Daily Archives: 25 Φεβρουαρίου, 2009

«Τσούκου-Τσούκου» στο Θέατρο της Ανοιξης

Ωραία. Ναι. Εντάξει. Έχετε δίκιο. Πάλι τα ίδια. Σας τα ξαναείπαμε αυτά. Ποιοι είμαστε και ποιοι δεν είμαστε… Το καταλάβαμε και το καταλάβατε. Απλά έτσι, είπαμε να εμφανίσουμε και την επίσημη ανακοίνωση για να μην νομίζετε πως σας λέμε μ…. Συγνώμη για την γλώσσα που χρησιμοποιώ. Θα την κόψω. Την έκοψα.
  • ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Οι Τσούκου-Τσούκου απουσιάζουν από την θεατρική παράσταση “Neon…” που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο της Άνοιξης, όλες τις Δευτέρες και τις Τρίτες από 02 Μαρτίου έως 14 Απριλίου στις 9:00μ.μ. Μία παράσταση βασισμένη στο Film Noir και σε ότι αυτό συνεπάγεται. Καταλαβαίνετε τώρα… Neon… μία χρονική ασυνέχεια.

Μια παράσταση με πτώματα, όπλα και καπαρντίνες. Μια γυναίκα, μπαίνει στο γραφείο δύο ιδιωτικών ντετέκτιβ, κρατώντας μια φωτογραφία που δείχνει τον σύζυγο της νεκρό, δολοφονημένο. Ο σύζυγος όμως είναι ζωντανός. Τι έχει συμβεί; Αυτό το μυστήριο καλούνται να λύσουν, και δέχονται, χωρίς όμως να γνωρίζουν τι τους περιμένει στο τέλος του διαδρόμου… Κατά την διάρκεια μιας τυπικής παρακολούθησης, γίνονται μάρτυρες της δολοφονίας του και μπλέκονται στην πιο περίεργη υπόθεση που ανέλαβαν ποτέ στη ζωή τους… Στην ποια;

Κείμενο: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος. Σκηνοθεσία: Ηλίας Ποιμενίδης.  Σκηνικά-κοστούμια: Δέσποινα Ησαϊα. Φωτισμοί: Γιάννης Χατζηαντωνίου. Μουσική: Touchman. Ηχητική επιμέλεια: Αντρέας Μιχόπουλος. Επιμέλεια Κίνησης: Κική Δευτεραίου. Φωτογραφίες: Αλέξης Καμίτσος. Κατασκευή Μακέτας: Κική Δευτεραίου.  Παίζουν: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Βάλια Μπλέσιου, Δέσποινα Ησαΐα, Κωνσταντίνος Φυτίλης, Βάιος Βαϊόπουλος, Πέτρος Γιωρκάτζης. Παραγωγή: PassArTempo

Σεμινάρια στο Θέατρο Τέχνης πάνω σε όλες τις θεατρικές ειδικότητες

Δραστηριότητες που εκφράζουν τη φιλοσοφία του αλλά και στηρίζουν τους απόφοιτους της Σχολής του ξεκινά από φέτος το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν. Απόφοιτοι ηθοποιοί των πέντε τελευταίων ετών, χωρίς ανειλημμένες υποχρεώσεις, θα παρακολουθήσουν σεμινάρια πάνω σε όλες τις θεατρικές ειδικότητες, με αφορμή μια παράσταση που θα παρουσιαστεί μετά το Πάσχα σε μια από τις δυο σκηνές του Θεάτρου Τέχνης. Για φέτος έχει επιλεγεί το έργο «Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ, σε σκηνοθετική επιμέλεια Δημήτρη Δεγαΐτη. Είσοδος ελεύθερη. Πληροφορίες: 210-3228706.

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου. Οστρόφσκι το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα»

  • ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
  • Αν παρακάμψεις τους τίτλους και τα στερεότυπα της τσαρικής Ρωσίας, ο Οστρόφσκι (1823-1886) το «Ημερολόγιο ενός απατεώνα» θα μπορούσε άνετα να το είχε γράψει σήμερα. Απλώς, κοιτώντας γύρω του. Από εκεί και πέρα, ο Γιάννης Κακλέας, σε ένα αξιοζήλευτο comeback στον παλιό καλό εαυτό του (βλέπε «Παγοποιείο» και «Τεχνοχώρο»), έστησε στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, πιστός στον Οστρόφκσι, ένα σύμπαν συναρπαστικό και επικίνδυνα σημερινό.
  • Τι να κάνουμε που ο Γκλουμόφ (καταπληκτικός ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, που επίσης ξαναθυμήθηκε τον παλιό, καλό, θεατρικό εαυτό του), είναι ένας χαρακτήρας που παραπέμπει σε παθογενή «φαινόμενα» της σημερινής ζωής; Γλείφοντας και, κατά περίπτωση, συκοφαντώντας χτίζει σαν ταχυδακτυλουργός με μαεστρία το γερό πλαίσιο για να αναρριχηθεί. Την ψευτιά και την πλεκτάνη τις κάνει τέχνη, προκειμένου να πετύχει μια καλή θέση κατ’ αρχάς στο Δημόσιο. Πολύ οικείο το τελευταίο.
  • Ομως, «το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται». Ο υπότιτλος του έργου γίνεται πράξη και αποκαλύπτονται οι πομπές του. Κι εκεί ακριβώς ο Οστρόφκσι μάς δίνει μία και τον δικαιώνει. Σε μια κοινωνία ψεύδους και δολοπλοκίας, ποιος είναι ο ακέραιος που θα τα βάλει με τον Γκλουμόφ; Στα δικά της διδάγματα πάτησε για να «μεγαλουργήσει».
  • Δεν χρειάζεται να σας πω ότι οι δυόμισι ώρες της παράστασης κυλούν σαν το νεράκι, συνοδεία σπαρταριστών γέλιων απ’ την πλατεία του κατάμεστου «Κοτοπούλη – Ρεξ». Να σημειώσουμε ότι στη θεατρική ευφορία καταλυτική είναι η συμβολή του Δημήτρη Πιατά. Ως πάμπλουτος θείος του Γκλουμόφ, «χτίζει» με ευχέρεια μία απ’ τις απολαυστικότερες ερμηνείες της χρονιάς.
  • Κι ένα τελευταίο, εν πολλοίς αυτονόητο ερώτημα, που εγείρει η εξαιρετική παράσταση: Γιατί ο Οστρόφσκι, κορυφαίος ανατόμος της κοινωνικής παθολογίας και ανθρώπινης μικροπρέπειας, πάντα προσέκρουε στην επιδεικτικά γυρισμένη πλάτη της ελληνικής σκηνής; Και μετά μιλούν για κρίση έργων και ρεπερτορίου.
  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 25/02/2009

Αποκριάτικες εκδηλώσεις στο δήμο Φαρκαδόνας

Τρίκαλα. Με διήμερο ξεφάντωμα θα γιορτάσει ο δήμος Φαρκαδόνας την Αποκριά. Την τελευταία Κυριακή του Τριώδιου, στην πλατεία του δήμου θα πραγματοποιηθούν τα παιχνίδια «κρυμμένος θησαυρός», «τσουβαλοδρομίες», «χάσκα» και «λουκουμομαχίες», ενώ κλόουν και μασκαράδες θα ψυχαγωγούν τα νήπια. Την Καθαρά Δευτέρα, σε όλα τα διαμερίσματα του δήμου, από το πρωί θα γίνονται αποκριάτικα γλέντια, με ζωντανή μουσική, ποτά και νηστίσιμα εδέσματα. Οι εκδηλώσεις θα κορυφωθούν το ίδιο μεσημέρι με παρέλαση αρμάτων και μασκαράδων και τον παραδοσιακό γάμο και το γαϊτανάκι, στον κεντρικό δρόμο της Φαρκαδόνας. [Πηγή ΑΠΕ]

Η Θεσσαλονίκη… ευγνωμονούσα – ΠΟΙΟΝ; Τον κ. Χάρρυ Κλυνν!

  • Έγραφα, προχτές, για τη θεσσαλονικιώτικη Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης». Που συμπληρώνει τριάντα χρόνια ουσιαστικής προσφοράς στη θεατρική ζωή της πόλης και του τόπου γενικότερα- κι ας είχα αντιρρήσεις για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμά της αρκετές φορές. Περιπλανώμενοι, λοιπόν, αρχικά, οι της Πειραματικής κατέληξαν εδώ και αρκετά χρόνια στον εκτός κέντρου κινηματογράφο «Αμαλία». Τον διαμόρφωσαν, όσο και όπως μπορούσαν, σε θέατρο- το μη χείρον…- και παίζουν εκεί με εναλλασσόμενο, παρακαλώ, ρεπερτόριο- είδος σπάνιο εν Ελλάδι. Σε ένα ημιυπόγειο που μόνο τη μελαγχολία προκαλεί. Από το 1997, χρονιά της αμαρτωλής Θεσσαλονίκης- Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, έχουν ζητήσει μία από τις αποθήκες του λιμανιού της πόλης. Να τη διαμορφώσουν με προδιαγραφές κανονικού θεάτρου. Ε, πέρασαν δώδεκα χρόνια, ένας από τους υπουργούς Πολιτισμού αυτής της περιόδου- ο Θόδωρος Πάγκαλος- βγήκε και ανάγγειλε το «γένοιτο» αλλά όσο είδατε θέατρο εσείς, τόσο το είδε και η Πειραματική. Και ξαφνικά διαβάζω πως η Θεσσαλονίκη – ευγνωμονούσα προφανώς την Πειραματική- έδωσε μία από τις αποθήκες που έχει διαμορφωθεί σε αίθουσα για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου στον… Χάρρυ Κλυνν!
  • Για το «Ένας ήρως με παντούφλες» των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου. Κωμικός περφόρμερ ευρείας αποδοχής, Θεσσαλονικιός που έκανε καριέρα στην Αθήνα, ο κ. Κλυνν έχει επιστρέψει τα τελευταία χρόνια στην πόλη, επιχείρησε να εκλεγεί δήμαρχος στην Καλαμαριά- με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας αν δεν κάνω λάθος-, χωρίς επιτυχία και έκτοτε αναπτύσσει εκεί πια τη θεατρική του δραστηριότητα. Δραστηριότητα που πολύ εύκολα, αυτός, επέκτεινε στις αποθήκες του λιμανιού. Η Πειραματική Σκηνή, πάλι, θα γιορτάσει τα τριάντα της στο μίζερο ημιυπόγειο. Προφανώς η εικόνα αυτή απόλυτα δένει με τη σημερινή Θεσσαλονίκη. Του κ. Παπαγεωργόπουλου, του κ. Ψωμιάδη, του κ. Άνθιμου. Μπράβο Θεσσαλονίκη! Διότι αν πω «ντροπή Θεσσαλονίκη», σιγά που θα περονιάσει αυτό κανέναν Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης ή όποιον άλλον αρμόδιο… Αλλά θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη επί του θέματος του υπουργού Πολιτισμού κ. Σαμαρά.

  • Δίκτυο, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009, Γ.Δ.Κ.Σ.

Τα ΔΗΠΕΘΕ «ανακαλύπτουν την Αμερική» και «το τάβλι»

  • Στο νεοελληνικό έργο καταφεύγουν τα σε κατάσταση αναμονής λόγω των διεργασιών για τις νέες συμβάσεις τους, οικονομικά- και όχι μόνο- χειμαζόμενα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα. Στο δοκιμασμένο, όμως, νεοελληνικό έργο- ποιος να αναζητήσει καινούργια και άπαιχτα έργα στις δύσκολες μέρες μας…

Λεμονιά Γιανναρίδου και Μαρίνα  Πολυμέρη στο «Ποιος ανακάλυψε  την Αμερική;» της Χρύσας  Σπηλιώτη που επαναφέρουν τα  ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής και  Καβάλας
  • «Ο δρόμος περνά από μέσα» που σκηνοθετεί ο Γιάννης Διαμαντόπουλος στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας ανήκει στα έργα της ωριμότητας του Ιάκωβου Καμπανέλλη και συγκαταλέγεται στα πιο σημαντικά του – πρωτοπαρουσιάστηκε στο «Πειραματικό Θέατρο της Πόλης» της Μαριέττας Ριάλδη σε σκηνοθεσία του συγγραφέα το 1990-91. Στο έργο, το νεοκλασικό σπίτι του Φάνη Ποριώτη είναι ένα αρχοντικό που μετατρέπεται στο έργο σε σύμβολο και πεδίο σύγκρουσης για δύο γενιές, δύο διαφορετικές αντιλήψεις και νοοτροπίες. Παίζουν: Μαριέτα Αντιβάση, Μαριάννα Αρβανιτίδου- Πετροπουλέα, Αλέκος Κολλιόπουλος, Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος, Γιώργος Τσαπόγας. Στην Κεντρική Σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας (Δημοσθένους 2, τηλ. 27210-95.611).
  • Το μονόπρακτο του Δημήτρη Κεχαΐδη «Το τάβλι» που ανεβάζει ο Παντελής Παπαδόπουλος για το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας είναι μαζί με το δίδυμό του «Η βέρα» από τα πιο πολυπαιγμένα σύγχρονα ελληνικά έργα- τα πρωτοπαρουσίασε μαζί ο Κάρολος Κουν στο «Θέατρο Τέχνης» το 1971-72. «Ιδιοφυές, με υπαρξιακή διάσταση, θεατρική πυκνότητα, με βάθος και ουσία» χαρακτηρίζει το έργο ο σκηνοθέτης. Προφητικός ο Κεχαΐδης ανατέμνει τη νοοτροπία, τη συμπεριφορά και γενικά τη ζωή των ηρώων του, του Φώντα και του Κόλλια, που λειτουργούν συμπληρωματικά στην προσπάθειά τους να πιάσουν την καλή με μια μεγάλη κομπίνα. Παίζουν ο Θοδωρής Σκούρτας και ο Γιώργος Ψυχογιός. Από 19 Μαρτίου στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων» (τηλ. 2610-273.613).
  • Τα ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής και Καβάλας σε συμπαραγωγή και με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Ιωάννου, καλλιτεχνικό διευθυντή του δεύτερου, παρουσιάζουν ένα νεώτερο έργο: «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;» – το πρώτο της Χρύσας Σπηλιώτη, που πρωτοπαρουσιάστηκε από το «Θέατρο του Νότου» στον Εξώστη του Αμόρε τη σεζόν 1996-97, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. «Μια φορά κι έναν καιρό οι άνθρωποι αναζήτησαν την εκπλήρωση των ονείρων τους σ΄ έναν καινούργιο κόσμο, την Αμερική» λέει η συγγραφέας. «Μια φορά και σήμερα, δυο κορίτσια ανακαλύπτουν τη ζωή ζητώντας να πραγματώσουν τα δικά τους όνειρα». Από 4 Μαρτίου στην Κομοτηνή (τηλ. 25310-27.484).
  • Γ.Δ.Κ.Σ., ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009

Θέατρο με αστυνομική προστασία. Θύελλα αντιδράσεων προκαλεί παράσταση που βασίζεται στον βιαστή πατέρα Γιόζεφ Φριτσλ

Ο πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης Χάμπσι Κράμαρ ζήτησε τη συνδρομή της αστυνομίας γιατί λέει ότι δέχεται απειλές κατά της ζωής του (RΕUΤΕRS/ΗΕRWΙG ΡRΑΜΜΕR)

  • ΒΙΕΝΝΗ. Με αστυνομική προστασία και εν μέσω θύελλας αντιδράσεων έκανε πρεμιέρα στη Βιέννη σατιρική κωμωδία εμπνευσμένη από τη διαβόητη υπόθεση του αιμομίκτη βιαστή πατέρα Γιόζεφ Φριτσλ. Η παράσταση «Πανσιόν Φ» έχει προκαλέσει οργή στην Αυστρία. Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός του πειραματικού έργου Χάμπσι Κράμαρ δηλώνει ότι έχει δεχθεί απειλές κατά της ζωής του. «Με παίρνουν στο τηλέφωνο και μου λένε πως θα μου κάνουν ό,τι έκανε ο Φριτσλ στην οικογένειά του» λέει. Αφίσες της παράστασης είναι σχισμένες έξω από το Αnatomietheater όπου ανέβηκε το αμφιλεγόμενο θεατρικό έργο.
  • Ο 50χρονος Χάμπσι Κράμαρ λέει ότι δεν πρόκειται για κωμική παράσταση για την αιμομιξία, αλλά για σχολιασμό της κάλυψης των μέσων ενημέρωσης στην υπόθεση που προκάλεσε σοκ στην Αυστρία και παγκοσμίως. Στην πρεμιέρα πολλά από τα μέλη του κοινού ανήκαν στον χώρο των μέσων ενημέρωσης. Φορώντας λευκό σακάκι, λευκά παπούτσια και με ένα μικροσκοπικό μουστάκι, ο Κράμαρ έστρεψε το ενδιαφέρον από τη σκηνή στο κοινό με σχόλια όπως «οι εκπρόσωποι των μίντια είναι πολύ ευαίσθητοι άνθρωποι» και «οι πιο έξυπνοι βρίσκονται εδώ».
  • Ανταποκρίτρια του ΒΒC γράφει ότι το έργο είναι πειραματικό, χαμηλού προϋπολογισμού και ότι οι ηθοποιοί συνεργάζονται με θύματα κακοποίησης που κρατούν ορισμένους ρόλους. Διαφημίστηκε με σλόγκαν «Οσα θέλετε να μάθετε για τους Φριτσλ. Κάτω στο υπόγειο, κάτω από το χαλί, πιο χαμηλά δεν μπορείς να πέσεις». Ο Κράμαρ δηλώνει ότι η παράσταση θα εξελίσσεται όσο οι δημοσιογράφοι θα καλύπτουν τη δίκη του Γιόζεφ Φριτσλ, η οποία αρχίζει στις 16 Μαρτίου με τις κατηγορίες του φόνου (για ένα από τα επτά παιδιά που απέκτησε με την κόρη του), του βιασμού, της αιμομιξίας και της παράνομης κράτησης.
  • «Τα μέσα ενημέρωσης γράφουν το έργο» λέει ο σκηνοθέτης, ο οποίος στο τέλος της παράστασης καλεί το κοινό να μην ξεχάσει τα άλλα θύματα κακοποίησης οι ιστορίες των οποίων δεν έχουν ειπωθεί. Ο Κράμαρ έγινε γνωστός όταν επιχείρησε να μπει στον χορό της Οπερας της Βιέννης ντυμένος σαν τον Αδόλφο Χίτλερ το 2000, λίγες ημέρες αφότου το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας εισήλθε στον κυβερνητικό συνασπισμό. Ο 73χρονος Γιόζεφ Φριτσλ κρατούσε φυλακισμένη στο υπόγειο και κακοποιούσε σεξουαλικά επί 24 χρόνια τη μεγαλύτερη κόρη του στο διαβόητο «σπίτι του τρόμου» κοντά στην πόλη Αμστέτεν της Αυστρίας. [ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009]

Θέλει και παρτενέρ ο «χορός της μοναχικής καρδιάς»

  • Ο Ακύλας Καραζήσης γράφει, σκηνοθετεί, παίζει και συναντά τη συνθέτρια Λόλα Τότσιου στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου

Σκηνή από την παράσταση του Εθνικού «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς», που παρουσιάζεται στην Α΄ Σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας. «Στην ουσία είναι η αισθηματική αγωγή ενός ανθρώπου» λέει για το έργο ο δημιουργός και πρωταγωνιστής του Ακύλας Καραζήσης (δεξιά), με τη φίλη του, συνθέτρια και πιανίστρια, Λόλα Τότσιου να συμπληρώνει: «Αυτή η παράσταση μου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκομαι μέσα σε ένα λούνα παρκ όπου υπάρχουν τα πάντα»

  • Η πορεία ενός ανθρώπου ο οποίος ξεκίνησε γύρω στα μέσα του 1960- 1970 από τον ευρωπαϊκό Νότο με κατεύθυνση προς την Κεντρική Ευρώπη. Αυτό είναι το καινούργιο έργο του Ακύλα Καραζήση «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς», που παρουσιάζεται στην Α΄ Σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας από το Εθνικό. Ο ηθοποιός, ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία, μαζί με τη φίλη του, συνθέτρια και πιανίστρια, Λόλα Τότσιου μοιράζονται μια συνεργασία που ονειρεύονταν από καιρό.
  • «Με εφαλτήριο την πορεία αυτής της “μοναχικής καρδιάς” θέλουμε να πάμε παρακάτω,στη μυθοπλασία» λέει ο ίδιος. «Στην ουσία είναι η αισθηματική αγωγή ενός ανθρώπου. Το παρελθόν έρχεται ως ανάμνηση μέσα από αναφορές στην οικογένεια, τη μάνα, τον πατέρα, αλλά και το νότιο φως. Είναι η μύησή του σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό- τον αναπτυγμένο». Με τη συμμετοχή της Λόλας Τότσιου και των φίλων του Γιώργου Κοζομπόλη και Ζωής Σίλλατ (οι οποίοι δεν είναι ηθοποιοί), ο συγγραφέας δίνει τον αυτοβιογραφικό τόνο στο έργο- διαθέτει στοιχεία και από την προσωπική του ζωή-, με τη (γυναίκα του) Μαρία Σκουλά να συμμετέχει επίσης στην παράσταση. «Είναι σαν ντοκουμέντο που στελεχώνεται από ανθρώπους που είναι μάρτυρες των καταστάσεων· ανθρώπων που έζησαν από κοντά τα γεγονότα» προσθέτει. Και τότε μπαίνει στην κουβέντα η συνθέτρια, με την οποία μοιράστηκαν την εμπειρία της Γερμανίας, τα χρόνια και τις σπουδές στη Χαϊδελβέργη. «Θέλαμε η μουσική να βγει βιωματικά μέσα από τις πρόβες. Δεν πήρα ένα κείμενο για να κάνω το σάουντρακ. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι το έργο και ο Ακύλας ήθελαν πολλή μουσική». Ιδού το σημαντικό για την ίδια: «Η μουσική να δουλεύει αντιστικτικά και συμπληρωματικά με το κείμενο- ποτέ περιγραφικά. Να μπαίνει μέσα στο κείμενο και να ενώνεται με τη γλώσσα, φτιάχνοντας ένα σύνολο».
  • Στιγμιότυπα, αφήγηση, σκηνές, δράση, χορικά και πολύ τραγούδι διαθέτει ο «Χορός». Ο κεντρικός ήρωας ξεκινά από την Ελλάδα, διασχίζει, μέσα από τον μεγάλο αυτοκινητόδρομο, τη Γιουγκοσλαβία, μπαίνει στη Γερμανία, ζει μια ερωτική ιστορία και συναντά μια παρέα μέσα σε μια ταβέρνα τη νύχτα. Εκεί μπλέκονται άνθρωποι και ιστορίες, ερωτικές, φιλικές και κοινωνικές καταστάσεις, έξω από την αγκαλιά της μαμάς πατρίδας. «Είναι λίγο “φαουστικό” το κλίμα. Ακολουθεί τη ρήση “γνωρίζω τον κόσμο πουλώντας την ψυχή μου στον διάβολο”». Εξ ου και ο υπότιτλος Cannabis indicapatria graeca. Είναι και μια κατάβαση στις μνήμες του συγγραφέα;«Περισσότερο ασχολείται κανείς με το παρελθόν γενικώς, παρά με το παρελθόν του. Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κάτι πέρασε δια παντός – τίποτε δεν θέλω να περάσει δια παντός. Με ενδιαφέρει ο αγώνας για τη διάρκεια και την προβολή του παρελθόντος στο μέλλον».
  • «Μέσα από αυτή την παράσταση έμαθα πολλά» λέει με τη σειρά της η Λόλα Τότσιου, καθώς απολαμβάνει την πρωτόγνωρη εμπειρία «να συνομιλεί η μουσική μου με τους ηθοποιούς. Παράλληλα όμως αυτή η παράσταση μου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκομαι μέσα σε ένα λούνα παρκ όπου υπάρχουν τα πάντα: και ο λάκκος με τα φίδια,και ο αρλεκίνος που πονά, και το γλέντι, και ο σπαραγμός». Οι δυο τους πιστεύουν ότι ο τρόπος που γράφουν και εκφράζονται, με λέξεις ή με νότες, είναι κοινός. «Με τη Λόλα να κινείται σε έναν ορθόδοξο δρόμο και εμένα σε έναν ανορθόδοξο» συμπληρώνει ο ηθοποιός. Και η συνθέτρια δίπλα του χαμογελά. Τελικά, «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» θέλει τουλάχιστον δύο.

«Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» του Ακύλα Καραζήση παίζεται στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας, Σκηνή Α΄Πληροφορίες στο τηλ. 210 3455.020

  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ,  Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009

Το Εθνικό Θέατρο Ακροβατών της Κίνας επιστρέφει στην Ελλάδα – για 12 παραστάσεις

Associated Press

Οι ακροβάτες του θιάσου συμμετείχαν στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου

  • Ακροβατικά, πολεμικές τέχνες, παραδοσιακή μουσική και ψευδαισθήσεις… Όλα αυτά συνοψίζονται στον τίτλο Εθνικό Θέατρο Ακροβατών της Κίνας, που επιστρέφει στη χώρα μας για 12 παραστάσεις (Θέατρο Badminton, 11-22 Μαρτίου). Το Εθνικό Θέατρο Ακροβατών της Κίνας ιδρύθηκε το 1950 και ήταν ο πρώτος ακροβατικός θίασος που δημιουργήθηκε μετά την ίδρυση της Νέας Κίνας. Διαθέτει περισσότερα από 100 διαφορετικά προγράμματα (ακροβατικά, εναέρια νούμερα, φωνητικές μιμήσεις, μαγεία κλπ) και γι’ αυτό θεωρείται ένας από τους ισχυρότερους ακροβατικούς θιάσους της Κίνας.
  • Οι παραστάσεις του στα δύο θέατρα του Πεκίνου, έχουν πολύ μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό των τουριστών που επισκέπτεται την πόλη και αποτελούν πλέον ένα σημαντικό κομμάτι της καλλιτεχνικής έκφρασης στο Πεκίνο.  Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ακροβάτες του θιάσου συμμετείχαν στις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου ενώ το θέατρο έδινε καθημερινές παραστάσεις στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Πεκίνο 2008 ώς το αντιπροσωπευτικότερο σχήμα της ακροβατικής τέχνης που διαθέτει η πόλη.
  • Η πρώτη επίσκεψη του Θεάτρου στη χώρα μας ήταν το 2006, στις εκδηλώσεις της Πάτρας Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, και ένα χρόνο μετά ακολούθησαν οι παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Για τον φετινό Μάρτιο, το διάσημο συγκρότημα υπόσχεται ένα νέο πρόγραμμα γεμάτο χρώματα, θεαματικά νούμερα που κόβουν την ανάσα και μαγική δεξιοτεχνία. Παράλληλα θα δοθούν 8 πρωινές παραστάσεις αφιερωμένες στους μαθητές των σχολείων. Το συγκρότημα, μετά από τις εμφανίσεις του στο Θέατρο Μπάντμιντον, θα συνεχίσει τις παραστάσεις του στην Ελλάδα δίνοντας 6 επιπλέον παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής της Θεσσαλονίκης.

Πληροφορίες για τις κρατήσεις των εισιτηρίων στην ιστοσελίδα www.badmintontheater.gr.

Το μαύρο ταιριάζει στο σανίδι. Μια διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ χαρακτηρίζει αρκετές ενδιαφέρουσες παραστάσεις της εφετινής θεατρικής σεζόν

  • Κάποια στιγμή θα γινόταν. Κατάκοποι όπως ήδη νιώθουμε από την τόσο συχνή αναφορά στα δεινά της περιβόητης κρίσης, ψάχνουμε εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης ή, έστω, ξεσπάσματος. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που στο εφετινό θεατρικό ρεπερτόριο παρατηρείται μια τάση προς το πιο σκοτεινό, προς ιστορίες που μιλούν για πολύ σοβαρά πράγματα μέσα από μια διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ. Ο Πίτερ Σέλερς είχε πει κάποτε ότι «η μαύρη κωμωδία είναι η πιο ενδιαφέρουσα από όλα τα είδη, επειδή είναι πιο κοντά στη ζωή». Δεν είχε καθόλου άδικο. Πίσω από ιστορίες με αιμοσταγείς βρικόλακες, αιμομιξίες και κανιβαλισμούς, διαλόγους μεταξύ λεπτού και παχέος εντέρου, εξομολογήσεις μιας κυρίας που ντύνεται σαν μικρό κοριτσάκι και ακρότητες ενός πατέρα που κλειδώνει τα παιδιά του στο σπίτι κρύβονται αλήθειες ικανές να διαταράξουν τη φαινομενικά τακτοποιημένη ζωή μας. Και κάθε φορά που νιώθουμε ότι τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα σοβαρά, το χιούμορ έρχεται να μας λυτρώσει, ως απαραίτητο δίχτυ ασφαλείας.

«Εχθροί εξ αίματος» Θέατρο του Νέου Κόσμου

  • Παχύ έντερο: «Αλήθεια, θυμάσαι εκείνη τη φοβερή γαστρεντερίτιδα από τα θαλασσινά; Μια βδομάδα δεν μπορούσα να δουλέψω τίποτα. Οπως μπαίνανε, βγαίνανε. Μου τα ΄στελνες κι εσύ όπως σου έρχονταν». Λεπτό έντερο: «Τι θα γίνει τώρα, ρε χοντρέ; Θα το ρίξουμε στις αναμνήσεις; Πού νομίζεις ότι είσαι, σε reunion παλιών συμμαθητών;». Επειτα από ένα τρομερό τροχαίο, ο οργανισμός πέφτει σε κώμα, το μέλλον δείχνει αβέβαιο και οι άσπονδοι φίλοι, παχύ (Λαέρτης Μαλκότσης) και λεπτό έντερο (Ανδρέας Κωνσταντίνου), συζητούν για το τι πρόκειται να τους συμβεί. Το Δεξί Νεφρό θολώνει τα νερά, ενώ υπάρχουν υποψίες πως όταν όλα τελειώσουν οι ευεργετημένοι θα πάνε για μεταμόσχευση και οι… πληβείοι θα πεθάνουν μαζί με το «μεγάλο αφεντικό». Γερές δόσεις μαύρου χιούμορ από τον μετρ του είδους Αρκά, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και ερμηνείες τόσο απολαυστικές ώστε να δικαιολογούν τις ουρές που σχηματίζονται έξω από το θέατρο. Οπως μας πληροφορούν οι ηθοποιοί, τόσο γιατροί όσο και ασθενείς τούς επισκέπτονται στα καμαρίνια και τους λένε ότι γέλασαν με πράγματα που καθημερινώς τους πονοκεφαλιάζουν. Αν η παράσταση κατόρθωνε να ξεφύγει από την ευλαβική ανάγνωση του έργου του Αρκά, θα μπορούσε πραγματικά να απογειωθεί.

«Η φάρσα της οδού Γουόλγουορθ» Από Μηχανής Θέατρο

1. Από αριστερά, οι Νίκος Γιαλελής, Γιώργος Ζιόβας, Ντέμπορα Οντόγκ και Θύμιος Κούκιος στην πολύ καλή αλλά εξαντλητική ως προς την εξέλιξή της παράσταση «Η φάρσα της οδού Γουόλγουορθ»
  • Φιλική συμβουλή: μη διαβάσετε τίποτε για το έργο του Εντα Γουόλς προτού το δείτε. Αυτό βέβαια θα σας κάνει να νιώθετε τουλάχιστον… λοβοτομημένοι μόλις τελειώσει το πρώτο μέρος και εσείς δεν θα έχετε καταλάβει τίποτε απολύτως. Προς τι όλα αυτά; Καλή σκηνοθεσία (Εκτορας Λυγίζος), καλές ερμηνείες (Νίκος Γιαλελής, Γιώργος Ζιόβας, Θύμιος Κούκιος), έξυπνο σκηνικό (Μαγιού Τρικεριώτη), αλλά τι ακριβώς κάνουν αυτοί οι άνθρωποι που πηγαίνουν πάνω-κάτω, αλλάζοντας ρούχα, διαθέσεις, περούκες και ρόλους; Η εισβολή τής υπαλλήλου σουπερμάρκετ (Ντέμπορα Οντόγκ) στο ερμητικά κλειστό σπίτι ξετυλίγει τον μίτο του μυστηρίου στο δεύτερο μέρος, για να συνειδητοποιήσουμε ότι όσο λιγότερα τα τετραγωνικά μέτρα τόσο μεγαλύτερα τα δράματα. Αν η αποκάλυψη δεν γινόταν με τόσο εξαντλητικό τρόπο, το σίγουρο θα ήταν ότι η εν λόγω παράσταση δεν θα ήταν πολύ καλή, αλλά εξαιρετική.

«Χοντροί άνδρες με φούστες» Θέατρο Χώρα

  • Η Μαρία Γεωργιάδου ως Φίλις Χόγκαν υποδύεται, νιοστή φορά, τον ρόλο που την τυποποίησε στην τηλεόραση: της υστερικής και σνομπ πλην όμως κομψής κυρίας που ταλαιπωρεί τον άνδρα και το παιδί της με την εκνευριστική εκφορά του λόγου της και την επίμονη απαίτηση της αμέριστης προσοχής τους. Ο σκηνοθέτης Χρήστος Καρχαδάκης μετέφρασε και ερμήνευσε επιφανειακά το ωραιότατο έργο του ΝίκιΣίλβερ, γέρνοντας τη ζυγαριά προς την «κωμωδία» αλλά όχι τη «μαύρη». Ο Αγης Εμμανουήλ δεν πείθει ούτε ως ερωτύλος Χάουαρντ Χόγκαν ούτε ως ψυχίατρος δόκτωρ Νέστορ. Η Αγγελική Μιχαλοπούλουπροτίμησε να υποδυθεί την ψυχωτική Πόπο Μάρτιν ως χαζοχαρούμενη μαριονέτα παρά ως δέσμια στο καταναγκαστικό χαμόγελό της μαζορέτα. Μέσα σε όλα αυτά όμως υπάρχει η εξαιρετική ερμηνεία του Δημήτρη Μακαλιά (Μπίσοπ Χόγκαν), που δίνει άλλη διάσταση στο πόσο στραπατσαρισμένη και (αυτο)καταστροφική μπορεί να βγει μια ψυχή από ένα αρρωστημένο οικογενειακό περιβάλλον.

«Λα Πουπέ» Θέατρο Σφενδόνη

  • Παίρνοντας το εισιτήριό σας από την είσοδο, η ευγενική κυρία στο ταμείο θα σας δώσει και την επαγγελματική κάρτα της κυρίας Ρίκας: με τη φιγούρα της αφράτης πλην όμως κομψής μοδίστρας, σκιτσαρισμένη, και το κινητό της να δέχεται κάθε είδους παραγγελίες για ρούχα που φοράνε οι κούκλες, ή και τα πιο μεγάλα κοριτσάκια που θέλουν να μοιάζουν με κούκλες, όπως είναι και η ίδια. Η Αννα Κοκκίνου αναδεικνύει το ούτως ή άλλως διαπεραστικό κείμενο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, υποδυόμενη μια γυναίκα παγιδευμένη για πάντα στα ρούχα ενός μικρού κοριτσιού εξαιτίας μιας παιδικής τραυματικής εμπειρίας. Σε αυτόν τον αγώνα δρόμου, κωμωδία και τρόμος τερματίζουν σχεδόν ταυτόχρονα.

«Αlpenstock» Θέατρο Πορεία

  • Σάτιρα για τον δαίμονα της ξενοφοβίας όπως την απέδωσε ο Ρεμί ντε Βος και ταραντινικό χιούμορ από τη σκηνοθέτρια Εστέρ Αντρέ Γκονζάλες . Φυσικά, όταν το μοτίβο των φόνων επαναλαμβάνεται παραπάνω από τρεις φορές, αρχίζει να παίζει με τα νεύρα σου. Αν όμως χαλαρώσεις και το απολαύσεις, θα φύγεις ικανοποιημένος από το αλληγορικό ανέκδοτο, αλλά και από την Αγγελική Δημητρακοπούλου (Γκρέτε) που, ως άλλη μικρή Ολλανδέζα, καθαρίζει ολημερίς στάμπες από το αίμα του δολοφονημένου αλλοδαπού εραστή της ( Δημήτρης Λιόλιος ), μια και ο άντρας της Χανς ( Νέστωρ Κοψιδάς ) δεν άντεξε την ατίμωση από τον ξένο εισβολέα-επιβήτορα.

«Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι» Από Μηχανής Θέατρο

  • Μια εφιαλτική περιπλάνηση σε μια παράξενη πόλη, όπου λύκοι, σκύλοι και άνθρωποι διαθέτουν τα ίδια ένστικτα κανιβαλισμού και μοιράζονται ενίοτε τα ίδια θύματα. Αυτές είναι οι κατευθυντήριες γραμμές τού συγγραφέα Μάριους φον Μάγενμπουργκ . Οσο για τον σκηνοθέτη Θανάση Σαράντο, προτίμησε να το δει σαν ένα καλτ Β-movie. Αν το δείτε και εσείς έτσι, δεν θα περάσετε άσχημα. Από τις τρεις ερμηνείες ξεχωρίζει εκείνη του Κώστα Βασαρδάνη, αφήνοντας πίσω με διαφορά πολλών σταγόνων αίματος τον Βασίλη Μπουλουγούρη και τη Μαρία Πανουργιά.

«Slip and tanga» Κτίριο του Κόμη

2. Κωμικοτραγικές όσο και απάνθρωπες διαγράφονται οι ανθρώπινες σχέσεις στην αυτοαποκαλούμενη «blue-black κωμωδία» «Slip and tanga»
  • Η συγκεκριμένη παράσταση προτίμησε να διαφοροποιηθεί κάπως χρωματικά, αυτοαποκαλούμενη «blue-black κωμωδία». Η επιλογή του όμορφου νεοκλασικού χώρου στα Πατήσια σε προδιαθέτει θετικά. Οσο για την υπόθεση… ένα μπαρ, τρεις γυναίκες, ένας άνδρας και οι κούκλες του και ένας ψυχίατρος-φάντασμα διαπλέκονται κωμικοτραγικά εξαιτίας των ανθρώπινων σεξουαλικών ροπών που ώρες ώρες αποδεικνύονται απάνθρωπες. Σκηνοθετεί η Στέβη Κούβαρη-Μπουζιάνη και πρωταγωνιστούν οι Στέλιος Δαλέζιος, Εύα Δήμου, Θεοδόσης Κώνστας, Μίρνα Μηλιώνη και Νίκος Αποστολίδης.
  • ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009