Daily Archives: 9 Ιανουαρίου, 2009

Oliver!: The real story of Britain’s greatest musical

Rowan Atkinson is set to bring crowds flocking to Oliver!

Rowan Atkinson is set to bring crowds flocking to Oliver!

Rowan Atkinson is set to bring crowds flocking to Oliver! again. And though the show’s history has its tragedies, the potent mix of fun and misery is perfect for our times, says Michael Coveney

The Independent, Friday, 9 January 2009

The first big theatre event of the new year in the West End is a smash hit of 50 years ago, re-launched in a new production based on a 15-year-old revival. This may sound like a dubious recipe for success, but as the show is Lionel Bart’s Oliver!, directed by hotshot Rupert Goold at Drury Lane and based on that long-running 1994 Sam Mendes version at the Palladium, the odds are that the public will turn up in droves.

For anyone over the age of 40, Bart’s songs are part of the fabric of their lives: whole generations have been «Reviewing the Situation» while asking «Where Is Love?» and «Who Will Buy?» and celebrating «Food, Glorious Food». And, as for «As Long As He Needs Me» – the 28-year-old former agony aunt and weight-watcher Jodie Prenger from Blackpool, who won the role of Nancy on the I’d Do Anything BBC television audition show, needs a critical thumbs-up next week even more than she needs another black eye from Burn Gorman’s abusive Bill Sikes every night on stage.

Cameron Mackintosh’s huge production, using the same Palladium designs by Anthony Ward and the same (admittedly revamped) choreography by Matthew Bourne, is hedged with questions that need answering. Is Oliver! really the greatest of all 20th-century British musicals, as is often claimed? Is it not a pale, cheeky-chops copy of Charles Dickens? And is not the music, as John Gielgud remarked in a 1960 letter to one of Stephen Sondheim’s future collaborators, Hugh Wheeler, «very amateur, though catchy and appropriate»?

«The stagecraft is the thing,» Gielgud said. But can a show that was subject to the whim of TV viewers’ telephone votes be organically conceived, let alone crafted? Both Mackintosh and Drury Lane theatre-owner Andrew Lloyd Webber – who has a vested, but non-producing, interest in the production – were visibly downcast when Jodie pipped Jessie Buckley – now in the Menier Chocolate Factory’s superb Trevor Nunn revival of Sondheim’s A Little Night Music – to the role.

And, perhaps most important – how Jewish is the non-Jew Rowan Atkinson prepared to be in the role of the child-procuring, double-dealing Fagin, bearing in mind that a rabbi who had not even seen David Hare’s Gethsemane at the National denounced the author as anti-Semitic because one of his characters was Jewish and not very nice?

Bart died in 1999, so this will be the first time he’s not been around for a major London revival. The poor fellow ended up needing to pick a pocket or two as much as Fagin himself, wrecked and destitute, even though Mackintosh generously cut the composer back into some of the stage rights he sold off in his darkest hour. Between 1957 and 1964, Bart wrote prodigiously and blazed like a cockney comet, going from rags to riches and back again, learning twice over the bitterness of Fagin’s lyric, «In this world, one thing counts; in the bank, large amounts…»

That refrain will strike a new chord as we enter recession. Though much of the music does reflect the bleakness of Dickens’s «murderous melodrama», with its filthy dens, riverside murk and low dives, there has always been something cheerful and uplifting amid the misery. This conflict is what audiences love and critics tend to dislike. The 1994 revival struck me as anodyne, devoid of texture, and seriously under-written in the second act (at least three songs short of a collection). Another critic complained that Oliver! was scrubbed clean of Dickens’s social rage and Gothic strangeness.

This last is a valid complaint only if you think that musicals have to be accurately tied to their source material. I’m not even sure that Bart ever read Oliver Twist, Dickens’s imperfect but utterly compelling second novel. Angus Wilson was surely correct in describing it as «one of the great popular works of art of all time, rightly seized upon by film, stage and television producers, rightly made the prey of pop composers.» Oliver Twist holding out the begging bowl became a rosy-cheeked advertising symbol for Terry’s chocolate bars, rather like the Pear’s Soap girl. Bart took his direct inspiration from that sweet wrapping, not the novel.

And, as Mark Steyn once pointed out, comparing what Bart did with Dickens to what Disney did with Kipling’s Jungle Book, the composer took the source material and recast it in another form, consistent in its own tone. Bart modestly told Steyn that for Oliver! he did Tom and Jerry music, thinking in terms of people’s walks. So, the title song was really the Beadle’s walk, a sort of «dum-de-dum» («O-li-ver! O-li-ver!) and Fagin’s music was «like a Jewish mother-hen clucking away».

Very few musical theatre writers do all three parts of the job: book, lyrics and music. With Oliver!, Bart was following the elite examples of Noël Coward and Cole Porter, both of whom admired him enormously. It’s hard now to realise how thoroughly he transformed the British musical, which had anyway gone through a minor golden period in the 1950s with witty, civilised shows by Sandy Wilson (The Boy Friend) and Julian Slade (Salad Days); Wilson went to Harrow and Oxford, Slade to Eton and Cambridge.

Bart went to the left-wing Unity Theatre and Soho. The seventh child of East End immigrant Austrian Jews (his father was a master tailor), he had studied at St Martin’s School of Art, where his first life model was Quentin Crisp, and entered the printing trade after National Service. Coward said he would «rather spend five minutes in a four-ale bar chatting with Lionel Bart than a year’s yachting cruise with the Oxford Debating Society,» a sure sign that Bart’s roguish wit and sassiness were as salient in his life as in his work.

His cultural context wasn’t other musicals or West End revues, but Joan Littlewood’s Theatre Workshop in the East End and the first stirrings of British rock’n’roll. He played washboard in a skiffle band with Tommy Steele, for whom he wrote some of his first songs («Rock With the Caveman» and «Little White Bull»), and then, for Cliff Richard, one of the great pop songs of the period, «Living Doll» («I got myself a crying, talking, sleeping, walking living doll; got to do my best to please her just ‘cos she’s a living doll»); it remains one of Cliff’s best hits.

Amazingly, he could not read, write or play music. He always said he couldn’t tell the difference between A flat and «a council flat». He was a complete natural. He sang his tunes and lyrics into a tape recorder, his constant companion. He mined an entire semi-submerged territory of music hall, parlour songs and cockney anthems and filtered them through an idiosyncratic gift for rhythm, phrase-making and song construction. He didn’t have to discover «political commitment», coming from his background, and he caught the first big post-war wave of the celebrity culture and enjoyed every fleeting second of his fame.

It all happened so quickly. In the two years before Oliver!, Bart wrote Wally Pone, a musical play based on Ben Jonson’s Volpone, at the Unity; jaunty music and lyrics for Frank Norman’s Fings Ain’t Wot They Used T’Be («They’ve turned our local palais into a bowling alley, and fings ain’t…» etc) for his mentor Joan Littlewood at Stratford East (Bart agreed that you could describe this nostalgic hymn to pimps, ponces and tarts as Guys and Dolls with its flies undone); and brilliant lyrics for Lock Up Your Daughters for a Mermaid Theatre musical version of Henry Fielding’s Rape upon Rape.

He was definitely the new kid on the block, but still 12 managements turned down the idea for Oliver! as impracticable and too morbid. According to Bart’s unauthorised biographer David Roper, the producer Donald Albery took an option on the strength of a few tape-recorded songs and bought and staged it for just £15,000. The director was Peter Coe and the designer Sean Kenny, whose labyrinthine timbered setting, cunningly lit in blues and ambers, was a wonder of the West End.

In rehearsal, and during the try-out in Wimbledon, Bart composed frantically, adding to the original six songs – for Barry Humphries as Sowerberry, he came up with «That’s Your Funeral» – and writing music for the visible scene-changes; Kenny convinced Bart that the show should flow without actors or scenery ever coming to a stop. In banishing trucks, painted canvas, standing flats and pseudo-marbled wallpaper, Kenny was effecting a design revolution that would pave the way for the newly formed RSC and, eventually, a «son of Oliver!» design style by John Napier for Cats and Les Misérables.

Two of the best numbers, the irresistibly cheery «Consider Yourself» and the blazing torch song «As Long As V C He Needs Me» were released before the opening on recordings by Max Bygraves and Shirley Bassey. The critics (mostly) raved and the show ran for more than six years, the longest-running British musical until Jesus Christ Superstar came along in 1970. Everyone went to see it. The only theatre show recording we had in the house when I was an Essex teenager, apart from Gilbert and Sullivan, was Oliver!.

Cameron Mackintosh saw the show within a few months of its opening at the New Theatre (later the Albery and now the Noël Coward, which he owns). Already set on becoming a producer, he joined a national tour of the show soon after leaving drama school and in 1977 he revived that original production in the same theatre with Roy Hudd as Fagin. His dedication to Oliver! is as strong as his grip on its theatrical life. He is similarly engaged with My Fair Lady, another unabashed appropriation of a masterpiece, Shaw’s Pygmalion.

Mackintosh puts the show’s appeal down to its rich, entertaining characters and its heart, a quality it shares with Bart, who never felt sorry for himself despite his tribulations. Mackintosh brought the same production back again in 1983 for a Christmas season at the Aldwych, and Ron Moody’s Fagin, long enshrined in the 1968 movie, flickered back to electrifying life, eyes burning like live coals for one critic, and his capering, tattered cloak outstretched in all directions delighting another.

The movie version, bursting with jollity, is often dismissively compared with David Lean’s wonderful 1948 black and white non-musical Oliver Twist, which starred Alec Guinness as Fagin, Robert Newton as Sikes and a young Anthony Newley as the Dodger. Markedly Dickens-lite in comparison, Carol Reed’s film nonetheless won six Oscars and boasts a fascinating gallery of great British character actors, apart from Moody: Oliver Reed as Sikes, Leonard Rossiter and Hylda Baker as the Sowerberrys, Harry Secombe as Bumble, Peggy Mount as Mrs Corney.

A beguiling small-scale version by the National Youth Music Theatre in 1991 suggested that the time might be right for another approach. But instead of taking a fresh look at the close-up mechanics and emotional content of the piece – the New/Albery was always an intimate house, after all, and the show is a «musical play», not a blockbuster – Mackintosh decided to go large at the Palladium. The «spectacular» elements of Anthony Ward’s design did not really earn their keep and a lot of the songs seemed swamped.

Mackintosh and Mendes cast two RSC Macbeths – Jonathan Pryce and Miles Anderson – as Fagin and Sikes. Pryce was a dark, malevolent Fagin, but he missed (deliberately?) the Jewishness and the glee. Still, what do critics know? The production ran for three years, grossing more than £40m at the box office and travelled the world, Pryce followed in his beard and gabardine by Jim Dale, Robert Lindsay, Barry Humphries and Russ Abbot.

This time round, Mackintosh confesses he had initial misgivings about Jodie Prenger’s generous curves, but the biggest success in 1994 was Sally Dexter’s Nancy, and she’s no role model for size zero. She blasted her way through the score, and her innate voluptuousness was no bar to turning «As Long As He Needs Me» into the sad valedictory of a (literally) beaten woman. So Prenger needn’t necessarily stint on the sauce and mayo if the performance is in good order, as Mackintosh now thinks it is.

