Daily Archives: 28 Ιανουαρίου, 2009

Επίδαυρος μέσω Μπρόντγουεϊ

  • Κι αυτά…
 

Οι Ιθαν Χοκ (Τροφίμοφ), Σίνεντ Κιούζακ (Λιούμποβα) και Ρεμπέκα Χολ (Βάρια) σε μια σκηνή από τον «Βυσσινόκηπο» του Μέντες. Οι ίδιοι θα παίξουν και στο «Χειμωνιάτικο Παραμύθι»

Ενας υπερατλαντικός θίασος, με επικεφαλής τον βραβευμένο με Οσκαρ Σαμ Μέντες, θα έρθει στην Επίδαυρο, αφού προηγουμένως κάνει στάση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ο Βρετανός σκηνοθέτης ηγείται του προγράμματος «The Bridge Project», που ενώνει το αμερικανικό με το βρετανικό θέατρο και συγκεκριμένα την Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν και το Ολντ Βικ του Λονδίνου. Το τρίχρονο πρότζεκτ προϋποθέτει ότι ένας αμερικανο-βρετανικός θίασος θα ανεβάζει κάθε χρόνο, πρώτα στο Μπρούκλιν και μετά στο Λονδίνο, δύο μαζί κλασικά έργα. Για φέτος είναι ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ σε διασκευή Τομ Στόπαρντ (πρεμιέρα 14 Ιανουαρίου) και το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι» του Σέξπιρ (10 Φεβρουαρίου).

Από αυτή τη θεατρική γέφυρα επικοινωνίας θα επωφελείται φυσικά και η υπόλοιπη Ευρώπη. Ετσι, θα δούμε και εμείς το καλοκαίρι το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι». Στην ιστοσελίδα, μάλιστα, της Ακαδημίας Μουσικής Μπρούκλιν έχει ήδη αναρτηθεί κάλεσμα σε πενταήμερο ταξίδι στην Επίδαυρο. Διαφημίζεται και η παράσταση αλλά και τα αρχαία κάλλη της Επιδαύρου, «το καλύτερα διατηρημένο θέατρο, γνωστό για τη συμμετρία του, την ομορφιά του και την τέλεια ακουστική του».

Τον θίασο αποτελούν λαμπερά ονόματα. Οι Σάιμον Ράσελ Μπιλ, Σίνεντ Κιούζακ (η σύζυγος του Τζέρεμι Αϊρονς) και Ρεμπέκα Χολ (κόρη του μεγάλου σκηνοθέτη, που την είδαμε πρόσφατα στο «Vicky Cristina Barcelona»), εκπροσωπούν το αγγλικό θέατρο. Οι Ιθαν Χοκ, Ρίτσαρντ Ιστον και Τζος Χάμιλτον, το αμερικανικό.

«Είμαι ενθουσιασμένος που θα δουλέψω ταυτόχρονα τον «Βυσσινόκηπο» και το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι»», έλεγε πριν από λίγο καιρό ο Σαμ Μέντες. Και εξηγούσε: «Δύο έργα για την αναπόληση, την απώλεια και τη μεταμέλεια. Δύο έργα για τον χρόνο και το πώς μπορεί να μας γιατρέψει ή να μας καταστρέψει. Δύο έργα που αρχίζουν και τελειώνουν σε ένα παιδικό δωμάτιο. Δύο έργα που συνεχίζουν να ανατρέπουν και να εκπλήσσουν με την απύθμενη πολυπλοκότητά τους και το μυστήριο. Και, τέλος, δύο έργα γραμμένα στο τέλος της καριέρας των δύο σπουδαιότερων δραματουργών που έζησαν ποτέ».

Οι ηθοποιοί του πάντως αρχικά ήταν πελαγωμένοι, αφού έκαναν πρόβες ταυτόχρονα και για τα δύο έργα. Ο Ράσελ Μπιλ έλεγε: «Στην αρχή νόμιζα ότι ύστερα από μία εβδομάδα προβών για τον «Βυσσινόκηπο», αποκλείεται να θυμόμουν τα λόγια για το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι»». Ο Ιθαν Χοκ μάλλον διασκέδασε την εναλλαγή: «Το μόνο αρνητικό στο θέατρο είναι η επανάληψη και οι συνεχείς πρόβες. Ομως τελικά είναι ωραίο να κάνεις επαναλήψεις διαφορετικών έργων».
Ο Μέντες έχει βαλθεί να καταρρίψει την κλισέ άποψη ότι οι Αμερικανοί ταιριάζουν καλύτερα στον Τσέχοφ εξαιτίας των νατουραλιστικών υποκριτικών τους παραδόσεων και οι Αγγλοι στον Σέξπιρ λόγω της κλασικής τους παιδείας. Οσο για τις μελλοντικές παραγωγές, κάτι έχει στο μυαλό του. «Θα με ενδιέφερε να δω πώς ο Ο’ Νιλ αντικατοπτρίζει τον Σέξπιρ και πώς ο Ουίλιαμς αντικατοπτρίζει τον Ιψεν».
  • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 28/01/2009

Το άγχος της συγγραφέως μπροστά στην πραγματικότητα

  • ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις την αγωνία των καλλιτεχνών όταν ο κόσμος δίπλα τους καταρρέει. Επειδή οι πιο άξιοι από αυτούς γνωρίζουν καλά ότι πυρηνικό συστατικό της τέχνης είναι και η πολιτική, με την ευρύτερη έννοια, η ανάγκη τους να συμπεριλάβουν άμεσα στο έργο τους την εκάστοτε κοινωνική ή πολιτική σύγκρουση είναι εντονότερη. Τα παραδείγματα είναι, άλλωστε, αρκετά. Από την περίφημη «Γκερνίκα», το διασημότερο έργο του Πικάσο, που ο ζωγράφος δημιούργησε το 1937, λίγους μήνες μετά τον βομβαρδισμό της κωμόπολης στη Χώρα των Βάσκων μέχρι τη «δράση» με τις σακούλες σκουπιδιών, που εναπέθεσαν ηθοποιοί, εικαστικοί και πολίτες στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Αθήνας ως αντίδραση στα εκρηκτικά γεγονότα του Δεκεμβρίου. Ανεξαρτήτως της δυναμικής και της αξίας τους, εκπορεύτηκαν από μια παρόμοια ανάγκη.

Το σοβαρό ερώτημα, όμως, που προκύπτει είναι με ποιο τρόπο κάνεις σήμερα παρεμβατική πολιτική τέχνη, χωρίς να περιοριστείς στα όρια της δημοσιογραφίας, να εκπέσεις στην αφέλεια ή τη στείρα στρατευμένη τέχνη. Δικαιολογημένη είναι προφανώς και η αμηχανία των Βρετανών καλλιτεχνών του θεάτρου, οι οποίοι αντιμέτωποι με τον πρόσφατο βομβαρδισμό της Γάζας αναρωτήθηκαν: «Δεν είναι επιπόλαιο να κάνεις θέατρο ενώ οι άνθρωποι πεθαίνουν στη Γάζα; Θέλουμε να αισθανόμαστε χρήσιμοι και όχι διακοσμητικοί».

Η σημαντική θεατρική συγγραφέας Κάριλ Τσέρτσιλ επέλεξε, πάντως, να δράσει. Εγραψε ένα δεκάλεπτο θεατρικό έργο με τίτλο «Εφτά Εβραιόπουλα – Ενα θεατρικό έργο για τη Γάζα», που ανεβαίνει στις 6 Φεβρουαρίου στο Royal Court με δωρεάν είσοδο, αλλά και με συλλογή χρημάτων υπέρ των Παλαιστινίων.

Δεν παραβλέπουμε, σίγουρα, τη δύναμη της τέχνης ή τις ειλικρινείς προθέσεις των καλλιτεχνών να αλλάξουν τον κόσμο. Συχνά όμως το άγχος, η αγωνία και ενδεχομένως οι ενοχές τους να εκπληρώσουν τσάτρα-πάτρα, μέσω ενός πολιτικού έργου, ένα ηθικό καθήκον απέναντι στην κοινωνία μοιάζει συχνά με πράξη εξίσου επιπόλαιη με το να συζητάς, αυτιστικά, περί τέχνης ενώ ο κόσμος καίγεται. Αν η τέχνη είχε τη δύναμη να αλλάζει τόσο δραστικά και άμεσα τον κόσμο, θα είχε αντικαταστήσει την πολιτική. Αν και υποψιαζόμαστε ότι η προσφορά της στην κοινωνία είναι διαρκής και αρκετά πιο σοβαρή απ’ τη διεκδίκηση μιας επίκαιρης πολιτικής θέσης στην εκρηκτική πραγματικότητα.

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 28/01/2009

Ο πόλεμος στη Γάζα έγινε κιόλας θεατρικό έργο στο Λονδίνο

The Guardian

ΘΕΑΤΡΟ. Οι δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει το θέατρο στην προσπάθειά του να αντιδράσει στην κατάσταση στη Γάζα, είναι πολλές, με πρωταρχικό πρόβλημα το μεγάλο χρονικό διάστημα που απαιτείται για τη συγγραφή και την παραγωγή ενός θεατρικού έργου. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Η θεατρική συγγραφέας Κάριλ Τσέρτσιλ έχει επηρεαστεί τόσο από την κατάσταση στη Γάζα, που έχει ήδη γράψει ένα σχετικό έργο. Το «Επτά Εβραιόπουλα – Ενα έργο για τη Γάζα» ανεβαίνει στις 6 Φεβρουαρίου στο Royal Court του Λονδίνου, με ελεύθερη είσοδο και την επιλογή συνεισφοράς στην φιλανθρωπική οργάνωση Medical Aid for Palestinians. Οπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος. Το έργο της Τσέρτσιλ διαρκεί μόνο 10 λεπτά, αλλά όπως μας απέδειξε η «Αναπνοή» του Μπέκετ, η διάρκεια ενός έργου δεν έχει άμεση σχέση με την ισχύ ή την επιρροή του.

Με το Google και την πρόσβασή μας στις ειδήσεις επί εικοσιτετραώρου βάσεως, όλοι έχουμε πρόσβαση στο «εδώ και τώρα», αλλά συνήθως ο χρόνος που χρειάζεται για τη συγγραφή του έργου, το κάνει να μοιάζει αποστασιοποιημένο και ξεπερασμένο. Το κόλπο δεν είναι τόσο στο συγγραφικό ταλέντο, όσο στην ικανότητα της πρόβλεψης της επικαιρότητας. Το «Roaring Trade» για παράδειγμα, έργο του Στιβ Τόμπσον, που παίζεται αυτή τη στιγμή στο Λονδίνο και που αφορά τους χρηματιστές και τραπεζίτες της βρετανικής πρωτεύουσας, προβάλλει έναν κόσμο που έχει αλλάξει ριζικά, λόγω της πρόσφατης και τρέχουσας οικονομικής κρίσης.

Θα μπορούσε να υπάρχει περισσότερη άμεση θεατρική ανταπόκριση στην επικαιρότητα, αν τα θέατρα έδιναν αναθέσεις και οργάνωναν το πρόγραμμά τους διαφορετικά. Δυστυχώς, όμως, οδεύουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση, εφόσον η νέα τάση, το αμερικανικό μοντέλο, εμμένει σε πολλαπλές αναθεωρήσεις του σεναρίου, συνιστώντας όλο και δυσκολότερη την άμεση ανταπόκριση. Η γρήγορη αντίδραση της Τσέρτσιλ θα έπρεπε να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση. [Η Καθημερινή, 28/01/2009]

Ιταλοί στο Altera Pars!

ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ «ΓΙΟΡΤΗΣ» ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 2009

Μετά την επιτυχημένη πρεμιέρα του τελευταίου έργου του Spiro Scimone «Ο Φάκελος» σε μετάφραση και σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου, το θέατρο Altera Pars έχει τη χαρά να φιλοξενεί τον ίδιο τον συγγραφέα με τον θίασό του (Scimone Sframeli) τον μήνα Φεβρουάριο για 3 μόνο παραστάσεις.

Μία από τις πιο αυθεντικές φωνές της σύγχρονης Ιταλικής δραματουργίας, μετά την απόλυτα επιτυχημένη περιοδεία του στην Ευρώπη όπου κατέκτησε κοινό και κριτικούς, έρχεται και στη χώρα μας για να παρουσιάσει με το θίασό του σε συμπαραγωγή με τον Θεατρικό Οργανισμό «Άλλη Πλευρά», το βραβευμένο του έργο La Festa

Στo ALTERA PARS, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή  20, 21, 22 Φεβρουαρίου 2009

LA FESTA (Η ΓΙΟΡΤΗ)

ΣΤΑ ΙΤΑΛΙΚΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ

Σκηνοθεσία: Gianfelice Imparato, Σκηνικά: Sergio Tramonti, Μουσική επιμέλεια: Patrizio Trampetti, Βοηθός σκηνοθέτη: Leonardo Pischedda, επιμέλεια ήχου: Giovanni Famulari.

