρεμα που σχεδίασε το 1958 ο Κριστιάν Ντιόρ για τη Βίβιαν Λι κι η φόρμα που φορούσε ο Μικ Τζάγκερ στην περιοδεία του 1972. Κοστούμι από την παραγωγή «The Producers» (2004), το κόκκινο φόρεμα που σχεδίασε το 1958 ο Κριστιάν Ντιόρ για τη Βίβιαν Λι κι η φόρμα που φορούσε ο Μικ Τζάγκερ στην περιοδεία του 1972. Μάλιστα, δίπλα στην κολλητή εκρού φόρμα με τα μεταλλικά καρφιά που ο Μικ Τζάγκερ φορούσε στην περιοδεία του 1972 και πιθανότατα ακόμα τού έρχεται γάντι.

      • Οι αίθουσες που ανακαινίζονταν επί δύο χρόνια στο λονδρέζικο μουσείο άνοιξαν πριν από λίγες μέρες για να υποδεχτούν την έκθεση «Theatre and Performance», με στιγμιότυπα από την ιστορία του θεάτρου, της μουσικής, του χορού. Τα 250 εκθέματα, κοστούμια, αξεσουάρ, ειδικά εφέ, πόστερ, εκδόσεις, φωτογραφίες αναδεικνύουν την τέχνη της παράστασης που βασίζεται στην έμπνευση του σχεδιαστή και στην προσωπικότητα του καλλιτέχνη επί σκηνής, ενώ η τεχνολογία διαρκώς την εμπλουτίζει και την ανανεώνει. Μεγάλο μέρος της συλλογής προέρχεται από το θεατρικό μουσείο του Κόβεντ Γκάρντεν που έκλεισε το 2007.

      * Από τα πιο εντυπωσιακά εκθέματα είναι η θεόρατη στολή ρινόκερου από την παραγωγή του «Ρινόκερου» του Ιονέσκο, το 2007, του Ρόαγιαλ Κορτ. Ωστόσο, πιθανότατα σε δύο χρόνια θα αποσυρθεί, καθώς το ύφασμα είναι πολύ ευαίσθητο. «Οταν είδα το έργο, σκεφτόμουν πόσο «ζωντανός» είναι ο ρινόκερος», τονίζει στην «Guardian» η Κέιτ Ντόρνεϊ, επικεφαλής των 11 επιμελητών που εργάστηκαν επί δύο χρονια για την έκθεση. «Ελκύει το μάτι και είναι ένα καλό παράδειγμα κοστουμιού που βρίσκεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και το φανταστικό».

      * Χρειάστηκαν 90 ώρες εργασίας για να συντηρηθεί το φανταχτερό, κόκκινο φόρεμα του Κριστιάν Ντιόρ που η Βίβιαν Λι φορούσε το 1958 στην παράσταση «Duel of Angels». Οι συντηρητές μπήκαν σε πειρασμό να επισκευάσουν και τη σπασμένη κιθάρα του Τάουνσεντ, προτίμησαν όμως να αφήσουν τα ίχνη από το ξέσπασμά του.

      * Από το χώρο της σύγχρονης μουσικής υπάρχουν κι άλλα «κειμήλια», όπως το σατέν, με αιγυπτιακές επιρροές, κοστούμι που ο Τζίμι Πέιτζ φορούσε στις συναυλίες των Λεντ Ζέπελιν το 1975, ένα Τι-σερτ των Σεξ Πίστολς, ένα αντίγραφο του τολμηρού φορέματος της Κάιλι Μινόγκ από την περιοδεία του 2007 και το μαύρο μεταξωτό κοστούμι με το οποίο φωτογραφήθηκε ο Μπράιαν Ινο για το άλμπουμ «For Your Pleasure», λίγο πριν αποχωρήσει από τους Roxy Music.

      * Ανάμεσα στα εκθέματα κι ένα παλιό σύστημα ήχου που χρησιμοποιούσαν οι Πινκ Φλόιντ το 1970. «Ηδη από τη δεκαετία του ’70 είχαμε αρχίσει να συλλέγουμε ροκ και ποπ αντικείμενα, ωστόσο σήμερα είναι πολύ ακριβά για να τα αποκτήσουμε», συνεχίζει η επιμελήτρια.

      * Το μουσείο καυχιέται πως κατάφερε να αποκτήσει το πρωτότυπο λογότυπο των Ρόλινγκ Στόουνς με τα χείλη, που σχεδίασε το 1970 ο Τζον Πάσι, επιχειρώντας να αποτυπώσει το αισθησιακό στόμα του Τζάγκερ αλλά και την επαναστατικότητα του συγκροτήματος. Ο ίδιος ο Τζάγκερ το 1969 είχε επισκεφθεί τη Βασιλική Ακαδημία των Τεχνών του Λονδίνου και ενθουσιάστηκε από την πτυχιακή εργασία του Πάσι.

      * Από το χώρο του θεάτρου και του χορού δεν λείπουν οι αναφορές σε προσωπικότητες.

      Οι επισκέπτες μπορούν να δουν κοστούμια από τον «Οιδίποδα» που ερμήνευσε ο Λόρενς Ολίβιε στη σκηνή του Ολντ Βικ, το 1945, από τον «Βασιλιά Λιρ» του Τζον Γκίλγουντ, από τον «Ερρίκο 50» με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Εκτίθεται και το κοστούμι που φορούσε η Μαργκότ Φοντέιν το 1964, όταν χόρευε στη «Λίμνη των κύκνων».

      * Από το 1623 χρονολογείται μια σπάνια έκδοση με έργα του Σέξπιρ, ενώ ένα σύγχρονο ομοίωμα κρανίου προέρχεται από τον «Αμλετ» που ανέβηκε το 1980 στο Ρόγιαλ Κορτ και έχει πάνω του τις υπογραφές των μελών του θιάσου. Ανάμεσα στα εκθέματα και η εορταστική έκδοση του 1958 για τις 2.239 παραστάσεις της μακροβιότατης «Ποντικοπαγίδας», στο Γουέστ Εντ.

      * Η έκθεση περιλαμβάνει και σκηνικά εφέ, όπως το «πτητικό μηχάνημα» που χρησιμοποιήθηκε στην πρώτη παράσταση του «Πίτερ Παν» το 1904 καθώς και βικτωριανές μηχανές απομίμησης των ήχων της βροχής και των κεραυνών. *

      Σκωτσέζικη άνοιξη στο Λονδίνο. **Scottish Dance Theatre στο Place

      • Το πρόβλημα όταν βρίσκεσαι στο Λονδίνο δεν είναι αν θα υπάρχει κάποια χορευτική παράσταση να παρακολουθήσεις, αλλά ποιες να πρωτοπρολάβεις να δεις.
      • Είναι τέτοια η πληθώρα που μπορεί, χωρίς υπερβολή, να μιλήσει κανείς για την πρωτεύουσα του χορού. Το τελευταίο εικοσαήμερο έκανε την εμφάνισή του στο Κόβεντ Γκάρντεν το American Ballet Theatre με τη «Λίμνη των Κύκνων» ενώ το Hip Hop Dance Revolution με το «Pied Piper» στο Barbican έδωσε μια δυναμική εικόνα της ζωής στους δρόμους της πόλης. Στο ίδιο θέατρο χαρήκαμε και τον Colin Dunne με το «Out of Time», ένα multi-media show που συνδυάζει τον παραδοσιακό ιρλανδέζικο χορό με τις νέες τάσεις του σύγχρονου χορού. Το Tango Fire στο θέατρο Peacock θα κρατήσει ώς τις 11 Απριλίου ενώ μετά το «Eonnagata» των Γκιγιέμ – Μάλιφαντ στο Sadlers Wells τη σκυτάλη παίρνει το Φεστιβάλ Φλαμένκο.Ο ίδιος ο Ράσελ Μάλιφαντ με μια ομάδα που συμπεριλαμβάνει την Ελληνίδα σύντροφό του Ντάνα Φούρας, το ζεύγος Agnes Oaks-Thomas Edur (τον είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο Ηρώδειο), τον Adam Cooper του Royal Ballet κ.ά., θα παρουσιάσει αποσπάσματα από έργα του της τελευταίας 10ετίας στο London Coliseum, 7-11 Απριλίου. Δεν λείπει και ο γνωστός μας από το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας Ισραηλινός Hofesh Shechter, στο Roundhouse και πολλοί πολλοί άλλοι.
      • Κι επειδή φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση των περίφημων Ρωσικών Μπαλέτων του Σεργκέι Ντιάγκιλεφ, ο πολυπράγμων διευθυντής του Σάντλερς Ουέλς (Σπίτι του σύγχρονου χορού) Alistair Spalding παρήγγειλε 4 νέα έργα μ’ αυτό το θέμα στους τέσσερις κορυφαίους σύγχρονους χορογράφους Ράσελ Μάλιφαντ, Ντε Φρούτος, Σίντι Λάρμπι Τσερκάουι, Ουέιν Μακ Γκρέγκορι, τα οποία θα παρουσιάσει τον Οκτώβριο.
      • * Στο Place, έδρα του σύγχρονου χορού, στο Robin Howard Dance Theatre, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε (7/3) τρεις νέες χορογραφίες από το Scottish Dance Theatre. Υστερα από ένα πολύ έξυπνα σχεδιασμένο με κινήσεις των χεριών, τρυφερό 3λεπτο ντουέτο «The Long and the Short of it», των ίδιων των εκτελεστών, της νάνας Caroline Bowditch και του πανύψηλου Tom Pritchard, το «Ι Thought Ι Heard Somebody Calling», σε χορογραφία της Janet Smith, αποκάλυψε μια υπέροχα συνεργαζόμενη γυμνασμένη ομάδα που χαίρεται τον χορό της όσο τον χαίρονται και οι θεατές. Οι μαλακές βελούδινες κινήσεις τους, ιδίως στα ντουέτα, η ευαισθησία και η μουσικότητα σαν κύρια χαρακτηριστικά αγκαλιάστηκαν από τους εξαιρετικά επιδέξιους φωτισμούς του διάσημου Bruno Poet, αντανακλώντας τις φιγούρες τους πάνω στο σαν καθρέφτη γυαλιστερό πάτωμα. Δημιουργώντας την πρώτη της χορογραφία με την ομάδα «Α Visitation», η βραβευμένη Νορβηγή Ina Christel Johannessen προτίμησε να ασχοληθεί με τον κόσμο των φαντασμάτων και των μανεκέν (περίεργος συνδυασμός!) χρησιμοποιώντας ακόμα και το στρογγυλό τραπέζι για να καλέσει τα πνεύματα των νεκρών. Το έργο σώθηκε και καταχειροκροτήθηκε κυρίως για την έξοχη ερμηνεία των χορευτών.
      • Ελευθεροτυπία, Τρίτη 31 Μαρτίου 2009

      Νέοι θεατρικοί άγγελοι και δαίμονες

      • Τέσσερις παραστάσεις σε διαδραστική σχέση με το κοινό φιλοξενεί από σήμερα το θέατρο «Τόπος Αλλού», που παραδίδεται σε νέα σχήματα χωρίς στέγη

      Από την παράσταση «Αγγελοι και δαίμονες: τους συναντήσατε;» της ομάδας Playback

      • Από την παράσταση «Αγγελοι και δαίμονες: τους συναντήσατε;» της ομάδας Playback Την ώρα που η θεατρική σεζόν οδεύει προς το τέλος της, πολλές σκηνές παραδίδουν μία μία τη σκυτάλη στις νέες ομάδες, που δεν έχουν στέγη. Το θέατρο «Τόπος Αλλού» ανήκει σε αυτές και δίνει για τέταρτη φορά βήμα στους νέους δημιουργούς, παραχωρώντας τους τις υποδομές και τον μηχανισμό του θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας 17 και Κυκλάδων, στην Κυψέλη. Το «Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων», που διοργανώνει από το 2006, τείνει πλέον να καθιερωθεί. Από σήμερα έως και την Πέμπτη θα ξαναλειτουργήσει ως συνάντηση νέων προτάσεων, σταυροδρόμι διαλόγου, ανταλλαγής και ζύμωσης ιδεών πάνω στη θεατρική πρακτική.
      • Νέοι ηθοποιοί, σκηνοθέτες, θεατρολόγοι, σκηνογράφοι, video artists θα βρεθούν σε ένα διάλογο που επιδιώκει να ερεθίσει τις φαντασίες και ευαισθησίες τους. Ενώ, μετά το τέλος των παραστάσεων, οι συντελεστές μαζί με τους θεατές θα συζητούν ανταλλάσσοντας απόψεις στο φουαγέ του θεάτρου.
      • «Αγγελοι και δαίμονες» είναι ο τίτλος αλλά και ο θεματικός άξονας του 4ου Φεστιβάλ. Την αυλαία του ανοίγουν απόψε στις 7 μ.μ. οι «Playback Ψ» με το έργο τους «Αγγελοι και δαίμονες: τους συναντήσατε;». Η ομάδα, που συστάθηκε το 2004, είναι η πρώτη επαγγελματική ομάδα θεάτρου Playback στην Ελλάδα. Τι είναι, όμως, το θέατρο Playback; Πρόκειται για ένα είδος διαδραστικού θεάτρου, που συνδυάζει το σωματικό θέατρο με τεχνικές δραματοθεραπείας και ψυχοδράματος. Ενας θίασος εκπαιδευμένων ηθοποιών αναλαμβάνει να αναπαραστήσει μέσα από αυτοσχεδιασμούς ιστορίες ζωής των θεατών. Συνεπώς, το έργο της παράστασης δεν είναι προκατασκευασμένο αλλά «γράφεται» κάθε φορά από τους θεατές και εξαρτάται από το υλικό που θέλουν να μοιραστούν πάνω σε κάποιο δεδομένο θέμα. Ετσι, το θέμα «άγγελοι και δαίμονες» μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για να μοιραστούν οι θεατές κωμικά και δραματικά βιώματα από τη «φυσική» ή τη «μεταφυσική» ζωή τους.
      • Αύριο και μεθαύριο στις 8 μ.μ. η ομάδα «Οριακοί Παράλογοι» θα παρουσιάσει «Το τελευταίο ταξίδι», δηλαδή «ένα παραμύθι γι’ αυτό που είμαστε και γι’ αυτό που ήμαστε, μια σκοινοβασία ανάμεσα στο «θέλω» και το «πρέπει», τη φαντασία και την πραγματικότητα», όπως σημειώνουν οι συντελεστές της. Το κείμενο και η σκηνοθεσία ανήκουν στη Μαρουσώ Αθανασίου.
      • Οι «Λωτοφάγοι» θα παρουσιάσουν (αύριο στις 9 μ.μ.) την παράστασή τους «Μια φορά την εβδομάδα» του Ρένου Πρελορέτζου σε σκηνοθεσία Μάυς Χάννα. Το έργο εκτυλίσσεται σε τρία μέρη, το μεσημέρι στην κουζίνα, το απόγευμα στο σαλόνι και το βράδυ στο υπνοδωμάτιο. Είναι μια κωμωδία εμπνευσμένη από τους ρυθμούς της καθημερινότητας της σύγχρονης ζωής σατιρίζοντας τις ανθρώπινες συνήθειες, σχέσεις και τον κοινωνικό ρόλο που αναλαμβάνει ο άνθρωπος όταν έρχεται σε αντίθεση με τις επιθυμίες του.
      • Τέλος, την Πέμπτη στις 7.30 μ.μ., η ομάδα Simulacta θα παρουσιάσει τη «Φθινοπωρινή Σονάτα» του Γιάννη Παπλωματά, σε σκηνοθεσία του ίδιου. Στο έργο ένας άντρας και μια γυναίκα σε μια έντονη ερωτική σχέση ξεπερνούν τα όριά τους και οδηγούνται σε αδιέξοδο.

      **Τηλ.: 210-8656004, 210-8679535.