Still, Prenger’s comparative inexperience is acknowledged in the cover Mackintosh has provided, with Tamsin Carroll, an award-winning Nancy in Australia, playing Wednesday and Thursday evenings, and Sarah Lark, another I’d Do Anything reject, understudying the role while filling in as one of the street sellers. Atkinson only agreed to play Fagin – Mackintosh says he’s been pestering him for 15 years – after playing the part in his daughter’s school production. He’s signed up for six months, risking the boredom he dreads of repeating himself each night.

The danger – and possible deterrent to an evaluation of Oliver!’s true worth – is that Mackintosh has now gone even larger. One envisages hordes of grubby infants marching in military unison in search of bowls of gruel all over Ward’s sets, and Atkinson muttering into his beard in search of acting «truth» – or perhaps, after all, he will caper maliciously, and Jewish-joyfully, like Moody? The stage at Drury Lane is 80ft deep and has, says Mackintosh, given the production team tremendous scope to enlarge the «original concept».

Two years ago, the Queen’s Theatre in Hornchurch, Essex, on the margins of Bart’s East End patch, presented a biographical songbook in his memory. The greatest impression, apart from the warmth and humanity of the material, was the easy colloquialism of the writing. After Oliver!, Bart wrote an East End war-time idyll Blitz!, which contains some beautiful songs and, with Alun Owen, Maggie May, a rumbustious musical drama about a tart with a heart of gold on the Liverpool docks.

But then, in 1965, everything went belly up with his doomed Robin Hood musical Twang!! (one exclamation mark too far, said Mark Steyn) and a catastrophic opening in Manchester led to the withdrawal of the show’s backers. Littlewood left, Bart took over the direction and footed the whole bill himself; he lost the lot. Despite a cast including Barbara Windsor, James Booth, Ronnie Corbett and Bernard Bresslaw, Twang!! sank after 43 performances in London. Another botched project, a Broadway stab at Fellini’s La Strada, closed on its second night in 1969.

Littlewood left Britain for good in 1972 (she died 30 years later) and Bart provided a few painfully unmemorable songs for her last show at Stratford East, Costa Packet, a fairly predictable take on the new tourist package industry. Bart, the darling of the Sixties who hobnobbed with Princess Margaret, Judy Garland and Liberace, and whose house was Kubla Khan in Kensington (with two huge glass urns on permanent offer to guests, one full of cocaine, the other full of money), simply withdrew from the fray, like some modern-day Timon of Athens. He was bankrupt, diabetic and alcoholic. All he had left were his few close friends.

In the Hornchurch memorial, one or two songs from Twang!! and «Unseen Hands» from La Strada slipped their moorings to remind us of Bart’s unfussy genius and the fact that he stirs our hearts when he speaks most directly to them, with a wink and a smile and the sort of natural communal knees-up an older generation enjoyed in skiffle clubs or sitting rooms. That quality is strong enough to be scented by a new young audience every 10 years or so, and it will be fascinating to see whether Oliver!, with its rousing choruses and perfectly wrought ballads, can work the magic all over again.

  • Victims of a success story

* Lionel Bart never recovered from Oliver!’s success, living a life of luxury, drink and drugs and losing everything on the ill-fated Robin Hood musical Twang!! (1965). He sold all rights in Oliver! and died in a spartan flat above a café in Acton, west London, in 1999 after years of writer’s block.

* Georgia Brown, the first Nancy, remained associated with the role as a cabaret artiste on both sides of the Atlantic. She died aged 58 in 1992 during emergency surgery.

* Michael Caine auditioned for the role of Bill Sikes in 1960 and cried for days when he was rejected. Now probably relieved not to be caught up in endless West End runs.

* Jack Wild was a take-over Oliver in the first stage production and the Artful Dodger in the 1968 Carol Reed movie. He died of oral cancer caused by smoking and alcoholism in 2006, aged 53.

* Mark Lester was an angelic 10-year-old Oliver in the movie. His film career petered out, and at the age of 28 he took school exams and became an osteopath. Now 50, he is filming again.

‘Oliver!’, previewing now at the Theatre Royal, Drury Lane, London WC2 (0844 412 2955; www.oliverthemusical.com), opens on Wednesday, booking to 18 July

«Των ήχων πανσπερμία» σε κείμενα του Ανδρέα Εμπειρίκου

Ο Μιχάλης Κλαπάκης και η Αιμιλία Βάλβη στη μουσικοθεατρική παράσταση «Των ήχων πανσπερμία».

H μουσικοθεατρική παράσταση «Των ήχων πανσπερμία», σε ποιητικά -και όχι μόνο- κείμενα του Ανδρέα Εμπειρίκου, παρουσιάζεται από χθες στο 104-1 του Κέντρου Λόγου και Τέχνης, από τη Θεατρική Εταιρεία Πόλις. Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνοθεσία της Ελένης Γεωργοπούλου και με πρωταγωνιστές την Αιμιλία Βάλβη και το Μιχάλη Κλαπάκη, που υπογράφει και τη μουσική. Ενας ευφάνταστος ψυχαναλυτής χρησιμοποιεί καινοτόμες μεθόδους ψυχοθεραπείας για να οδηγήσει μία εξίσου ευφάνταστη γυναίκα σε μια αποκάλυψη-εκμυστήρευση σκέψεων, ονείρων, φαντασιώσεων. Η έκθεση, η αποκάλυψη, η εκμυστήρευση είναι αμοιβαίες και στο τέλος ψυχαναλυτής και ψυχαναλυόμενη ορίζουν μαζί το όραμα ενός κόσμου ελευθερίας, δικαίου, αθωότητας, ευδαιμονίας και αγάπης. Ο θεραπευτής-σαμάνος-μουσικός -που αποτελεί προσωπείο του ποιητή- χρησιμοποιεί τη «μαγεία» του ρυθμού και του καθαρτικού ήχου, για να αντλήσει την οδύνη από την ψυχή της θεραπευομένης του και στη θέση της οδύνης να αποκαταστήσει τη χαμένη ηδονή της καθαιρετικής και καθολικής αθωότητας. «Ανευ ορίων! Ανευ όρων!». Με τον ήχο κρουστών μουσικών οργάνων και του ρυθμού, αποκαλύπτεται η «κρυμμένη, μυστική, ιερή» μουσική στην ποίηση του Εμπειρίκου, ιδιαίτερα στα λεγόμενα πεζά του κείμενα.

«Η βασίλισσα της ομορφιάς»

«Η βασίλισσα της ομορφιάς»

Η παράσταση σηματοδοτεί τη συνεργασία δύο καλλιτεχνών με ιδιαίτερη παρουσία στο θέατρο: της Νικαίτης Κοντούρη στη σκηνοθεσία και της Ναταλίας Τσαλίκη στον ρόλο της «βασίλισσας της ομορφιάς»

Το εξαιρετικό δραματικό έργο «Η βασίλισσα της ομορφιάς» (Martin McDonagh: The Beauty Queen of Leenane), του ιρλανδικής καταγωγής συγγραφέα Μάρτιν ΜακΝτόνα, ανεβαίνει στις 15 Ιανουαρίου στο θέατρο ΒΙΚΤΟΡΙΑ.

Η παράσταση σηματοδοτεί τη συνεργασία δύο καλλιτεχνών με ιδιαίτερη παρουσία στον θεατρικό χώρο: της Νικαίτης Κοντούρη στη σκηνοθεσία και της Ναταλίας Τσαλίκη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αυτόν της «βασίλισσας της ομορφιάς».

Η ακραία γραφή, η εντυπωσιακή ρυθμολογία, το έντονο σασπένς και το διαβρωτικό χιούμορ είναι μερικά από τα ισχυρά θεατρικά στοιχεία που διατρέχουν τη σχέση δύο μοναχικών γυναικών σε μια επαρχιακή πόλη της Ιρλανδίας. Η Μητέρα και η Κόρη. Η κόρη να υπηρετεί την ανήμπορη μάνα και η μάνα να απαιτεί συνεχώς να την φροντίζουν και να την κανακεύουν. Όταν η μίζερη καθημερινότητά τους ανατρέπεται από την «εισβολή» ενός παλιού φλερτ της κόρης, αρχίζει και η αντίστροφη μέτρηση.

Η Μάνα είναι η δύναμη του κακού. Είναι ανικανοποίητη, δύστροπη, σκέφτεται συνεχώς τον εαυτό της, δεν ορρωδεί προ ουδενός. Θέλει να σβήσει την Κόρη από τον χάρτη, γιατί θέλει να έχει κάποιον να τη φροντίζει. Θέλει την Κόρη δούλα της. Πώς μπορεί η Κόρη που έχει φτάσει πια 40 ετών να πατάει σε στέρεο έδαφος, όταν η Μάνα δηλητηριάζει και τον αέρα που αναπνέει; Συμπεριφέρεται σαν μία έφηβη που δεν μπορεί να κόψει τον ομφάλιο λώρο. Εξαρτάται πολύ από τη μάνα. Δεν μπορεί εύκολα να ξεφύγει, παρόλο που κάποιες στιγμές κυριαρχεί η εντύπωση ότι θα ανοίξει την πόρτα και δεν θα ξαναγυρίσει. Όταν ανακαλύπτει, όμως, ότι η Μάνα έκοψε τις γέφυρες με τη μοναδική ελπίδα να αλλάξει τη ζωή της, εκεί πια γίνεται μαινάδα?

Αντοχές…
Το έργο -φαινομενικά ευανάγνωστο και αναγνωρίσιμο -, απαιτεί μεγάλες ψυχικές και σωματικές αντοχές. Οι δύο γυναίκες αλληλοσπαράσσονται με όλους τους δυνατούς τρόπους και οι δυο άντρες – αμήχανοι μπροστά στη σύγκρουση των δύο γυναικών- προσπαθούν να εξισορροπήσουν τις αρνητικές δυνάμεις που εκλύονται μέσα σε μια ατμόσφαιρα συνεχών αντιπαραθέσεων.

Το θέατρο «Βικτόρια» μετατρέπεται σε ιρλανδέζικη παμπ για τις ανάγκες της παράστασης. Στο φουαγιέ θα παίζει ζωντανή μουσική, ενώ στους θεατές θα προσφέρεται δωρεάν μπίρα McFarland.

Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ, σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, σκηνικά-κοστούμια Γιώργου Πάτσα, σύνθεση ήχων και μουσική επιμέλεια Δημήτρη Ιατρόπουλου, φωτισμούς Λευτέρη Παυλόπουλου. Βοηθός σκηνοθέτη, η Σοφία Δερμιτζάκη. Video: Γιώργος Μιχελής. Η παραγωγή είναι των Γιάννη Μπέζου και Ναταλίας Τσαλίκη. Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 15 ετών.

Θέατρο ΒΙΚΤΟΡΙΑ Μαγνησίας 5 & Γ΄ Σεπτεμβρίου 119, Τηλ. Ταμείου: 210 8233125.

Ο Σταύρος Ζαλμάς στον «Θεό του μακελειού»

Ο Σταύρος Ζαλμάς στον «Θεό του μακελειού»

Ο Σταύρος Ζαλμάς θα παίξει τον δεύτερο ανδρικό ρόλο στον «Θεό του μακελειού» που θα ανεβάσει τον ερχόμενο χειμώνα στο «Δημήτρης Χορν» ο Σταμάτης Φασουλής. Ο ηθοποιός, που έχει συνεργαστεί με μεγάλη επιτυχία και στο παρελθόν με τον Φασουλή, είχε πολλές προτάσεις για την επόμενη χειμερινή σεζόν, αυτή όμως ήταν η δελεαστικότερη και είπε το «ναι» με τη μία! Αξίζει να σημειώσουμε ότι στην ίδια παράσταση στο πλάι των Φασουλή – Ζαλμά θα δούμε τις Πέμυ Ζούνη, Κατιάνα Μπαλανίκα και ότι η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στο δεύτερο μισό του επόμενου χειμώνα, μιας και αυτός θα ανοίξει για το «Δημήτρης Χορν» με την επανάληψη της φετινής μεγάλης επιτυχίας «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης». Αναμένουμε λοιπόν.

Φασουλής 2. «Μαραθωνοδρόμος» θα είναι -και- του χρόνου ο πολυπράγμων δημιουργός! Οπως όλα δείχνουν, θα παίζει στην αρχή της σεζόν στο «Παλλάς» στο «Κλουβί με τις τρελές» (που κάνει τρελή προπώληση!), θα σκηνοθετεί για το Εθνικό μας Θέατρο το «Τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή, το οποίο όπως έμαθα διασκευάζει ο ίδιος με μεγάλη προσοχή μα και ευθύνη, ενώ παράλληλα θα κάνει πρόβες για τον «Θεό του μακελειού» της Ρεζά, στο οποίο και θα πρωταγωνιστήσει. Καλό τρέξιμο!

Μπορεί να είχε να κάνει πολλά χρόνια θέατρο ως ηθοποιός ο Αλέξανδρος Ρήγας, αλλά τώρα που γύρισε δεν σκέφτεται να το αφήσει. Σύμφωνα με πληροφορίες μου, αποφάσισε μετά το πέρας των παραστάσεων του «Δώρου» -στις οποίες ερμηνεύει τον έναν από τους δύο ανδρικούς ρόλους με δεινότητα που δεν δείχνει ότι είχε μείνει τόσο καιρός εκτός σανιδιού- να παίξει και στο άλλο έργο του, το «Παρακαλώ, ας μείνει μεταξύ μας». Οπως ήδη σας έχω ενημερώσει, το τελευταίο πρόκειται να παρουσιαστεί σε περιοδεία ανά την Ελλάδα το καλοκαίρι και ο Ρήγας θα κρατήσει σε αυτό τον ρόλο του ενός από τους δύο συγγραφείς που λύνουν και δένουν επί σκηνής.

Ρήγας 2. Αρχές Φλεβάρη θα στρωθούν να γράψουν το έργο-παραγγελιά, που τους έχει κάνει η Ελένη Ράντου από πρόπερσι, ο Αλέξανδρος Ρήγας και ο Δημήτρης Αποστόλου. Και οι δύο θα τρέχουν μαραθώνιο ο καθένας με τον δικό του τρόπο! Ο Ρήγας θα παίζει, ενώ ο Αποστόλου θα τρέχει στα γυρίσματα του σίριάλ του «Το σόι μου μέσα» που θα δούμε από τον Φεβρουάριο στον Ant1.

Για καιρό αναζητούνταν η θεατρική στέγη που θα φιλοξενήσει το ολοκαίνουργιο έργο της Ελένης Γκασούκα «Η φουρκέτα» κι, όπως έμαθα, βρέθηκε! Πρόκειται για το θέατρο «Εμπορικόν» της οδού Σαρρή που για την ώρα αγκαλιάζει τον «Νοέμβριο» του Ντέιβιντ Μάμετ, σε ένα ενδιαφέρον ανέβασμα. Μετά το πέρας των παραστάσεών του θα πάρει τη σκυτάλη η «Φουρκέτα», στην οποία θα δούμε τη Μαρία Καβογιάννη, τον Κώστα Κόκλα, τον Μπάμπη Γιωτόπουλο, τον Θανάση Αλευρά.

Το ότι η Ναταλία Τσαλίκη «επιστρέφει» στο θέατρο είναι πολύ ευχάριστη είδηση. Το ότι «επιστρέφει» με τη «Βασίλισσα της ομορφιάς» του Μακ Ντόνα και με συμπρωταγωνίστριά της την εξαιρετική Ερση Μαλικένζου μάς κάνει να περιμένουμε πώς και πώς την πρεμιέρα τους την Πέμπτη στο «Βικτώρια»! Σκηνοθέτιδά τους η Νικαίτη Κοντούρη. Γυναικεία υπόθεση! Παραγωγός ο Γιάννης Μπέζος.

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 09/01/2009

«Γυάλινος Κόσμος» στο Θέατρο Αμαλία

«Γυάλινος Κόσμος» στο Θ�ατρο Αμαλία

Με τον «Γυάλινο Κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς συνεχίζονται από απόψε οι παραστάσεις της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» στο Θέατρο Αμαλία της Θεσσαλονίκης.