Πρωταγωνιστούν: Francesco Sframeli, Spiro Scimone, Gianluca Cesale

Σε κοινή παρουσίαση με την παράσταση «ο Φάκελος»

Πρωταγωνιστούν: Πέτρος Νάκος, Γιάννης Κουρκουμέλης, Δημήτρης Αγοράς, Ελισάβετ Αραβίδου, Χρήστος Νικολακόπουλος

Μετάφραση/Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος, Σκηνικά: Δανάη Χατζάκη, Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα, Φωτισμοί: Διον. Ευθυμιόπουλος, Σύνθεση ήχων: Νίκος Τσέκος

ΘΕΑΤΡΟ ALTERA PARS M.Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός

Ώρα Έναρξης Γιορτή: 21.15  Ώρα έναρξης Φακέλου:22.45

Tιμές Εισιτηρίων: Γενική είσοδος 20€ και για τις 2 παραστάσεις

Κρατήσεις και Επικοινωνία: τηλ. 2103410011 fax: 2103410950 (Περιορισμένος αριθμός θέσεων). Email: altera_pars@yahoo.gr.

“Η Γιορτή” του Spiro Scimone Διάρκεια: 55΄

Εσωτερικό οικογενειακής εστίας. Πατέρας, μητέρα, γιος. Μια μέρα ξεχωριστή. Η επέτειος του γάμου. Στιγμή σύγκρουσης. Διάλογος σε ρυθμούς ανάκρισης. Ο Πατέρας , η Μητέρα, ο Γιος προσπαθούν να ξεφύγουν από τα λάθη τους. Επιχειρούν να ξεσκεπάσουν ο ένας τον άλλο μέσα από ένα βίαιο, σκληρό, μετέωρο και ουσιαστικά αδήλωτο παιχνίδι. Το παιχνίδι παίζεται στη σιωπή. Ένας πατέρας, μια μητέρα, ένας γιος. Μια μέρα συνηθισμένη, ίδια με όλες τις άλλες… Γιορτάζουν τριάντα χρόνια γάμου. Η γιορτή λαμβάνει χώρα στο γεωμετρικό χώρο μιας κουζίνας, που αντιπροσωπεύει τον κλειστό οικογενειακό μικρόκοσμο. Εκεί το καθένα από τα τρία πρόσωπα αφηγείται τη δική του ιστορία. Ο καθένας από τα 3 πρόσωπα υποκρίνεται το ρόλο του. Η μητέρα το ρόλο του θύματος. Ο πατέρας φωνασκεί για να καλύψει την αδυναμία του και την εξάρτησή του. Ο γιος κλεισμένος στον εαυτό του μετατρέπεται στον πραγματικό pater familias, κυρίως γιατί φέρνει τα κερδισμένα με «μαύρο» τρόπο χρήματα στο σπίτι. Το παιχνίδι είναι έντονο, απάνθρωπο, ισοπεδωτικό αλλά με συνεχή νότα κωμικότητας.

Η γιορτή είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Spiro Scimone που γράφεται στην ιταλική γλώσσα, μετά τα δύο προηγούμενα το nunzio και το bar, γραμμένα στη σικελική διάλεκτο, τα οποία γνώρισαν μεγάλη απήχηση και παρουσιάστηκαν σε όλη την Ευρώπη και σε όλα τα μεγάλα Ευρωπαϊκά Φεστιβάλ, πάντα με τη συνεργασία του Francesco Sframeli. Το κείμενο απαρτίζουν σύντομοι διάλογοι,  ατάκες λίγων λέξεων. Οι λέξεις και οι φράσεις αποκτούν μια σχεδόν τζαζ μουσικότητα υπό ένα ρυθμό όπου οι εντάσεις συνεχώς αυξομειώνονται υπογραμμίζοντας τις συχνές επαναλήψεις αλλά και τις διακυμάνσεις του ίδιου θέματος. Οι λέξεις παραπλανούν και χρησιμοποιούνται για να παραπλανήσουν. Ιδίως εμάς τους ίδιους γιατί με τη δύναμη της επανάληψης, οι βασανιστικές επαναλαμβανόμενες προτάσεις, που τελικά δηλώνουν εμμονές, μπορούν να πείσουν ότι είναι αληθινές!

Αλλά υπάρχει ένα όριο σε αυτό το παιχνίδι. Πέραν αυτού δεν μπορείς να προχωρήσεις. Υπάρχει ανάγκη να μην έρθει η τελική ρήξη, προκειμένου την επόμενη μέρα να ξεκινήσουμε από την αρχή με τις ίδιες λέξεις, με το ίδιο τελετουργικό αποτέλεσμα. Η ωμότητα του κειμένου απευθύνεται κυρίως στον θεατή που εξαναγκάζεται να κοιταχτεί για τα καλά στο παραμορφωτικό καθρέφτη που βρίσκεται εμπρός του.

Βιογραφικό του Spiro Scimone.

Ο Spiro Scimone (Μεσσίνα, 1964) είναι Ιταλός ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας. Το 1994 γράφει το πρώτο του έργο Nunzio, όπου έπαιξε ο ίδιος και ο Francesco Sframeli, σε σκηνοθεσία του Carlo Cecchi με τον οποίο ο Scimone ξεκινά μια στενή συνεργασία. Ο Scimone και ο Sframeli, ως ηθοποιοί, πρωταγωνιστούν και στην Σαιξπηρική Τριλογία [Άμλετ το 1996, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας το 1997  και Με το ίδιο μέτρο το 1998] σε σκηνοθεσία Cecchi στο θέατρο Garibaldi του Palermo.

Χάρη στη δημιουργία μιας νέας θεατρικής γλώσσας, όπου μακρές παύσεις δίνουν ρυθμό στο άκουσμα της μεσσινέζικης διαλέκτου σε μια μπεκετική ατμόσφαιρα, ο Scimone με την κοφτή, τραγική ειρωνεία  κατακτά κοινό και κριτικούς: το 1994 κερδίζει το Premio Idi για νέους συγγραφείς, το 1995 το χρυσό μετάλλιο Idi σύγχρονης δραματουργίας και το 1997 το Premio Ubu ως νέος συγγραφέας.

Δύο χρόνια μετά, το 1999, γράφει τη Γιορτή, έργο σκηνοθετημένο από τον Gianfelice Imparato. Με τη Γιορτή, ο Scimone κερδίζει την αναγνώριση της ComedieFrancaise που παρουσιάζει το έργο, μεταφρασμένο στα γαλλικά από την Valeria Tasca και σε σκηνοθεσία του Galin Stoev. Στην Ελλάδα παρουσιάζεται για πρώτη φορά στις 20, 21 και 22 Φεβρουαρίου 2009 σε κοινή παράσταση με το Φακελο κατόπιν προσκλήσεως του θιάσου από το Altera Pars.

Η ταινία Due amici, που πραγματοποιήθηκε από τον Scimone και τον αχώριστο συνεργάτη του Francesco Sframeli το 2001, κερδίζει το 2002 τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας για την καλύτερη πρώτη ταινία. Το φιλμ, και αυτό στη μεσσινέζικη διάλεκτο, είναι εμπνευσμένο από την πρώτη θεατρική δουλειά τους Nunzio (1994) που σήμανε την καλλιτεχνική ένωση του διδύμου ScimoneSframeli.

Ως ηθοποιός, ο Scimone συμμετείχε επίσης στις ταινίες : L΄ uomo delle stelle (1995) του Giuseppe Tornatore και Cinque giorni di tempesta (1997) του Francesco Calogero.

Θεατρικά έργα

· 1994- Nunzio

· 1997- Bar

· 1999- La festa (Η γιορτή)

· 2003- Il cortile (Η αυλή)

· 2006- La busta (Ο φάκελος)

Φιλμογραφία

· 1995L΄uomo delle stelle (του Giuseppe Tornatore)

· 1997- Cinque giorni di tempesta (του Francesco Calogero)

· 2002- Due amici (των Spiro Scimone, Francesco Sframeli)

Βραβεύσεις- αναγνωρίσεις

· 1994- Premio Idi για νέους συγγραφείς

· 1995- Χρυσό βραβείο Idi σύγχρονης δραματουργίας

· 1997- Premio Ubu νέου ηθοποιού

· 2002- Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την καλύτερη πρώτη ταινία (εξ ημισείας με τον Francesco Sframeli)

2004- Premio Ubu καλύτερου θεατρικού κειμένου (για το έργο Η αυλή)

Ο Φάκελος (La Busta) Διάρκεια: 65΄

Ο Φάκελος, ακροβατεί ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία, το όνειρο και την ελπίδα του ανθρώπου και την πραγματικότητα της εξουσίας… όλων των μορφών της… όπου το παράδοξο, με τις δυνατές, ανησυχητικές λεπτομέρειές του μετουσιώνεται σε έναν υπαρκτό, απάνθρωπο κόσμο. Μία πολύ σκληρή, σχεδόν απεχθής απεικόνιση κάθε συστήματος που με την απρόσωπη και παγωμένη βία του εκμηδενίζει κάθε ανθρώπινη αξία.

Στο γραφείο του αφανούς προέδρου όπου παραδίδονται δωρεάν μαθήματα Δημοκρατίας  καταφθάνει ένας Κύριος για να μάθει τους λόγους  για τους οποίους του εστάλη ο μυστηριώδης φάκελος. Τον υποδέχονται: ο κακότροπος  Γραμματέας, ο απροσάρμοστος Μάγειρας και ο αλλοπρόσαλλος Χ… και του ζητούν να περιμένει… μέχρι… το τέλος…

Στο όριο της φαντασίας, ο διάλογος ρέει στη γραμμή του παραλόγου του Μπέκετ και του γκροτέσκο του Ιονέσκο, ενώ η ύφανση των διαλόγων και ο μετέωρος ρυθμός δημιουργούν μια υποκριτικά κρυστάλλινη ατμόσφαιρα, η οποία μας οδηγεί σε ένα κομψά, γεωμετρικό φινάλε. Ο Scimone κατορθώνει να δημιουργήσει  μια γραφή απολύτως αυθεντική παρά τις εμφανείς επιρροές του θεάτρου του παραλόγου. H παράσταση μεταφέρει επί σκηνής την εικόνα μιας κανιβαλιστικής κοινωνίας και τον παραλογισμό μιας εξουσίας, που αντλεί δύναμη από την αφέλεια όποιου την υπηρετεί και την αδυναμία όποιου την υφίσταται.

Τα πρόσωπα του έργου είναι συγχρόνως εκτελεστές αυτής της βίας αλλά και τα θύματά της. Αυτοί που με την υπεροψία τους και τις κοντόφθαλμες επιδιώξεις τους υπηρετούν μία δύναμη που δεν γνωρίζουν και οικοδομούν έναν κόσμο αόρατο, επικίνδυνο, απογυμνωμένο από κάθε αξία, όπου ο άνθρωπος είτε αφομοιώνεται, είτε ακυρώνεται…για πάντα…

Πού βρίσκεται αυτός ο κόσμος; Στο παρελθόν…. στο παρόν…; Η απάντηση δεν είναι και τόσο δύσκολη…

O Φάκελος του Spiro Scimone, μια κωμωδία-θρίλερ για μια κοινωνία… που θα μπορούσε να είναι η δική μας…;

Πληροφορίες στα τηλέφωνα: 210-3410011, 6947006466

Αλεξάντρ Οστρόφσκι «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» στο «Κοτοπούλη – Ρεξ»

Την απολαυστική κωμωδία του Αλεξάντρ Οστρόφσκι «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» θα ανεβάσει (14/2, προπαράσταση στις 13/2) στο «Κοτοπούλη – Ρεξ» το Εθνικό Θέατρο. Αποφασισμένος να ανέλθει κοινωνικά και να πλουτίσει, ο νεαρός Γκλούμοφ, χρησιμοποιεί όλα τα όπλα: κολακείες, ερωτικές εξομολογήσεις, εξυπηρετήσεις κάθε είδους, συκοφαντίες. Καταστρώνει φιλόδοξα σχέδια και δουλεύει μεθοδικά. Στο κρυφό ημερολόγιό του, όμως, καταγράφει απάτες, σκάνδαλα, τα… άπλυτα της υψηλής κοινωνίας. Ολα πηγαίνουν όπως θέλει, μέχρι που η θεία του ανακαλύπτει το ημερολόγιο, και τα σχέδια του Γκλούμοφ ναυαγούν. Αλλά εκείνος δεν καταθέτει τα όπλα… Τι είναι ικανός να κάνει ο άνθρωπος για να αποκτήσει δύναμη και πλούτο; Η σχεδόν άγνωστη στην Ελλάδα αριστουργηματική σάτιρα του Οστρόφσκι, ενός από τους πρωτεργάτες του ρωσικού ρεαλισμού, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο. Το έργο με ανελέητο χιούμορ και ξέφρενη δράση αποτελεί σκληρή κριτική για την κενότητα, την ανοησία και τη ματαιοδοξία.

Μετάφραση: Λεωνίδας Καρατζάς, σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας, σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης, κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος, κίνηση: Κυριάκος Κοσμίδης, φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης. Παίζουν: Λαέρτης Βασιλείου, Ευγενία Ζέκερη, Κόρα Καρβούνη, Ελένη Κοκκίδου, Φιλαρέτη Κομνηνού, Χριστιάννα Μαντζουράνη, Γιάννης Νταλιάνης, Γιώργος Οικονόμου, Θέμης Πάνου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Γεννάδιος Πάτσης, Δημήτρης Πιατάς, Σοφία Σεϊρλή, Σωτήρης Τσακομίδης, Μαρία Τσιμά.

ΚΘΒΕ: Διεκδικούν τα αυτονόητα οι εργαζόμενοι

Με προειδοποιητικές στάσεις εργασίας (από το περασμένο Σαββατοκύριακο) διεκδικούν την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης εργασίας οι ηθοποιοί του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας (ΚΘΒΕ), ενώ στον αγώνα μπαίνουν και όλοι οι εργαζόμενοι του ΚΘΒΕ (διοικητικοί, τεχνικοί κλπ.), οι οποίοι προκήρυξαν στάσεις εργασίας σήμερα (10:00 – 13:00 και 18:00 – 22:00) και αύριο (10:00 – 13:00 και 20:30 – 22:30). Οι ηθοποιοί, σήμερα (1 μ.μ.), σε γενική συνέλευση θα αποφασίσουν την παραπέρα κινητοποίησή τους.

Οσον αφορά στη Συλλογική Σύμβαση των ηθοποιών, στις 19/11/2008 κοινοποιήθηκε στη διοίκηση του ΚΘΒΕ η από 14/11/2008 εξώδικη καταγγελία – πρόσκληση για διαπραγμάτευση για τους όρους εργασίας και αμοιβής των ηθοποιών. Στις 21/11/2008 πραγματοποιήθηκε συνάντηση εκπροσώπων του ΣΕΗ και του ΔΣ του θεάτρου και του καλλιτεχνικού διευθυντή. Απάντηση δε δόθηκε ποτέ. Μετά από οχλήσεις του ΣΕΗ πραγματοποιήθηκε κι άλλη συνάντηση, όπου οι ηθοποιοί συνάντησαν την «αδιαλλαξία» της διοίκησης. Για το λόγο αυτό προχώρησαν στις κινητοποιήσεις. Οι ηθοποιοί εκτός από θεσμικά αιτήματα ζητούν αύξηση αρχικά 8% (στη διαπραγμάτευση δέχτηκαν και την αύξηση κατά 6,5%, που δόθηκε στους ηθοποιούς του Εθνικού Θεάτρου, αλλά η διοίκηση – διεύθυνση του ΚΘΒΕ επέμεινε για 4%).

Το αίτημα των τεχνικών, διοικητικών, κλπ. εργαζομένων στο ΚΘΒΕ είναι ανάλογο. Ζητούν νέα ΣΣΕ, με αναπροσαρμογή των μισθών για το έτος 2008 – 2009 στα επίπεδα της αντίστοιχης ΣΣΕ που υπέγραψε το Εθνικό Θέατρο. «Το ΚΘΒΕ» -όπως αναφέρει η ανακοίνωση των εργαζομένων – «επικαλούμενο οικονομικά προβλήματα και άρνηση του ΥΠΠΟ για εξομοίωση της επιχορήγησης των δύο κρατικών θεάτρων, αρνείται να συζητήσει επί της ουσίας τα θέματα των εργαζομένων, αρνείται το δίκαιο αίτημά μας για εξίσωση των αμοιβών με τους συναδέλφους της Αθήνας και δεν εφαρμόζει τη νομοθεσία (Κοινή Υπουργική Απόφαση 49524/2362/2008 αρθ. 3 παρ. γ) περί πενθήμερης εργασίας».