Γιώργος Βέλτσος, Γεράσιμος Γεννατάς, Τσέζαρις Γκραουζίνις, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Κάριλ Τσέρτσιλ, ΕΚΕΘΕΧ…

  • Δεκάξι οι πρεμιέρες την προπερασμένη βδομάδα; Και γκρίνιαζες; (Στον θεατρόφιλο εαυτό μου- άρχισα να- ομιλώ…). Άρπα είκοσι μία την περασμένη κι «ευχαριστώ» να λες. Διότι πάντα υπάρχουν και τα χειρότερα. Οπότε, βούλωσ΄ το. (Απόγνωση… Η Απόγνωση!).
  • Ο Τσέζαρις Γκραουζίνις (στη φωτογραφία), ο Λιθουανός σκηνοθέτης που τον έφερε στην Ελλάδα ο Δημήτρης Τάρλοου κι έκανε για τον «Δόλιχό» του, στο «Πορεία», το 2006/2007- η παράσταση επαναλήφθηκε και την επόμενη σεζόν-, το εξαιρετικό «Δάφνης και Χλόη» και που επανήλθε το περασμένο καλοκαίρι για να κάνει το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ για το Φεστιβάλ Αθηνών έρχεται στην Ελλάδα για τρίτη φορά. Θ΄ ανεβάσει τον επόμενο χειμώνα για το Εθνικό Θέατρο μια παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα (1943, α΄ έκδοση 1946) του Νίκου Καζαντζάκη «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» που το ΄κανε διάσημο η μεταφορά του στον κινηματογράφο (1964) απ΄ τον Μιχάλη Κακογιάννη με τον τίτλο «Αλέξης Ζορμπάς» και με μουσική Μίκη Θεοδωράκη- η ταινία, υποψήφια για επτά Όσκαρ, κέρδισε τα τρία. Ο Γκραουζίνις θα χρησιμοποιήσει τον βασικό πυρήνα των ηθοποιών με τους οποίους συνεργάστηκε στο «Δάφνης και Χλόη»ανάμεσά τους ο Μανώλης Μαυροματάκης με τον οποίο συνεργάστηκε και στο «Περιμένοντας τον Γκοντό». Ο «Ζορμπάς» έχει διασκευαστεί για το θέατρο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αρκετές φορές- έως και μιούζικαλ έγινε στο Μπρόντγουεϊ. Η πιο πρόσφατη στην Ελλάδα ήταν το καλοκαίρι του 2000- επανάληψη και το επόμενο αλλά και το καλοκαίρι του 2004- όταν το έργο παρουσίασε με το δικό του «Θέατρο της Μεσογείου» ο Αλμπέρτο Εσκενάζη σε διασκευή και σκηνοθεσία του κρατώντας τον επώνυμο ρόλο.
  • Δεύτερη φορά το διαπράττω. Και την πρώτη δεν ήξερα. Τώρα; Αλλά το Αλτσχάιμερ στη γωνία περιμένει… Ο νεαρός ηθοποιός που έπαιζε στο «Ξύπνημα της νιότης» κι ήταν ανάμεσα σ΄ αυτούς που τους χτύπησε η «κατάρα» της παράστασης έπαθε ατύχημα με τη μηχανή του χωρίς ευτυχώς σοβαρά επακόλουθα- λέγεται Μίλτος Σωτηριάδης και όχι Θεοδωρόπουλος. Κι ας είναι γιος του σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Έχει το επίθετο της μητέρας του, μεταφράστριας Κοραλίας Σωτηριάδου. Μίλτος Σωτηριάδης, Μίλτος Σωτηριάδης… Αν το ξανακάνω, θα το γράψω στο σπίτι εκατό φορές. Για τιμωρία.
  • Ο Γιώργος Βέλτσος (φωτογραφία) συνεχίζει να φλερτάρει το θέατρο- ως επί σκηνής παρουσία εννοώ. Μετά τη συμμετοχή του, το καλοκαίρι του 2005, στην παράσταση «Έξοδος» του Δημήτρη Λιγνάδη, με τους τελειόφοιτους της δραματικής σχολής του Εθνικού στη Μικρή Επίδαυρο, στις 13 Μαρτίου ανεβαίνει και πάλι στο σανίδι. Στην Β΄ Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας» θα διαβάσει μόνος του, στο πλαίσιο των φετινών «Αναγνώσεων» (11 έως 15 Μαρτίου, με δωρεάν είσοδο), του πολύ πετυχημένου θεσμού τον οποίο επιμελείται η εμπνεύστριά του Σίσσυ Παπαθανασίου κι έχει υιοθετήσει το Εθνικό Θέατρο, τις «Πομπές» του- το βιβλίο κυκλοφόρησε μόλις τον περασμένο Δεκέμβριο απ΄ τις Εκδόσεις «Ίνδικτος». Ήτοι, τον ποιητικό διάλογο με αναφορές στον Πολ Κλοντέλ- «εξόδιο ακολουθία του ερωτισμού» χαρακτηρίζει το έργο ο συγγραφέας του- «σίκουελ», κατά κάποιο τρόπο, του θεατρικού του «Camera degli Sposi» που ανέβασε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός με την ομάδα του «Διπλούς Έρως» τη σεζόν 1992-΄93 στο τότε «Ιλίσια Studio».
  • Σκίζει και πάλι ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Γκλούμοφ στο «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» (στη βασική φωτογραφία), τη συγκλονιστική, απόλυτα σημερινή σάτιρα του Οστρόφσκι στο Εθνικό- Σκηνή «Κοτοπούλη» του «Rex»-, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα. Στα τριάντα του ακόμα, έχοντας στο συρτάρι του, σε δώδεκα περίπου χρόνια, μια σειρά ερμηνειών, καλών έως εξαιρετικών, σε εντελώς διαφορετικά είδη θεάτρου, από Όσβαλντ στους «Βρικόλακες» μέχρι «Το μαγαζάκι του τρόμου», απ΄ το «Η συνάντηση κάπου αλλού» του Καμπανέλλη- ο πρώτος του ρόλος, στο «Θέατρο Τέχνης», δευτεροετής σπουδαστής στη δραματική σχολή του ακόμα – και το «Αξύριστα πηγούνια» μέχρι «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός» και «Σαρδέλες με σαρδάμ», με τον ασήκωτο ρόλο του Γκλούμοφ αποδεικνύει πως μπορεί να κουβαλήσει το βασικό φορτίο μιας κλασικής παράστασης. Με τρόπο όχι απλώς ικανοποιητικό αλλά συναρπαστικό. Άρα πως είναι πια ένας πρωταγωνιστής. Άξιος του τίτλου. Πολλά και καλά και ωραία και εντυπωσιακά άκουσα και διάβαζα και ακούω και διαβάζω απ΄ το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού – εν συντομία ΕΚΕΘΕΧ- στις τακτικές ανακοινώσεις που εκδίδει πλέον. Αλλά όλ΄ αυτά, εφόσον ο κωδικός στον προϋπολογισμό που υποσχόταν- τσάμπα είν΄ τα λόγια…- ο κ. τέως του Πολιτισμού, ο κ. Λιάπης, γιοκ, ΠΩΣ θα υλοποιηθούν; ΠΟΥ θα βρουν λεφτά για να τα πραγματοποιήσουν; Με τα έξι εκατομμύρια ευρώ που τους προίκισε το υπουργείο Πολιτισμού; Για τι και για ποιον θα πρωτοφτάσουν όταν για το 2009 είχαν ζητήσει δεκατέσσερα;
  • Η εξόφληση – των περσινών, 2007/2008… – επιχορηγήσεων θεάτρου που θα γινόταν «έως το τέλος Δεκεμβρίου» ακόμα δεν έχει γίνει. Κι οι επιχορηγήσεις του 2008/2009, που φτάσαμε πάλι τέλος Φεβρουαρίου, πού ΄ν ΄τες; Οπότε λίγο σα μεγαλομανιακές μού ηχούν όλες αυτές οι εξαγγελίες. Λίγο σαν «η ψείρα κρέμεται κι η κασσίδα καμαρώνει»…
  • «Επτά Εβραιόπουλα. Ένα έργο για τη Γάζα». Είναι ο τίτλος του δεκάλεπτης μόνο διάρκειας καινούργιου έργου της Κάριλ Τσέρτσιλ, που η ακαταπόνητη, αιωνίως πειραματιζόμενη και έντονα πολιτικοποιημένη 71χρονη Βρετανίδα συγγραφέας έγραψε- στη βράση κολλάει το σίδερο- τον Ιανουάριο και παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο στο Λονδίνο, στο θέατρο «Ρόαγιαλ Κορτ», μ΄ ελεύθερη είσοδο: επτά σύντομες σκηνές που διαδραματίζονται σ΄ επτά διαφορετικές περιόδους- από μεταπολεμική Ευρώπη, Γερμανία μάλλον, μέχρι Γάζα του 2008. Στην Αθήνα πρόκειται να παρουσιαστεί από 12 Μαρτίου, επίσης χωρίς εισιτήριο- η συγγραφέας παραχωρεί παντού τα δικαιώματα και τα χρήματα που συγκεντρώνονται εθελοντικά απ΄ τους θεατές διατίθενται στην οργάνωση Μedical Αid for Ρalestinians-, στηστεγασμένη- αυλή του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου». «Συμπλήρωμα» και πρόλογος στο «Σφαγείο» του Ισραηλινού Ιλάν Χατσόρ που παίζεται στον Κάτω Χώρο του θεάτρου και που το παλαιστινιακό είναι επίσης το θέμα του, αλλά και για όσους περιμένουν προκειμένου να δουν τις παραστάσεις των άλλων δυο Σκηνών του θεάτρου.
  • Θα παίξουν, σε συλλογική σκηνοθεσία, Ηλέκτρα Γεννατά. Γεράσιμος Γεννατάς (φωτογραφία), Ιωάννα Κανελλοπούλου, Ελίτα Κουνάδη, Απόστολος Πελεκάνος, Βασιλική Τσακίρη, Θανάσης Χαλκιάς. Είμαι ο Γιώργος και μόλις τελείωσα. (Κάνω τα πάντα- είναι κι οι Απόκριες…-, να ακολουθήσω τις τελευταίες μεθόδους του marketing- o Μαλέλης ζει, αυτός μας οδηγεί!-, μπας κι ανεβάσω την… τηλεθέαση).
  • Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…
  • Το τέταρτο κουδούνι. Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2009

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: