«…και μετά ο Θεός θα πει: Βγάλτε το σκασμό όλοι!»

Βγάλτε το σκασμό όλοι!»

Στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου πέντε νεαροί ηθοποιοί στο ρόλο των μαθητών Δημοτικού σχολείου μας ταξιδεύουν από την ξεκαρδιστική αφέλεια των παιδικών τους χρόνων στην ακόμα πιο ξεκαρδιστική (;) ενηλικίωσή τους. Ο Ιταλός δάσκαλος Μαρτσέλο Ντ’ Ορτα ανθολογεί στο βιβλίο του εξήντα εκθέσεις παιδιών, οι οποίες υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Βασίλη Μαυρογεωργίου μετατρέπονται στην παράσταση «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω».

Ο Ντ’ Ορτα αποκαλύπτει παιδικά σχολικά όνειρα, τις ανησυχίες, τη βαρεμάρα, την ανεμελιά, τους καβγάδες και τις αγνές φιλίες που γεννιούνται μέσα στη μικρή κοινωνία της σχολικής τάξης. «Μιας τάξης παιδιών, που σ’ αυτή την τρυφερή ηλικία βιώνουν στο πετσί τους τη φτώχεια, τα ναρκωτικά και τη μαφία που κατακλύζουν τη νότια Ιταλία. Ονειρό τους να απαλλαγούν όχι μόνο τα ίδια και οι οικογένειές τους από την ένδεια, αλλά και ολόκληρη η πόλη του Αρζάνο. Ονειρεύονται να ζουν σε έναν κόσμο δίκαιο, χωρίς ανισότητες και βία», εξηγεί η Μαρία Φιλίνη, η «σαραβαλιασμένη» Τομασίνα. Μέσα από τις εκθέσεις, όπως τονίζει ο Στέργιος Νένες, ο Εντζο που δουλεύει σε συνεργείο, «αποκαλύπτεται η καθαρότητα της σκέψης των παιδιών. Μπορεί να μοιάζει με αφέλεια αλλά είναι αγνότητα».

Η ζωντάνια και η αμεσότητα των κειμένων μετέφερε τους πέντε πρωταγωνιστές σε έναν κόσμο που είχαν καιρό να επισκεφθούν. «Γίναμε ξανά παιδιά και θυμηθήκαμε όνειρα που είχαμε λησμονήσει», λέει η Κατερίνα Μαυρογεώργη, η περήφανη και φαντασιόπληκτη Φλώρα. «Τα συναισθήματά μας τότε δεν πέρναγαν από φίλτρο λογικής. Ηταν απόλυτα ειλικρινή», συμπληρώνει ο Σεραφείμ Ράδης, ο ρομαντικός και ονειροπαρμένος Τζουζέπε. Ο Θοδωρής Πετρόπουλος, ο δημοφιλής της τάξης Μιμούτσο, θυμάται το δικό του «τρελό» όνειρο: «να γελάμε και τίποτα να μη μαυρίζει την ψυχή μας. Σήμερα αυτό θα ακουγόταν όχι απλά παιδικό, αλλά χαζό, ουτοπικό! Κι όμως, το κυνηγάω ακόμα…».

Αραγε τα παιδιά, μεγαλώνοντας και ταξιδεύοντας μέσα στη ζωή, μένουν πιστά στα πρώτα «συνθήματα» που κάποτε χάραξαν δειλά στα θρανία; «Στη σύγχρονη υλιστική εποχή που ζούμε δυστυχώς όσο μεγαλώνουμε τα πάντα μας απομακρύνουν… μας αλλοτριώνουν», απαντά η Κατερίνα, για να καταλήξει ο Στέργιος στο συμπέρασμα ότι «όσες εμπειρίες κι αν αποκτούμε ωριμάζοντας, όσο “ξύλο” κι αν τρώμε καθημερινά, όση φθορά κι αν υφιστάμεθα από την κυνική γκρίζα κοινωνία μας, πάντα θα κουβαλάμε στην ψυχή μας τα παιδικά μας όνειρα. Γιατί είναι εκείνα που μας διαμορφώνουν και μας δίνουν ελπίδα για κάτι καλύτερο».

Info

«Εγώ ελπίζω να τη βολέψω»
– Θέατρο του Νέου Κόσμου
(Αντισθένους 7 & Θαρύπου, ΦΙΞ, τηλ. 210-9212900)
– Παραστάσεις: Τετ. – Σάβ. 21:15, Κυρ. 19:30

ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Τετάρτη, 21.01.09

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: