Πρεμιέρα για τον «Κλήρο του μεσημεριού» στο Εθνικό της Πειραιώς

Λίγα λεπτά πριν αρχίσει μία ακόμα πρόβα του «Κλήρου του μεσημεριού», που κάνει πρεμιέρα απόψε στην οδό Πειραιώς 260, ο Γιόσι Βίλερ κάθεται σ’ ένα μεγάλο, μοναστηριακό τραπέζι πίσω από τη σκηνή. Κάθε τόσο καταφθάνει κάποιος από τους ηθοποιούς της παράστασης: ο Νίκος Κουρής, ο Νίκος Καραθάνος, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, η Αμαλία Μουτούση. Μου κάνει εντύπωση η εγκαρδιότητα της υποδοχής από τον Ελβετό σκηνοθέτη, μεγάλο όνομα στο γερμανικό θέατρο και στον χώρο της όπερας. Μεγάλα χαμόγελα, αγκαλιές, φιλιά. Μα δεν βρέθηκαν και χθες στα ίδια σανίδια;

Με την κουβέντα, θα καταλάβω το πλάτος και το βάθος του δεσμού που αναπτύσσεται μέσα σε λίγες ημέρες ανάμεσα σε ανθρώπους οι οποίοι είναι καταδικασμένοι να μιλήσουν την ίδια γλώσσα, ακόμα κι όταν διαβάζουν διαφορετικές λέξεις.

«Το θέατρο δεν είναι μόνο η γλώσσα», μας λέει ο Γιόσι Βίλερ, και χωρίς να το λέει, «ακούω» τη λέξη «ευτυχώς». Δεν είναι από τους σκηνοθέτες που θα υποστηρίξουν ότι η γλώσσα δεν είναι σημαντική στο θέατρο. Πόσω μάλλον στην περίπτωση του έργου του Πολ Κλοντέλ, όπου η γλώσσα έρχεται σαν «κάτι που μεταφέρει πολλά περισσότερα από το νόημα των λέξεων». Αλλά, ναι, πιστεύει σ’ ένα θέατρο πιο πέρα από το κείμενο. «Το καλό θέατρο μπορείς να το κρίνεις ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα».

Ο Γιόσι Βίλερ σκηνοθετεί για δεύτερη φορά τον «Κλήρο του μεσημεριού», με τη συνδρομή της Φελίτσιτας Μπρούκερ, δύο χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία στο κρατικό θέατρο Kammerspiele του Μονάχου. Εκανε το χατίρι στον φίλο του Γιάννη Χουβαρδά, αφού δεν συνηθίζει να «επιστρέφει»  σε έργα που έχει ήδη ανεβάσει. «Με τόσα έργα που περιμένουν, είναι κρίμα να ανεβάζεις ξανά το ίδιο», λέει χωρίς περιστροφές.

Στη νέα παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, στο αυτοβιογραφικό έργο του Κλοντέλ, παρακολουθούμε τη γέννηση και τα αδιέξοδα ενός καταστροφικού έρωτα πάνω σε ένα υπερωκεάνιο. Ο ίδιος ο Κλοντέλ είχε ερωτευτεί στα νιάτα του μια παντρεμένη γυναίκα, εμπειρία που τον χάραξε.

«Στην επιφάνεια θα μπορούσε να είναι η πλοκή μιας σαπουνόπερας, αλλά σε βαθύτερα επίπεδα ο Κλοντέλ πάει πολύ πιο κάτω. Ουσιαστικά, μιλάει για τους υπεραπορροφημένους από τον εαυτό τους ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν καμία επαφή με την κοινωνία και τα προβλήματα της». Εδώ, ο Βίλερ κάνει έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό με τα πρόσφατα γεγονότα στην Ελλάδα. «Οταν άκουσα για τα επεισόδια σκέφτηκα τι σχέση μπορούν να έχουν όλα αυτά με το έργο. Νομίζω πως παντού και όχι μόνο στην Ελλάδα πιστέψαμε ότι τα πράγματα μπορούσαν να εξελιχθούν ερήμην μας. Ηταν σαν να ζούσαμε σε μια τεράστια φούσκα και ξαφνικά μας ξύπνησαν και όλοι σήμερα μιλάμε για την οικονομική κρίση».

  • Του Δημητρη Pηγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: