Daily Archives: 21 Ιανουαρίου, 2009

«Βάκχες» στην Ευρώπη. Η δύναμη της γυναίκας

ΒΑΚΧΕΣ. Από το Θεατρικό Σχήμα

ΒΑΚΧΕΣ. Από το Θεατρικό Σχήμα

Πρώτος σταθμός της περιοδείας της παράστασης στην Ευρώπη είναι η Στουτγάρδη, όπου η παράσταση θα ανέβει στις 23 Ιανουαρίου.

Μετά την επιτυχημένη περιοδεία σε δεκαοκτώ πολιτείες των ΗΠΑ το 2008, οι «Βάκχες» του Ευριπίδη, από το Θεατρικό Σχήμα Λεωνίδα Λοϊζίδη -σε απόδοση της Κοσμήτορος και Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μαρίκας Θωμαδάκη-, θα ταξιδέψουν σε ευρωπαϊκές χώρες.

Η περιοδεία στην Αμερική, υπό την αιγίδα των ελληνικών υπουργείων Εξωτερικών, Τουριστικής Ανάπτυξης, Μεταφορών και Επικοινωνιών, Πολιτισμού, του δήμου Αθηναίων, του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας και της UNESCO, πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού και του Οργανισμού «Παιδεία». Η παράσταση έτυχε θερμής υποδοχής από το κοινό και τον Τύπο, αποσπώντας πολλαπλές τιμητικές διακρίσεις από τοπικούς φορείς, με κορυφαίες εκείνες από το δήμο της Νέας Υόρκης και το Αμερικανικό Κογκρέσο.

Πρώτος σταθμός της περιοδείας στην Ευρώπη είναι η Στουτγάρδη, όπου η παράσταση θα ανέβει στις 23 Ιανουαρίου, με πρωτοβουλία της Ενωσης Ελλήνων Επιστημόνων Βάδης-Βιρτεμβέργης και της Ελληνικής Κοινότητας της πόλης. Επόμενοι προορισμοί είναι η Λεμεσός (27 και 28/2), το Παρίσι (14/3) -όπου η παράσταση θα ανέβει στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης-, το Λονδίνο (20-22/3), ενώ ήδη οργανώνεται καλοκαιρινή περιοδεία στην Ελλάδα.

Ο σκηνοθέτης Λεωνίδας Λοϊζίδης, εμπλούτισε την παράσταση με περισσότερα στοιχεία λυρικότητας και αρχαιοπρέπειας, προσθέτοντας και τη χρήση κρουστών οργάνων επί σκηνής. Τη μουσική σύνθεση και ενορχήστρωση έχει αναλάβει η συνθέτης Ελένη Γκαϊτατζή και τις χορογραφίες η Βίβιαν Ιωάννου. Παίζουν οι ηθοποιοί Χαρά Καλατζίδου, Πολυτίμη Γιώτα, Βίβιαν Ιωάννου, Μαριάννα Οικονομίδου, Χρυσάνθη Γεωργαντίδου, Βίλλυ Πίντζα, Ευτυχία Παπαδοπούλου, Ελένη Αγγελάκη και Αννα Σαράντη.

Η καινοτομία της σκηνοθετικής μεταφοράς, συνίσταται στην ερμηνευτική απόδοση του έργου αποκλειστικά από γυναικείο καστ. Η πρωτοποριακή ιδέα, στόχο έχει να αναδείξει το διαχρονικό ρόλο και τη δύναμη της γυναίκας. [Γ.Σ.Κ., Η Ναυτεμπορική, Τεταρτη, 21 Ιανουαριου 2009 07:00]

Ένα πρωτότυπο μάθημα διδασκαλίας επί σκηνής

Το «παρόν» και το «μέλλον» του ιστορικού Θεάτρου Μπολσόι με τη συνύπαρξη 11 καταξιωμένων σολίστ και 30 σπουδαστών της ομώνυμης Ακαδημίας, η οποία φέτος γιορτάζει τα 236 χρόνια της, θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει το κοινό της Αθήνας, σε τρεις παραστάσεις, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. «Είναι πάντα ενδιαφέρον να βλέπω την εξέλιξη των σπουδαστών μας, και οι θεατές θα μπορέσουν να δουν τις προοπτικές τους, το πώς, από την Ακαδημία, τελικά, γίνονται σολίστ στο Μπαλέτο», υπογράμμισε ο διευθυντής των Μπαλέτων και κεντρικός χορευτής στην παράσταση, Γιάνιν Γενάντι, στη συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής.

Αφού μίλησε για τη σύμπραξη των σολίστ με τους σπουδαστές, το «πολύ πρωτότυπο μάθημα-διδασκαλία επί σκηνής, ο κ. Γενάντι αναφέρθηκε στο πρόγραμμα της παράστασης με τίτλο «Τα «αστέρια» το οποίο ως επί το πλείστον, θα καλύψει έργα του κλασικού χορού, ενώ το πρώτο μέρος θα κινείται ανάμεσα στο κλασικό και το μοντέρνο ρεπερτόριο.

Ειδικότερα, θα παρουσιαστούν αποσπάσματα από το κλασικό ρεπερτόριο στις πρωτότυπες χορογραφίες τους, μεταξύ των οποίων, ο «Καρυοθραύστης», το οποίο θα αποδοθεί σε σύμπραξη των σολίστ με τους σπουδαστές, η «Λίμνη των Κύκνων», ο «Δον Κιχώτης», καθώς επίσης και αποσπάσματα από κλασικό και μοντέρνο ρεπερτόριο όπως η «Κλασική Συμφωνία», «Ρώσικος Χορός», «Κούκλες» και «Καρναβάλι της Βενετίας».

Σε ερώτηση για το αν το Μπαλέτο Μπολσόι, που τώρα διανύει την τρίτη εκατονταετία του, αλλάξει αντίληψη ως προς τον κλασικό χορό, ο κ. Γενάντι απάντησε χαρακτηριστικά ότι «κανείς όταν καλεί το Μπολσόι περιμένει να δει κλασικά έργα. Άν οι Γάλλοι φτιάχνουν τα καλύτερα αρώματα, γιατί κανείς να αγοράσει από άλλη χώρα». Κληθείς να σχολιάσει την ανταγωνιστική σχέση ανάμεσα στις δύο μεγάλες σχολές μπαλέτου της Ρωσίας, της Μπολσόι της Μόσχας και της Μαρίνσκι της Αγ. Πετρούπολης, ο μεγάλος χορευτής μίλησε για την περίοδο ακμής της Μαρίνσκι, «όταν η Αγ. Πετρούπολη ήταν το επίκεντρο της Ρωσίας και πριν τη θέση της πάρει η Μόσχα». «Είναι θέμα κουλτούρας ποιο από τα δύο μπαλέτα προτιμά κανείς: Την Αρχαία Ελλάδα ή την Αρχαία Ρώμη», κατέληξε.

Οι παραστάσεις θα λάβουν χώρα στην αίθουσα «Φίλων της Μουσικής» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, την Κυριακή 1η και Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου, στις 12.00 και 20.30 την πρώτη ημέρα και στις 20.30 τη δεύτερη, αντίστοιχα.[Η Αυγή, 21/01/2009]

Σημεία των καιρών;

Δεν ξέρω αν είναι σημάδι των καιρών… Παλαιότερα, η έκδοση σωρηδόν βιβλίων, και μάλιστα με λογοτεχνικές φιλοδοξίες, από ιατρούς είχε ερμηνευθεί ως «γραφομανία», η οποία για κάποιον απροσδιόριστο λόγο (φαίνεται πως δεν έχουν γίνει σχετικές επιδημιολογικές έρευνες) πλήττει ειδικά τον συγκεκριμένο κλάδο. Ή, πιο ρεαλιστικά, ο συγκεκριμένος κλάδος έχει την οικονομική επιφάνεια που του επιτρέπει να ικανοποιεί αυτήν του τη μανία, από την οποία, κατά τα άλλα, πάσχει ισομερώς ο γενικός πληθυσμός.

Πριν από μερικά χρόνια η συγγραφή λιμπρέτου από τον κ. Χρήστο Λαμπράκη και η σχετική σκηνική παρουσίασή του στο Μέγαρο Μουσικής (και στο πολιτιστικό section των δελτίων ειδήσεων των φιλικών καναλιών) εθεωρήθη, τρόπον τινά, «φυσιολογική» («εμείς τα χτίσαμε αυτά τα μαγαζιά»). Άλλωστε ο κ. Λαμπράκης είναι γνωστός λάτρης της όπερας και connoisseur, οπότε το διάβημά του εδικαιολογείτο…

Να όμως που η ασθένεια συνεχίζει να προσβάλλει εξέχοντα μέλη της αθηναϊκής κοινωνίας. Τελευταίο κρούσμα το «ροκ ορατόριο» υπό τον τίτλο Ζαν ντ’ Αρκ, ένα ορατόριο για τα θαύματα, που ανεβαίνει σήμερα στις 8.30 μ.μ. στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής μάλιστα, με πρωταγωνιστές την κ. Εβελίνα Παπούλια στον ομώνυμο ρόλο και τον κ. Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη σε ρόλο αφηγητή. Πού το πρόβλημα, θα πείτε.

Εμπνευστής της παράστασης, αλλά και συγγραφέας του λιμπρέτου και συνθέτης της μουσικής είναι ο κ.  Βελισάριος Capocci, της εταιρείας Capocci Logistics Services, πρόεδρος της διοργανώτριας ΜΚΟ olimazi.eu (και συγγραφέας του βιβλίου Συνταγές μόνο για άντρες) ο οποίος, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη κ. Σταύρο Τσακίρη «εμφανίστηκε στα ξαφνικά» και τον «ξάφνιασε»…

Ας μην παρεξηγηθούμε: πολύ πιθανόν ο κ. Capocci να ανήκει και αυτός στη χορεία των  connoisseurs, πιθανότατα, λόγω και της ελληνοϊταλικής του καταγωγής, να είναι κι αυτός λάτρης της όπερας. Και ασφαλώς η επιθυμία του να χρησιμοποιηθούν καλλιτέχνες με προβλήματα όρασης για το ρόλο των δικαστών και των αγγέλων είναι επαινετή. Μόνο που, πάλι λόγω καταγωγής, θα όφειλε να γνωρίζει ότι κατά το ένδοξο παρελθόν οι μαικήνες μπορεί, παραγγέλλοντας έργα στους καλλιτέχνες, να υπαγόρευαν τις επιθυμίες τους, που γίνονταν σεβαστές, δεν έπαιρναν όμως και το πινέλο να ζωγραφίσουν! Παρέμεναν επιτυχημένοι επιχειρηματίες στον κλάδο τους, προστάτευαν και χορηγούσαν τις τέχνες, έδιναν και τον οβολό τους στους φτωχούς. Κι έτσι, τα παλιά εκείνα χρόνια, έμεναν  όλοι ευχαριστημένοι…

Σπύρος ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ, Η ΑΥΓΗ, 21/01/2009

Καιρός των θεατρικών «Χρυσανθέμων»

Το μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου Ο καιρός των χρυσανθέμων, ένα μυθιστόρημα για το θέατρο στη Σύρο του 19ου αιώνα, αποφάσισε να αποδώσει σε θεατρική μορφή η  Εταιρεία Τεχνών Εθελοντών, προκειμένου έτσι να τιμήσει τα εβδομηντάχρονα του βραβευμένου δημιουργού.

Στο μυθιστόρημα, πρωταγωνίστρια είναι η μεγάλη θεατρική δόξα της εποχής Ευαγγελία Παρασκευοπούλου, που με το θίασό της επισκέπτεται μια Ερμούπολη που έχει πια εισέλθει στη φάση της παρακμής της. Πρωταγωνιστής της θεατρικής διασκευής είναι ένας άνθρωπος της εποχής μας που, μέσα από την έρευνα σε παλιές εφημερίδες, θα ξαναζωντανέψει αυτό το παρελθόν, θα ανακαλύψει πως το κουβαλά στη μνήμη του χωρίς ποτέ να το έχει βιώσει. Στην παράσταση που στηρίζεται σε ένα από τα πιο αγαπημένα κείμενα του Ελευθερίου, ακριβώς γιατί ο ίδιος αγαπά και μελετά το θέατρο, ο συγγραφέας θα δανείσει τη φωνή του, που «πρωταγωνιστεί» μαζί με τους ηθοποιούς Τάκη Χρυσικάκο και Νικολέττα Βλαβιανού. Η σκηνοθεσία και η προσαρμογή είναι του Λευτέρη Γιοβανίδη, τα σκηνικά του Ντίνου Πετράτου και τα κοστούμια του Νίκου Χαρλαύτη, ενώ τη μουσική επιμελείται ο Νίκος Βίττης. Ο Καιρός των χρυσανθέμων ανεβαίνει από αυτήν την Παρασκευή στη Θεατρική Σκηνή «Ζωή Λάσκαρη», στον πολυχώρο «Αθηναΐς», στο Βοτανικό. [Η Αυγή, 21/01/2009]

ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ ΣΤΟ «ΒΙΟS»: Οι θεατές γίνονται πρωταγωνιστές στις παραστάσεις

Οι θεατ�ς της περφόρμανς «Κατερίνη» συναντούν τους ηθοποιούς της ομάδας Βlitz σε  όλους τους χώρους του «Βios» για να μοιραστούν μαζί τους εμπειρίες καθημερινής ζωής
Δ.Κ., ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009

Σε ένα δωμάτιο δίπλα από τη σκηνή του θεάτρου ακούγεται ο ήχος τηλεφώνου. Ο θεατής ανοίγει την πόρτα με κλειδιά που μόλις παρέλαβε από τα εκδοτήρια. Στην άλλη γραμμή τον περιμένει ένας πωλητής πιστωτικών καρτών από την Καλκούτα της Ινδίας που φαίνεται να γνωρίζει τι συμβαίνει… Ιδού το θέμα της περφόρμανς «Call Cutta in a box» της ομάδας Rimini Ρrotokoll από την Γερμανία, που θα παρουσιαστεί στο «Βios» (4 Φεβρουαρίου), όπου τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση θα διερευνήσουν τρεις ομάδες από το εξωτερικό και πέντε από την Ελλάδα.

Βάφουν τα πρόσωπά τους σαν κλόουν και επιλέγουν κάποιες από τις 2.000 ερωτήσεις της περφόρμανς «Quizoola!» (7 Μαρτίου). Η ομάδα Forced Εntertainment από τη Βρετανία δίνει απαντήσεις επί έξι ώρες ενώ το κοινό συμμετέχει και είναι ελεύθερο να φύγει και να επιστρέψει. Φορούν τ΄ ακουστικά τους και περιμένουν ν΄ ακούσουν τις οδηγίες για το πώς θα φερθεί ο ένας στον άλλον. Οι δύο θεατές της περφόρμανς «Εtiquette», της ομάδας Rotozaza, αποτελούν οργανικό μέρος της παράστασης, θίγοντας το ζήτημα της ανθρώπινης επικοινωνίας (μέσα Μαρτίου).

«Με την παράσταση “Α guide to getting” θέλουμε να καταρρίψουμε τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και θεάτρου. Ο θεατής, πριν αλλά και μετά την παράσταση, θα βλέπει αποσπάσματα της δουλειάς μας διασκορπισμένα στην οδό Πειραιώς. Θα ανακαλύψει ότι το ζευγάρι έξω από το θέατρο είναι δύο από τους ηθοποιούς της ομάδας Μkultra. Η παράσταση βρίσκεται παντού γύρω του» λέει η σκηνοθέτις Γκίγκη Αργυροπούλου. Η έννοια της κούρασης γίνεται σωματικό βίωμα, καθώς ο θεατής στέκεται όρθιος κατά τη διάρκεια της περφόρμανς «Τest» από την ομάδα Μag (Ιούνιος). «Οι θέσεις για τη φιλοσοφία της Ιστορίας» του Γουόλτερ Μπέντζαμιν, παρουσιάζονται σε μορφή περφόρμανς από την ομάδα Νova Μelancholia (5 Φεβρουαρίου). Ο ηθοποιός και ο θεατής θυμούνται τις σχολικές γιορτές, τα πάρτι και τις δημόσιες καταγγελίες στην «Κατερίνη» της ομάδας Βlitz (Μάιος).

Μια εικαστική εγκατάσταση- που χρησιμοποιεί σύμβολα (βίντεο, εικόνες) αντί των λέξεων- και μια περφόρμανς- βασισμένη στο έργο του Πέτερ Χάντκε «Κάσπαρ»- υπό τον γενικό τίτλο «Όταν η φράση» παρουσιάζει η Ιωάννα Μύρκα (5 Μαΐου). Τέλος, το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Περφόρμανς της Αθήνας, με συνέδρια, παραστάσεις, ομιλίες και αφιερώματα, αναμένεται να αρχίσει τον Μάιο.

ΙΝFΟ: Παραστάσεις περφόρμανς στο «Βios» (Πειραιώς 84, τηλ. 210-3425.335) από τον Φεβρουάριο. Εισιτήρια: 20 και 15 (φοιτητικό) ευρώ.

Το γαλλικό θέατρο «Οντεόν» φέρνει τον Ντανιέλ Οτέιγ με «Το σχολείο γυναικών» στην Αθήνα

Κατ΄ εξοχήν  μολιερικός ηθοποιός,  ο Ντανι�λ Οτ�ιγ  ερμηνεύει τον  Αρνόλφο του  Μολι�ρου σαν σε  τεντωμ�νο σκοινί,  πάνω στο οποίο  γλιστράει ως  συν�νοχος μ�σα στο  πετσί του ρόλου,  «τινάζοντας από πάνω  του όλη τη σκόνη από  τα γνωστά  στερεότυπα»

Ένας απατημένος μισογύνης

Της Έλενας Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009

Το γαλλικό, θρυλικό θέατρο «Οντεόν» και ο πολυβραβευμένος εθνικός σταρ των Γάλλων Ντανιέλ Οτέιγ έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για δύο παραστάσεις του «Σχολείου γυναικών» του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία Ζαν Πιερ Βενσάν. Το «Σχολείο γυναικών παρουσιάστηκε πέρυσι στο Παρίσι, ξανακερδίζοντας την εμπιστοσύνη των Γάλλων θεατών στα κλασικά κείμενα. Η παράσταση του Βενσάν, πριμοδοτημένη από διθυραμβικές κριτικές, διατηρεί την εποχή του έργου (είναι γραμμένο το 1662), πατάει στις αρχές του καλού, λαϊκού θεάτρου, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα «το ανατρεπτικό και φιλοσοφικό πνεύμα του έργου».

Aτού της παράστασης είναι η ερμηνεία του Ντανιέλ Οτέιγ, ο οποίος υποδύεται τον Αρνόλφο, ένα γεροντοπαλίκαρο που θέλει να παντρευτεί αλλά τρέμει στην ιδέα ότι θα τον απατήσει η γυναίκα του. Φοβικός και μισογύνης υιοθετεί ένα κοριτσάκι, φροντίζοντας να μεγαλώσει μέσα στην άγνοια και στον τρόμο της αμαρτίας, ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή εκείνος, ήσυχος να το παντρευτεί. Η φύση όμως του χαλάει όλα τα σχέδια, τις κατασκευές και τα τεχνάσματα. Η Αγνή, τρομοκρατημένη από τον αυστηρό και απόμακρο κηδεμόνα της, θα το σκάσει με τον πρώτο νεαρό, τον Οράτιο, που εισβάλλει στη «φυλακή» της.

Κατ΄ εξοχήν μολιερικός ηθοποιός, ο Οτέιγ έχει τη σπάνια ικανότητα να προκαλεί γέλιο συνδυάζοντας τον αθώο τρόπο του Τσάρλι Τσάπλιν και τη μελαγχολία του Μπάστερ Κίτον. Από τις μολιερικές «Κατεργαριές του Σκαπίνο» (1991) χρονολογείται η συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Ζαν Πιερ Βενσάν. Ο σκηνοθέτης, ύστερα από 17 χρόνια, αναθέρμανε τη σχέση τους, θεωρώντας τον Οτέιγ ως «τον πλέον τραγικό των κωμικών» και του ανέθεσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Σχολείο γυναικών».

Σύμφωνα με τον Ζαν Πιερ Βενσάν, η μικρή Αγνή που υιοθετεί ο Αρνόλφο υφίσταται «μια εκπαίδευση «παραμορφωμένη», όπως μια εκτροφή ζώων. Είναι η ίδια η αποποίηση της εκπαίδευσης. Η απόλυτη εξουσία του Αρνόλφο καταλαμβάνει όλο τον χώρο, στον οποίο θα αναπτυχθεί η μικρή. Αποκομμένη από τον κόσμο, γίνεται μαριονέτα στα χέρια του».

Ο Μολιέρος έγραψε το «Σχολείο γυναικών» σε ηλικία 40 ετών, μετά τον γάμο του με τη νεαρή Μαντλέν, απηχώντας τους φόβους για τη σχέση με την κόρη τής ερωμένης του. Έναν χρόνο μετά (1663) ανέβασε το έμμετρο «Σχολείο», παίζοντας ο ίδιος τον ρόλο του Αρνόλφου και ξεσηκώνοντας θύελλες στη συντηρητική κοινωνία της εποχής του. Είναι η πρώτη από τις κωμωδίες του, όπου το κλασικό πρότυπο του κερατά συζύγου αποκτά τραγικό ύφος μέσα από τη μοναξιά του ανθρώπου που κατατρύχεται από ιδεοληψίες.

Η παραγωγή του γαλλικού θεάτρου είναι η πρώτη μιας σειράς εκδηλώσεων του «Θεάτρου Χωρίς Όρια», που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Στην Ελλάδα το «Σχολείο γυναικών» ανέβασε ο Λευτέρης Βογιατζής πριν από πέντε χρόνια, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του Αρνόλφο, με την Αγγελική Παπούλια- Αγνή και τον Νίκο Κουρή- Οράτιο.

ΙΝFΟ: Στις 11 και 12 Φεβρουαρίου στο «Παλλάς» (Βουκουρεστίου 2, τηλ. 210-3213.100), με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Με μια ματιά

1950. Γεννήθηκε στο Αλγέρι, γόνος οικογένειας τραγουδιστών της όπερας.

Ιδανικός μολιερικός ηθοποιός, καταξιώθηκε με ρόλους στον «Μισάνθρωπο», τις «Κατεργαριές του Σκαπίνο», τον «Ταρτούφο» κ.λπ.
1986. Η διεθνής αναγνώριση (ακόμη και ένα βρετανικό «Όσκαρ» ΒΑFΤΑ) ήρθε με την ταινία «Jean de Florette» («Η Μανόν των πηγών») του Κλοντ Μπερί.
Πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως «Μια καρδιά τον χειμώνα» του Κλοντ Σοτέ, «Βασίλισσα Μαργκό» του Πατρίς Σερό, «Ο δήμος του Σαν Πιερ», «Το κορίτσι στη γέφυρα» του Πατρίς Λεκόντ κ.ά.
Υπήρξε επί μακρόν σύντροφος της Εμανουέλ Μπεάρ, με την οποία έχουν μία κόρη (τη δεύτερή του), ενώ η δεύτερη σύζυγός του είναι η Κορσικανή γλύπτρια Οντ Αμπροζί.

«…και μετά ο Θεός θα πει: Βγάλτε το σκασμό όλοι!»

Βγάλτε το σκασμό όλοι!»

Στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου πέντε νεαροί ηθοποιοί στο ρόλο των μαθητών Δημοτικού σχολείου μας ταξιδεύουν από την ξεκαρδιστική αφέλεια των παιδικών τους χρόνων στην ακόμα πιο ξεκαρδιστική (;) ενηλικίωσή τους. Ο Ιταλός δάσκαλος Μαρτσέλο Ντ’ Ορτα ανθολογεί στο βιβλίο του εξήντα εκθέσεις παιδιών, οι οποίες υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Βασίλη Μαυρογεωργίου μετατρέπονται στην παράσταση «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω».

Ο Ντ’ Ορτα αποκαλύπτει παιδικά σχολικά όνειρα, τις ανησυχίες, τη βαρεμάρα, την ανεμελιά, τους καβγάδες και τις αγνές φιλίες που γεννιούνται μέσα στη μικρή κοινωνία της σχολικής τάξης. «Μιας τάξης παιδιών, που σ’ αυτή την τρυφερή ηλικία βιώνουν στο πετσί τους τη φτώχεια, τα ναρκωτικά και τη μαφία που κατακλύζουν τη νότια Ιταλία. Ονειρό τους να απαλλαγούν όχι μόνο τα ίδια και οι οικογένειές τους από την ένδεια, αλλά και ολόκληρη η πόλη του Αρζάνο. Ονειρεύονται να ζουν σε έναν κόσμο δίκαιο, χωρίς ανισότητες και βία», εξηγεί η Μαρία Φιλίνη, η «σαραβαλιασμένη» Τομασίνα. Μέσα από τις εκθέσεις, όπως τονίζει ο Στέργιος Νένες, ο Εντζο που δουλεύει σε συνεργείο, «αποκαλύπτεται η καθαρότητα της σκέψης των παιδιών. Μπορεί να μοιάζει με αφέλεια αλλά είναι αγνότητα».

Η ζωντάνια και η αμεσότητα των κειμένων μετέφερε τους πέντε πρωταγωνιστές σε έναν κόσμο που είχαν καιρό να επισκεφθούν. «Γίναμε ξανά παιδιά και θυμηθήκαμε όνειρα που είχαμε λησμονήσει», λέει η Κατερίνα Μαυρογεώργη, η περήφανη και φαντασιόπληκτη Φλώρα. «Τα συναισθήματά μας τότε δεν πέρναγαν από φίλτρο λογικής. Ηταν απόλυτα ειλικρινή», συμπληρώνει ο Σεραφείμ Ράδης, ο ρομαντικός και ονειροπαρμένος Τζουζέπε. Ο Θοδωρής Πετρόπουλος, ο δημοφιλής της τάξης Μιμούτσο, θυμάται το δικό του «τρελό» όνειρο: «να γελάμε και τίποτα να μη μαυρίζει την ψυχή μας. Σήμερα αυτό θα ακουγόταν όχι απλά παιδικό, αλλά χαζό, ουτοπικό! Κι όμως, το κυνηγάω ακόμα…».

Αραγε τα παιδιά, μεγαλώνοντας και ταξιδεύοντας μέσα στη ζωή, μένουν πιστά στα πρώτα «συνθήματα» που κάποτε χάραξαν δειλά στα θρανία; «Στη σύγχρονη υλιστική εποχή που ζούμε δυστυχώς όσο μεγαλώνουμε τα πάντα μας απομακρύνουν… μας αλλοτριώνουν», απαντά η Κατερίνα, για να καταλήξει ο Στέργιος στο συμπέρασμα ότι «όσες εμπειρίες κι αν αποκτούμε ωριμάζοντας, όσο “ξύλο” κι αν τρώμε καθημερινά, όση φθορά κι αν υφιστάμεθα από την κυνική γκρίζα κοινωνία μας, πάντα θα κουβαλάμε στην ψυχή μας τα παιδικά μας όνειρα. Γιατί είναι εκείνα που μας διαμορφώνουν και μας δίνουν ελπίδα για κάτι καλύτερο».

Info

«Εγώ ελπίζω να τη βολέψω»
– Θέατρο του Νέου Κόσμου
(Αντισθένους 7 & Θαρύπου, ΦΙΞ, τηλ. 210-9212900)
– Παραστάσεις: Τετ. – Σάβ. 21:15, Κυρ. 19:30

ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Τετάρτη, 21.01.09

«Νέα σοδειά» παραστάσεων στο «Bios» από τον Φεβρουάριο

Η «νέα σοδειά» του Bios ανακοινώθηκε με μια αληθινή, φρέσκια μελιτζάνα, αεροστεγώς τυλιγμένη μέσα σε μια αστεία διαφανή μεμβράνη που πόζαρε ως πρόσκληση. Το Bios μας έχει συνηθίσει σε απολαυστικά εναλλακτικά δρώμενα, και οι προσδοκίες είναι μεγάλες. Στην παρουσίαση του προγράμματος του χώρου για τους επόμενους μήνες, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Βασίλης Χαραλαμπίδης αναφέρθηκε σε μια σταδιακή αλλά συνειδητή στροφή στον προγραμματισμό. Το ενδιαφέρον για τις συναυλίες και τη μουσική δεν έχει χαθεί, αλλά η έμφαση πια στρέφεται σοβαρά προς «τις δράσεις που φλερτάρουν και αξιοποιούν διάφορους τομείς έκφρασης, με παραστάσεις που μοιάζουν περισσότερο με συναυλίες, εκθέσεις που μοιάζουν πιο πολύ με παραστάσεις…». Κοινός στόχος της δημιουργικής ομάδας του Bios είναι «η συνάντηση σε ένα κοινό δοχείο».

Το «κοινό δοχείο» λοιπόν περιλαμβάνει φέτος μετακλήσεις που έχουν εκτιμηθεί πολύ στο εξωτερικό, παραγωγές και συμπαραγωγές του ίδιου του Bios και φυσικά, το «ΟΠΑ 0.2», το δεύτερο Διεθνές Φεστιβάλ Περφόρμανς. Ανάμεσα στις μετακλήσεις, το έργο των Rimini Protokoll, «Call Cutta in a box. Ενα διηπειρωτικό θέατρο τηλεφώνου», όπου ένας τυχερός θεατής, καταλήγει να μιλάει στο τηλέφωνο με μια φωνή που προέρχεται από ένα τηλεφωνικό κέντρο στην Καλκούτα της Ινδίας… Οι παράξενες συνομιλίες ξεκινούν στις 4 Φεβρουαρίου, με τέσσερις παραστάσεις την ημέρα, ενώ από την Αγγλία περιμένουμε την ομάδα Forced Entertainment με το έργο «Quizoola!». Τις μετακλήσεις συμπληρώνουν οι Rotozaza με το «Etiquette», όπου οι θεατές αποτελούν οργανικό μέρος της παράστασης.

Στις 5 Φεβρουαρίου η ομάδα Nova Melancholia παρουσιάζει το έργο «Walter Benjamin: Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας» που συγκαταλέγεται στις συμπαραγωγές του Bios για τη φετινή χρονιά. Ακολουθούν το «Guide to getting lost» των Mcultra, το έργο «Οταν η φράση» της Ιωάννας Μύρκα και το «Test» της ομάδας «Mag». Info Πειραιώς 84, τηλ. 210-34.25.335 [Νελλη Αμπραβανελ, Η Καθημερινή, 21/01/2009]

Ο Ντανιέλ Οτέιγ στην Αθήνα

Πρωταγωνιστεί στο «Σχολείο γυναικών» του Μολιέρου που παρουσιάζεται στο «Παλλάς», 11 και 12 Φεβρουαρίου

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Ντανιέλ Οτέιγ στο ρόλο του 42χρονου φανατικού μισογύνη Αρνόλφ, πρωταγωνιστή στο «Σχολείο γυναικών» του Μολιέρου, ούτε αποτελούν κατ’ εξαίρεση γεγονός οι εγκωμιαστικές κριτικές που απέσπασε από το σύνολο του γαλλικού Τύπου. Ο 59χρονος Γάλλος ηθοποιός μεσουρανεί εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες στη γαλλική σκηνή και οθόνη με έναν τρόπο καθόλου θορυβώδη ή «επιθετικό». Γνωρίζοντας καλά το παιχνίδι των μεταμορφώσεων, «ενδύεται» τον κάθε χαρακτήρα με σοβαρότητα, σιγουριά, απλότητα και αυθεντικότητα. Η γοητεία του, δεδομένη. Το 1990, σε δημοσκόπηση του περιοδικού «Paris Match», αναδείχθηκε ο δεύτερος πιο δημοφιλής ηθοποιός της Γαλλίας, αμέσως μετά τον Αλέν Ντελόν, μπροστά από τον Μπελμοντό, τον Νουαρέ, τον Ντεπαρντιέ. Στα δεκαοχτώ χρόνια που μεσολάβησαν, ο Οτέιγ πρόσθεσε στο βιογραφικό του πολλές εμφανίσεις στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Μολιέρος, Μαριβό, οι συγγραφείς με τους οποίους έχει στενούς δεσμούς, ο Σερό, ο Λεκόντ, ο Σοτέ, είναι ανάμεσα στους σκηνοθέτες με τους οποίους έπλασε σημαντικούς κινηματογραφικούς ρόλους. «Οι σκηνοθέτες με αγαπούν γιατί με βρίσκουν πολύ “φυσικό”, γιατί είμαι “πραγματικός” όπως “μέσα στη ζωή”. Εκείνο που μ’ ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα είναι να παίζω», είχε δηλώσει ο Οτέιγ σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Στις 11 και 12 Φεβρουαρίου ο Γάλλος ηθοποιός θα βρίσκεται στην Αθήνα, προσκεκλημένος της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας και της Ελληνικής Θεαμάτων, για να παρουσιάσει στο «Παλλάς» το «Σχολείο γυναικών», περσινή παραγωγή του Odeon – Theatre de l’ Europe, που είχε επαινεθεί από το σύνολο των κριτικών. Στο πιο, ίσως, ανατρεπτικά φιλοσοφικό έργο του Μολιέρου, η ερμηνεία του Οτέιγ κινείται ανάμεσα στο τραγικό και το γκροτέσκο. Η κωμική του φλέβα συγκρίνεται με εκείνην του Τσάρλι Τσάπλιν και του Μπάστερ Κήτον. Οσο για τη σκηνοθεσία του Ζαν – Πιερ Βενσάν ο Nouvel Observateur έγραψε ότι «αφήνει εποχή».

Είτε εμφανίζεται σε ψυχολογικά – κοινωνικά δράματα («Αντίζηλος», «Μια καρδιά το χειμώνα», «Ο δήμιος του Σεν Πιερ) είτε σε σκοτεινές ιστορικές ταινίες («Βασίλισσα Μαργκό»), ο Ντανιέλ Οτέιγ αφήνει το ίχνος μιας θερμής εσωτερικότητας, μιας ερμηνείας που ισορροπεί ανάμεσα στη δύναμη και στην ευθραυστότητα.

Info: Μαζί με τον Ντανιέλ Οτέιγ, στην παράσταση που θα δούμε στην Αθήνα, εμφανίζονται οι: Ζαν Ζακ Μπλαν, Μπερνάρ Μπλοχ, Μισέλ Γκοντέ, Πιερ Γκοντάρ, Τσάρλι Νέλσον, Λιν Τιμό και Νταβίντ Γκουγιέ. Εισιτήρια προπωλούνται στο «Παλλάς», στη FNAC και το Public. Κρατήσεις μέσω Ιντερνετ: http://www.ellthea.gr [Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/01/2009]

Ντανιέλ Οτέιγ: Ερχεται με το Σχολείο Γυναικών

Ερχεται με το Σχολείο Γυναικών

Με το έργο του Μολιέρου «Σχολείο γυναικών», έρχεται για πρώτη φορά ο Ντανιέλ Οτέιγ στην Αθήνα. Για δύο παραστάσεις, στις 11 και 12 Φεβρουαρίου στο θέατρο Παλλάς, στo πλαίσιo του «Θεάτρου πέρα από τα όρια».

Μετά τον «Μισάνθρωπο», τις «Κατεργαριές του Σκαπίνου» και τον «Ταρτούφο», ο Οτέιγ ξαναβρίσκει τον Μολιέρο σε μια παραγωγή του γαλλικού Θεάτρου Οντεόν της Ευρώπης. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Ζαν Πιερ Βενσάν, ο Οτέιγ κρατά τον πρώτο ρόλο σε ένα ανατρεπτικό, φιλοσοφικό έργο.

Από τους πιο σημαντικούς ηθοποιούς του γαλλικού σινεμά και του γαλλικού θεάτρου, ο Οτέιγ καθιερώθηκε στην οθόνη μέσα από ένα φάσμα ρόλων, που αγκαλιάζουν όλα τα είδη – το δράμα, την κωμωδία, τη ρομαντική κομεντί, το θρίλερ. Γιος τραγουδιστών της όπερας, γεννήθηκε το 1950 στην Αλγερία.

Προορισμένος να πετύχει ύστερα από μια σειρά ανούσιων κωμωδιών, σημείωσε τις πρώτες του διεθνείς επιτυχίες με τα «Ζαν ντε Φλορέτ» και «Μανόν των πηγών» του Κλοντ Μπερί. Βραβευμένος με Σεζάρ, BAFTA και ένα βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Κανών («Η όγδοη μέρα»), ο Οτέιγ απογειώθηκε κινηματογραφικά, ενσαρκώνοντας ήρωες -συχνά πολύ διαφορετικούς- σε συναισθηματική δίνη.

Δύο τέτοια χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι ερμηνείες του στο βασισμένο σε πραγματική ιστορία θρίλερ «Ο αντίζηλος» της Νικόλ Γκαρσία (υποδύεται έναν οικογενειάρχη που σκοτώνει την οικογένειά του) και στο κοινωνικό δράμα «Κρυμμένος» του Μίκαελ Χάνεκε (ως παρουσιαστής με ένα ένοχο μυστικό από την παιδική του ηλικία), δύο από τις πιο συνταρακτικές και ώριμες υποκριτικά εμφανίσεις του την τελευταία δεκαετία. [ΕΘΝΟΣ, 21/01/2009]