Σημεία των καιρών;

Δεν ξέρω αν είναι σημάδι των καιρών… Παλαιότερα, η έκδοση σωρηδόν βιβλίων, και μάλιστα με λογοτεχνικές φιλοδοξίες, από ιατρούς είχε ερμηνευθεί ως «γραφομανία», η οποία για κάποιον απροσδιόριστο λόγο (φαίνεται πως δεν έχουν γίνει σχετικές επιδημιολογικές έρευνες) πλήττει ειδικά τον συγκεκριμένο κλάδο. Ή, πιο ρεαλιστικά, ο συγκεκριμένος κλάδος έχει την οικονομική επιφάνεια που του επιτρέπει να ικανοποιεί αυτήν του τη μανία, από την οποία, κατά τα άλλα, πάσχει ισομερώς ο γενικός πληθυσμός.

Πριν από μερικά χρόνια η συγγραφή λιμπρέτου από τον κ. Χρήστο Λαμπράκη και η σχετική σκηνική παρουσίασή του στο Μέγαρο Μουσικής (και στο πολιτιστικό section των δελτίων ειδήσεων των φιλικών καναλιών) εθεωρήθη, τρόπον τινά, «φυσιολογική» («εμείς τα χτίσαμε αυτά τα μαγαζιά»). Άλλωστε ο κ. Λαμπράκης είναι γνωστός λάτρης της όπερας και connoisseur, οπότε το διάβημά του εδικαιολογείτο…

Να όμως που η ασθένεια συνεχίζει να προσβάλλει εξέχοντα μέλη της αθηναϊκής κοινωνίας. Τελευταίο κρούσμα το «ροκ ορατόριο» υπό τον τίτλο Ζαν ντ’ Αρκ, ένα ορατόριο για τα θαύματα, που ανεβαίνει σήμερα στις 8.30 μ.μ. στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής μάλιστα, με πρωταγωνιστές την κ. Εβελίνα Παπούλια στον ομώνυμο ρόλο και τον κ. Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη σε ρόλο αφηγητή. Πού το πρόβλημα, θα πείτε.

Εμπνευστής της παράστασης, αλλά και συγγραφέας του λιμπρέτου και συνθέτης της μουσικής είναι ο κ.  Βελισάριος Capocci, της εταιρείας Capocci Logistics Services, πρόεδρος της διοργανώτριας ΜΚΟ olimazi.eu (και συγγραφέας του βιβλίου Συνταγές μόνο για άντρες) ο οποίος, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη κ. Σταύρο Τσακίρη «εμφανίστηκε στα ξαφνικά» και τον «ξάφνιασε»…

Ας μην παρεξηγηθούμε: πολύ πιθανόν ο κ. Capocci να ανήκει και αυτός στη χορεία των  connoisseurs, πιθανότατα, λόγω και της ελληνοϊταλικής του καταγωγής, να είναι κι αυτός λάτρης της όπερας. Και ασφαλώς η επιθυμία του να χρησιμοποιηθούν καλλιτέχνες με προβλήματα όρασης για το ρόλο των δικαστών και των αγγέλων είναι επαινετή. Μόνο που, πάλι λόγω καταγωγής, θα όφειλε να γνωρίζει ότι κατά το ένδοξο παρελθόν οι μαικήνες μπορεί, παραγγέλλοντας έργα στους καλλιτέχνες, να υπαγόρευαν τις επιθυμίες τους, που γίνονταν σεβαστές, δεν έπαιρναν όμως και το πινέλο να ζωγραφίσουν! Παρέμεναν επιτυχημένοι επιχειρηματίες στον κλάδο τους, προστάτευαν και χορηγούσαν τις τέχνες, έδιναν και τον οβολό τους στους φτωχούς. Κι έτσι, τα παλιά εκείνα χρόνια, έμεναν  όλοι ευχαριστημένοι…

Σπύρος ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ, Η ΑΥΓΗ, 21/01/2009

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: