Daily Archives: 10 Φεβρουαρίου, 2009

Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο δρόμος περνά από μέσα» στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας

Το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο δρόμος περνά από μέσα» ανεβάζει την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, στις 9:00 το βράδυ, στην κεντρική σκηνή, το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας. Το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου και παίζουν οι ηθοποιοί: Μαριέττα Αντιβάση, Μαριάννα Αρβανιτίδου-Πετροπουλέα, Αλέκος Κολλιόπουλος, Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος και Γιώργος Τσαπόγας, ενώ τη μουσική επιμέλεια έχει ο Βασίλης Κουτίβας και τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Φοίβου Σοφικίτη. Οι παραστάσεις δίνονται Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9:00 το βράδυ και οι τιμές των εισιτηρίων είναι 15€, 10€ (φοιτητικό), οικογενειακό  20€.

Κείμενα που μας κάνουν να πονάμε

Οι «γενναιόδωροι και ευαίσθητοι» ηθοποιοί Ρηνιώ Κυριαζή και Χρήστος Στέργιογλου παίζουν σε σκηνοθεσία Αύρας Σιδηροπούλου

Μια νεαρή μητέρα, που αναγκάζεται να αποχωριστεί το παιδί της. Κι ένας ώριμος άντρας, πρώην στρατιωτικός, που επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Μια γυναίκα που δίνει ζωή κι ένας άντρας στη δύση της δικής του. Δύο άνθρωποι συνομιλούν με τις σκιές, τα πάθη τους, τον φόβο και την ελπίδα. Δύο μονόλογοι του Αλέξη Σταμάτη ενώνονται σε παράσταση με τον τίτλο «Γένεση» και παρουσιάζονται από αύριο στο θέατρο «Χώρα» από τη Ρηνιώ Κυριαζή και τον Χρήστο Στέργιογλου.

Ολα ξεκίνησαν όταν η σκηνοθέτις Αύρα Σιδηροπούλου διάβασε τον γυναικείο μονόλογο που ονομάζεται «Καθρέφτης». Σε αυτόν η νεαρή μητέρα διαλογίζεται πάνω στην προσωπική της μοναξιά. «Ηρθε σε μια πολύ σημαντική στιγμή της ζωής μου. Μόλις είχα γεννήσει και με συγκίνησε βαθιά», εξομολογείται. «Σπάνια βρίσκεις τέτοια κείμενα και μάλιστα γραμμένα από άντρα».

Ο άλλος μονόλογος, το «Παιδί για τα θελήματα», είναι εμπνευσμένος από την «Καρδιά του σκότους» του Τζόζεφ Κόνραντ και το «Αποκάλυψη τώρα» του Κόπολα. Είναι ένα ρέκβιεμ για την ανθρώπινη ψυχή, που βασανίζεται στην αναζήτηση του απόλυτου.

«Οταν ξεκίνησα να γράφω δεν είχα στο μυαλό μου τη μορφή θεατρικού έργου. Εκ των υστέρων διαπίστωσα πως τα δύο κείμενα έχουν μια θεατρικότητα», επισημαίνει ο Αλέξης Σταμάτης. «Είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά τέμνονται στον άξονα του υπαρξιακού προβληματισμού», συμπληρώνει ο συγγραφέας, που ισορροπεί μεταξύ ποίησης και πεζογραφίας. Αυτή είναι η δεύτερη θεατρική του απόπειρα μετά τον μονόλογο «Τελευταία Μάρθα». «Παρ’ όλο που έχω μεγαλώσει μέσα στο θέατρο, είναι το τελευταίο κομμάτι του λόγου με το οποίο έχω καταπιαστεί. Το θεωρώ και το πιο δύσκολο. Ελπίζω να καταφέρω να γράψω και κάποιο ολοκληρωμένο θεατρικό έργο με πολλούς χαρακτήρες», λέει.

«Πιστεύω πως ένα από τα σπουδαία πράγματα που έχουμε χάσει πια στο θέατρο είναι η ικανότητά μας να συγκινούμαστε. Αυτά τα κείμενα μας κάνουν να πονάμε. Και έτσι σκεφτήκαμε πως άξιζε τον κόπο να κάνουμε το απαιτητικό ταξίδι», συμπληρώνει η σκηνοθέτις.

Δούλεψε το κείμενο με τους ηθοποιούς στις πρόβες. «Προσπαθήσαμε χειρουργικά ν’ αντιμετωπίσουμε τον πόνο και την απόγνωση και να δουλέψουμε τις λέξεις που θα προκαλέσουν τη συγκίνηση, το συναίσθημα, τη σκέψη», εξηγεί η Αύρα Σιδηροπούλου. «Είναι και οι δύο ηθοποιοί ευαίσθητοι και γενναιόδωροι. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που κάνουν, γιατί απαιτεί να δεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και αυτό είναι πολλές φορές επίπονο». Το ίδιο επιθυμούν να περάσουν και στο κοινό. «Θέλουμε να βιώσει τις συναισθηματικές αλλαγές των ηρώων, όπως τις βιώσαμε και εμείς στις πρόβες. Σαν μια γροθιά στο στομάχι».

* Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Κυριακή στις 9.30 μ.μ. Στη σκηνή «Μικρή Χώρα» (Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210-8673945).

ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 10/02/2009

Η πολιτική φάρσα του Ντάριο Φο σπάει κόκαλα

Η παράσταση Mistero Buffo παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μιλάνο, το 1968, στο Κρατικό Πανεπιστήμιο. Ο Ντάριο Φο όρμησε μέσα στο Μεγάλο Αμφιθέατρο, ασφυκτικά γεμάτο φοιτητές με αμπέχονα και μακριά μαλλιά, ντυμένος «Πάπας Βονιφάτιος ο 8ος», εμβληματικός ποντίφικας μιας διεφθαρμένης, βάναυσης Εκκλησίας. Σαράντα χρόνια μετά, η παράσταση εκείνη, που έχει χειροκροτηθεί χιλιάδες φορές σε όλο τον κόσμο, ξαναγεννιέται ασεβής και σκαμπρόζικη όσο ποτέ. Θα είναι το «Mistero Buffo 2, η εκδίκηση», λέει γελώντας ο Ντάριο Φο. Οπως είπε στην «Κοριέρε ντε λα Σέρα», θα παρουσιάσει το έργο του σε νέα εκδοχή, αναθεωρημένο και προσαρμοσμένο στη σημερινή κατάσταση. Ο τόπος και ο χρόνος; Μια πλατεία, στην καρδιά του καρναβαλιού.

  • «Σε μια χώρα τρελών»

Στις 14 Φεβρουαρίου, στην πλατεία του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, ο Ντάριο Φο θα ανοίξει το φετινό καρναβάλι με έναν άγριο, καυστικό όσο και διασκεδαστικό απολογισμό της σημερινής Ιταλίας. «Το καρναβάλι είναι ο καιρός της τρέλας, η σωστή στιγμή να μιλήσεις για μια χώρα τρελών. Μια χώρα παλιάτσων και φασουλήδων, αλλά και φτωχοδιάβολων, ανθρώπων απελπισμένων, χωρίς δουλειά και ψωμί. Οπως οι τόσοι μετανάστες που ξεμπαρκάρουν στα μέρη μας, για να γίνουν οι σκλάβοι του σήμερα. Οπως οι ίδιοι οι Ιταλοί, που έχουν μείνει χωρίς προοπτικές για το μέλλον, έτοιμοι να βυθιστούν σε μια καταστροφική κρίση με υπόκρουση τις ρητορείες και τα παλαμάκια των απατεώνων που κυβερνούν».

Θέλει να πει ότι ήταν καλύτερα πριν από σαράντα χρόνια; Με την αλήστου μνήμης Χριστιανοδημοκρατία; «Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Σε σύγκριση με τον Μπερλουσκόνι και τη συμμορία του, ο Φανφάνι, ο Μπασότι, ο Μόρο, ήταν γίγαντες. Ακόμα και ο Αντρεότι θα ήταν προτιμότερος… Το πιο φριχτό όμως είναι ότι τότε τουλάχιστον ήξερες τον στόχο και ήξερες με ποιους να συμμαχήσεις… Ενώ σήμερα…».

Τι συμβαίνει σήμερα; «Νιώθεις περικυκλωμένος. Πού έχουν καταλήξει εκείνοι που σκέφτονταν διαφορετικά; Η ιταλική Αριστερά βρίσκεται σήμερα σε κώμα χωρίς ελπίδα ανάνηψης. Αν την αποσυνδέσουμε από τον αναπνευστήρα θα είναι πράξη φιλανθρωπίας. Η μόνη δραστηριότητα για την οποία φαίνεται ικανή είναι να διαιρείται επ’ άπειρον». Οπως θα ’λεγε δηλαδή ο Νάνι Μορέτι, δεν υπάρχει πλέον κανένας στην Ιταλία που να θέλει να πει κάτι αριστερό. «Ακόμα κι αν κάποιος δοκιμάσει, αμέσως του επιτίθενται. Και μάλιστα οι ίδιοι οι “σύντροφοι”. Δείτε τον Ντ’ Αλέμα που τόλμησε να μιλήσει για τη Γάζα. Αμέσως τον επαναφέρανε στην τάξη άνθρωποι από το κόμμα του. Σουτ, δεν πρέπει να επικρίνεις το Ισραήλ – ποτέ, ακόμα και μπροστά σε πτώματα παιδιών. Το Δημοκρατικό Κόμμα και η Κεντροαριστερά δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να επαναλαμβάνουν με διαφορετικό τρόπο αυτά που λέει η Δεξιά. Δεν τους ενδιαφέρουν τα προβλήματα του κόσμου αλλά μόνο πώς θα διατηρήσουν τον μηχανισμό τους. Δεν έχουν το θάρρος να προβάλουν δικές τους ιδέες, ξεκάθαρες προτάσεις».

Και παρ’ όλα αυτά, υποστηρίζει ο Φο, για να βρεις ένα δρόμο σήμερα δεν χρειάζεται καν να πας προς τα αριστερά. Το παράδειγμα έρχεται από κει, από τη Μέκκα του καπιταλισμού. «Αν οι ΗΠΑ καταφέρανε να εκλέξουν κάποιον σαν τον Ομπάμα, είναι γιατί καταλάβανε ότι για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα στην οικονομία και στην οικολογία χρειάζονται πολιτικοί που να μη φοβούνται. Και ο Ομπάμα, τις πρώτες κιόλας μέρες της προεδρίας του, πρόβαλε συγκεκριμένες κατευθύνσεις: προώθηση εναλλακτικών μορφών ενέργειας, άνοιγμα στον μουσουλμανικό κόσμο, υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων».

  • Το «κήρυγμα» του Βατικανού

Στην Ιταλία, όμως, τίποτα δεν αλλάζει. «Εξακολουθούν να υποστηρίζουν το πετρέλαιο και τους πετρελαιάδες, να προστατεύουν τις τράπεζες, να κάνουν θέαμα τη βία εναντίον των γυναικών. Και ο Πάπας είναι πάντα έτοιμος να αφορίσει τους πάντες, ενώ οι επίσκοποί του κάνουν κήρυγμα στα λατινικά και αρνούνται το Ολοκαύτωμα».

Ο Βονιφάτιος του 2009 θα μοιάζει καθόλου με τον Βενέδικτο τον 16ο; «Ε, όλο και κάποιο χαρακτηριστικό θα έρχεται στην επιφάνεια. Μια κίνηση, ένας τόνος της φωνής, ένας κυματισμός της μπέρτας… Η ματαιοδοξία του Βατικανού πάντα ακολουθεί τη μόδα».

  • Αγγελικη Στουπακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

«Noviembre», το έργο του Μάμετ…

Teatro Bellas Artes

http://www.teatrobellasartes.es

«Noviembre». Ο «Νοέμβρης», που ο Μπεν Μπράντλεϊ αποκάλεσε «το έργο του Μάμετ που αρέσει σε όλους όσοι δεν τους αρέσει ο Μάμετ» είναι μια πολιτική σάτιρα γραμμένη το 2004, με κεντρικό ήρωα έναν φανταστικό πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Τσακ Σμιθ, στον οποίο οι θεατές έχουν διακρίνει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον έως πρότινος πρόεδρο Τζορτζ Μπους. Η ισπανική παράσταση, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Χοσέ Πασκουάλ, έχει κερδίσει τους ύμνους της κριτικής, ιδιαίτερα η ερμηνεία του Σαντιάγο Ράμος στο ρόλο του Σμιθ. Ως τις 22 Μαρτίου.

Mατιές στον κόσμο. Eπιμέλεια: Aγγελικη Στουπακη, Η Καθημερινή, 08/02/2009

«Oliver!» Το μιούζικαλ του Λάιονελ Μπαρτ…

Theatre Royal, Drury Lane

http://www.theatreroyaldrurylane.co.uk

«Oliver!» Το μιούζικαλ του Λάιονελ Μπαρτ, βασισμένο στον Ολιβερ Τουίστ του Ντίκενς, παρουσιάζεται σκηνοθετημένο από τον Ρούπερτ Γκουλντ, σε χορογραφίες του Μάθιου Μπερν. Μεγάλο αστέρι της παράστασης, ο Ρόουαν Ατκινσον, ο οποίος υποδύεται τον Φάγκιν, τον τυραννικό, αχρείο «δάσκαλο της κλεψιάς» που εκμεταλλεύεται τον μικρό Ολιβερ. Στην πρώτη, μετά είκοσι χρόνια, εμφάνισή του στη θεατρική σκηνή και χωρίς προηγούμενη θητεία στο μιούζικαλ, ο γνωστός σε όλους «Μίστερ Μπιν» γοητεύει με την ερμηνεία του καταφέρνοντας, όπως γράφουν οι κριτικοί, να είναι ταυτόχρονα «ανατριχιαστικά σατανικός και απολαυστικά αστείος». Τον ρόλο του Ολιβερ ερμηνεύουν εκ περιτροπής οι νεαροί Ρος Μακόρμακ και Χάρι Σκοτ.

Mατιές στον κόσμο. Eπιμέλεια: Aγγελικη Στουπακη, Η Καθημερινή, 08/02/2009

«The Norman Conquests». Η τριλογία του Αλαν Εϊκμπορν…

Λονδινο. Old Vic

http://www.oldvictheatre.com

«The Norman Conquests». Η τριλογία του Αλαν Εϊκμπορν σημειώνει μεγάλη επιτυχία στο ιστορικό θέατρο του Λονδίνου, στο οποίο καλλιτεχνικός διευθυντής είναι ο Κέβιν Σπέισι. Τα τρία έργα που αποτελούν τις «Νορμανδικές κατακτήσεις» -Table Manners, Living Together και Round and Round the Garden- παρουσιάζονται χωριστά αλλά και όλα μαζί ορισμένες βραδιές. Το κωμικό τρίπτυχο παρακολουθεί τις περιπέτειες των έξι πρωταγωνιστών στη διάρκεια ενός επεισοδιακού γουίκ εντ σε εξοχικό σπίτι στην Αγγλία. Η σκηνοθεσία είναι του Μάθιου Γουόρτσας και πρωταγωνιστούν οι: Στίβεν Μάνγκαν, Τζέσικα Χάινς, Αμέλια Μπούλμορ, Πολ Ρίτερ, Μπεν Μάιλς και Αμάντα Ρουτ.

Mατιές στον κόσμο. Eπιμέλεια: Aγγελικη Στουπακη, Η Καθημερινή, 08/02/2009

Επιτυχία γνωρίζει η Αντιγόνη του Σοφοκλή στις Βρυξέλλες

Η Αντιγόνη του Σοφοκλή, στα αρχαία ελληνικά, ανεβαίνει με μεγάλη επιτυχία, από τις 3 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες, στο θέατρο La Comedie Claude Voltaire. Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Σπύρου Βαχωρίτη, που ερμηνεύεται από τον ελληνικό θίασο «Θεατρική Λέσχη», έχει αποσπάσει το 1992 το πρώτο βραβείο της Unesco για την προβολή των Τεχνών.

Η ιδιαιτερότητα της Αντιγόνης του Σπύρου Βαχωρίτη, είναι ότι βασίζεται στο αυθεντικό κείμενο του Σοφοκλή, ενώ οι ερμηνευτές της παράστασης αναπαράγουν την ακριβή προφορά και το ρυθμό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. «Ο Σπύρος Βαχωρίτης σέβεται το έμμετρο σύστημα γραφής του Σοφοκλή και διατηρεί τη μελωδία, τον ιδιαίτερο ρυθμό της αρχαίας τραγωδίας και τη σκηνοθεσία που παρουσίασε ο Σοφοκλής το 442 π.Χ.», αναφέρει ο διευθυντής του θεάτρου La Comedie Claude Voltaire, σημειώνοντας ότι πρόκειται για μία παράσταση σπάνιας καλλιτεχνικής και πολιτιστικής ποιότητας.

Η Αντιγόνη θα κλείσει την αυλαία της στις Βρυξέλλες στις 15 Φεβρουαρίου. Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Ελληνικής πρεσβείας στο Βέλγιο.