Daily Archives: 8 Φεβρουαρίου, 2009

Τελευταία υπόκλιση για μια μεγάλη κυρία του θεάτρου και του αγώνα

https://i0.wp.com/1.bp.blogspot.com/_ZneH2RoA4ag/SGibF123EnI/AAAAAAAAADU/DegFKpfkkMw/s400/IMG_6385.jpg

Η Αλέκα Παΐζη υπήρξε μια από τις μεγάλες κυρίες του θεάτρου μας. Αλλά και μια μεγάλη κυρία της ζωής. Και το τελευταίο χειροκρότημα έτσι το δέχτηκε, όρθια -όπως όρθια είχε σταθεί σ’ όλη της τη ζωή, την καλλιτεχνική αλλά και την αγωνιστική. Ανήκε σε εκείνη τη «δρακογενιά» που στάθηκε όρθια στα δύσκολα χρόνια της πείνας και της Αντίστασης, αλλά κι ύστερα, στο Τρίκερι και τη Μακρόνησο. Απορροφημένη «απ’ τη ζωή κι όχι απ’ την τέχνη», όπως έλεγε κι η ίδια, χάρισε στο ελληνικό θέατρο μερικές από τις σημαντικότερες ερμηνείες του. Κι αυτό όχι μόνο παλιότερα αλλά ακόμα και τώρα, που πια ήταν η «αρχαία» του θιάσου, όπως έλεγε χαριτολογώντας. Μας κληροδότησε αυτό που αποτελούσε την ουσία της δουλειάς της, της ίδιας της της ζωής: ήθος. Γι’ αυτή τη ζείδωρο κληρονομιά της Αλέκας Παΐζη μίλησαν στην «Κ.Α.» άνθρωποι που βρέθηκαν κοντά της, στη σκηνή του θεάτρου, αλλά και στη σκηνή της ζωής: ο σκηνοθέτης Αντώνης Αντύπας, οι ηθοποιοί Εύα Κοταμανίδου και Μάγια Λυμπεροπούλου, αλλά και από τις συνεξόριστές της η Ζωζώ Πετροπούλου, πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτικών Εξορίστων Γυναικών.

Αντώνης Αντύπας

Η Αλέκα Παΐζη είναι μια ηθοποιός που θα υπάρχει πάντα στη σκέψη μας. Όπως συμβαίνει με όλους τους μεγάλους ηθοποιούς, ζει μέσα από τους ρόλους της, τις ερμηνείες της. Θα υπάρχει πάντα κοντά μας με το χιούμορ της, τη γενναιοδωρία της την καλλιτεχνική και, για μένα ιδιαίτερα, μέσα από τις συνεργασίες μας. Θα θυμάμαι πάντα τον τρόπο που προσέγγιζε τους ρόλους, τους χαρακτήρες. Δεν προσπαθούσε να μάθει καμιά λέξη του κειμένου απέξω, αν δεν έβρισκε τη ρωγμή του χαρακτήρα μέσα από την οποία θα μπορούσε να διεισδύσει μέσα η δική της προσωπικότητα. Αυτό ήταν το σημείο εκκίνησης για τη διαδρομή κατάκτησης του χαρακτήρα που θα ερμήνευε. Συνεργαστήκαμε σε τέσσερις παραστάσεις: Η διήγηση της υπηρέτριας Τσελίνε του Μπροχ, Λόγω φάτσας του Διαλεγμένου, όπου κρατούσε το ρόλο της Σουζάνας, Τα αγαπημένα μας τραγούδια και Νέες προοπτικές του Κρετς. Ιδιαίτερα στα Αγαπημένα μας τραγούδια, η ηρωίδα που ερμήνευε, ενώ κατά τη διάρκεια του έργου δεν μιλούσε καθόλου, στο τέλος ο θεατής έμενε με την εντύπωση πως είχε δει μια πολύ φλύαρη γυναίκα…

Εύα Κοταμανίδου

Η Αλέκα Παΐζη ήταν ηθοποιός με όλη τη σημασία που κουβαλάει αυτή η λέξη. Ποιούσε ήθος πάνω στη σκηνή, στο κινηματογραφικό σελιλόιντ, στην τηλεοπτική κάμερα… Ποιούσε ήθος στην καθημερινή της ζωή. Θυσίασε αρκετά χρόνια αυτής της ζωής σε διωγμούς και εξορίες (Τρίκερι, Μακρόνησος) για να υπηρετήσει αυτό το ήθος, όπως εκείνη το πίστευε, σαν ευαίσθητος πολίτης που την άγγιζε το δίκιο και οι αξίες του ανθρώπου. Ανήκε πάντα, από τα νιάτα της, στην αριστερά και πολέμησε ενεργά για τα ιδανικά της. Πρωταγωνίστρια με την έννοια που φέρει η λέξη, δηλαδή πρώτη αγωνίστρια, και στο θέατρο και στη ζωή μέχρι το τέλος. Την έζησα από κοντά, κι έκτοτε γίναμε φίλες, τη δεκαετία του ’80 στο ΚΘΒΕ. Παίξαμε μαζί τα Οράματα και θάματα του Μακρυγιάννη πάνω στα κάστρα της Θεσσαλονίκης, στην αυλή των φυλακών του Γεντί Κουλέ. Η Αλέκα έδινε γενικά την εντύπωση του εύθραυστου πλάσματος, εγώ έβλεπα σε εκείνη, μέσα σ’ αυτό το μικρό σώμα, μια εσωτερική ψυχική δύναμη τεράστια, που την ωθούσε να αντιμετωπίζει τη ζωή με γνώση, κριτικό μυαλό και, συγχρόνως, με γέλιο, με θάρρος, μ’ ανοιχτή καρδιά, μ’ ένα χιούμορ καταλυτικό και ανάλογο αυτοσαρκασμό. Ήταν πράγματι ένα σπάνιο είδος ανθρώπου και ηθοποιού, ένα πλάσμα χαρισματικό που, δυστυχώς, στους άνυδρους καιρούς μας τείνει να εκλείψει. Πιστεύω ότι έφυγε ικανοποιημένη. Υπηρέτησε με αυταπάρνηση και ακάματη θέληση ό,τι πίστεψε ελεύθερα και συνειδητά και κέρδισε την αγάπη, την εκτίμηση, το θαυμασμό όλων, συναγωνιστών και συναδέλφων.

Μάγια Λυμπεροπούλου

Σήμερα που ο καλλιτεχνικός χώρος κοντεύει να μοιάσει με μεταλλαγμένο καλαμπόκι, η αναχώρηση της Αλέκας Παΐζη οδυνηρά μας υπενθυμίζει πόσο ελάχιστοι πια είναι οι άνθρωποι που η ζωή τους δεν διέψευσε το ταλέντο τους. Υποκλίνομαι βαθιά στο εξαιρετικό της διαδρομής της…

Ζωζώ Πετροπούλου

«Σηκώθη η λεβεντονιά, φρεγάδα μ’ ανοιχτά πανιά στο νιον αγέρα,/για ν’ αρμενίσει το ντουνιά κι ακόμα πέρα…/με το νοτιά με το Βοριά, ν’ ανοίξη απέραντη πορειά, στη Λευτεριά,/στη Λευτεριά…» Αυτό το χορικό, από το ποίημα του Σικελιανού «Ο θάνατος του Διγενή», συμπεριέλαβε η Αλέκα Παΐζη στο γραφτό της που καταχωρήθηκε στο φωτογραφικό λεύκωμα του Συλλόγου Πολιτικών Εξορίστων Γυναικών, το 1996.

Η Αλέκα υπήρξε πρότυπο γυναίκας. Στο θέατρο έδωσε όλη τη ζωή της, συμμετέχοντας σε θεατρικά σχήματα ποιότητας. Δεν δεχόταν εκπτώσεις, ούτε στην τέχνη ούτε στην καθημερινότητά της. Τα ΜΜΕ ανήγγειλαν το φευγιό της με πολύ κολακευτικά σχόλια για την πολύχρονη καριέρα της, για το ταλέντο της, που σίγουρα διέγραψε μια θεατρική πορεία καταπληκτική. Αποσιώπησαν όμως μια απείρως σημαντική πτυχή της ζωής της. Παρέλειψαν να περιγράψουν την Παΐζη αγωνίστρια.

Την γνωρίσαμε στα στρατόπεδα γυναικών, στο Τρίκερι και στο Μακρονήσι, το 1949-1951. Ήταν η εποχή που όσοι εναντιώθηκαν και πολέμησαν τον κατακτητή στον καιρό της εχθρικής κατοχής, αλλά και προσέβλεπαν σε οράματα για μια καλύτερη ζωή, έπρεπε να εκμηδενιστούν. Η Αλέκα, σαν προοδευτικός άνθρωπος, υπέστη με συνέπεια την τύχη των χιλιάδων αγωνιστών της αριστεράς.

Για τη θεατρική πορεία της και το κενό που άφησε θα εκφραστούν άλλοι, αρμοδιότεροι. Εμείς, οι συνεξόριστές της, με πόνο ψυχής νιώθουμε ότι έφυγε μια συντρόφισσα, μια αγωνίστρια συνεπής, ένας σημαντικός άνθρωπος.

Στην οικογένεια εκφράζουμε το θερμότατα συλλυπητήριά μας.

  • Επιμέλεια: Σπύρος ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗΣ, Η κυριακάτικη Αυγή, 08/02/2009

Ο Μ. Μαρμαρινός εξερευνά την έννοια του θείου στη νέα δουλειά του στο Θησείον

Μιχαήλ Μαρμαρινός

Ο Μιχαήλ και οι Αγιοι

«Ενα θέμα με τον τίτλο “Βίοι Αγίων” είναι έτσι κι αλλιώς ακραίο. Δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις. Απ΄ όπου κι αν το πιάσεις, είναι σωστό να αποτυγχάνεις, είναι σωστό να κάνεις λάθος». Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός επιστρέφει στον χώρο του, το Θησείον- έπειτα από ένα ετήσιο διάλειμμα όπου φιλοξενήθηκε από το Εθνικό- για να καταπιαστεί με τις ζωές των αγίων, αλλά με τον δικό του τρόπο. «Η παράσταση έχει το χρονικό των πραγμάτων που ακροθίγεις- δεν μπορείς να πεις αν πέτυχαν ή όχι. Είναι σαν να λες “πέτυχαν ποτέ”. Αυτό που έχει σημασία είναι η διαδρομή. Στόχος είναι αυτό που θα συμβεί να αγγίζει κάτι από αυτό που ήθελα να πω». Με ποια αφετηρία; «Την αντίδραση απέναντι στο ρητό “ο χρόνος είναι χρήμα”. Γιατί μπορεί ο χρόνος να είναι πολύτιμος, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι η πολυτιμότητα είναι ισότονη του χρήματος δεν είναι μόνον αυτό. Σ΄ αυτά τα ρέστα, σ΄ αυτό το υπόλοιπο απευθύνεται η δική μας πρόταση, ή στο ακριβώς ανάποδο. Η αγωνία του έργου είναι οι ποιότητες, κάποια πράγματα που έχουμε ανάγκη».

Για τον σκηνοθέτη, ηθοποιό και ιδρυτή του Τheseum Εnsemble, οι άγιοι είναι κατ΄ αρχάς άνθρωποι: «Οι βίοι τους είναι εμπειρίες και από κάποιους άλλους χαρακτηρίστηκαν κάπως. Ο συναξαριστής που συγκεντρώνει τις εμπειρίες τους βρίθει από αναφορές σε ανώνυμους. Μιλάμε λοιπόν για ανθρώπους που με κάποιο τρόπο έγιναν παράδειγμα εμπειρίας – κι εμείς θα το θέλαμε αυτό. Τι κάνουμε λοιπόν; Το παρατηρούμε» συμπληρώνει, καθώς εξηγεί ότι η διαδρομή του ηθοποιού από το σημείο που βρίσκεται στο σημείο να αποδώσει ένα νόημα είναι παράλληλη της διαδρομής μιας εμπειρίας αγιοσύνης. «Το να μιλήσεις για εμπειρίες αγίων, μόνο στο θέατρο μπορείς να βρει το κατάλληλο πεδίο».

Με πηγές τους συναξαριστές και τον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη, στον ιδιαίτερο χώρο-σκηνή του Θησείου, κάποιοι ανώνυμοι (οι ηθοποιοί) κάθονται γύρω από ένα τραπέζι: Δεν είναι ούτε άγιοι ούτε τίποτε, ούτε μας νοιάζει ποιοι ακριβώς είναι, γιατί ήλθαν και πού πάνε. Είναι πολλοί, πάρα πολλοί, και είναι σιωπηλοί- δεν θέλουν, δεν μπορούν ή δεν πρέπει να μιλήσουν. Φωνές ή αναμνήσεις, βίοι, ζωές, παραδείγματα, περιμένουν κάτι τρομακτικό ή τίποτε, ενώ ο χρόνος περνάει με το σταγονόμετρο. Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί αυτό που θα συμβεί στους «Βίους Αγίων», το δεύτερο και απολύτως αυτόνομο μέρος της δουλειάς του Μαρμαρινού- προηγήθηκε ένα πρώτο (επίσης αυτόνομο), μια παράσταση μικρού μήκους, διάρκειας 29 λεπτών, με τον τίτλο «Το Φως».

«Δεν ταυτίζω το θείο με τη θρησκεία», ξεκαθαρίζει. «Το θεωρώ λάθος». Και δράττεται της ευκαιρίας να μου πει ότι είναι πολύ περήφανος για τον Αρχιεπίσκοπο που έχει η Ελλάδα: «Παρακολουθώ την πνευματικότητά του και την αντιδημοτικότητα αυτής της πνευματικότητας- της δικής του και γενικότερα. Και αυτό το λέω ως άθεος. Βρίσκω ότι τον χαρακτηρίζει η λέξη γενναιοδωρία- η έννοια που διατρέχει και την παράσταση, χωρίς να ακούγεται η λέξη ούτε μία φορά», καταλήγει.

  • της μυρτως λοβερδου | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009

Οι μύθοι του Αισώπου ζωντανεύουν στο σανίδι από τις «Αθηναϊκές Μαριονέτες» στην Πύρνα

Τους μύθους του Αισώπου θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν οι λιλιπούτειοι θεατρόφιλοι μέσα από τη θεατρική παράσταση «Αισώπου μύθοι», που ανεβάζει η ομάδα «Αθηναϊκές Μαριονέτες». Το έργο παρουσιάζεται αύριο στις 11 το πρωί στην Πύρνα (Κοκκιναρά 43, Κηφισιά).

Η Πύρνα είναι μια μη κερδοσκοπική πολιτιστική εταιρεία που ιδρύθηκε πριν από δεκατρία χρόνια περίπου, με σκοπό την οργάνωση, την προώθηση και την ενίσχυση ποιοτικών πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Σε ένα φιλόξενο κηφισιώτικο σπίτι, ειδικά διαμορφωμένο για εκδηλώσεις, οργανώνονται ομιλίες, προβολές, ξεναγήσεις, ταξίδια, βραδιές, εργαστήρια κ.ά.

Τα θέματα αντλούνται από το χώρο της τέχνης, της ιστορίας, του θεάτρου, της λογοτεχνίας, αλλά και από την καθημερινή ζωή (μαθήματα μαγειρικής, χρήσης υπολογιστών κ.ο.κ.). Ειδικά για τα παιδιά, τα «πυρνάκια» όπως αποκαλούνται τα νεαρά μέλη της Πύρνας, οργανώνονται παραστάσεις, κουκλοθέατρο, μαθήματα χορού, εκπαιδευτικές επισκέψεις σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, εργαστήρια ζωγραφικής και δημιουργικά παιχνίδια. Τα παιδικά προγράμματα απευθύνονται σε παιδιά ηλικίας από 2 έως 12 ετών. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στο τηλέφωνο 210- 6230913. [ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου, 2009]

Μαρτυρίες μεταναστών στον Κεραμεικό

Μετά την περσινή της πετυχημένη πορεία στο «Κ44» αρχικά, και στο τροχόσπιτο του Φεστιβάλ Αθηνών έπειτα, η παράσταση «ΕΔΩ», που σκηνοθέτησε ο ηθοποιός Γιώργος Νανούρης, επιστρέφει στο χώρο που «γεννήθηκε»: το «Κ44» (Κωνσταντινουπόλεως 44, Γκάζι, δίπλα στο σταθμό «Κεραμεικός» του μετρό), κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Πρόκειται για 8 αληθινές ιστορίες-μαρτυρίες μεταναστών, που δημοσιεύτηκαν σε αθηναϊκές εφημερίδες, από το δημοσιογράφο και συγγραφέα Γκαζμέντ Καπλάνι και ερμηνεύονται στη σκηνή από τέσσερις πρωτοεμφανιζόμενους Έλληνες ηθοποιούς. Μια λιτή παράσταση, που όσοι την είδαν συμφωνούν πως καταφέρνει να αλλάξει έστω και λίγο, τον τρόπο που βλέπουμε τους μετανάστες στη χώρα μας. Τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια έκανε ο Γιώργος Νανούρης, τα κείμενα υπογράφει ο Γκαζμέντ Καπλάνι, ενώ παίζουν οι Αννίτα Καπουσίζη, Σοφία Κεφαλληνού, Βαγγέλης Κοντομούς, Άννα Ψαρρά. [ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου, 2009]

Σχετικά Άρθρα

Θέατρο από το… τηλέφωνο, με πρωταγωνιστή τον εαυτό σας και συνομιλητές από την… Καλκούτα!

Αριστερά: Αθήνα. Το γραφείο τού Βios μετατρέπεται σε σκηνικό χώρο και διάφορα περίεργα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν με επίκεντρο τον υπολογιστή. Επάνω δεξιά: Καλκούτα. Την ίδια ακριβώς στιγμή μία ινδή τηλεφωνήτρια μας καθοδηγεί για το τι θα βρούμε μέσα στο γραφείο. Η διαδραστικότητα σε όλο της το μεγαλείο

Μια παράξενη εμπειρία με πρωταγωνιστή τον εαυτό σας και συνομιλητές από την… Καλκούτα μπορείτε να βιώσετε στο Βios της οδού Πειραιώς. Είναι ο κανόνας που χωράει πολύ λίγες εξαιρέσεις: παίζουμε καλύτερα χωρίς κοινό. Οταν κανείς δεν μας βλέπει. Φανταστείτε ότι ένας ευρηματικός γερμανός σκηνοθέτης σάς καλεί να πρωταγωνιστήσετε σε ένα έργο με σκηνές και διαλόγους που θα αρχίσουν να γράφονται μόλις η πόρτα κλείσει πίσω σας και μείνετε αντιμέτωποι με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και ένα ασύρματο τηλέφωνο που από στιγμή σε στιγμή θα αρχίσει να χτυπάει. «Πάτα το δεξί πράσινο κουμπάκι» είναι η μοναδική σκηνοθετική οδηγία που έχεις, ενώ περιεργάζεσαι τα αντικείμενα που υπάρχουν στο ατμοσφαιρικά φωτισμένο γραφείο του πρώτου ορόφου. Και ξαφνικά το τηλέφωνο χτυπάει και η ένδειξη «Calcuta» εμφανίζεται στη φωτεινή οθόνη του. «Καλησπέρα από την Ινδία,είμαι η Σάρασι. Μπορείς να προφέρεις το όνομά μου;» σου λέει η εύθυμη γυναικεία φωνή που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής και του χάρτη. «Σάρασι…» επαναλαμβάνεις. Εκείνη ξέρει ήδη το δικό σου. Η παράσταση αρχίζει…

«Θα ήθελες τσάι;» σε ρωτάει ευγενικά και, αφού απαντήσεις καταφατικά, σου λέει να σηκωθείς από τη θέση σου για να ανακαλύψεις τον βραστήρα που βρίσκεται στο τραπεζάκι στα αριστερά σου. Βουτάς το ινδικό φακελάκι τσαγιού μέσα στην κούπα με τον λογότυπο ΕSCΟΝ και επιστρέφεις στο γραφείο. Η «συμπρωταγωνίστριά» σου, σου λέει να κοιτάξεις τη φωτογραφία του υπερσύγχρονου κτιρίου που βρίσκεται καρφιτσωμένη πάνω από τον υπολογιστή. Και εδώ ο λογότυπος ΕSCΟΝ. Είναι το τηλεφωνικό κέντρο όπου εργάζεται και καθημερινά συνομιλεί με ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Τώρα είναι η σειρά σου. Οι ερωτήσεις γίνονται πιο προσωπικές: «Πόσων χρόνων είσαι; Εχεις αγόρι; Είσαι ερωτευμένη μαζί του; Είσαι ικανοποιημένη από τη ζωή σου;». Η Σάρασι είναι 24, έχει σχέση με κάποιον τέσσερα χρόνια, θα παντρευτούν σύντομα αλλά συχνά φοβάται μήπως την απατά, καθώς μένουν σε διαφορετικές πόλεις.

Επόμενο θέμα, οι μεταφυσικές αναζητήσεις. Θα σε ρωτήσει αν πιστεύεις στον Θεό και θα απαντήσεις ότι ο Θεός σού θυμίζει περισσότερο έναν απρόβλεπτο σκηνοθέτη που πατάει διάφορα κουμπιά και αλλάζει τη ζωή σου. Και οι δύο πάντως πιστεύετε στη μετενσάρκωση. Η Σάρασι θέλει να επιστρέψει ως τίγρης κι εσύ ως άνδρας, για να εξερευνήσεις και την άλλη πλευρά. Σου ζητεί να κλείσεις τα μάτια και αρχίζει να σου τραγουδάει κάτι χαρούμενο, βγαλμένο απ΄ το Μπόλιγουντ. Αρχίζεις να φαντάζεσαι όμορφες Ινδές με πολύχρωμα ρούχα να χορεύουν.

Σύντομα ανακαλύπτεις ότι στο πάτωμα βρίσκεται μια καταπακτή, καθώς η Σάρασι σε δελεάζει να την ανοίξεις για να πάρεις το δώρο σου: «Ο,τι κι αν συμβεί, μην τρομάξεις, δεν πρέπει να σου πέσει το τηλέφωνο από τα χέρια». Αφού σε διαβεβαιώνει ότι δεν θα πεταχτεί κάποιο φίδι από μέσα, σηκώνεις το ξύλινο πορτάκι και βλέπεις τον κόσμο που κάθεται στο ισόγειο. «Φέρε κοντά σου το κουτί που κρέμεται από την πετονιά», σε καθοδηγεί. Βρίσκεις ένα σακουλάκι και στο πρώτο συρτάρι υπάρχει ψαλίδι για να το ανοίξεις. Σε περιμένουν ινδικά κουφετάκια, τα οποία την ίδια στιγμή τρώει και η Σάρασι στα κρυφά, αφού στην Ινδία δεν επιτρέπεται να τσιμπολογάς στο γραφείο. Στη συνέχεια θα σε οδηγήσει στο μπαλκόνι. Το κολλημένο ροζ χαρτάκι γράφει «άνοιξε» και, ως άλλη Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ακολουθείς μεθυσμένη από περιέργεια τις οδηγίες. Φαίνεται η Ακρόπολη από εκεί. Αν το αεροπλάνο ταξιδέψει όλο ευθεία, θα βρεθείς στην Καλκούτα. Επιστρέφοντας στον υπολογιστή, βλέπεις ένα τεράστιο μάτι να σε κοιτάει. Είναι η Σάρασι. Κάτω από το γλαστράκι θα βρεις τη web camera, δίνοντας και σε εκείνη την ευκαιρία να σε δει. Σε συστήνει στους συναδέλφους της τηλεφωνητές από τα διπλανά γραφεία και σου δείχνει μια πολύχρωμη αφίσα με τη θεά Κάλι. Τελευταία πράξη: στα πόδια σου υπάρχει ένα κλειδάκι που ανοίγει το τελευταίο συρτάρι. Το ανοίγεις και ξαφνικά το δωμάτιο πλημμυρίζει με μπολιγουντιανή μουσική, ενώ μια κούκλα Κάλι αναβοσβήνει ως άλλη Μπάρμπι στο κουτί της.

Βγαίνοντας από το γραφείο, σε περιμένει γεμάτος αγωνία ο σκηνοθέτης της διάσημης γερμανικής ομάδας Rimini Ρrotokoll Ντάνιελ Βέτσελ . Ως τις 4 Απριλίου θα εκτυλίσσεται στα γραφεία του Βios αυτό το διηπειρωτικό θέατρο τηλεφώνου «Call Cutta in a box» με έναν υποψιασμένο θεατή να μετατρέπεται σε ανυποψίαστο πρωταγωνιστή. Οι ινδοί συμπρωταγωνιστές εργάζονται όντως στο συγκεκριμένο τηλεφωνικό κέντρο. «Το τηλέφωνο είναι θέατρο από μόνο του.Και οι τηλεφωνητές είναι ηθοποιοί» λέει ο Βέτσελ. Αποχωρώντας από τη «σκηνή», σου μένει η αίσθηση οικειότητας που ένιωσες με μια άγνωστη που βρίσκεται τόσο μακριά από εσένα. Και η αίσθηση της περίεργης ασφάλειας που βιώνεις όταν ένας ξένος σε καθοδηγεί μέσα σε έναν άγνωστο χώρο όπου όλα τα πράγματα βρίσκονται στη σωστή θέση. Και, κάπως έτσι, δεν χρειάζεσαι ούτε κοινό ούτε χειροκρότημα.

  • Στο μυαλό των Rimini Ρrotokoll

Τα τρομερά παιδιά του εναλλακτικού θεάτρου ή αλλιώς οι Rimini Ρrotokoll. Από αριστερά: η Χέλγκαρντ Χάουγκ, ο Στέφαν Κέγκι και ο Ντάνιελ Βέτσελ

Ερχονται από τη Γερμανία και αποτελούν τους κύριους εκπροσώπους του θεατρικού κινήματος Reality Τrend, το οποίο άσκησε μεγάλη επιρροή στον χώρο του εναλλακτικού θεάτρου. Κάθε project αρχίζει με συγκεκριμένη κατάσταση και σε συγκεκριμένη τοποθεσία, και συνεχίζει με έντονη διερευνητική διαδικασία. Η ομάδα έχει ήδη κερδίσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον με τα έργα της, τα οποία κινούνται ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα. Τα τελευταία οκτώ χρόνια παρουσιάζουν το Θέατρο των Ειδικών (Τheatre of Εxperts) με παραστάσεις από μη επαγγελματίες ηθοποιούς που ονομάζονται «ειδικοί», κερδίζοντας μερικά από τα σημαντικότερα βραβεία στον χώρο. Στην περίπτωση του «Call Cutta in a box» οι ειδικοί είναι τηλεφωνητές και τηλεφωνήτριες από την Καλκούτα, οι οποίοι με τη βοήθεια ενός δαιμόνιου τεχνολογικού συστήματος που όλο κι όλο χωράει σε ένα μικρό κουτί, προσφέρουν τον ορισμό του διαδραστικού θεάματος. Σήμερα στις 18.00 το ιδρυτικό μέλος της ομάδας Ντάνιελ Βέτσελ θα βρίσκεται στο Βios και θα συζητήσει με το κοινό. Η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας που θα διανέμονται από τις 16.30.

  • της αστεροπης λαζαριδου | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009

Ο έρωτας σε καλούπι – στο «Παλλάς» το «Σχολείο γυναικών» με τον Ντανιέλ Οτέιγ

Ενας διεστραμμένος μεσήλικας και μια κοπέλα που προορίζεται να γίνει μια «εκπαιδευμένη, ανόητη, υποταγμένη σύζυγος». Μια «κεντημένη» σκηνοθεσία κι ένας πρωταγωνιστής από τους πιο αγαπημένους των Γάλλων. Με ένα έργο γραμμένο το 1662, που όμως μια χαρά αναδεικνύει τη σημερινή αγωνία των ανδρών για κυριαρχία, ανεβαίνει πρώτη φορά σε αθηναϊκή σκηνή ο διάσημος ηθοποιός Ντανιέλ Οτέιγ. Στο πλαίσιο του «Θεάτρου Πέρα από τα Ορια» παρουσιάζει την Τετάρτη και την Πέμπτη στο «Παλλάς» το «Σχολείο γυναικών», μια παραγωγή του παρισινού Οντεόν σε σκηνοθεσία του καταξιωμένου Ζαν-Πιερ Βενσάν -με ελληνικούς υπέρτιτλους.

«Οπως έλεγε και ο Ερνστ Μπλοχ, «το να δουλεύεις πάνω σε ένα κλασικό έργο είναι σαν να ανάβεις ένα κερί και από τις δύο μεριές». Δίχως ιστορικότητα, το έργο είναι ακατανόητο. Δίχως απόηχο στο σήμερα, δεν έχει χρησιμότητα. Με αυτή την αρχή θα προσεγγίσουμε το «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου», έχει πει ο Ζαν-Πιέρ Βενσάν. Μετά τον «Μισάνθρωπο», τις «Κατεργαριές του Σκαπίνου» και τον «Ταρτούφο» θα περίμενε κανείς πως ο Οτέιγ και ο Βενσάν μάλλον έχουν ξεμπερδέψει με τον Μολιέρο. Αλλά να που επανέρχονται.

  • Πλάθοντας την ιδανική γυναίκα

Στο «Σχολείο γυναικών», που γράφτηκε το 1662, ο Ντανιέλ Οτέιγ υποδύεται τον Αρνόλφ, έναν άντρα που έχει εμμονή με τη γυναικεία μοιχεία. Προκειμένου να πλάσει την ιδανική γι’ αυτόν γυναίκα, παίρνει υπό την προστασία του τη μικρή Αγνή.

Την κλείνει στο σπίτι και την υποχρεώνει στην άγνοια και το σκοτάδι, την απομακρύνει από τους πειρασμούς του κόσμου. Μεγαλώνει μέσα σε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «αφέλεια» και μετατρέπεται σε «μια συναρπαστική ηλίθια». Ομως, μια μέρα, το κορίτσι ερωτεύεται έναν νεαρό περαστικό, τον γκαφατζή Οράτιο. Για να την αποσπάσει από τον νεανικό έρωτα, ο Αρνόλφ επικαλείται την ορθή κρίση του κοριτσιού. «Δεν έχει νόημα να μου ζητάς ορθή κρίση. Είμαι ανόητη», του απαντά η ίδια και καταφέρνει να του ξεφεύγει.

Παρά το ευαίσθητο θέμα του, το «Σχολείο γυναικών» προσφέρει άφθονο γέλιο. «Σήμερα το ποιοτικό θέατρο έχει απολέσει το γέλιο, το οποίο έχει γίνει κομμάτι των «one man shows» και της τηλεόρασης. Η τάση της εποχής ρέπει προς την τραγωδία, λες και το θέατρο έχει πλέον μοναδική αποστολή να ανταγωνίζεται την πραγματικότητα. Κατά τη γνώμη μου η επιστροφή στο γέλιο βάζει μπρος μια διαδικασία εξυγίανσης. Γελάμε μόνο με αυτό που κατανοούμε, ενώ αυτό που δεν καταλαβαίνουμε μπορεί να μας προκαλέσει φόβο. Το γέλιο, όμως, παραμένει ευφυΐα», σχολιάζει ο Βενσάν.

Ευφυής, όμως, σύμφωνα με τον γαλλικό τύπο υπήρξε και η προσπάθειά του. «Η σκηνοθεσία του θα αφήσει εποχή», έγραψε ο «Νουβέλ Ομπζερβατέρ». Είχε, όμως, και για πρωταγωνιστή έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του.

Ο Οτέιγ ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα το 1974 και μέχρι σήμερα έχει γυρίσει περίπου 70 ταινίες. Ανάμεσά τους και αξέχαστοι ρόλοι: αστυνομικός στο ψυχολογικό δράμα του Αντρέ Τεσινέ «Τις μικρές ώρες της νύχτας», μεσήλικας γυναικάς και κομμουνιστής δημοσιογράφος στις «Μικρές πληγές» του Πασκάλ Μπονιτζέρ, δολοφόνος με φρικτό τέλος στον «Αντίζηλο» της Νικόλ Γκαρσιά, μετρ σε εστιατόριο του Παρισιού στο «Μετά από σας» του Πιέρ Σαλβατορί, «Κρυμμένος» στην ομώνυμη ταινία του Μάικλ Χάνεκε. Και παρ’ όλο που για πολλές από τις παραπάνω έχει βραβευτεί (12 φορές υποψήφιος για Σεζάρ) η ερμηνεία του στο «Σχολείο γυναικών» του χάρισε εξαιρετικά γενναιόδωρες κριτικές. Οπως αυτή του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» που έγραψε πως «Η ικανότητά του να προκαλεί γέλιο μοιάζει με αυτήν του Τσάπλιν και του Μπάστερ Κίτον».

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 08/02/2009

Μακριά από την Άννα Κοκκίνου!

Την είχα ξεχάσει, ωσότου σήμερα διάβασα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία μια συνέντευξη του σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Γιάνναρη ο οποίος στο θέατρο «Χώρα» κάνει τη δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του στο θέατρο, ανεβάζοντας το έργο του Μάριους φον Μάγενμπουργκ «Eldorado». Μια μαύρη κωμωδία με πρωταγωνιστές τα μέλη μιας μεγαλοαστικής οικογένειας που βουλιάζει εξαιτίας της φιλοδοξίας του απατεώνα γαμπρού, καταμεσής ενός εμφυλίου πολέμου. Η δημοσιογράφος [Έφη Μαρίνου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία] του κάνει την εξής ερώτηση:

– Η πρώτη σας θεατρική δουλειά ήταν στο «Σφενδόνη» μ’ ένα τρίπτυχο βασισμένο σε κείμενα των Μπέκετ – Κοκτό – Ντίκινσον. Πώς τα πήγατε με την Αννα Κοκκίνου;

Και η απάντηση του Γιάνναρη: «Θαυμάσια. Βέβαια, επιμηκύνθηκε ο χρόνος προετοιμασίας της παράστασης και μετά δυσκολευόταν να με πληρώσει. Σ’ αυτό το θέμα είμαι λίγο δύσκολος… Απείλησα ότι θα της καταστρέψω το σκηνικό αν δεν καταβάλει την αμοιβή μου, και το έκανε το επόμενο πρωί».

Γι’ αυτό κι εγώ θα ξαναφέρω στην επικαιρότητα το γεγονός ότι συνεργάστηκα με την Άννα Κοκκίνου στην οργάνωση του «Φεστιβάλ Μπέκετ» και δεν με πλήρωσε ποτέ! Με εξαπάτησε, όπως προφανώς έχει κοροϊδέψει άπειρους ηθοποιούς και άλλους ανθρώπους του θεάτρου. Δεν πλήρωνε τον Γιάνναρη κι εκείνος, καθ’ ομολογία του, απείλησε ότι θα της καταστρέψει το σκηνικό! Κι έτσι τακτοποίησε την υποχρέωσή της. Λοιπόν, η Άννα Κοκκίνου δεν είναι… εντάξει! [Δεν θα γράψω καμιά κακή κουβέντα]. Μου χρωστάει την αμοιβή μου και είμαι βέβαιος ότι δεν θα με πληρώσει ποτέ… Μη συνεργαστείτε ποτέ με την Κοκκίνου. Θα σας φάει τα λεφτά σας! Τη θυμάμαι μια ζωή να κλαψουρίζει ότι ΔΕΝ έχει λεφτά. Όμως έχω την εντύπωση κι όπως διαβάζω κάθε τόσο τους καταλόγους με τα επιχορηγούμενα θεατρικά σχήματα, ότι εισπράττει επιχορηγήσεις από το υπουργείο Πολιτισμού. Ενδεχομένως και από αλλού… Μακριά από την Άννα Κοκκίνου!

