Daily Archives: 9 Φεβρουαρίου, 2009

Ωμός ρεαλισμός με μαύρο χιούμορ [στο «Ροτβάιλερ» από την Ομάδα Νάμα στο Επί Κολωνώ]

Ωμός ρεαλισμός με μαύρο χιούμορ

Η άνοδος του ρατσισμού στην Ευρώπη και ένα σχόλιο για τον τηλεοπτικό κιτρινισμό στο κέντρο του «Ροτβάιλερ», που παρουσιάζει η Ομάδα Νάμα στο Επί Κολωνώ. Η τηλεοπτική συνέντευξη ενός νεοναζί σκίνχεντ, που θα πραγματοποιηθεί στο υπόγειο μιας υποβαθμισμένης περιοχής της Μαδρίτης, θα γίνει πεδίο αντιπαράθεσης του δημοσιογραφικού κιτρινισμού και των νοσηρών ιδεοληψιών των νεοφασιστών. Ενα κοινωνικοπολιτικό έργο ωμού ρεαλισμού με μαύρο χιούμορ, με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, τεσσάρων χαρακτήρων, που υπονομεύει το παγιωμένο σύστημα τηλεόραση-παθητικός τηλεθεατής είναι το «Ροτβάιλερ» («Rottweiler») του Γκιγιέρμο Ερας, που παρουσιάζεται σε διασκευή της Ομάδας Νάμα (την αρχική μετάφραση από τα ισπανικά επιμελήθηκε η Μαρία Χατζηεμμανουήλ) και σκηνοθεσία Ελένης Σκότη στο θέατρο «Επί Κολωνώ».

Οι δύο βασικοί άξονες του «Ροτβάιλερ» παραπέμπουν ουσιαστικά σε δύο πολύ σημαντικά κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Το πρώτο είναι η άνοδος του ρατσισμού στις χώρες της Ευρώπης και πώς αυτός τροφοδοτείται από την εισροή μεταναστών στις εκάστοτε κοινωνίες.

Το δεύτερο αποτελεί ένα σχόλιο για το πώς η τηλεόραση, στον αγώνα δρόμου για υψηλή θεαματικότητα, εκμεταλλεύεται την επικαιρότητα με τρόπο τέτοιο ώστε συχνά οι πληροφορίες να παρουσιάζονται επιλεκτικά αλλοιώνοντας έτσι τα γεγονότα με στόχο να εξυπηρετούνται οικονομικά συμφέροντα και οι τηλεοπτικοί σταθμοί να μένουν ικανοποιημένοι.

Ο Γκιγιέρμο Ερας επιλέγει να παρουσιάσει τους δύο αυτούς άξονες με τη μορφή δύο κόσμων. Ο ένας κατοικείται από τον Ροτβάιλερ, έναν νεοναζί σκίνχεντ που θέλει να προπαγανδίσει την ιδεολογία του στην τηλεόραση και ο άλλος από τον Χάιμε, έναν αδίστακτα φιλόδοξο δημοσιογράφο που δεν διστάζει να φτάσει στα άκρα προκειμένου να πετύχει την κορυφή.

Ο αριβισμός του τελευταίου και ο τηλεοπτικός κιτρινισμός της εκπομπής του θα αντιπαρατεθούν με τη νοσηρότητα των απόψεων και των πρακτικών των ακροδεξιών σκίνχεντ δημιουργώντας μια έκρυθμη κατάσταση. Οι δύο αυτοί κόσμοι συναντιούνται και τελικά συγκρούονται αφήνοντας στο πέρασμά τους αίμα.

Το έργο έχει τραγική και απαισιόδοξη κατάληξη με εμφανή την απόπειρα του συγγραφέα αφενός να προειδοποιήσει τους θεατές για τους κινδύνους που φέρει κάθε μορφή εξτρεμισμού αφετέρου να σχολιάσει τη δύναμη των ΜΜΕ να επηρεάζουν και σε πολλές περιπτώσεις να χειραγωγούν. Επίσης τους φέρνει αντιμέτωπους με την ευθραυστότητα του κοινωνικού συστήματος, αλλά και με την ανάγκη μιας κραυγής αφύπνισης. Ωστόσο, όλες αυτές οι αιχμές του κειμένου μοιάζουν να κινούνται σε μια σκληρή και βίαιη επιφάνεια, αλλά δεν υπάρχουν σε βάθος. Αυτό επιχείρησε να το δώσει η ομάδα «Νάμα» με τη διασκευή της. Τοποθετεί τους θεατές στη θέση του τηλεοπτικού κοινού που παρακολουθεί σε απευθείας σύνδεση την εκπομπή «Φώτα και σκιές» την οποία παρουσιάζει -ζωντανά- ο δημοσιογράφος από το «κρησφύγετο» του Ροτβάιλερ όπου, τελικά, γίνεται το μακελειό (το σκηνικό του Γιώργου Χατζηνικολάου, η μουσική του Μάριου Στρόφαλη και οι φωτισμοί του Βασίλη Κλωτσοτήρα υπογραμμίζουν τη «σκοτεινή» ατμόσφαιρα ζόφου).

Μέσα από τη ρεαλιστική σκηνοθετική γραφή παραδίδεται στο κοινό μια παράσταση με δύναμη και ένταση, ανατριχιαστικά αληθοφανής μερικές στιγμές, που κρατά την αγωνία μέχρι τέλους.

Οι τέσσερις πρωταγωνιστές, Δημήτρης Λάλος (Ροτβάιλερ), Γιάννης Ράμος (Χάιμε – δημοσιογράφος), Δημήτρης Καπετανάκος (Ράφα – σκίνχεντ) και Γιάννης Τρίμμης (Χουάν – οπερατέρ), παίζουν με πάθος, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό τους. Τα κινηματογραφημένα μέρη (Δ. Καταλειφός, Ι. Τζώρα) έξυπνα ως ιδέα, αλλά όχι και τόσο λειτουργικά, εν τέλει.

  • ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 09/02/2009