Daily Archives: 13 Ιανουαρίου, 2009

Ελληνικές μαριονέτες και οικολογία

Ελληνικ�ς μαριον�τες και οικολογία

Ο μαγικός κόσμος της μαριονέτας αποκτά οικολογικές ευαισθησίες. Οι περίφημες «Ελληνικές μαριονέτες» του Φραγκίσκου Καλαϊτζάκη φιλοξενούνται στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων και σε συνεργασία με τον Πολιτισμικό Οργανισμό παρουσιάζουν τις παραστάσεις «Εκδρομή στον Γεροντόβραχο» και «Η μαρμαρωμένη βασιλοπούλα». Στόχος των εκδηλώσεων η ευαισθητοποίηση γύρω από την προστασία του περιβάλλοντος, την ανακύκλωση και την εξοικονόμηση ενέργειας, θεματική στην οποία επικεντρώνονται τα δύο θεατρικά. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, μικροί και μεγάλοι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να ξεναγηθούν στη μεγάλη έκθεση μαριονετών, που εδώ και 48 χρόνια ταξιδεύει σε σχολεία, ιδρύματα και νοσοκομεία παίδων σε όλη την Ελλάδα. Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων εγκαινιάζεται αύριο Τρίτη 13 Ιανουαρίου και διαρκέσει έως τις 18 του μήνα.

Ρέκβιεμ για τον κύριο «Βαριέμαι»…

Ρκβιεμ για τον κύριο «Βαριμαι»…

Η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, η κενή καθημερινότητά της και η κοινή ανάγκη όλων μας για χαρά ή έστω κάποια «αλλαγή» μεταφέρονται στο σανίδι μέσα από δύο νέες θεατρικές παραστάσεις. Το «Indian Summer», ένα από τα πρώτα θεατρικά έργα της Lucy Maurice σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά που θα ανέβει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, και το «Ρέκβιεμ», σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη, μας κινητοποιούν να αλλάξουμε τον τρόπο που ζούμε.

  • «Ρέκβιεμ»

«Βαριέμαι πολύ. Πάρα πολύ και το έχω συνειδητοποιήσει. Κάνω κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια. Ξυπνάω την ίδια ώρα, κάνω την ίδια διαδρομή, πηγαίνω στην δουλειά μου, βρίζω, εκνευρίζομαι και επιστρέφω σπίτι. Προσπαθώ να δω αυτό που μου συμβαίνει, όχι για να το αλλάξω, απλά για να το περιφρονήσω». Ο ηθοποιός Αντώνης Ντουρακής, ένας εκ των τριών πρωταγωνιστών της παράστασης «Ρέκβιεμ ή αλλιώς κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά πρέπει να υπάρχει κάποιο νόημα» του Φερνάντο Ρενχίφο, που αναζητά το νόημα και την αξία της ζωής, είναι ο κύριος «Βαριέμαι». «Αυτόν τον κύριο τον συναντάμε κατά κόρον στην εποχή μας. Το “βαριέμαι” είναι ιδίωμα του σύγχρονου ανθρώπου. Αυτό κάνουμε όλοι μας. Εχουμε ξεχάσει να περνάμε καλά και να χαλαρώνουμε. Η ζωή μας έχει γίνει η δουλειά, γιατί το μότο της εποχής είναι “όσο πιο πολλά έχεις τόσο καλύτερα θα είσαι”. Μεγάλο ψέμα». Είναι φορές που κι ο ίδιος νιώθει ότι η καθημερινότητά του δεν απέχει και πολύ από εκείνη του ήρωα που υποδύεται. «Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι: “Ήρθαμε, ρε γαμώτο, στον κόσμο μόνο για να δουλεύουμε; Ξυπνάμε και τρέχουμε. Για πού; Ούτε που γνωρίζουμε”. Είμαστε υπεύθυνοι για τη δυστυχία και την μιζέρια που μας κατακλύζει».

  • «Indian summer»

Στο καφέ του σιδηροδρομικού σταθμού του Λονδίνου δύο νεαρές γυναίκες, η Στέφη και η Λώρα, μοιράζονται τις σκέψεις τους. Συγκρίνουν τις μετέωρες ζωές τους και ονειρεύονται μια διέξοδο διαφυγής από τη ρουτίνα της καθημερινότητάς τους.

Ο Μανώλης ή διαφορετικά Mc Yinka, όπως τον γνωρίσαμε μέσα από τις συμμετοχές του στα τραγούδια του Φίλιππου Πλιάτσικα, υποδύεται το μουσικό της παρέας. Ανάλογα με τις σκηνές που θα διαδραματίζονται, θα παρουσιάζει κι ένα τραγούδι, σε στίχους δικούς του, που θα έχει άμεση σχέση με την πλοκή της κάθε ιστορίας. «Είναι ένα έργο επίκαιρο, που “χτυπά” στο κόκαλο τη ζωή του σύγχρονου “καταθλιπτικού” ανθρώπου, που ζει δίχως να κάνει όλα εκείνα που κάποτε ονειρευόταν. Οι νέοι ξεκινούν με φιλοδοξίες, οι οποίες τελικά βουλιάζουν στη ρουτίνα του “σπίτι, δουλειά, σπίτι”. Παλιά οι γονείς μας έλεγαν “μάθε, παιδί μου, γράμματα”. Τώρα, το μότο της εποχής επιβάλλει το “βγάλε, παιδί μου, λεφτά”. Το τραγικό είναι ότι αργούμε να αντιληφθούμε το σφάλμα αυτής της πρότασης».

Ο Μανώλης θεωρεί ότι είναι από τους τυχερούς. «Πάντα καταπιάνομαι με διαφορετικά πράγματα που έχουν να κάνουν με τη μουσική και γενικότερα το χώρο της τέχνης. Οπότε δεν μπορώ να πω ότι ρουτινιάζω. Κάνω μια δουλειά που είναι όνειρο ζωής. Οταν νιώθω όμως ότι κάτι δεν πάει καλά, σπάω την καθημερινότητά μου και παίρνω τη ζωή στα χέρια μου». Αυτό είναι και το μήνυμα της παράστασης, που ακροβατεί ανάμεσα στην απελπισία και το χιούμορ δίνοντας μια γλαφυρή εικόνα της γενιάς τού «πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου».

«Με το έργο δίνουμε ώθηση στους νέους να βάλουν στην άκρη τις αναστολές τους, να σταματήσουν να διστάζουν και να δράσουν, ώστε όλα όσα ονειρεύονται να μη μείνουν απλά όνειρα μιας “χαμένης” ζωής».

Info

«Ρέκβιεμ» του Φερνάντο Ρενχίφο
– Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη
– Θέατρο «Επί Κολωνώ» Ναυπλίου 12 και Λένορμαν, τηλ. 210-5138067
– Παραστάσεις: από 23/1 Παρ., Σάβ. στις 22.45

«Indian summer» της Lucy Maurice
– Σκηνοθεσία: Ελένη Μποζά
– Θέατρο «Altera Pars» Μεγάλου Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός, τηλ. 210-3410011
– Παραστάσεις: από 16/2 Δευτ., Τρ. στις 21.00

ΦΑΡΑΖΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη, 13.01.09

«Ο ψαλιδοχέρης»: Κουρεύει και χορεύει υπέροχα

Ο Μάθιου Μπορν της «Λίμνης των Κύκνων» πριν από τρία χρόνια εμπνεύστηκε κάτι μεταξύ μπαλέτου και μιούζικαλ από την ταινία του Τιμ Μπέρτον «Ο ψαλιδοχέρης». Η παράσταση, με την τεράστια διεθνή επιτυχία, έρχεται στο Badminton (27 Ιανουαρίου)
Ο ψαλιδοχέρης, ο ευαίσθητος και μοναχικός ήρωας με ψαλίδια αντί για χέρια, τον οποίο γνωρίσαμε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 με τη μορφή του Τζόνι Ντεπ στην εξαιρετική ταινία του Τιμ Μπέρτον, έρχεται στην Αθήνα. Από τις 27 Ιανουαρίου και για δύο βδομάδες (έως 8 Φεβρουαρίου) ο τολμηρός σκηνοθέτης και χορογράφος Μάθιου Μπορν ξαναζωντανεύει το γοτθικό παραμύθι του Μπέρτον στη σκηνή του θεάτρου Μπάντμιντον στου Γουδή. Η ταινία αποτελεί τη βάση για τη μουσικοχορευτική παράσταση σε μουσική του Τέρι Ντέιβις. Τελικά δεν πρόκειται ούτε για μπαλέτο ούτε για μιούζικαλ. Οι συντελεστές θεωρούν ότι δημιούργησαν κάτι περισσότερο από τα δύο είδη, γι’ αυτό και το αποκαλούν «Dancical», από το συνδυασμό των λέξεων Dance και Musical.

Η παράσταση «Εντουάρντ ο ψαλιδοχέρης» καταφθάνει στην Αθήνα τρία χρόνια μετά την πρεμιέρα της στο Λονδίνο και τις sold out παραστάσεις της σε Ασία, Αμερική, Αυστραλία και την υπόλοιπη Ευρώπη. Στο παραμυθένιο σύμπαν, που δημιούργησε ο Μάθιου Μπορν, το ονειρικό στοιχείο μπλέκεται με την κοινωνική σάτιρα και το μαύρο χιούμορ, σε μια παράσταση που μιλά στην καρδιά μικρών και μεγάλων.

Η ιστορία του Ψαλιδοχέρη, όπως τη γνωρίσαμε από την ταινία του Μπέρτον (το φιλμ έχει περίοπτη θέση στην ποπ κουλτούρα της δεκαετίας του ’90), αναφέρεται σε ένα αγόρι διαφορετικό από τ’ άλλα. Εναν σκοτεινό, μελαγχολικό ήρωα, που μένει μόνος στον κόσμο, με ψαλίδια αντί για χέρια, όταν ο εκκεντρικός εφευρέτης του πεθαίνει ξαφνικά και τον αφήνει ημιτελή. Ο Εντουάρντ πασχίζει να βρει μια θέση στον κόσμο των πολύχρωμων αμερικανικών προαστίων και να πείσει τους καλοπροαίρετους κατοίκους του Hope Springs ότι πίσω από το σκληρό παρουσιαστικό του κρύβεται μια αθώα και ευγενική ψυχή. Γρήγορα εξελίσσεται σε ήρωα της γειτονιάς, μεταμορφώνοντας τους ομοιόμορφους και βαρετούς κήπους σε «έργα τέχνης», φτιάχνοντας ακόμα εντυπωσιακά γλυπτά από πάγο, ενώ τα εκκεντρικά, πανκ κουρέματά του ξαφνιάζουν, ευχάριστα, τις «καθώς πρέπει» κυρίες των προαστίων.

«Οταν είδα πρώτη φορά την ταινία», λέει ο Μάθιου Μπορν, δύο στοιχεία μού κέντρισαν αμέσως το ενδιαφέρον: πρώτον οι ιδιαίτερα ρομαντικές μουσικές συνθέσεις του Ντάνι Ελφμαν, που αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά και της δικής μας παραγωγής και, δεύτερον, ο ίδιος ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Ψαλιδοχέρης και η αξέχαστη ερμηνεία του Τζόνι Ντεπ. Ο Εντουάρντ είναι ο «περιθωριακός» ήρωας, που εκφράζεται καλύτερα με τις κινήσεις παρά με τις λέξεις και επηρεάζει τους γύρω του με την παρουσία του και την έντονη ευαισθησία του». Ο Μάθιου Μπορν συμπληρώνει ότι αν και η παράσταση βασίζεται κατά κύριο λόγο στο θέαμα και χαρίζει μεγάλες δόσεις συγκίνησης, ταυτόχρονα φροντίζει να μεταδίδει μηνύματα όπως είναι ο σεβασμός προς τους συνανθρώπους μας και η αποδοχή τους, ανεξάρτητα από τα κοινωνικά πρότυπα και το εξωτερικό τους παρουσιαστικό.

Ο Μάθιου Μπορν είναι από τους πιο δημοφιλείς και επιτυχημένους χορογράφους και σκηνοθέτες στη Μεγάλη Βρετανία. Είναι ο δημιουργός της «Λίμνης των Κύκνων», της μακροβιότερης παράστασης μπαλέτου στην ιστορία του παγκόσμιου θεάματος, κάτοχος 5 βραβείων Olivier, ενώ έχει κερδίσει και Tony ως καλύτερος χορογράφος και σκηνοθέτης μιούζικαλ. Γ.Ε.ΚΑΡ.

* Πληροφορίες-κρατήσεις στο www. ticκetnet.gr . Τηλ. 210-8840600, στα Ταμεία Θεάτρου Badminton, Γουδή, τηλ. 211-1086024.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 13/01/2009

Από το αβυσσαλέο κενό του ΕΑΤ-ΕΣΑ στην άδεια σκηνή ενός θεάτρου

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
«Σήμερα δεν έχω αγωνία. Έχω όμως περιέλθει σε μια κατάσταση λίγο καταθλιπτική. Η αμηχανία μου είναι απεριόριστη: παρουσιάζεται στο θέατρο η «Μαύρη γαλήνη»! Ενα κείμενο επιβίωσής μου στα χρόνια της δικτατορίας, κατά περίεργο τρόπο ξαναγίνεται σήμερα ένα αντικείμενο επιβίωσης: σαν να είναι μετρημένες οι μέρες μου, όπως ήταν μετρημένες, ώς ένα σημείο, οι ώρες και οι μέρες μου στο ΕΑΤ-ΕΣΑ».
Ο καθηγητής Δ.Ν. Μαρωνίτης, κοντά σαράντα χρόνια μετά, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα αυτοαναφορικό, αυτοβιογραφικό κείμενο, που χάραξε έγκλειστος με ένα μολύβι πάνω σε φθαρμένες χαρτοπετσέτες την άνοιξη και το καλοκαίρι του ’73.

Κείμενο «εγγαστρίμυθο», που σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά τη γέννησή του ζητεί να αποκτήσει φωνή. Και του τη δίνει ο Γιάννης Τσορτέκης. Από την ερχόμενη Δευτέρα, στο Δώμα του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» η «Μαύρη γαλήνη» θα παρουσιάζεται ως σκηνικό γεγονός από τον αυτοσκηνοθετούμενο ηθοποιό (κάθε Δευτέρα και Τρίτη) .

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 1973 στο όγδοο και τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Η Συνέχεια» (το 2007 κυκλοφόρησε από «Το Ροδακιό»). Ο τίτλος είναι μοντάζ δύο λέξεων-κλειδί από το 24ο ποίημα του «Μυθιστορήματος» του Γ. Σεφέρη. «Είναι ένα κείμενο που μοιάζει να κινείται και να κολυμπάει σε ένα μετέωρο, σχεδόνάδειο χώρο. Το άδειο ανήκει στις συνθήκες που γράφτηκε.

Ηταν ένα αβυσσαλέο άδειο κελί κι ένα αβυσσαλέο κενό, μέσα στο οποίο έπρεπε κανείς να επιβιώσει. Εγώ, δόξα τω Θεώ, επιβίωσα, όπως επιβίωσα», λέει ο συγγραφέας του. «Τα τραυματικά στοιχεία που έμειναν, είναι υπόθεση δική μου. Οποιος θέλει να τα δει με κάποια αγάπη, ας τα δει με αγάπη. Οποιος θέλει να τα δει με ειρωνεία, ας τα δει με ειρωνεία. Δεν με αφορά καθόλου -το μόνο που με απασχολεί είναι το εγχείρημα του Γιάννη».

