Daily Archives: 12 Φεβρουαρίου, 2009

1987-2009: ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΚΑΡΟΛΟ ΚΟΥΝ

ΜΝΗΜΗ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ

Τιμώντας την μνήμη του Ιδρυτή του Θεάτρου Τέχνης και Δασκάλου Καρόλου Κουν, την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 11.30 θα ψαλεί επί τάφου επιμνημόσυνη δέηση στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, παρουσία μαθητών, φίλων και συνεργατών του.

Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» στο Λονδίνο με τους Ian McKellen και Patrick Stewart

Starring Sir Ian McKellen and Patrick Stewart

Οι μνήμες άρχισαν να χορεύουν όταν είδα ότι πέθανε ο Ζαν Μαρτέν και δεν το πήραμε χαμπάρι. Αλλά χάρηκα μόλις διάβασα την είδηση ότι ο Γκοντό θα παιχτεί στο Λονδίνο. Μάλλον θα είναι η παράσταση της χρονιάς. Και τούτο διότι θα ερμηνεύσουν το έργο δυο από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς του σύγχρονου αγγλικού θεάτρου: Ian McKellen και Patrick Stewart. Βέβαια, ο καθένας έχει την καλλιτεχνική του προϊστορία και στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Ωστόσο, νιώθει κανείς ότι αξίζει να πάει και στο Λονδίνο ακόμη για να τους δει να παίζουν στο Περιμένοντας τον Γκοντό του ιδιοφυούς Σάμιουελ Μπέκετ. Στις 30 Απριλίου είναι η πρεμιέρα, στο THEATRE ROYAL HAYMARKET. Ιδού και το σχετικό αναγγελτικό του θεάτρου:

Welcome To Waiting for Godot

When Samuel Beckett’s Waiting For Godot exploded on to the London stage 50 years ago, it shocked as many people as it delighted. There had never been a play like it; two men clowning around, joking and arguing, repeating themselves, as they wait through one day and then another, waiting for the mysterious Godot. The combination of music hall, poetry and tension redefined what is possible in theatre, so that these days, Waiting for Godot is accepted as one of the most significant plays of the 20th century.

Beckett’s characters have lost none of their power to fascinate and amuse and this production, directed by the acclaimed theatre and film director, Sean Mathias, has attracted the sort of great actors that the play deserves.

Ian McKellen and Patrick Stewart are both renowned Shakespearean actors at Stratford-upon-Avon, in the West End and on Broadway. They first worked together in Tom Stoppard’s Every Good Boy Deserves Favour for the Royal Shakespeare Company in 1977 and more recently in the X-Men film trilogy, as Magneto and Professor X. Each of them has established their own iconic screen persona, as Gandalf in The Lord of the Rings and as Star Trek’s Jean-Luc Picard.

Their new partnership with Beckett will be the theatre event of the year.

Jean Martin: Ματαίως περίμενε τον Γκοντό!

Pierre Latour (Estragon), Roger Blin (Pozzo), Lucien Raimbourg, (Vladimir), and Jean Martin (Lucky) in the first production of En attendant Godot at the Théâtre de Babylone in 1953.

Ο Γάλλος ηθοποιός Jean Martin [γενν. 6 Μαρτίου 1922], ο οποίος πέθανε σε ηλικία 86 ετών, στις 2 Φεβρουαρίου, ήταν ο μόνος επιζών της ομάδας που ανέβασε το θρυλικό έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό» [En attendant Godot, Waiting for Godot] του Samuel Beckett, στο Théâtre de Babylone [230 θέσεων], στην  αριστερή Όχθη, τον Ιανουάριο του 1953.

The tall and cadaverous-looking Martin, in a grey fright wig, played Lucky as a shocking image of human misery, trembling from head to foot throughout his long monologue and dripping saliva. His disturbing interpretation was inspired by watching patients with severe cases of Parkinson’s disease at the Salpêtrière hospital in Paris. When he explained to Beckett that he was playing Lucky as if he were suffering from Parkinson’s, Beckett mentioned that his mother had had the disease. The large, battered suitcase Lucky carried had been found in a dustbin a few days before.

The success of the play, in which «nothing happens, twice», according to the critic Vivian Mercier in the Irish Times, gathered momentum during its first run, not least because of the controversy it created. One night, the curtain had to be brought down after Lucky’s monologue because a group of well-dressed spectators were whistling and hooting derisively. Roger Blin, who directed the play and portrayed Pozzo, Lucky’s slave-driving master, teasingly described Lucky as a «one-line part», albeit 700 words long, but it became Martin’s signature role, staying with him for the rest of his life.

Martin was born in the Berry region in central France but grew up in Biarritz, where his father worked for a chic furrier. At the start of the second world war, he went into hiding to avoid being sent to do manual labour in Germany. He later joined the resistance, as did Beckett. After the war, he got involved in the avant garde, appearing in plays by Arthur Adamov and Eugène Ionesco.

For his second play in French, Fin de Partie (Endgame) – which had its world premiere at the Royal Court Theatre in London on 3 April 1957 as part of a cultural event called French Fortnight – Beckett chose Martin and Blin again. Blin (who also directed) played the paralysed and blind Hamm and Martin was Clov, who never sits down and who is constantly expressing a desire to leave. Beckett once explained that whereas in his first play, everyone expects the arrival of Godot, in the second, they will be expecting the departure of Clov. When the production moved from London to the small Studio des Champs-Élysées, Beckett attended a few rehearsals. «Beckett does not want his actors to act,» Martin explained. «He wants them to do only what he tells them. When they try to act, he becomes very angry.»

In 1960, with the Algerian war raging, Martin was one of the signatories of the Manifesto of the 121, which called on the government to recognise the war as a legitimate struggle for independence, denouncing the use of torture by the army and calling for conscientious objectors to be respected by the authorities. Such were the times that Martin, who was performing at the state-funded Théâtre National Populaire, had his contract annulled. He was also banned from radio and television. Finding it difficult to secure work, he was forced to go to Helsinki, where he was offered an acting job.

Six years later, he was the only professional actor in Gillo Pontecorvo’s extraordinary The Battle of Algiers (1966), in which he brilliantly played Colonel Mathieu, the tough, chain-smoking paratroop commander entrusted by the government with putting down the revolt. Martin’s convincing performance is the more chilling as he plays the colonel as a man just doing his job, even if it involves torture. The film was banned for some years in France, and the torture scenes cut on its first release in the UK.

Martin had been in films since 1956, when he had a bit part as a thief in Jean Delannoy’s The Hunchback of Notre Dame, which starred Anthony Quinn. He continued to appear in small parts, notably in Jacques Rivette’s first feature, Paris Nous Appartient (Paris Belongs to Us, 1960), which was made over a period of two years because of lack of funds, and in Jacques Rivette’s La Religieuse (The Nun, 1966), which was initially banned in France for its anti-clericalism.

Many of the directors he worked for were friends, such as Rivette, Alain Resnais (Je T’aime, Je T’Aime, 1968), Alain Robbe-Grillet, for whom he played a sadistic priest in the erotic fantasy Glissements Progressifs du Plaisir (Successive Slidings of Pleasure, 1974), and Roberto Rossellini, in whose last feature, The Messiah (1975), he was Pontius Pilate.

For his friend Beckett, he played Krapp’s Last Tape at the Théâtre Recamier in 1970. In the interests of immediacy and truth, Martin asked if he could operate the tape recorder himself, which was usually controlled from the wings. This seemed unnecessarily risky to Beckett (who directed), but with a duplicate recorder ready to cut in if anything should go wrong, he agreed. Nothing did, and Martin’s solo performance accrued excellent reviews.

However, all his work with Beckett and other avant gardists was nothing to the exposure he gained from his role in the quasi-comic spaghetti western My Name is Nobody (1973), third billed after Terence Hill and Henry Fonda. Martin played a crooked, snake-eyed mine owner called Sullivan who hires a band of gunslingers to eliminate Fonda.

He lived alone for years in an apartment in the rue de Lille, in the 7th arrondissement of Paris. He said he never moved because of the thousands of books he possessed. At the time of his death from cancer, he was working on a book about Beckett.

A scene from the first production of En attendant Godot at Paris’ Théâtre de Babylone in 1953, with Pierre Latour (Estragon), Jean Martin (Lucky), Lucien Rambourg (Vladimir), and Roger Blin (Pozzo).

Το τέταρτο κουδούνι: Μαρά-Σαντ, Ο Θείος Βάνιας, Μαύρη γαλήνη…

O Μηνάς Χατζησάββας (στη φωτογραφία) θα ΄ναι ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, ο Νίκος Κουρής ο ασθενής που υποδύεται τον Ζαν- Πολ Μαρά και η Κόρα Καρβούνη η τρόφιμη του ψυχιατρείου της Σαραντόν που υποδύεται την Σαρλότ Κορντέ, τη δολοφόνο του- εξαιρετικό τρίο- στο «Μαρά- Σαντ» του Πέτερ Βάις που θ΄ ανεβάσει τον επόμενο χειμώνα στο Εθνικό- στην Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»- η Έφη Θεοδώρου. Το έργο του Γερμανού Βάις- εν έτει 1808, επί Ναπολέοντος Α΄, όταν η Γαλλική Επανάσταση έχει καταντήσει αυτοκρατορία, ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, έγκλειστος στο ψυχιατρικό άσυλο της Σαραντόν, σκηνοθετεί τους τροφίμους σ΄ ένα έργο του που αναπαριστά τη δολοφονία τού εκ των πρωτεργατών της Επανάστασης Ζαν- Πολ Μαρά το 1793 και σε μια παράσταση με πολλές παραμέτρους…-, γραμμένο το 1963-πρωτότυπος τίτλος «Η καταδίωξη και δολοφονία του Ζαν- Πολ Μαρά όπως παραστάθηκε από τους τροφίμους του ασύλου της Σαραντόν υπό τη διεύθυνση του Μαρκήσιου ντε Σαντ»-, έκανε πρεμιέρα το 1964 στο θέατρο «Σίλερ» του- τότε- Δυτικού Βερολίνου. Η φήμη του όμως εκτοξεύτηκε μέσα απ΄ την παράσταση, την ίδια χρονιά, του Πίτερ Μπρουκ στο Λονδίνο, με τον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο και με Σαντ τον Πάτρικ Μαγκί, «Μαρά» τον Ίαν Ρίτσαρντσον και «Κορντέ» την Γκλέντα Τζάκσον. Παράσταση που την επόμενη χρονιά μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουέι ενώ το 1967 ο Πίτερ Μπρουκ τη μετέφερε, με τους ίδιους πρωταγωνιστές, στον κινηματογράφο. Στην Ελλάδα το βαθύτατα επηρεασμένο απ΄ το «θέατρο της σκληρότητας» του Αντονέν Αρτό και τον Μπέρτολτ Μπρεχτ έργο πρωτοπαρουσίασε- βέβαια…ο Κάρολος Κουν με το «Θέατρο Τέχνης» τη σεζόν 1965-΄66 με Δημήτρη Χατζημάρκο, Γιώργο Λαζάνη, Μάγια Λυμπεροπούλου στους αντίστοιχους ρόλους. (Φανταστείτε: Και μόνο μέσα στο χειμώνα αυτό ο Κουν ανεβάζει για πρώτη φορά εδώ «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ» του Άλμπι, για πρώτη φορά «Επιστάτη του Πίντερ, για πρώτη φορά «Μαρά- Σαντ»!!!). Το πιο πρόσφατο ελληνικό ανέβασμα του έργου έχει γίνει το χειμώνα του 2003-2004 (με επανάληψη την επόμενη σεζόν) απ΄ την ομάδα «Νέμεση» της Θεσσαλονίκης σε σκηνοθεσία Τίνας Στεφανοπούλου. Στο Εθνικό έχει ανεβεί μια μόνο φορά, με τον τίτλο «Η δολοφονία του Μαρά»: τη σεζόν 1988/ ΄89- επαναλήφθηκε και την επόμενη-, στο, τότε, «Γκαράζ» απ΄ τον Κοραή Δαμάτη με Γιώργο Τσιτσόπουλο, Τάσο Χαλκιά, Όλγα Δαμάνη.Ο Νίκος Χατζόπουλος (φωτογραφία) θα ερμηνεύσει τον επώνυμο ρόλο, ο Ακύλας Καραζήσης τον γιατρό Άστροφ, η Μαρία Σκουλά την Ελένα και η Άλκηστις Πουλοπούλου την Σόνια στον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ που θ΄ ανεβεί στο Εθνικό, τη σεζόν 2009- 2010, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.

Για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού θα ΄ναι ο δεύτερος Τσέχοφ που ανεβάζει. Το 1994- ΄95 είχε κάνει με το «Θέατρο του Νότου», στην Κεντρική Σκηνή του «Αμόρε», τις «Τρεις αδελφές».

Το έργο έχει να παιχτεί στην ελληνική σκηνή απ΄ την περσινή σεζόν 2007-2008, όταν το ανέβασε ο Γιώργος Μιχαηλίδης στο «Ανοιχτό Θέατρό» του. Στο Εθνικό έχει παρουσιαστεί μόνο μια φορά: το 1952- ΄53 απ΄ τον Κάρολο Κουν- η πέμπτη και τελευταία του σκηνοθεσία στο Εθνικό- με Βάνια τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, Άστροφ τον Θάνο Κωτσόπουλο, Ελένα την Ρίτα Μουσούρη, Σόνια την Μαρία Αλκαίου και Σερεμπριακόφ τον Νίκο Παρασκευά.

Ό,τι πιο καλτ στο θέατρό μας φέτος. Ως τίτλος τουλάχιστον (διότι ως χώρος ήταν οι τουαλέτες του «Βios» όπου παίχτηκε η «Τριλογία» του Χάινερ Μίλερ): «Κορσεδία» απ΄ την ομάδα «Κούλα η Πλανιδού»! Δεύτερη Σκηνή στο θέατρο «Άσκηση», πίσω απ΄ το Πάντειο. Όπου, πάντως, το κείμενο μπορεί να ΄ναι λίγο από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα, αλλά η παράσταση των παιδιών πολλά καλά έχει. Και, ιδιαίτερα, ενέργεια και καθόλου συνηθισμένη αισθητική.

Όποιος διυλίζει τον κώνωπα, και γκρινιάζει, και ταλαιπωρεί κόσμο αυτά παθαίνει… Στο «Τέταρτο Κουδούνι» της περασμένης Πέμπτης η φωτογραφία της Αννίτας Δεκαβάλλα που παίζει στο «Πολύ καλά!» της Λίζας Κρον- ανεβαίνει στο «Θέατρο Εξαρχείων»- είχε πάρει τη θέση της φωτογραφίας της Μαρίας Κίτσου η οποία θα παίξει στα σονέτα του Σαίξπηρ που πρόκειται να ανεβούν στο «104». Και τούμπαλιν. Το μόνο κοινό που υπάρχει είναι πως τα δυο θέατρα είναι στον ίδιο δρόμο, σχεδόν απέναντι…

Ο Γιάννης Τσορτέκης είναι «επίσημα» στο σανίδι απ΄ το ΄95. Δεν είναι γνωστός στο «ευρύτερο κοινό». Αλλά έχει κάνει πολλά πράγματα στο θέατρο. Με το σπαθί του. Και με το Ήθος του. Έχει κάνει εξαιρετικά ρόλους σημαντικούς, είναι πιστωμένος με ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές προτάσεις, έχει γράψει κείμενα θεατρικά- ένας άνθρωπος ζυμωμένος με το θέατρο.

Φέτος, όμως, απ΄ το «Δώμα» του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου», μας δίνει μια γερή γροθιά. Πήρε το, έτσι κι αλλιώς, συγκλονιστικό κείμενο του Δημήτρη Μαρωνίτη «Μαύρη γαλήνη», μαρτυρία του απ΄ τη βασανιστική κράτησή του στο ΕΑΤ/ ΕΣΑ τα χρόνια της χούντας ας μην ξεχνάμε…-, ταυτίστηκε απόλυτα μ΄ αυτό, βούλιαξε μέσα του, έμπλεξε την κάθε ίνα του κορμιού του με την κάθε λέξη του και σ΄ ένα σκληρά γυμνό χώρο, «εκφωνώντας» το κείμενο μπροστά σ΄ ένα μικρόφωνο με πόδι, σιωπώντας συνταρακτικά μπροστά στα κάγκελα ενώ καπνίζει- κι η κάθε ρουφηξιά είναι μαχαιριά- σ΄ αρπάζει απ΄ το λαιμό και σε ταρακουνάει. Για να δώσει τέρμα εκρηκτικό στα σαράντα ασφυκτικά λεπτά ορμώντας και σπάζοντας ένα λαμπτήρα. Μια συναρπαστική στιγμή του θεάτρου μας. Και δεν εννοώ μόνο για φέτος.

Μετά το Μουσείο Μπενάκη και τη θεατρική εκδοχή του στο «Άγνωστο αριστούργημα» του Μπαλζάκ που παρουσίασε εκεί τον Σεπτέμβριο του 2007, ο νεαρός σκηνοθέτης Γρηγόρης Χατζάκης περνάει στο Μουσείο Σπύρου Βασιλείου- το σπίτι του ζωγράφου στην οδό Γουέμπστερ, στην Ακρόπολη. Που τον κάλεσε για μια παράσταση η οποία να σχετίζεται με τον αξέχαστο ζωγράφο.

Έτσι προέκυψε, σε κείμενα Διαμαντή Γκιζιώτη, «Η ξενάγηση- 12 ζωγραφιές του Σπύρου Βασιλείου»: μια θεατρική «ξενάγηση» σε δώδεκα πίνακες του ζωγράφου απ΄ τους οποίους θα ξεπηδούν- από 17 Μαρτίου- θεατρικές εικόνες. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Δανάης Χατζάκη, η κινησιολογική επιμέλεια της Φρόσως Κορρού κι η μουσική του Χρήστου Θεοδώρου που θα συνοδεύει απ΄ το πιάνο τους τέσσερις ηθοποιούς.

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009

Άνθρακες ο θησαυρός στο «Εldorado». Ο Γιάνναρης κάνει θέατρο με έργο του φον Μάγιενμπουργκ

Οι �ξι του «Εldorado» δεν θα  βρουν το χρυσάφι που περίμεναν  στο �ργο του Μάριους φον  Μάγιενμπουργκ που ανεβάζει ο  εκ του κινηματογράφου  εκπορευόμενος Κωνσταντίνος  Γιάνναρης («Από την άκρη της  πόλης», «Δεκαπενταύγουστος»,  «Όμηρος»)

O Κωνσταντίνος Γιάνναρης, από τους σημαντικότερους και ουσιαστικά τολμηρούς ενεργούς σκηνοθέτες του κινηματογράφου μας, επιστρέφει στο θέατρο. Ανεβάζει στο θέατρο «Χώρα» τη μαύρη κωμωδία του Γερμανού Μάριους φον Μάγιενμπουργκ «Εldorado».

Ένας φιλόδοξος κτηματομεσίτης που χάνει τη δουλειά του και το αποκρύπτει.

Η σύζυγος του, πιανίστρια που έχει χάσει την πίστη της στη μουσική. Η μητέρα της, πλούσια χήρα με αδυναμία στους νεαρούς άνδρες. Ο αριβίστας εραστής της. Ένας διεφθαρμένος μεγαλοεπιχειρηματίας. Αυτοί είναι ήρωες του έργου- ένα αφοπλιστικά επίκαιρο έργο, σήμερα ακόμα πιο επίκαιρο από το 2004, όταν πρωτοανέβηκε στη «Σαουμπίνε» του Βερολίνου.

Ο επιχειρηματίας- κτηματομεσίτης Ασενμπρένερ οραματίζεται να μετατρέψει μια ευρεία ζώνη γης, ερημωμένη απ΄ τον πόλεμο, σε βιομηχανικό συγκρότημα και σε ακίνητα. Ο υπάλληλός του όμως, ο Άντον, ο άξονας του έργου, δεν βρίσκεται στο ύψος των φιλοδοξιών του αφεντικού του και χάνει τη δουλειά του, γεγονός που αποκρύπτει από την έγκυο γυναίκα του, ενώ η μητέρα της και ο νεαρός εραστής της βάζουν χέρι στα προς οικοδόμηση οικόπεδα όταν ο Ασενμπρένερ αυτοκτονεί. Το φάντασμά του θα στοιχειώσει την καθημερινότητα του Άντον που σταδιακά θα βυθιστεί στην τρέλα.

«Ένα τεράστιο κομμάτι της πόλης κατεδαφίζεται, καίγεται, θρυμματίζεται» λέει ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Γιάνναρης. «Οι ντόπιοι ιθαγενείς εκδιώκονται και μαντρώνονται στα προσφυγικά στάδια ποδοσφαίρου. Η στρατιωτική επιχείρηση προελαύνει ανελέητη και από πίσω ακολουθούν οι μεγαλοεταιρείες και οι επενδυτές που οραματίζονται να κατασκευάσουν την καινούργια πόλη του μέλλοντος. Μια δυσλειτουργική, ζάπλουτη οικογένεια- ποτισμένη μέχρι το μεδούλι με την κουλτούρα και τη μουσική της ευρωπαϊκής παράδοσηςεμπλέκεται σ΄ αυτή την άπληστη επένδυση από τον απατεωνίσκο γαμπρό Άντον.

Ο πόλεμος κορυφώνεται, αλλά οι ιθαγενείς με την απεγνωσμένη αυτοκτονική αντίστασή τους ανατρέπουν τα σχέδια των κατασκευαστών. Αντιμέτωπη με το φάσμα της επενδυτικής απώλειας, η οικογένεια αρχίζει να πιέζει ανελέητα τον Άντον έως την αυτοκτονία. Το Ελ Ντοράντο των ονείρων, η μυθική πόλη του χρυσού αποδεικνύεται ένας σωρός άνθρακες».

«Η απληστία των σύγχρονων κονκισταδόρες αφήνει πίσω μόνο κατεστραμμένες πόλεις και ζωές» καταλήγει. «Αλλά η ανθρώπινη ματαιοδοξία ποτέ δεν σκύβει το κεφάλι. Και τα σχέδια των κατασκευαστών δεν έχουν τέλος. Σαν φοίνικας από τις στάχτες η ανθρώπινη φιλοδοξία στρέφει το βλέμμα προς το παρθένο Σύμπαν για την επόμενη μεγαλεπήβολη επένδυση…». Στην Ελλάδα τον Μάριους φον Μάγιενμπουργκ πρωτοπαρουσίασε τη σεζόν 1999- 2000 η «Πράξη»της Μπέττυς Αρβανίτη με το «Φωτιά στο πρόσωπο», που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Ελευθερίας Σαπουντζή στη Β΄ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας».

Το «Εldorado», μια παράσταση της εταιρείας «CoΥoΤ», ανεβαίνει σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, σε σκηνικό χώρο και με κοστούμια Σωκράτη Σωκράτους, φωτισμούς Αλέκου Γιάνναρου, μουσική σύνθεση και επιμέλεια Δημήτρη Μαραμή, επιμέλεια κίνησης Νίκου Καλογεράκη και βοηθό σκηνοθέτη την Νάντια Παπαθεοδώρου. Παίζουν: Θάνος Σαμαράς, Γιώτα Φέστα, Διώνη Κουρτάκη, Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Γιούλη Τάσιου και ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος. Η παραγωγή είναι του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου/ Ηighway Ρroductions.

ΙΝFΟ: Από απόψε στις 21.30, στο θέατρο «Χώρα»/ Σκηνή Νέα Χώρα (Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210- 86.73.945). Εισιτήρια: 22, 19 (φοιτητικό), 15 ευρώ.

  • Δέκα χρόνια μετά

Ο πολυβραβευμένος Κωνσταντίνος Γιάνναρης, με σπουδές Οικονομικών, Ιστορίας και Φιλοσοφίας στην Αγγλία όπου ξεκίνησε την κινηματογραφική καριέρα του με ανεξάρτητες ταινίες μικρού μήκους, πιστωμένος με ταινίες όπως «Από την άκρη της πόλης», «Δεκαπενταύγουστος» και «Όμηρος», που ορισμένες «έγραψαν» στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, έκανε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του στη θεατρική σκηνή με την Άννα Κοκκίνου το 1999 ανεβάζοντας το τρίπτυχο «Κοκτό – Ντίκινσον- Μπέκετ». Χρειάστηκαν να περάσουν δέκα χρόνια για να επιστρέψει στο θέατρο.

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009

Η Καύση της Σαρδέλας: Το πιο βραζιλιάνικο καρναβάλι της Βραζιλίας…

Έτσι διαφημίζουν οι κάτοικοι της Τενερίφης το καρναβάλι της Σάντα Κρουθ- το θεωρούν, άλλωστε, το δεύτερο καλύτερο στον κόσμο ύστερα από εκείνο του Ρίο. Η αλήθεια είναι πως οι κάτοικοι των Κανάριων Νησιών φημίζονται για την αγάπη τους στις (κάθε λογής) φιέστες… Τη συγκεκριμένη δε, την τελειώνουν με μοναδικό τρόπο: με την Καύση της Σαρδέλας! Μια πελώρια σαρδέλα, η οποία συμβολίζει το πνεύμα του Καρναβαλιού, περιφέρεται στους δρόμους πάνω σε ένα νεκροκρέβατο, και μετά ρίχνεται στην πυρά ενώ όλοι τριγύρω θρηνούν. Όλε! [Τα Νέα, 12/02/2009]

Καθημερινότητας … ποίηση – στο Φουαγιέ του θεάτρου «Επί Κολωνώ»

Το έργο «Ρέκβιεμ ή αλλιώς κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά πρέπει να υπάρχει κάποιο νόημα» του Φερνάντο Ρενχίφο παρουσιάζεται στο Φουαγιέ του «Επί Κολωνώ», σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη. Παίζουν: Αντώνης Ντουράκης, Κώστας Κουτσολέλος, Χρήστος Θεοδωρίδης. Ακούγεται η φωνή του Γιώργου Ψάλτου. Μουσική επεξεργασία: Μάνος Ροβίθης. Το έργο αποτελεί μια από τις πιο ιδιαίτερες «φωνές» της σύγχρονης ισπανόφωνης δραματουργίας. Τρεις άνδρες περιγράφουν τη διαδρομή μιας μέρας τους, αναζητώντας το νόημα και την αξία της ζωής. Ενα θεατρικό ποίημα 3 φωνών. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο αναλόγιο που διοργάνωσε το Ελληνικό Τμήμα του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, με τους ίδιους συντελεστές. Οι τρεις ηθοποιοί, σαν «χορός» καθημερινών ανθρώπων, στήνουν μια μικρή συνέντευξη – συζήτηση με το κοινό, με θέμα τη ζωή, την καθημερινότητα και την ανάγκη όλων των ανθρώπων για χαρά.

Σύγκρουση παρελθόντος – παρόντος. ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, Λάρισας, Σερρών

«Λόγω φάτσας» από το Θεσσαλικό Θέατρο

Το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας ανεβάζει, αύριο, το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο δρόμος περνά από μέσα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου, σκηνικά – κοστούμια Φοίβου Σοφικίτη, μουσική Βασίλη Κουτίβα. Παίζουν: Μαριέτα Αντιβάση, Μαριάννα Αρβανιτίδου – Πετροπουλέα, Αλέκος Κολλιόπουλος, Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος, Γιώργος Τσαπόγας.«Ο δρόμος περνά από μέσα», μέσα από το νεοκλασικό του Φάνη, ένα αρχοντικό σύμβολο και πεδίο σύγκρουσης για δύο γενιές. Δύο διαφορετικές αντιλήψεις, δύο εκ διαμέτρου αντίθετες φιλοσοφίες και στάσεις ζωής. Από τη μια, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και η πιστή του Γλυκερία, απομεινάρια μιας εποχής που σιγά – σιγά χάνεται. Από την άλλη, ο ανιψιός του Ανδρέας, μαζί με τον έμπορο Χάρη και τη γυναίκα του Λίτσα, εισβάλλουν στο σπίτι με τον αέρα του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού και καταπατούν κάθε αξία και ηθική, που επί χρόνια στήριξε τις ανθρώπινες σχέσεις. Παραστάσεις Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, 9μ.μ.

  • Αυριο, ανεβαίνει στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, η μουσικοθεατρική παράσταση «Sugar Babes», σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά. Πρόκειται για παράσταση – σχόλιο για την πόλη. Ποιες δυνατότητες ανάπτυξης υπάρχουν, ποιες εναλλακτικές μπορούν να ευδοκιμήσουν, μπροστά στην κρίση της αγροτικής οικονομίας, ποιες οι απαιτήσεις, ποια τα ρίσκα για τους ανθρώπους; Με καταγραφή αυθεντικών μαρτυριών ντόπιων, με μουσική, χοροθεατρικές δράσεις και χιούμορ, η παράσταση εξερευνά τις μεταλλάξεις μιας κοινωνίας, που προσπαθεί να ισορροπήσει στα σεισμικά κύματα της «παγκοσμιοποιημένης» αγοράς. Παίζει η Σύρμω Κέκε.
  • Το «Λόγω φάτσας» του Γιώργου Διαλεγμένου, ανεβαίνει (20/2) στο «Θεσσαλικό Θέατρο» (ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας) στο θέατρο «Μύλος», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κομνηνού. Μια παλαίμαχη μπουλουκτσού ηθοποιός, ο μισοσαλεμένος αδερφός της, η γεροντοκόρη αδερφή της, ο γάτος τους, ένας φιλόδοξος σκηνοθέτης, ο Αγιος Βασίλης και μια γαλοπούλα, μπλέκονται με αφορμή ένα τηλεοπτικό σποτ. Γλυκόπικρο το έργο παρουσιάζει ένα καθημερινό κομμάτι ζωής, θέτοντας σε σύγκρουση το παρελθόν, με το απειλητικό, χαώδες σήμερα. Ισορροπώντας μεταξύ κωμικού και δραματικού, ο συγγραφέας δημιουργεί εκρηκτικές εντάσεις, με όχημα το χιούμορ. Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης. Φωτισμοί: Μάκης Παπατριανταφύλλου. Φωτογραφίες: Μέρση Τζιμοπούλου. Παίζουν: Ελεάνα Απέργη, Αννα Πολυτίμου, Μανώλης Δεστούνης, Γιάννης Καλατζόπουλος, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, Χαρά Τσιώλη.
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

Κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα στο ΚΘΒΕ

Την κλιμάκωση των κινητοποιήσεών τους για τα δίκαια μισθολογικά και θεσμικά αιτήματά τους ανακοίνωσαν οι ηθοποιοί και οι άλλοι εργαζόμενοι του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας, προχτές σε συνέντευξη Τύπου. Μεταξύ άλλων οι ηθοποιοί ζητούν αύξηση 6,5% στη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, υπογραμμίζοντας ότι δεν πρέπει να μετακυλίεται το όποιο οικονομικό πρόβλημα στις πλάτες των ηθοποιών και των άλλων εργαζομένων. Ο Σύλλογος Εργαζομένων Πάσης Φύσεως ζητά εξίσωση με τους μισθούς των εργαζομένων στο Εθνικό Θέατρο, πενθήμερη εργασία κλπ.Οι ηθοποιοί κι οι εργαζόμενοι του ΚΘΒΕ διανύουν την τέταρτη εβδομάδα απεργιακών κινητοποιήσεων, ενώ έχουν ματαιωθεί 15 παραστάσεις του «Ερρίκου Δ΄», 15 παραστάσεις του έργου «Ο κύκλος με την κιμωλία», 10 παραστάσεις της «Επιστροφής στον Παράδεισο» και 15 πρωινές παραστάσεις για σχολεία («Ελένη», «Ερωτευμένος πειρατής»). Οι 212 τεχνικοί, διοικητικοί, επιστημονικοί συνεργάτες απέχουν κάθε Πέμπτη και Παρασκευή και οι 158 ηθοποιοί κάθε Σάββατο και Κυριακή.

Η διοίκηση του ΚΘΒΕ αντιπροτείνει αύξηση 4%. Ο πρόεδρος του ΔΣ του ΚΘΒΕ Δημήτρης Γαρούφας δήλωσε χτες ότι «η οικονομική κρίση μείωσε τη φετινή μας επιχορήγηση από 10.500.000 ευρώ στα 7.900.000. Το έλλειμμα που «κληρονομήσαμε» όχι μόνο δε μειώθηκε, αλλά στην περίπτωση που θα ικανοποιήσουμε τα αιτήματα του προσωπικού θα διογκωθεί κατά ένα εκατομμύριο. Αν δώσουμε αύξηση 4% θα μπούμε μέσα περί τις 500.000 ευρώ».

Οι δηλώσεις, όμως, του Δ. Γαρούφα, περί μείωσης της επιχορήγησης του ΚΘΒΕ, δεν ευσταθούν. Ο προϋπολογισμός για το 2008 ήταν 7.620.000, ενώ για το 2009 είναι 7.900.000. Αρα υπάρχει μια – μικρή έστω – αύξηση. Εκτός κι αν το 2008 πήρε κι άλλα χρήματα το ΚΘΒΕ. Τότε, όμως, καταρρίπτεται το επιχείρημα περί ανάγκης εξίσωσης της επιχορήγησης του ΚΘΒΕ με το Εθνικό, το οποίο επιχορηγήθηκε με 8.000.000 για το 2008 και με 8.300.000 για το 2009.

Θοδωρή Τέρπου ΤΑ ΔΥO ΠΟΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΓΟΒΑ από την Ομάδα Exorals [Θεσσαλονίκη]

teo

Η Ομάδα Exorals παρουσιάζει ΤΑ ΔΥO ΠΟΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΓΟΒΑ του Θοδωρή Τέρπου, τέσσερις ιστορίες, ένα έργο, στο Χώρο Τέχνης 3ος Όροφος της Ομάδας Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα [Καθολικών 4, τηλ.: 2310535474], από 5 Μαρτίου και για πολύ περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Την ώρα που η οικονομική κρίση ισοπεδώνει την παγκόσμια αγορά έρχεται αυτή η παράσταση για να προσφέρει τη σωτηρία που όλοι επιζητούν! 4 ιστορίες σε ένα έργο. Πουθενά δεν θα βρείτε καλύτερη προσφορά από αυτήν! Τι ιστορίες; Φανταστείτε 2 νεκροθάφτες, μία τραβεστί, ένα ζευγάρι σε απόγνωση, μια μάνα σε κρίση και την Κάντυ – Κάντυ! Προσθέστε όλους αυτούς τους χαρακτήρες, διαιρέστε τους διά του 4 και το αποτέλεσμά σας είναι.. ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΓΟΒΑ.

ΥΓ.: Από 5 Μαρτίου και ΜΟΝΟ για 8 παραστάσεις! (ζούμε σε εποχή λιτότητας…καταλαβαίνετε)

Σκηνοθεσία: Λήδα Μπατσή. Βοηθός Σκηνοθέτη: Ευανθία Βασιλειάδου. Σκηνικά – Κοστούμια: Ομάδα Exorals. Οργάνωση Παραγωγής – Επικοινωνία: Art Minds, Γιάννης Γκουντάρας, Δάφνη Μουστακλίδου. ΠΑΙΖΟΥΝ: Θοδωρής Τέρπος, Δήμητρα Πάσιου, Θανάσης Καραθανάσης, Ευανθία Βασιλειάδου

Πρεμιέρα: 5 Μαρτίου. Λήξη: 15 Μαρτίου. Ημέρες: Πέμπτη – Κυριακή. Ώρα: 21:15. Εισιτήριο: 15€, φοιτητικό 10€, ατέλειες 7€. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2310535747.