Daily Archives: 18 Φεβρουαρίου, 2009

Θέατρο από τις φλόγες του Δεκέμβρη

Η κυβέρνηση πουλάει την Ακρόπολη στην Εκκλησία για να γίνει καζίνο. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, οργισμένοι με τη συναλλαγή, βγαίνουν από τους τάφους τους και προσπαθώντας να σώσουν την Ακρόπολη μπλέκουν στα δίχτυα της σύγχρονης «ξεχαρβαλωμένης» Ελλάδας. Συναντούν τον επικοινωνιακό πολιτικό, την αδίστακτη δημοσιογράφο, τον κακοεκπαιδευμένο μπάτσο που αστοχεί, τη 15χρονη επαναστάτρια και, τέλος, την τηλεόραση στην τελική μάχη με τους παπάδες για την κηδεμονία της Μαμάς Ελλάδας.

Αυτή είναι συνοπτικά η υπόθεση του νέου έργου των AbOvo με τίτλο «Μαμά Ελλάδα2» (Θέατρο του Ηλιου, Φρυνίχου 14, Πλάκα). Η ομάδα, αφού καταπιάστηκε -πάντα με ανατρεπτικό τρόπο- με το ζήτημα της θρησκείας στο πολύ επιτυχημένο «Εκεί, εκεί στην κόλαση», αλλά και με την αγάπη στο «Ζελόβ», αυτή τη φορά ασχολείται με το ζήτημα της «πατρίδας».

«Σε όλες μας τις παραστάσεις παίρνουμε τις μεγάλες λέξεις, που όλοι μας μυθοποιούμε και έχουμε κάπως ψηλά, και προσπαθούμε να τις ανοίξουμε και να τις «ψαχουλέψουμε»», μας λέει ο σκηνοθέτης της, Γιάννης Σαρακατσάνης. Το «Μαμά Ελλάδα» υψωμένο στο τετράγωνο δεν μοιάζει σχεδόν σε τίποτα με το ομώνυμο έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε τον Οκτώβρη. Προέκυψε ως ανάγκη της ομάδας μετά τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη. «Νιώσαμε πως η αρχική παράσταση ήταν κάπως ελαφριά», εξηγεί. «Παίζαμε το έργο μας και η Αθήνα καιγόταν. Μας προβλημάτισε αυτή η κατάσταση και σκεφτήκαμε πως αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να μιλήσουμε για όλα αυτά μέσα από τη σκηνή μας».

Και τι είναι αυτό που θέλει τελικά να διδάξει η παράσταση μέσα από μια σπαρταριστή ματιά; Την προσωπική ευθύνη του καθενός μας. «Ολοι βιώσαμε μια απογοήτευση στη χώρα μας. Ολοι είχαμε κάποιον να κατηγορήσουμε. Είτε τους νέους είτε τους «μπάτσους» είτε τους πολιτικούς. Τελικά, όμως, πίσω από όλους αυτούς βρισκόμαστε πάντα εμείς», διαπιστώνει ο Γιάννης Σαρακατσάνης. «Ολοι συμμετέχουμε στο σύστημα και όλοι το στηρίζουμε με τον τρόπο μας, αλλά έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας. Τελικά όλοι ήθελαν απλά να βγάλουν ένα συμπέρασμα και να συνεχίσουν τη ζωή τους».

Ο Γιάννης Σαρακατσάνης παίζει, επίσης, αλλά και υπογράφει τα κείμενα μαζί με τον Γιάννη Παλαιολόγο. Προκύπτουν, όμως, από αυτοσχεδιασμούς της ομάδας. «Λειτουργεί καλύτερα το έργο όταν έχει προκύψει από τις πρόβες, γιατί ζωντανεύει και βγαίνουν πράγματα που δεν τα είχαμε φανταστεί. Ετσι γεννήθηκε και αυτή η πολιτική κωμωδία για την οποία είμαστε πραγματικά υπερήφανοι».

Παίζουν οι Γιάννης Γιαννούλης, Λευτέρης Ελευθερίου, Βάσω Καβαλλιεράτου, Μαρία Μπαλούτσου, Φάνης Παυλόπουλος, Σωσώ Χατζημανώλη και Βάσω Χειλά.

* Από Τετάρτη έως Κυριακή (9.15 μ.μ.) και Κυριακή (7 μ.μ.). Τηλ: 210-3231591.

  • ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/02/2009

Σαν σερραίικη γλυκειά μπουγάτσα. «Sugar babes» από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών

  • Τι κοινό έχουν η μπουγάτσα, το ευρώ, η ελληνική επιστράτευση του ’74, τα μπισκότα, η Ινδία, οι Απόκριες, τα κορν-φλέικ, η Ευρωπαϊκή Ενωση, το δουλεμπόριο, τα βιοκαύσιμα, η ανεργία; Τι δουλειά έχουν επί σκηνής ένας διαιτολόγος, μία νηπιαγωγός, ένας συνταξιούχος εκπαιδευτικός, μία νοσηλεύτρια, ένας άνεργος, μία χημικός, μία δασκάλα;
  • Η απάντηση βρίσκεται στις Σέρρες, στην πρωτότυπη και ηδύτατη παράσταση «Sugar babes», που είδαμε στο θέατρο-κόσμημα «Αστέρια» από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών (φέτος έχει «γκαζώσει» μ’ εξαιρετικές παραγωγές γνωρίζοντας μεγάλες πιένες υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Θοδωρή Γκόνη).
  • Μια αναδρομή στην ιστορία της ζάχαρης με αφετηρία το τοπικό εργοστάσιο στο Λευκώνα, βασισμένη σ’ αναμνήσεις-μαρτυρίες δέκα ντόπιων, διανθισμένη με ιστορικά στοιχεία από την ελληνική και διεθνή πραγματικότητα. Ενα θεατρικό «ντοκιμαντέρ» κοινωνικού προβληματισμού. Μια προχωρημένη «επιθεώρηση» με ιστορίες αληθινές, γλυκόπικρες κι αστείες, με νόστιμη μουσική και τραγούδια αφορώντας την πόλη, τους κατοίκους της αλλά και κάθε θεατή της ελληνικής επικράτειας.
  • Η ευρηματική ιδέα και σκηνοθετική σύλληψη ανήκει στον ταλαντούχο Βορειοελλαδίτη Ανέστη Αζά που έχει φτιάξει μια ζαχαροζυμωμένη παράσταση, εύθυμη, νοσταλγική και ρεαλιστική (δραματουργική επεξεργασία Κατερίνας και Παναγιώτας Κωνσταντινάκου). Με άξιο συνεργάτη τον συνθέτη Κώστα Κοράκη, που δίνει τον μουσικό οίστρο της παράστασης ζωντανά με πιάνο και ακορντεόν.
  • Δέκα Σερραίοι διαφόρων ηλικιών «γράφουν» αυθεντικά επί σκηνής με τις γλαφυρές ζαχαρο-ιστορίες τους. Επιδέξιοι μπαλαντέρ με συνεχείς μεταμορφώσεις οι ηθοποιοί Σύρμω Κεκέ, Στράτος Παυλίδης. Συμπαθέστατη η τοπική επταμελής χορωδία στις εμβόλιμες εμφανίσεις της, ιδίως με το γλυκόλαλο κομμάτι «όλα πηγαίνουν ζάχαρη». Οπως και το ντόπιο τετραμελές «Youth Groop» δίνοντας ένα δυνατό ροκ φινάλε με όλο τον θίασο να χορεύει και να γεύεται…μαλλί της γριάς. Μια αξιοζήλευτη δουλειά που θα άξιζε να παιχτεί και στην Αθήνα.
  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/02/2009

Περφόρμανς. Ελεύθερη από το ανδρικό βλέμμα

  • Η εικαστικός Γεωργία Σαγρή παρουσιάζει στο φουαγέ του «Rex» την περφόρμανς «Η Ιζέ μόνη». Παίρνει την ηρωίδα του «Κλήρου του μεσημεριού» του Κλοντέλ, που είναι πάντα τριγυρισμένη από άνδρες, και της δίνει χρόνο να βρει τη δική της φωνή

Στιγμιότυπο από την παλαιότερη περφόρμανς της Γεωργίας Σαγρή «The invisible ones» στην γκαλερί Anthony Reynolds στο Λονδίνο

Η Γεωργία Σαγρή γνώριζε το κείμενο του «Κλήρου του μεσημεριού», το ερωτικό, ποιητικό δράμα του Γάλλου ποιητή, θεατρικού συγγραφέα και διπλωμάτη Πολ Κλοντέλ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο. Οταν, λοιπόν, της προτάθηκε από την «Κοινή θέα», το εικαστικό πρόγραμμα, που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στο Εθνικό Θέατρο (σε επιμέλεια των Γκιλέν Νταντάν, Ελένης Κούκου), να παρουσιάσει ένα έργο της, η εικαστικός και περφόρμερ δεν δυσκολεύτηκε. Η Ιζέ, η μυστηριώδης, γοητευτική και επικίνδυνη ηρωίδα του Κλοντέλ, ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη η επιλογή της.

Από σήμερα και για ακόμη δύο ημέρες (Πέμπτη και Παρασκευή) από τις 6 μ.μ. έως τις 8.30 μ.μ. η Γεωργία Σαγρή θα παρουσιάσει στο φουαγέ του β’ εξώστη του θεάτρου «Rex» (Πανεπιστημίου 48) την περφόρμανς «Η Ιζέ μόνη».

Δεν υποδύεται η ίδια την Ιζέ. «Λειτουργώ ως αναγνώστης και ως θεατής για να τεντώσω τον χαρακτήρα της έξω από τους περιορισμούς του κειμένου. Δεν βλέπουμε ποτέ μόνη την Ιζέ στη σκηνή. Θέλησα λοιπόν να της δώσω τον χρόνο να υπάρξει μόνη της, χωρίς το βλέμμα του άνδρα, ακόμη και χωρίς το κείμενο, που καθώς είναι γραμμένο από άνδρα, είναι το δικό του πρίσμα που την καθορίζει. Να της δώσω τη δική της φωνή».

Και πώς είναι η Ιζέ μόνη; «Δεν έχει καμιά σχέση με ό,τι ο άνδρας βλέπει σ’ αυτή. Στην περφόρμανς βλέπουμε ό,τι έχει κρύψει ο συγγραφέας. Είναι βαριεστημένη. Χωρίς την επιβράβευση και χωρίς τον θαυμασμό δεν μπορεί ούτε να περπατήσει. Η Ιζέ όταν είναι μόνη βρίσκεται υπό την επήρεια υπνωτικών χαπιών, κενή και επίπεδη ψάχνει να βρει τη φωνή της μέσα από την κατακερματισμένη ψευδαισθησιακή της στιγμή».

Πάνω στη σκηνή είναι μια δυνατή, γεμάτη αυτοπεποίθηση γυναίκα, που όχι μόνο ελέγχει απόλυτα τους άνδρες της, αλλά τους καταστρέφει κιόλας. Στη μέση του ωκεανού, σε ένα υπερωκεάνιο με προορισμό την Ανατολή, η Ιζέ, που συνοδεύει τον σύζυγό της, γνωρίζει τον Μεζά, τον άνδρα που θα σημαδέψει τη ζωή της. «Ο Κλοντέλ είχε ζήσει στη νεότητά του την απόρριψη του έρωτά του από μια παντρεμένη γυναίκα. Ισως γι’ αυτό το κείμενό του είναι τόσο οργισμένο. Στην περφόρμανς η ηρωίδα αποδομείται τελείως. Δημιουργείται μια συνθήκη, στην οποία τελικά ψάχνει να βρει τον χαρακτήρα της…». Το βίντεο μιας ειδυλλιακής παραλίας και ο ήχος των κυμάτων και του αέρα δίνουν τον τόνο στην περφόρμανς, που «κάθε μέρα θα είναι διαφορετική». Τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται συμπληρώνουν τις επαναληπτικές κινήσεις κατά τη διάρκειά της. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Η Γεωργία Σαγρή ζει και δουλεύει στη Νέα Υόρκη. Τον Μάρτιο θα συμμετάσχει σε ομαδική έκθεση στο PS1 του MoMa

Η Γεωργία Σαγρή ήρθε στην Αθήνα από τη Νέα Υόρκη, όπου ζει τα τελευταία τρία χρόνια, μόνο για την περφόρμανς και θα επιστρέψει την ερχόμενη εβδομάδα. Ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στο Columbia και έκτοτε δουλεύει στην αμερικανική μεγαλούπολη. «Η Νέα Υόρκη είναι η πόλη των γρήγορων αποφάσεων», λέει, «τις παίρνεις και μετά οφείλεις να τις στηρίζεις». Τον επόμενο μήνα θα συμμετάσχει σε μια ομαδική έκθεση στο PS1 του MoMa, ετοιμάζει άλλη μία περφόρμανς για το Artist space και το ερχόμενο φθινόπωρο θα εμφανιστεί στο περίφημο «Kitchen».

**«Ο κλήρος του μεσημεριού», σε σκηνοθεσία Γιόσι Βίλερ με τους Αμαλία Μουτούση, Ν. Κουρή, Ν. Καραθάνο, Λ. Γεωργακόπουλο παρουσιάζεται στο θέατρο της οδού «Πειραιώς 260».

  • ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΠΑΡΚΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/02/2009

Γυναίκες, λέει, θα είναι ο Χορός των Περσών!!!

Δεν προλαβαίνουμε να συνέλθουμε από τη μια σφαλιάρα που μας εξαπολύει ο επόμενος μεταμοντέρνος και μας τη σφουντουρίζει ο ερχόμενος. Ιδού, διαβάζω τα ρεπορτάζ για τις θερινές φεστιβαλικές επιδαύριες παραστάσεις και λεπτομερώς πληροφορούμαι πως ο ξένος σκηνοθέτης που θα ανεβάσει «Πέρσες» του Αισχύλου με το Εθνικό θα αλλάξει το φύλο του Χορού. Γυναίκες, λέει, θα είναι ο Χορός των Περσών, παρ΄ ότι ελπίζω να μην αλλάξει και ο τίτλος του Αισχύλου σε «Περσίδες».

Γέροντες Πέρσες, λέει ο Αισχύλος, όχι λέει ο Σκηνοθέτης που ξέρει περισσότερα από τον ναυμάχο ποιητή, ακόμη και οι γέροντες είχαν πάει στην Ελλάδα και μόνο οι γυναίκες ήταν στα μετόπισθεν. Τώρα πώς θα τα βολέψει που οι Αισχύλειοι γέροντες θρηνούν που μείναν ορφανά τα κρεβάτια των γυναικών, ίδωμεν.

Αλλά, διαβάζω, ο ερίφης θα παρεμβάλει στο έργο του Αισχύλου και τον «τρελό», λέει, από τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ. Έχουμε δει και χειρότερα (σε παλιότερη γερμανική παράσταση των «Περσών» στο Ηρώδειο, η Άτοσσα ήταν λεσβία μπαργούμαν και κερνούσε κοκτέιλ τον Χορό στα σκαμπό).

Εκείνο που θα με φάει έως το καλοκαίρι είναι η απορία γιατί ο τρελός του «Ληρ» και όχι ο τρελός της «Δωδέκατης Νύχτας». Και γιατί ο τρελός του Σαίξπηρ κι όχι ο τρελός του Γκόγκολ ή γιατί (μια και θα έχουμε Χορό γυναικών) όχι η Τρελή του Σαγιό. Και γιατί στο κάτω κάτω ξένος τρελός κι όχι ο «Τρελός του Λούνα Παρκ» του Γ. Λαζαρίδη; Θα μου πείτε κάθε τρελός κι η τρέλα του, που λέει και το λαϊκό άσμα!

  • ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009

Εμπλοκή στη χρηματοδότηση των ΔΗΠΕΘΕ

Προσκόμματα στη σύναψη προγραμματικών συμφωνιών ανάμεσα στο Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού και τα ΔΗΠΕΘΕ όλης της χώρας θέτει η ΚΕΔΚΕ, καθώς, αν και αρκετά ΔΗΠΕΘΕ έχουν υπογράψει ήδη τη σύμβαση (π.χ. αυτό του Βόλου), από την πλευρά της Ένωσης των αιρετών της Αυτοδιοίκησης διατυπώθηκαν διαφωνίες σε ορισμένα σημεία των συμβάσεων.

Μετά από αυτήν την εξέλιξη, η οποία, ουσιαστικά, πηγαίνει πίσω τη χρηματοδότηση των ΔΗΠΕΘΕ, αφού η συμφωνία θα έπρεπε να έχει τεθεί σε ισχύ από την αρχή του χρόνου και να καλύπτει διάστημα 18 μηνών, ο  πρόεδρος του Δ.Σ. του ΕΚΕΘΕΧ Γ. Δραγώνας συναντήθηκε με τον δήμαρχο Λάρισας και αντιπρόεδρο της ΚΕΔΚΕ Κ. Τζανακούλη και συμφωνήθηκε ότι οι δύο πλευρές θα ορίσουν εκπροσώπους προκειμένου να αναζητηθεί κοινά αποδεκτή λύση.

Στη συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΕΚΕΘΕΧ της προηγούμενης Πέμπτης, εκτός από αυτήν τη δυσάρεστη εξέλιξη, ανακοινώθηκε ακόμη η άμεση χρηματοδότηση του Κέντρου από το ΥΠΠΟ με το ποσό των 3.000.000 ευρώ για την κάλυψη επειγουσών αναγκών, καθώς και η θετική αντιμετώπιση εκ μέρους του νέου υπουργού Πολιτισμού στο ζήτημα της μεταστέγασης του Θεατρικού Μουσείου και της αποπεράτωσης του  «Σχολείου» της Ειρήνης Παππά.

Σ.Κ., Η ΑΥΓΗ, 17/02/2009

Η κωμωδία της απληστίας… – «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Οστρόφσκι, στη Σκηνή «Κοτοπούλη»

Μια σχετικά άγνωστη στην Ελλάδα κωμωδία, ένα μικρό διαμάντι του ρωσικού ρεαλισμού, Το ημερολόγιο ενός απατεώνα του Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Οστρόφσκι, παρουσιάζει στη Σκηνή «Κοτοπούλη» το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα.

Ανατόμος της εμπορικής αστικής τάξης της Μόσχας, ο Οστρόφσκι κινείται και στη σάτιρα αυτή στο ίδιο κλίμα με το έργο που τον καθιέρωσε (αλλά και του κόστισε απαγορεύσεις και διώξεις), τον Στενό οικογενειακό κύκλο. Και εδώ κεντρικός ήρωας είναι ένας φιλόδοξος απατεώνας, που, προκειμένου να ανέλθει κοινωνικά, θα μετέλθει κάθε μέσου ώστε να επιτύχει τη σύναψη ενός πλούσιου γάμου και την είσοδο στην «καλή κοινωνία». Μόνο που ο Γκλούμοφ, ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου, που υποδύεται ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, είναι τόσο μεθοδικός ώστε καταγράφει τις κινήσεις του, τα σχέδιά του, τα πάντα, στο κρυφό του ημερολόγιο. Εκεί και τα άπλυτα της υψηλής κοινωνίας, που θα βγουν στη φόρα όταν κάποιος ανακαλύψει το ημερολόγιο. Πίσω από τη σάτιρά του, ο Οστρόφσκι κρύβει τη σκληρή κριτική του για την κενότητα και τη ματαιοδοξία της τάξης του, που επιχειρεί να κατακτήσει μια κοινωνική θέση ανταγωνιζόμενη την παρακμάζουσα αριστοκρατία.

Έργο της ωριμότητας του Οστρόφσκι (1823-1886), Το ημερολόγιο ενός απατεώνα γράφεται στο 1874, όταν πλέον ο συγγραφέας του έχει αναγνωριστεί, τα έργα του παίζονται σε όλες τις μοσχοβίτικες σκηνές και ο ίδιος είναι πρόεδρος της Ένωσης Ρώσων Θεατρικών Συγγραφέων. Τώρα πια τα έργα του αναγνωρίζονται και η κριτική του μπορεί να γίνει δεκτή από ένα κοινό που μπορεί να δει τον εαυτό του μέσα σε αυτά χωρίς να αντιδρά ζητώντας την καρατόμηση του δραματουργού.

Στην παράσταση του Γ. Κακλέα πρωταγωνιστούν ακόμη η Φιλαρέτη Κομνηνού, ο Δημήτρης Πιατάς, η Κόρα Καρβούνη, ο Λαέρτης Βασιλείου, καθώς και οι Ευγενία Ζέκερη, Ελένη Κοκκίδου, Χριστιάννα Μαντζουράνη, Γιάννης Νταλιάνης, Γιώργος Οικονόμου, Θέμης Πάνου, Γεννάδιος Πάτσης, Σοφία Σεϊρλή, Σωτήρης Τσακομίδης, Μαρία Τσιμά. Τα σκηνικά επιμελήθηκε ο Μανόλης Παντελιδάκης, τα κοστούμια η Ελένη Μανωλοπούλου και τη μουσική ο Ιάκωβος Δρόσος.

Η ΠΟΘΑ στηρίζει τους αγώνες των εργαζομένων στο ΚΘΒΕ

Αλληλέγγυοι στον αγώνα τους

Μετά την αλληλεγγύη που εξέφρασαν οι εργαζόμενοι στην Εθνική Λυρική Σκηνή και στο Εθνικό Θέατρο, στους ηθοποιούς και όλους τους εργαζόμενους στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, που απεργούν για τα μισθολογικά και θεσμικά αιτήματά τους, το ΔΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος (ΠΟΘΑ) εκφράζει την αλληλεγγύη του στους δίκαιους αγώνες των εργαζομένων στο ΚΘΒΕ για τη σύναψη νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, που θα καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες τους.«Είναι χρέος τους να αντιστέκονται» – σημειώνει στην ανακοίνωσή του το ΔΣ του ΣΕΗ – «στο ψευτοδίλλημα που τους θέτει η Διοίκηση του ΚΘΒΕ, λέγοντάς τους ότι «η βιωσιμότητα του θεάτρου εξαρτάται από τη στήριξη των εργαζομένων», παροτρύνοντάς τους να αποδεχτούν αυξήσεις πείνας. Η αποφασιστικότητα και συσπείρωση των εργαζομένων θα επιφέρει σύντομα θετικά αποτελέσματα. Θεωρούμε τον αγώνα τους για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας μονόδρομο και θα είμαστε δίπλα τους, όπως οφείλουμε, όποτε μας χρειαστούν.

Θυμίζουμε ότι οι ηθοποιοί και εργαζόμενοι στο Θέατρο (τεχνικοί, διοικητικοί κ.ά.) αγωνίζονται για 5η εβδομάδα, με στάσεις εργασίας, διεκδικώντας την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας, ζητώντας αύξηση αποδοχών κατά 6,5%, ενώ η διοίκηση τονίζει ότι δεν μπορεί να δώσει μεγαλύτερη του 4%, ισχυριζόμενη μάλιστα ότι αν αποδεχτεί το αίτημά τους το ΚΘΒΕ θα βρεθεί σε «πλήρη αδυναμία συνέχισης της λειτουργίας του».

Το Τυρναβίτικο Καρναβάλι, ένα έθιμο με ιστορία…

Το Τυρναβίτικο Καρναβάλι, ένα έθιμο με ιστορία τουλάχιστον 100 ετών, αναβιώνει τούτες τις μέρες και αποτελεί βασικό πόλο έλξης για επισκέπτες από όλη την Ελλάδα, με τις πολυάριθμες και πολυήμερες εκδηλώσεις, που διοργανώνει ο δήμος και θα ολοκληρωθούν την Καθαρά Δευτέρα, με το «Μπουρανί». Μουσική, χορός, θεατρικές βραδιές, η μεγάλη παρέλαση των χιλιάδων καρναβαλιστών την Κυριακή της Αποκριάς, εμπνευσμένα από την επικαιρότητα και την παράδοση και κατασκευασμένα με φαντασία και μεράκι, περιλαμβάνονται στις εκδηλώσεις που προσδίδουν ξεχωριστή αίγλη στο Τυρναβίτικο Καρναβάλι.

Λίζας Κρον «Πολύ καλά» στο «Θέατρο Εξαρχείων» – σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη,

Την παιχνιδιάρικη, συγκινητική κωμωδία της Λίζας Κρον «Πολύ καλά» ανεβάζει αύριο [Πέμπτη, 19/02] το «Θέατρο Εξαρχείων». Σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη, σκηνικά – κοστούμια Παναγιώτας Κοκκορού, μουσική Πλάτωνα Ανδριτσάκη, φωτισμοί Αλέκου Αναστασίου.Στο ρόλο της μάνας η Ελένη Γερασιμίδου και της Λίζας Κρον η Αννίτα Δεκαβάλλα (υπογράφει τη μετάφραση). Παίζουν επίσης: Ανδρη Θεοδότου, Λιάνα Παρούση, Γιώργος Δεπάστας, Τάσος Πολιτόπουλος.

Το έργο αναφέρεται στις σχέσεις μάνας – κόρης, την παιδική ηλικία και την οικογένεια, την κοινωνία και το ρατσισμό. Ηρωίδα του έργου είναι η ίδια η συγγραφέας, που νομίζει ότι έχει γράψει ένα «πολύ σοβαρό έργο για ζητήματα ψυχικής και σωματικής υγείας». Ομως έχει κάνει το μοιραίο λάθος να κουβαλήσει επί σκηνής, ως ζωντανό παράδειγμα, τη μητέρα της, «έναν απίστευτα ενεργητικό άνθρωπο παγιδευμένο σ’ ένα ανήμπορο κορμί».

Καθώς η Λίζα προσπαθεί να αφηγηθεί τι σημαίνει να μεγαλώνεις σε μια οικογένεια που η ζωή κυριαρχείται από κοινωνικούς αγώνες και φοβερές αλλεργίες, και πώς η ίδια τις ξεπέρασε κι έγινε καλά, η τρομερή μαμά (με τη μεγάλη αντιρατσιστική δράση στο παρελθόν) κερνάει το κοινό κουλουράκια, πιάνει φιλία με τους ηθοποιούς και αποδιοργανώνει την παράσταση με τις αθώες (;) παρεμβάσεις της. Οι ηθοποιοί αποφασίζουν ότι προτιμούν τη συντροφιά της μαμάς απ’ το έργο, βγαίνουν από τους ρόλους τους κι επαναστατούν.