Το κείμενο γράφτηκε υπό άθλιες συνθήκες, με ένα μισοφαγωμένο μολυβάκι σε χαρτοπετσέτες. Ισως γι’ αυτό τον λόγο, όπως λέει ο Δημήτρης Μαρωνίτης, το αισθάνεται «υλικό κατ’ αρχάς αμίλητο ή, αν θέλετε, κείμενο όπου υπάρχει φωνή χωρίς λόγια και υπάρχουν λόγια χωρίς φωνή.

Τώρα αυτά πώς μπορεί ένας άνθρωπος στο θέατρο να τα εκφράσει, είναι μια άλλη ιστορία. Και σίγουρα μια δοκιμασία απερίγραπτη για τον Γιάννη», παραδέχεται.

Από τη πλευρά του, ο ερμηνευτής, που παλεύει με το κείμενο ολομόναχος εδώ και μήνες, ανακαλύπτει σ’ αυτό την ποιότητα της «απόλυτης προφορικότητας». Μοναδική «έξωθεν» βοήθεια που επέλεξε πάντως ο Γιάννης Τσορτέκης να ‘χει, σε έναν παντελώς άδειο σκηνικό χώρο, είναι οι μουσικές του Σταύρου Γασπαράτου.

«Οταν το πρωτοδιάβασα δεν μου γεννήθηκε καμιά ανάγκη παρουσίασής του. Επίσης δεν μου δημιουργήθηκε καμία απολύτως ασφάλεια για τον τρόπο που θα μπορούσα να το πιάσω και να το διαχειριστώ», αποκαλύπτει. «Εξ ενστίκτου και εκ διαισθήσεως όμως, από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως δεν πρέπει να υποστεί κανενός είδους δραματοποίηση, ούτε να δουλευτεί μέσα από την υπογράμμιση των ψυχολογικών καταστάσεων του ήρωα».

«Πρέπει να το φανταστεί κανείς εντελώς μπεκετικά», συμφωνεί ο συγγραφέας του. «Δεν είναι καθόλου ψυχογραφικό, καθόλου υποκειμενικό, αλλά ένα κείμενο 100% περιγραφικό, σχεδόν ουδέτερο. Κι επειδή όλα αυτά μπορεί να ακούγονται περίπλοκα, να ξεκαθαρίσω ότι η «Μαύρη γαλήνη» είναι ένα κείμενο εξαιρετικά απλό. Ούτε πολύ αυτοβιογραφικό ούτε εγωκεντρικό, αλλά απολύτως διαθέσιμο και για εκείνον που το ακούει και για εκείνον που το διαβάζει και για εκείνον, κυρίως, που το ζει. Είναι επίσης 100% σωματικό, για λόγους ανάγκης. Γράφτηκε υπό συνθήκες που έπρεπε να υπερασπιστώ και να σώσω το σώμα μου. Σωματικό όχι με την έννοια την ερωτική. Από την άποψη αυτή είναι απερίγραπτα αθώο». *


Μόλις εννιά τετραγωνικά μέτρα, «κορνίζα σιδερένια» το κελί του Δημήτρη Μαρωνίτη στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. «Αρχισα να τραυλίζω: αυτός είναι ο χώρος μου, κι έτρεμα σύγκορμος», γράφει στη «Μαύρη γαλήνη». «Σε πέντε μέρες με έπιασε κρίση -πρώτη φορά στη ζωή μου.(…) Στο πρώτο κελί δεν έκλαψα καθόλου. Δεν άφηνα τον εαυτό μου να σκεφτεί πέρα από ένα σημείο που το κρατούσα στο λαρύγγι μου. Μόλις μια σκέψη πήγαινε να κατεβεί πιο κάτω, τη σταματούσα αμέσως.
Πιο επικίνδυνο ήταν με τα ονόματα. Ποτέ δεν τα πρόφερα ολόκληρα, σχημάτιζα μόνο το πρώτο τους γράμμα μέσα στο μυαλό μου (…) Οι εφιάλτες δεν με τρόμαζαν. Συχνά μάλιστα η ενέργειά τους με ανακούφιζε, καθώς δεν τους νόθευε καμιά άλλη αίσθηση πέρα από του ματιού».

Δεν υπάρχει καμία αναφορά στους βασανισμούς σας, κύριε Μαρωνίτη.

«Για μένα ήταν μια απαγορευτική ζώνη. Θα μας πήγαινε αυτόματα σε ένα άλλο επίπεδο, στη δραματοποίηση, ενώ συγχρόνως θα αποτελούσε ένα σαδομαζοχιστικό δέλεαρ και γι’ αυτόν που το γράφει και γι’ αυτόν που το προσλαμβάνει και για εκείνον που το ερμηνεύει».

Πρόκειται για κείμενο-καρπό μιας συγκεκριμένης πολιτικής συγκυρίας. Την πολιτική διάστασή του, όμως, δεν την επισημαίνετε.

«Το κείμενο είναι de facto πολιτικό, από την άποψη ότι η αιτία και η αφορμή του είναι πολιτική. Το πολιτικό στοιχείο ανήκει στη γενεαλογία του. Δεν το έβαλα στο συρτάρι να το κουκουλώσω για να το βγάλω έξω μετά τη δικτατορία και να το δημοσιεύσω εκ του ασφαλούς. Δημοσιεύτηκε στην κρισιμότερη φάση της δικτατορίας. Μιλάμε, επομένως, για πολιτική πράξη και όχι για πολιτικό λόγο. Μιλάμε για πολιτική συμπεριφορά και όχι για πολιτευόμενο λόγο. Το κείμενο συγχρόνως εντάσσεται σε μια εποχή, τη δικτατορία, που έχει αναλογίες με το σήμερα, αφού περισσεύει η εύκολη πολιτικολογία και τείνει να εξαφανιστεί η πολιτική πράξη. Στη δικτατορία οι άνθρωποι που έκαναν εμπράκτως κάτι ήταν ελάχιστοι. Οσοι πολιτικολόγησαν όμως με την πτώση της είναι η πλειοψηφία!».

Πώς αντιμετωπίζετε το ενδεχόμενο μια ομάδα νεαρών παιδιών να μπει με πλακάτ και να διακόψει την παράσταση;

«Δεν έχω κανένα πρόβλημα να ‘ρθουν να τη διακόψουν και να τη διαλύσουν! Είναι όμως καιρός να μας πουν αν θα διαλέγουμε το ευκολότερο από αυτά που μπορούμε να κάνουμε ή το δυσκολότερο. Τα εύκολα είναι και ύποπτα».

Δεν σκεφτήκατε, κύριε Μαρωνίτη, να αποδώσετε το κείμενο ο ίδιος; Εδώ έχετε εμφανιστεί έως και στην Επίδαυρο. Η σχέση σας με το θέατρο είναι, ως γνωστόν, ερωτική.

«Παρ’ όλο που το λατρεύω, παρ’ όλο που γουστάρω πάρα πολύ να κάνω ο ίδιος θέατρο, κι έχω κάνει στη ζωή μου τρεις φορές, το συγκεκριμένο κείμενο δεν σηκώνει να το παίξω εγώ. Θα ήταν μια πράξη εναντίον του».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 13/01/2009

Η όπερα σήμερα σε γκρο πλαν

Ο Γιόνας Κάουφμαν που θα εμφανιστεί στο Μέγαρο μάς προτρέπει να ακούμε ζωντανά τη μουσική

Του Ηλια Μαγκλινη, Η Καθημερινή, 13/01/2009

Είναι ψηλός και λεπτός, το πρόσωπό του βγάζει ένα ρομαντισμό άλλων εποχών, την ίδια στιγμή όμως έχει κάτι τρομερά σύγχρονο. Ο λόγος για τον Γερμανό τενόρο Γιόνας Κάουφμαν, μία από τις σημαντικότερες νέες λυρικές φωνές σήμερα, ο οποίος θα εμφανιστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου σε ένα ρεσιτάλ, συνοδεία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και με μαέστρο τον Μίκαελ Γκίτλερ. «Μεγάλωσα μέσα σε μια οικογένεια όπου όλοι άκουγαν όπερες και συμφωνίες», λέει ο Γ. Κάουφμαν στην «Κ». «Συνεπώς, το να ασχοληθώ επαγγελματικά με την κλασική μουσική ήρθε πολύ φυσικά – αν και δεν είχα καν ονειρευτεί ότι θα γινόμουν τραγουδιστής της όπερας». Αν δεν ξέρεις ότι είναι τενόρος, θα έλεγες ότι είναι ποπ σταρ ή ηθοποιός. Ο ίδιος επισημαίνει ότι «πάντα έπαιζε σημαντικό ρόλο το παρουσιαστικό του ερμηνευτή στην όπερα. Οι πρώτες παραστάσεις της “Τραβιάτα” ήταν μια αποτυχία, διότι η πριμαντόνα ήταν παχουλή και δεν έπειθε ότι πεθαίνει από φυματίωση! Ωστόσο, στο παρελθόν, πολλοί λυρικοί τραγουδιστές ήταν οι “αστέρες του σινεμά” της εποχής. Επίσης, αν διαβάσετε επιστολές μεγάλων μουσουργών, θα δείτε πόσο άγχος είχαν οι ερμηνευτές των έργων τους να ανταποκρίνονται και ως προς το παρουσιαστικό στους ήρωές τους. Και να θυμίσω ότι η μεγάλη Μαρία Κάλλας ήταν σπουδαία ερμηνεύτρια και όχι μόνο ως προς τη φωνή. Μπορεί βέβαια σήμερα, με την εξέλιξη του σινεμά και της τηλεόρασης, η εικόνα να παίζει ακόμα μεγαλύτερο ρόλο. Η όπερα όμως είναι μια τέχνη που στην αρχική της μορφή δεν μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει σε “γκρο πλαν” αλλά από απόσταση. Σήμερα με τις κάμερες, αυτό έχει αλλάξει, κατά συνέπεια, το στοιχείο της εμφάνισης είναι πιο σημαντικό από ποτέ, προσδίδοντας ακόμα μεγαλύτερο ρεαλισμό. Το απαιτεί και το κοινό».

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι του ρόλοι; «Μερικές φορές νιώθω ότι όλοι μ’ αρέσουν το ίδιο. Ωστόσο, πολύ σημαντικός για μένα είναι ο Ταμίνο του “Μαγεμένου Αυλού”. Ελπίζω να επιστρέψω σε αυτό τον ρόλο – κι αν το καταφέρω, μετά από “Τόσκα”, “Κάρμεν” και “Λόεγκριν”, αυτό σημαίνει ότι διαχειρίζομαι καλά τη φωνή μου. Πρέπει επίσης να αναφέρω τον “Πάρσιφαλ”, τον Δούκα στο “Ριγολέτο”, τον “Ιδομενέο”… έχω σταθεί πολύ τυχερός».

«Ελάτε στο θέατρο!»

Σε αντίθεση με άλλους ομοτέχνους του, ο Κάουφμαν δεν θεωρεί το Ιντερνετ και το downloading επιβλαβή για τη μουσική. «Εγώ θεωρώ πολύ θετική εξέλιξη το downloading. Οτιδήποτε καθιστά προσβάσιμη στο ευρύ κοινό την κλασική μουσική, την τέχνη γενικά, είναι μόνο θετικό. Ενα σχόλιο μόνο: μην κλείνεστε σπίτι! Αφού τώρα έχετε δει όπερα στην τηλεόραση και στο Ιντερνετ… ελάτε και στο θέατρο. Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την εμπειρία της ζωντανής συναυλίας!» Και τι θα μας τραγουδήσει στο Μέγαρο; «Είμαι ενθουσιασμένος που θα έρθω στην Ελλάδα, θέλω να το πω αυτό! Εχω επιλέξει άριες από την “Μποέμ”, την “Τόσκα”, την “Κάρμεν”, τον “Λόεγκριν” κ.ά. Η ορχήστρα του μαέστρου Γκίτλερ θα ερμηνεύσει εισαγωγές από τον “Κουρέα της Σεβίλλης”, τη “Δύναμη του Πεπρωμένου” κ.ά.».

Τα νήπια στο θέατρο

Tης Σαντρας Βουλγαρη, Η Καθημερινή, 13/01/2009

Τα φώτα σβήνουν. Κοστούμια, χρώματα, ψίθυροι… Η δύο ετών κόρη μου κι εγώ είμαστε έτοιμες να χαθούμε στον μαγικό κόσμο του θεάτρου. Είμαστε; Εκείνη στριφογυρίζει ανήσυχα στο κάθισμα της, ενώ εγώ προσπαθώ να φανώ ψύχραιμη και να μην ανησυχώ. Κάθε φορά το ίδιο άγχος, κάθε φορά η ίδια καταπίεση. Σε όσες παραστάσεις για παιδιά έχουμε πάει μέχρι σήμερα (κι αυτές πολύ καλά προγραμματισμένες, για να είμαστε πάντα μέσα στα όρια της ηλικίας στην οποία απευθύνονται) πιάνω τον εαυτό μου να βρίσκεται σε κατάσταση «πανικού». Δηλαδή… Κατ’ αρχάς, η αγωνία: Θα κάτσει ήσυχα η μικρή; Κι εάν δεν της αρέσει και βάλει τα κλάματα; Κι εάν θέλει απλώς να παίξει και να ανέβει στη σκηνή με τους ηθοποιούς; Πώς εξηγείς λογικά σε ένα πολύ μικρό παιδί και γιατί θα έπρεπε να του εξηγήσεις σε αυτή την ηλικία την πρέπουσα θεατρική συμπεριφορά; Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά τρεις οι εμπειρίες μας. Ολες όμορφες και ουσιαστικές, που την ίδια ώρα με γεμίζουν ερωτήματα. Στην πρώτη μας «παράσταση» βρισκόμαστε στον υπέροχο θεατρικό χώρο που έχει στήσει ειδικά για μικρά παιδιά η ομάδα Artika. Γονείς και παιδιά καθόμαστε στο πάτωμα, είμαστε ελεύθεροι να πηγαινοερχόμαστε εάν για οποιοδήποτε λόγο το παιδί κλάψει κ.λπ., όμως υπάρχει ένα αρκετά αυστηρό όριο που μας ξεκαθαρίζεται από την αρχή. «Παρακαλούμε πολύ τα παιδιά να μην ανέβουν στη σκηνή την ώρα της παράστασης». Ευτυχώς, δεν υπήρξαν ατυχήματα… Η δεύτερη απόπειρα μας, λαμπερή και ακριβή στο Θέατρο Αθηνών με την ομάδα «Μαγικές Σβούρες». Μαγεία που καθηλώνει και αυτή τη φορά πολύ πιο αυστηροί κανόνες. «Γονείς, σας παρακαλώ συνεργαστείτε». Αλήθεια πώς να συνεργαστείς με ένα δίχρονο παιδί; Σίγουρα όχι με αυστηρότητα και λογικές εξηγήσεις. Τρίτη μας εμπειρία: μια γλυκύτατη παράσταση στον «Φούρνο», όπου τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να ανέβουν στη σκηνή, όμως αυτό για πολύ λίγο… Κι εάν, για παράδειγμα, ένα παιδί θελήσει να μείνει λίγο παραπάνω; Στο κάτω κάτω το θέατρο σε αυτή την ηλικία δεν θα έπρεπε να είναι σαν παιχνίδι; Ενας χώρος πειραματισμού και απόλυτης ελευθερίας! Γιατί όχι; Ετσι κι αλλιώς οι απαιτήσεις που έχουμε από τα παιδιά μας ξεκινούν τόσο νωρίς. Καμιά φορά αναρωτιέμαι.

Ο πόλεμος του Σκαρίμπα

ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2009

Η κωμωδία «Όταν ο Σκαρίμπας κήρυξε τον πόλεμο κατά της Χαλκίδας», του Γιάννη Σολδάτου, ανεβαίνει στο θέατρο «Μέλι» (Φωκαίας 4 και Αριστοτέλους 87, Πλ. Βικτωρίας, τηλ. 210-8221.111) στις 21.15. Ήρωας του έργου είναι ο πεζογράφος Γιάννης Σκαρίμπας, ο οποίος με το ανατρεπτικό πνεύμα του προκαλεί χάος στη Χαλκίδα. Σκηνοθετεί ο Γιώργος Μιχαηλίδης. Παίζουν οι Χρύσανθος Καγιάς, Γιώργος Χριστοδούλου, Ντομένικα Ρέγκου, Μαρία Δρακοπούλου, Μαρία Καρακίτσου, Ευαγγελία Κατσάλη, Κωνσταντίνος Μακρόπουλος.

* Διηγήματα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, από τον Παπαδιαμάντη και τον Σωτήρη Δημητρίου μέχρι τον Μπέκετ, αποτελούν την παράσταση «6μισι ιστορίες» που παρουσιάζεται στο «Cabaret Voltaire» (Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο, τηλ. 210-5227.046) στις 20.30. Η παράσταση εξελίχθηκε έπειτα από δουλειά ενός χρόνου με τη Μάνια Παπαδημητρίου στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Αρχή» της Νέλλης Καρρά. Οι ηθοποιοί διηγούνται ιστορίες με υδροκέφαλα αγόρια, την περίφημη Μοσχούλα, μια Καταλανή πόρνη. Ακροβατούν σε σκάλες και φαλτσάρουν με το πιάνο. Παίζουν- μεταξύ άλλων- οι Μάρω Αγρίτη, Στέφανος Αχιλλέως, Γωγώ Γιαννοπούλου, Αγγελική Μακρή.

* Η μαύρη κωμωδία με πρωταγωνιστή ένα συζυγικό ζευγάρι που περιγράφεται σαν μια εταιρεία δολοφόνων, υπό τον τίτλο «Μικρά συζυγικά εγκλήματα», του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ, παρουσιάζεται στο θέατρο «Αθηνά» (Πατησίων και Δεριγνύ 10, τηλ. 210-8237.330) στις 21.15. Απατούν, κατηγορούν και εγκλωβίζονται στο ψέμα, με σκοπό ο ένας να υπερισχύσει του άλλου. Μια σκληρή και ταυτόχρονα τρυφερή ιστορία. Σκηνοθετεί και παίζει ο Γιάννης Μποσταντζόγλου. Μαζί του στη σκηνή η Δήμητρα Παπαδήμα.

ΙΝFΟ: Η κωμωδία «Όταν ο Σκαρίμπας κήρυξε τον πόλεμο κατά της Χαλκίδας» ανεβαίνει στις 21.15 στο θέατρο «Μέλι» (Φωκαίας 4 και Αριστοτέλους 87, Πλ. Βικτωρίας, τηλ. 210-8221.111)

Θεωρούν βλάσφημο ένα κωμικό «Θείο Βρέφος»

Από την παράσταση «Εγώ είμαι το  Θείο Βρ�φος», που οδηγείται στην  ελληνική Δικαιοσύνη ως «βλάσφημη»

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΚΑΘΙΖΟΥΝ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ

Έλενα Δ. Χατζηιωάννου, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2009

Όταν τον Ιανουάριο του 2006 ξεσηκώθηκαν κάποιοι φανατικοί θρησκευόμενοι εναντίον του θεατρικού έργου «Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος», κανείς δεν περίμενε ότι η ιστορία θα συνεχιζόταν στα δικαστήρια. Δύο χρόνια μετά, την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου, ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός, οι ηθοποιοί Αναστασία Μποζοπούλου, Ευθύμιος Παπαδημητρίου, Μαρία Κοσκινά, Χρήστος Θεοδωρίδης και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου του Νέου Κόσμου (όπου παίχτηκε η παράσταση) Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, θα δικαστούν για προσβολή των θείων και της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το έργο είχε απήχηση στο κοινό, το οποίο βρήκε στην ελληνική παρωδία της θεατρικής ομάδας Sforaris, αντιστοιχίες με το χιούμορ των Μόντι Πάιθον (στην ταινία «Ένας προφήτης, μα τι προφήτης»). Η δράση τοποθετείται στη Γαλιλαία. Εκεί ζει ο κεντρικός ήρωας, ο Αντώνης, ένα παιδί «πειραγμένο», που ζηλεύει το γειτονόπουλό του, βλέποντας να το ψάχνουν οι μάγοι και προσπαθεί να τους παραπλανήσει ότι αυτός είναι το Θείο Βρέφος. Συνειδητοποιώντας τελικά πως δεν μπορεί να γίνει θεός στη χώρα του, φεύγει και έπειτα από χρόνια γράφει στους γονείς του ότι στην Κίνα τον έχει κάνει Βούδα!