Νίκος Λαγκαδινός

«Κλήρος του μεσημεριού» από το Εθνικό

Ηπρώτη εκδοχή του «Κλήρου του μεσημεριού» είχε γραφτεί το 1906, εμπνευσμένη από ένα μοιραίο, πραγματικό περιστατικό που σημάδεψε τη ζωή του συγγραφέα του. Ο Κλωντέλ επέτρεψε να ανέβει το έργο στη σκηνή μόνο μετά σαράντα ολόκληρα χρόνια, και σε μια διαφορετική, αναθεωρημένη μορφή. Από την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον «Κλήρο του μεσημεριού» όπως αυτός γράφτηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, ή τουλάχιστον σε μια εκδοχή που βασίζεται σε αυτό το πρώτο θεατρικό κείμενο. Το ερωτικό, ποιητικό δράμα του Γάλλου ποιητή, θεατρικού συγγραφέα και διπλωμάτη Πωλ Κλωντέλ, ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο στο χώρο της Πειραιώς 260. «Ο κλήρος του μεσημεριού» παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του Γιόσι Βίλερ ο οποίος επεξεργάζεται ξανά τον τρόπο με τον οποίο ανέβασε το ίδιο έργο πριν από δύο χρόνια στο κρατικό θέατρο Kammerspiele του Μονάχου. Πρωταγωνιστούν η Αμαλία Μουτούση, ο Νίκος Κουρής, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος και ο Νίκος Καραθάνος. Τετάρτη με Σάββατο στις 9 μ.μ. και Κυριακή στις 7 μ.μ. Χώρος Η, Πειραιώς 260, 9 μ.μ., τηλ.: 210-48.38.73

Μέθοδοι εκπαίδευσης στο «Σχολείο Γυναικών»

Από την Αττική Πολιτιστική Εταιρεία στο θέατρο «Παλλάς»

Το «Θέατρο Πέρα από τα Ορια», που διοργανώνει κάθε χρόνο η Αττική Πολιτιστική Εταιρεία, ξεκινάει φέτος με την παράσταση «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου. Πρωταγωνιστής, ο Ντανιέλ Oτέιγ, ένας καταξιωμένος Γάλλος ηθοποιός που ακούει στην καθοδήγηση ενός εξίσου καταξιωμένου σκηνοθέτη, του Ζαν-Πιερ Βενσάν. Για παραπάνω από 30 χρόνια, κάθε δεκαετία, ο Βεσάντ κλείνει ένα ραντεβού με τον Μολιέρο. Ο Oτέιγ συνεχίζει να είναι πάντα συνοδοιπόρος, στον «Μισάνθρωπο» και τις «Κατεργαριές του Σκαπίνου», στον «Ταρτούφο» και πιο πρόσφατα, στο «Σχολείο Γυναικών». Από το Παρίσι στην Αθήνα, αυτή την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου, το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια παράσταση που απέσπασε ενδιαφέρουσες κριτικές την προηγούμενη θεατρική περίοδο στο Παρίσι.

Ο Oτέιγ είναι ο Αρνόλφος, που έχει μια λανθασμένη άποψη για το πώς θα πρέπει να χειρίζεται ένας άνδρας τις γυναίκες. Η διαμόρφωση μετατρέπεται σε παραμόρφωση, καθώς οι μέθοδοι «εκπαίδευσης» του πρωταγωνιστή μπορούν να εξοργίσουν τη σύγχρονη γυναίκα. Κι ενώ η ιστορία μπορεί να χαμογελάσει στο τέλος στην Αγνή, τη νεαρή «εκπαιδευόμενη» του Αρνόλφου, τα θέματα που θίγει ο Μολιέρος φτάνουν πιο βαθιά από ένα επιφανειακό χάπι εντ. Στις 11 και 12 Φεβρουαρίου, στο Παλλάς. Ωρα έναρξης: 8.30 μ.μ. Βουκουρεστίου 5, τηλ. 210-32.13.100

ΥΠΠΟ: Σιωπή και πάλι για τις επιχορηγήσεις

Παπαγεωργίου Βασίλης

«Αισιοδοξία» ήταν και πέρασε. Σαν τη γρίπη. Η «αισιοδοξία» του πρώην υπουργού Πολιτισμού Μιχάλη Λιάπη, αντικαταστάθηκε από τη σιωπή του νυν, Αντώνη Σαμαρά. Οποιος κι αν είναι πάντως στην ηγεσία του ΥΠΠΟ τα προβλήματα παραμένουν ίδια, καθώς η πολιτική του οδηγεί μονίμως σε αδιέξοδο τη σύγχρονη θεατρική μας δημιουργία. Κάθε χρόνο, σχεδόν τέτοια εποχή, είμαστε αναγκασμένοι να επανερχόμαστε στο θέμα των επιχορηγήσεων των θιάσων του ελεύθερου θεάτρου. Εντονη ανησυχία επικρατεί και πάλι, καθώς, ενώ ήδη μπαίνει ο Φλεβάρης, το ΥΠΠΟ δεν έχει ακόμη ανακοινώσει τις αποφάσεις του για τις επιχορηγήσεις της τρέχουσας θεατρικής περιόδου (2008-2009), ενώ δεν έχει καταβληθεί στους 12 επιχορηγούμενους θιάσους – γνωστούς ως διετούς προγραμματισμού (ιστορικούς κατά τον Μιχάλη Λιάπη, μετά τη «νέα στρατηγική» που είχε εξαγγείλει με την ίδρυση του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού – ΕΚΕΘΕΧ) η τελευταία δόση της περσινής θεατρικής περιόδου.

Αναποτελεσματικότητα «εξορθολογισμού»

Θυμίζουμε ότι «νέα στρατηγική» του ΥΠΠΟ, κατήργησε τις διετούς προγραμματισμού επιχορηγήσεις και διαχώρισε σε δύο «κύκλους» τους επιχορηγούμενους θιάσους: Ο πρώτος κύκλος, είχε πει τότε ο υπουργός, «είστε εσείς, τα ιστορικά σχήματα. Η πολυετής συνεχής παρουσία και προσφορά σας, μας οδήγησε να σας θέσουμε εκτός αρμοδιότητας της Γνωμοδοτικής Επιτροπής. Θα διαπραγματευτείτε απευθείας συμφωνίες με το ΕΚΕΘΕΧ. Οι συμφωνίες θα περιλαμβάνουν και άλλες παραμέτρους: Μετάβαση στην περιφέρεια, συνεργασία με ΔΗΠΕΘΕ, φιλοξενία νεότερων ομάδων στα θέατρά σας όταν δεν τα χρησιμοποιείτε, μετάβαση στο εξωτερικό κλπ. Συμφωνίες που θα είναι ετήσιας βάσης και θα επαναξιολογούνται από το ΕΚΕΘΕΧ».

Στο δεύτερο «κύκλο» παραπέμπονται όλοι οι υπόλοιποι θίασοι, που θα υπάγονται στις Γνωμοδοτικές Επιτροπές (οι επιτροπές Θεάτρου – Χορού θα συσταθούν μέχρι το τέλος του μήνα), υπό δύο κατηγορίες: α) Θίασοι – κάτοχοι ή χρήστες αιθουσών, με σταθερή παρουσία, αλλά μικρότερη διάρκεια ζωής. β) Νεότερα σχήματα, που θα τύχουν ιδιαίτερης προσοχής. Για τις μικρότερες ομάδες «εξεταζόταν» και άλλη στήριξη: Εξεύρεση χώρων για πρόβες, εξασφάλιση αεροπορικών εισιτηρίων για ξένα φεστιβάλ.

Τι αλλαγές έφερε η «νέα στρατηγική», ο «εξορθολογισμός» των επιχορηγήσεων; Απολύτως τίποτε! Το ΥΠΠΟ αλλάζει πρόσωπα, αλλά το ίδιο μένει. Για άλλη μια φορά είναι αναγκαίο, λοιπόν, να επισημάνουμε την υποχρέωση της κρατικής αρωγής στα θεατρικά δρώμενα της χώρας μας. Κι αυτή η επισήμανση υπαγορεύεται από την άνευ προηγούμενου δυσλειτουργία του συστήματος, που φέρνει σε αδιέξοδο πολλά θέατρα.

Οι περσινές επιχορηγήσεις που ανακοινώθηκαν εν μέσω καλοκαιριού, πολύ μετά το πέρας της περιόδου, κατά πολύ μειωμένες, παρά τις υποσχέσεις για το αντίθετο, δείχνουν την απαξίωση του ΥΠΠΟ για τις θεατρικές εκείνες εστίες που αναβάθμισαν τα τελευταία 20 χρόνια τη θεατρική δημιουργία στη χώρα μας.

  • Ωρα μηδέν

Τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της νέας θεατρικής περιόδου και ακόμη δεν έχουν εκταμιευτεί τα προβλεπόμενα χρήματα της περσινής σεζόν και ουδείς λόγος για τις επιχορηγήσεις της φετινής περιόδου που σε 2,5 περίπου μήνες λήγει. Η οικονομική κατάσταση των θεάτρων είναι ήδη εξαιρετικά δύσκολη (εργοδοτικές υποχρεώσεις απέναντι στους ηθοποιούς, ενοίκια αιθουσών, εισφορές ΙΚΑ, χρέη, δάνεια) και η παρατεινόμενη σιωπή του υπουργείου έχει καταδικάσει τους θιάσους σε μια κατάσταση πλήρους αβεβαιότητας. Την ίδια αβεβαιότητα και το ίδιο αδιέξοδο αντιμετωπίζουν και οι θίασοι μονοετούς προγραμματισμού. Είναι επομένως προφανές ότι απειλείται η ύπαρξη ολόκληρου του ελληνικού επιχορηγούμενου θεάτρου, του οποίου η συμβολή υπήρξε καθοριστική στην πανθομολογούμενη άνθηση της θεατρικής τέχνης στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια.

Ούτως ή άλλως, η δαπάνη της πολιτείας για το επιχορηγούμενο θέατρο είναι συγκριτικά ελάχιστη και εν πάση περιπτώσει καλύπτει μέρος μόνο του ελλείμματος που αυτό, εκ της φύσεώς του, δεν μπορεί παρά να έχει. Αποτελεί άλλωστε κοινή διαπίστωση, επιβεβαιωμένη από την εμπειρία όλων των ευρωπαϊκών χωρών, ότι Παιδεία, Υγεία και Πολιτισμός δεν μπορούν να αναπτυχθούν χωρίς κρατική υποστήριξη.

Επειδή η μνήμη μας δε μας απατά, θυμίζουμε ότι σε συνάντηση που είχε πέρσι με τους εκπροσώπους των επιχορηγούμενων θιάσων ο πρώην υπουργός είχε πει το «βαρύγδουπο» – ως συνήθως – «η επιχορήγηση δεν είναι «βοήθημα». Είναι ένα χρήσιμο εργαλείο άσκησης συγκεκριμένης πολιτικής εκ μέρους της Πολιτείας υπέρ της Τέχνης, υπέρ της κοινωνίας». Αν ασπάζεται αυτή την άποψη και ο Αντώνης Σαμαράς, μήπως θα έπρεπε να μεριμνήσει επιτέλους;

Γιατί, επίσης θυμόμαστε ότι παρά τις δηλώσεις, το ΥΠΠΟ μείωσε κατά 400.000 ευρώ το ποσό της επιχορήγησης στους θιάσους του ελεύθερου θεάτρου, πέρσι προσβάλλοντάς τους μάλιστα διά του ΔΣ του νεοϊδρυθέντος Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού, το οποίο «διαχειρίζεται» πλέον τα των επιχορηγήσεων, κρίνοντας μάλιστα στην εισήγησή του ότι «δεν είναι πλέον δυνατό 10-12 σχήματα να λαμβάνουν επί 15-20 χρόνια το 80% των διαθεσίμων ποσών. Με όλον το σεβασμό στην προσφορά των θιάσων αυτών, είναι καιρός να δοθούν ευκαιρίες σε νεότερους ανθρώπους που – ελπίζουμε – θα αποτελέσουν τη νέα δύναμη του ελληνικού θεάτρου».

Ποιες ευκαιρίες έδωσαν στις νέες δυνάμεις; Δόθηκαν 30.000 ή 15.000 ευρώ σε νεότερα σχήματα, πολλά από τα οποία μάλιστα δεν έκαναν και παραγωγές; «Βοήθημα»… λοιπόν… προς όλους, καθυστερημένα κι αυτό αμφίβολο είναι αν θα εξακολουθήσει να δίνεται χωρίς να ψαλιδίζεται διαρκώς.

  • Σ. ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 8 Φλεβάρη 2009