«Είναι ξεκάθαρο ότι το παιδί δεν χλευάζει τον Χριστό, τα θεία και δεν απειλεί να κλονίσει καμία πίστη. Γι΄ αυτό και μάρτυρας υπερασπίσεως θα είναι το ίδιο το κείμενο και το DVD της παράστασης» λέει ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός.

«Σε μια εποχή που η χώρα ταλανίζεται από το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, κάποιοι επιμένουν να ψάχνουν παντού ενόχους, εκτός από τον εαυτό τους» δηλώνουν οι συντελεστές

«Ένα βράδυ, μαζεύτηκαν έξω από το “Θέατρο του Νέου Κόσμου” οργισμένοι- πρωτοστατούσε ένας φανατισμένος με ράσα, γνωστός από τα κανάλια- και με κατάρες και βρισιές προπηλάκιζαν τους θεατές. Τους ζητήσαμε να δουν την παράσταση για να διαπιστώσουν ότι δεν ισχύουν οι κατηγορίες τους. Αρνήθηκαν βρίζοντας. Έπειτα, άρχισαν να έρχονται απειλητικές επιστολές και μήνυση δύο γυναικών κατά όλων των συντελεστών. Στην ανακρίτρια ξεκαθαρίσαμε πως το έργο δεν αναφέρεται στην ιστορία του Θείου Βρέφους, αλλά σ΄ ένα παραλογισμένο παιδί που θέλει να γίνει Χριστός στη θέση του Χριστού. Όλοι πιστέψαμε ότι η υπόθεση είχε κλείσει, έστω κι αν μάς είχε κοστίσει, αφού δεν ξαναβρήκαμε θεατρική στέγη, και αναγκαστήκαμε να παίξουμε στο “Club 22”. Τώρα κατηγορούμεθα από τον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών πως καθυβρίσαμε δημόσια και κακόβουλα την Ορθόδοξη Εκκλησία και συνειδητά και εσκεμμένα παραποιήσαμε τη γέννηση του Θεανθρώπου».

Θέατρο για παιδιά στο «Συρμό»

Με το οικολογικό παραμύθι «Το Τραγούδι του Ηλιου» που παρουσίασε η Καλλιτεχνική και Ερευνητική Ομάδα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών «Δρυός τόποι» ξεκίνησε προχτές το αφιέρωμα με εκδηλώσεις για παιδιά, που πραγματοποιεί η ΚΝΕ στη μουσική σκηνή «Συρμός».Οπως μας είπε η υπεύθυνη αυτής της πρωτοβουλίας, Αννα Λάζου, λέκτορας του Τμήματος Φιλοσοφίας – Παιδαγωγικής – Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Αθήνας, η καλλιτεχνική ομάδα «Δρυός Τόποι», που ιδρύθηκε το 2004, είναι η μετεξέλιξη της φοιτητικής πολιτιστικής ομάδας «Δρυς», ωστόσο σήμερα εκτός από φοιτητές συμμετέχουν και ακαδημαϊκοί και καλλιτεχνικοί συνεργάτες.

«Κεντρική ιδέα της ομάδας είναι η ίδια η θεατρική λειτουργία να μην είναι μια παθητική διαδικασία, αλλά κυρίως τα παιδιά να συμμετέχουν, να μαθαίνουν τις πραγματικές αξίες της ζωής» και συμπλήρωσε «βλέπουμε το πανεπιστήμιο στο πλαίσιο της γενικότερης διεκδίκησης για να είναι ένας χώρος ανοιχτός στην κοινωνία με παιδαγωγικό και πολιτιστικό ρόλο. Νομίζουμε ότι τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να στηριχτούν από την πολιτεία, τα υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού».

Το έργο, σε σκηνοθεσία της Λέτας Κουτσοχέρα, περιγράφει την ιστορία του Ηλιου, που μια μέρα αρνείται να ανατείλει, οργισμένος από την καταστροφή που προκαλεί στο περιβάλλον η ανθρώπινη απληστία. Μια ομάδα παιδιών αποφασίζουν να αναλάβουν δράση για να ευαισθητοποιήσουν τους ανθρώπους με στόχο να κάνουν τη ζωή καλύτερη. Στο τέλος καλούνται και οι μικροί φίλοι να συμβάλουν με τη ζωγραφική τους σε αυτή την υπόθεση. Μουσικά την παράσταση έντυσε, βγάζοντας ήχους από τα πιο απίθανα μουσικά όργανα, ο Σόλης Μπαρκή, ενώ έπαιξαν η Κατερίνα Μπαραμπούτη και η Ευτυχία Ταβουλαρέα και παιδιά από τη Μουσική Σχολή Δαφνίου.