Εντονα αυτοβιογραφικό έργο ο «Γυάλινος Κόσμος», μια ελεγεία για το ανέφικτο της ευτυχίας και τη σύγκρουση ψευδαισθήσεων και πραγματικότητας, αποτελεί το δημοφιλέστερο του Τ. Ουίλιαμς στη χώρα μας, αφού από το 1946 που το παρουσίασε ο Κάρολος Κουν έχει ανεβεί περισσότερες από 20 φορές. Η μετάφραση του έργου είναι του Ερ. Μπελιέ, τη σκηνοθεσία για την «Τέχνη» έκανε ο Ν. Χουρμουζιάδης, τα σκηνικά η Λ. Καρακώστα, τα κοστούμια ο Π. Λαμπριανίδης και παίζουν οι ηθοποιοί: Μ. Κυριάκογλου, Ν. Παπαγαβριήλ, Π. Τσινικόρης, Κ. Δανιηλίδης. Οι παραστάσεις θα δίνονται κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00 και την Κυριακή στις 19.00.

Πιάνο-πιάνο η νέα Λυρική έρχεται

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ

Αρχίστε να μετράτε ανάποδα. Σε 15 μέρες ο Ρέντσο Πιάνο θα αποκαλύψει ο ίδιος στην Αθήνα την αρχιτεκτονική προμελέτη της νέας Εθνικής Λυρικής Σκηνής, της νέας Εθνικής Βιβλιοθήκης και του πάρκου που θα περιβάλλει το Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» στο Δέλτα Φαλήρου.

«Περιβαλλοντικό θαύμα» ονομάστηκε το νέο κτήριο της Ακαδημίας Επιστημών στην Καλιφόρνια, έργο του Ρέντσο Πιάνο.

Στις 24 Ιανουαρίου ο διάσημος Ιταλός αρχιτέκτονας θα παρουσιάσει με τους συνεργάτες του τα σχέδιά του τόσο στους δημοσιογράφους (13.30 στο Ζάππειο) όσο και στο κοινό με μια διάλεξή του (5 μ.μ.) στο Μέγαρο Μουσικής (είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας, η διανομή των οποίων θα ξεκινήσει μία ώρα νωρίτερα).

Ηδη τον περασμένο Ιούλιο ο Ρέντσο Πιάνο έδωσε μια πρώτη γεύση όταν επισκέφθηκε το πρωθυπουργικό γραφείο και παρουσίασε πρώτα στον Κ. Καραμανλή τη μακέτα του πολιτιστικού και εκπαιδευτικού πάρκου, που ανέλαβε να σχεδιάσει στην έκταση των 150 στρεμμάτων με την αποκλειστική χορηγία των 300 εκατομμυρίων ευρώ του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος».

Σκοπεύει να «εκμεταλλευτεί» το άπλετο φυσικό φως της χώρας μας ενώ, σύμφωνα με το αρχικό του σχέδιο, θα υπάρχει έντονη η παρουσία και του νερού. «Θα είναι ένα από τα ωραιότερα πάρκα της Ευρώπης, θα μοιάζει με τον Κήπο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι», εξήγησε ο αρχιτέκτονας εξερχόμενος τότε από το μέγαρο Μαξίμου. Η έκταση, άλλωστε, του πάρκου είναι περίπου ίση με τον Εθνικό Κήπο στο κέντρο της Αθήνας.

Η οροφή του, φυτεμένη με τη χλωρίδα της περιοχής… αναπτύσσεται μαζί με το πάρκο γύρω της.

Το εκπληκτικό σώμα του έργου του 71χρονου αρχιτέκτονα αποδεικνύει τον σεβασμό που τρέφει στο περιβάλλον και στην κουλτούρα τού εκάστοτε τόπου, συνδυάζοντας την υψηλή αισθητική και τη λειτουργικότητα. «Σκέφτεται τοπικά και χτίζει παγκόσμια», έχουν πει γι’ αυτόν. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η δουλειά του έχει φανατικούς θαυμαστές σε όλο τον κόσμο.

Ο 71χρονος αρχιτέκτονας έξω από το κτήριο, στα εγκαίνιά του τον περασμένο Σεπτέμβριο

Τον περασμένο Σεπτέμβριο «άνοιξε» για το κοινό στην Καλιφόρνια το νέο κτήριο της Ακαδημίας Επιστημών, ίσως ένα από τα πιο… πράσινα κτήρια στον κόσμο. Οι κριτικοί δεν ήταν καθόλου φειδωλοί. «Περιβαλλοντικό θαύμα», «δεύτερη φύση» ήταν μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς τους. Γιατί ο Πιάνο επέλεξε το κτήριο, που στεγάζει κροκόδειλους, πιγκουίνους και εκατομμύρια ακόμη είδη της πανίδας, να είναι αόρατο. Είναι δυνατόν; Ναι. Δημιουργώντας μία πολύ λεπτή οροφή επιτρέπει στο κτήριο όχι μόνο να «συνομιλεί» με τη φύση του πάρκου που το αγκαλιάζει, αλλά να γίνεται ένα μ’ αυτήν. Ο επισκέπτης απ’ όποια γωνία κι αν σταθεί έξω από το κτήριο μπορεί να δει μέσα από αυτό την άλλη πλευρά του πάρκου. Κι όταν βρίσκεται μέσα είναι σαν να στέκεται κάτω από τη σκιά ενός δέντρου το καλοκαίρι… Στην οροφή ο Πιάνο με τον βοτανολόγο Φρανκ Αλμέντα φύτεψαν καλιφορνέζικα φυτά, οπότε το κτήριο αναπτύσσεται και μεγαλώνει… Κι επειδή η Καλιφόρνια παρουσιάζει μεγάλη σεισμική δράση, το κτήριο αν ταρακουνηθεί από τα Ρίχτερ θα ανοίξει σαν καρυδότσουφλο αφήνοντας ανέπαφα τα ζωντανά του πλανητάριου.

Πρόσφατα, παρέδωσε και τα νέα γραφεία της εφημερίδας «New York Times». Γεννημένος στη Γένοβα το 1937, σε μια οικογένεια κατασκευαστών, ο Πιάνο έγινε διάσημος τη δεκαετία του ’70 όταν μαζί με τον Ρίτσαρντ Ρότζερς σχεδίασαν το περίφημο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι. Μεταξύ πολλών άλλων έχει υπογράψει την αναγέννηση του παλιού λιμανιού της Γένοβας, την πλατεία Πότσνταμ στο Βερολίνο, τον σταθμό στο διεθνές Αεροδρόμιο Κανσάι στην Οσάκα, το Κέντρο Πολ Κλε στη Βέρνη, την αναδιάρθρωση και επέκταση της βιβλιοθήκης Morgan στη Νέα Υόρκη -την οποία είχε χρηματοδοτήσει και πάλι το Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος»- το Parco della Musica Auditorium στη Ρώμη. Ανάμεσα στις διακρίσεις που έχει λάβει είναι το Αρχιτεκτονικό Βραβείο Pritzker (1998), το Χρυσό Μετάλλιο της Διεθνούς Ενωσης Αρχιτεκτόνων (2002) και το Χρυσό Μετάλλιο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων (2008). *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 09/01/2009

Η Σίλβια Πλαθ και τρεις εγκυμοσύνες

Επιμέλεια: ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Αριστερά: Από τη λονδρέζικη παράσταση των «Τριών γυναικών», που γράφτηκαν το 1962 ειδικά για το ραδιόφωνο Πάνω: Η Σίλβια Πλαθ το 1962, στο Ντέβον με ένα από τα δύο παιδιά της

Ποιήτρια, μυθιστοριογράφος, σύντροφος του Τεντ Χιουζ και τραγική αυτόχειρας. Στις βασικές ιδιότητες που ανακαλεί άμεσα το όνομα της Σίλβια Πλαθ (1932-1963) ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Σόου προσθέτει αυτές τις μέρες στο Λονδίνο και ακόμη μία: την ελάχιστα γνωστή τής δραματουργού. Το μοναδικό και σχεδόν ξεχασμένο, έμμετρο θεατρικό της έργο «Τρεις γυναίκες» έκανε πρεμιέρα στο Jermyn Street Theatre, όπου θα παρουσιάζεται μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου. Πρώτη φορά ανεβαίνει στη σκηνή.

Γράφτηκε το 1962, δύο χρόνια μετά την πρώτη πρώτη της ποιητική συλλογή, τον «Κολοσσό», και ένα χρόνο πριν από το περίφημο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Γυάλινος Κώδων». Και μεταδόθηκε μία και μοναδική φορά από το BBC. Ηταν, δηλαδή, γραμμένο ειδικά για το ραδιόφωνο. Οι τρεις ηρωίδες δεν είχαν ονόματα, είχαν όμως «ευδιάκριτα χαρακτηριστικά». Αργότερα, καθώς παρέμενε ανέκδοτο, συμπεριελήφθη στην ποιητική συλλογή «Winter Trees», που κυκλοφόρησε επτά χρόνια μετά την αυτοκτονία της Πλαθ.

Το θεατρικό θίγει θέματα όπως η μητρότητα, η εγκυμοσύνη, ο τοκετός, η αποβολή, η υιοθεσία και άλλα που αφορούν την έκσταση και τον τρόμο της γέννησης. Η Πλαθ τα επεξεργάστηκε κι αργότερα στο κατ’ εξοχήν ποιητικό της αριστούργημα «Αριέλ». Αυτή ακριβώς η θεματολογία του έκανε την Τζόις Κάρολ Οουτς όταν το διάβασε να ανακηρύξει τη συγγραφέα τους «βασίλισσα της θλίψης, εκπρόσωπο του πιο ιδιωτικού, πιο απελπιστικού εφιάλτη μας».

Ο Ρόμπερτ Σόου διαπραγματευόταν εδώ και δύο χρόνια με τους κληρονόμους της Πλαθ και με τον εκδοτικό οίκο των Faber&Faber τα δικαιώματα του έργου. Τα κατάφερε μετατρέποντας τις 12 ποιητικές σελίδες του σε μια παράσταση που διαρκεί περί τη μία ώρα.

Το κάστινγκ ήταν ακόμη μία δύσκολη διαδικασία για τον σκηνοθέτη. Ελαβε 1.700 αιτήσεις και κατέληξε σε τρεις Λονδρέζες ηθοποιούς. Η Ελίζαμπεθ Ντολ είναι η «Πρώτη Φωνή», μια γυναίκα που γεννάει κανονικά σε μαιευτήριο και επιστρέφει με το μωρό της σπίτι. Η Τίλι Φόρτσουν είναι η «Δεύτερη Φωνή», μια γραμματέας που αποβάλλει – όχι για πρώτη φορά. Η Λάρα Λέμον είναι η «Τρίτη Φωνή», μια φοιτήτρια που βιώνει μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και δίνει το μωρό της για υιοθεσία.

Αν και ο σκηνοθέτης διατηρεί τις επιφυλάξεις του ως προς το αν το έργο είναι αυτοβιογραφικό, υπενθυμίζει ότι η Πλαθ είχε γεννήσει την κόρη της Φρίντα τον Απρίλιο του 1960, είχε μια αποβολή τον Φεβρουάριο του 1961 και τον Ιανουάριο του 1962 έφερε στον κόσμο τον γιο της, Νίκολας.

Πρόκειται τότε για «γυναικείο» έργο; Ο Σόου το αρνείται κατηγορηματικά. «Εχει», λέει στον «Γκάρντιαν», «ένα είδος παγκοσμιότητας. Εκφράζει την εσωτερική ζωή κάθε ανθρώπου με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 09/01/2009

Τα θέατρα απογειώθηκαν μετά τα Χριστούγεννα

Του Δημητρη Ρηγοπουλου, Η Καθημερινή, Παρασκευή, 9 Iανoυαρίου 2009

Οσο σκοτεινή και δυσοίωνη ξεκίνησε η εορταστική περίοδος για τα θέατρα της Αθήνας, τόσο θεαματικός αποδείχθηκε ο τελικός απολογισμός, την επομένη των Φώτων. Η προσέλευση του κοινού στις μεγάλες σκηνές του κέντρου αλλά και σε περισσότερο εναλλακτικές παραστάσεις ξεπέρασε τις προσδοκίες, επιφυλάσσοντας εκπλήξεις.

Στο Εθνικό Θέατρο δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν έβαλαν κάτω τους αριθμούς εισιτηρίων των φετινών και των περσινών Χριστουγέννων. Το «δύσκολο» 2008 «έβαλε κάτω» το 2007, διασκεδάζοντας τους δικαιολογημένους φόβους στον απόηχο των μεγάλων επεισοδίων του περασμένου Δεκεμβρίου. Ποιος να τους το έλεγε, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, όταν το ταμείο του «Ρεξ», το βασικό σημείο πώλησης εισιτηρίων του Εθνικού Θεάτρου στο κέντρο της Αθήνας, τυλιγόταν στις φλόγες. Για λίγες ημέρες τέθηκε εκτός λειτουργίας, ενώ ολόκληρη την εβδομάδα της μεγάλης αναταραχής ακυρώθηκαν όλες οι επισκέψεις των σχολείων στις παιδικές παραγωγές. Η πληρότητα απογειώθηκε μόλις μπήκαμε στην εβδομάδα των Χριστουγέννων και η κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας ομαλοποιήθηκε. Στην κορυφή βρέθηκε «Το ξύπνημα της Ανοιξης» με 100% πληρότητα και ακολούθησαν: «Το ημέρωμα της στρίγκλας» (94%), ο «Ρομπέρτο Τσούκο» (92%), η «Καλή Οικογένεια» (89%) και ο «Βόλφγκανγκ» (71%). Πολύ καλά πήγαν και τα παιδικά προγράμματα που την περίοδο των εορτών λειτουργούν χωρίς τις προγραμματισμένες επισκέψεις των σχολείων. Η «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» έφτασε το 93% ενώ στον σαββατιάτικο «Καραγκιόζη» δεν έπεφτε καρφίτσα (100%).

Για το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» τα προβλήματα εξαντλήθηκαν την εβδομάδα των ταραχών. Η πτώση υπολογίζεται στο 30%. «Το ίδιο το κοινό δεν κατάλαβε τίποτα», θυμάται ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ιδρυτής του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου». Και συμπληρώνει: «Εμείς όμως μπορούσαμε να δούμε αλλιώς την κατάσταση, γιατί βλέπαμε τη μείωση στις λίστες αναμονής. Από τα 25 και τα 30 άτομα στη λίστα αναμονής στο έργο του Αρκά πέσαμε εκείνες τις ημέρες στα πέντε». Χθες στο ίδιο έργο ήταν γραμμένοι 20 υποψήφιοι θεατές. Ο ίδιος δεν ακούει τις σειρήνες της κρίσης. «Τα πράγματα που είναι καλά θα πάνε καλά», πιστεύει. «Το ξέρω κι από μας, μια παράσταση που δεν είναι καλή δεν πρόκειται να δουλέψει ακόμα κι αν από πίσω υπάρχει ένα καλό θέατρο ή οτιδήποτε».

Βαρόμετρο για την κίνηση στα εμπορικά θέατρα αποτελεί η «Ελληνική Θεαμάτων» με εννέα θέατρα υπό τον έλεγχό της. Η «Μήδεια» στο Παλλάς, οι «Ηρωες» στο «Μικρό Παλλάς», το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» στο «Δημήτρης Χορν», οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» στο Λαμπέτη, οι «Δύο τρελοί-τρελοί παραγωγοί» στο «Αλίκη», οι «Οκτώ γυναίκες» στο Πειραιώς 260 και το «Σεσουάρ για δολοφόνους» στο «Αποθήκη» ήταν sold out όλες τις ημέρες των γιορτών. «Υστερα από τόσες ημέρες με το κέντρο κλειστό, το διάστημα ανάμεσα στα Χριστούγεννα και τα Φώτα ο κόσμος κατέβηκε μαζικά στο κέντρο και εκτόνωσε σε μικρό διάστημα την ανάγκη του να διασκεδάσει», υποστηρίζει η υπεύθυνη της Διεύθυνσης Επικοινωνίας και Προβολής της «Ελληνικής Θεαμάτων», Αργυρώ Μποζώνη. Μοιραία οι ανησυχίες για την οικονομική κρίση πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. «Νομίζω πως αυτό το θέμα θα μας απασχολήσει τώρα, με το τέλος της εορταστικής περιόδου. Ολοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι η συνέχεια μέσα στο 2009 θα είναι ανάλογη».

Ολος ο Χάρολντ Πίντερ σε μια παράσταση


Ηθοποιοί της πολιτικής θεατρικής ομάδας Βelarus Free Τheatre σε σκηνή από το έργο «Βeing Ηarold Ρinter» που παρουσιάζεται στο Σίδνεϊ (ΕΡΑ/JΑCΚ ΑΤLΕΥ ΑUSΤRΑLΙΑ ΑΝD ΝΕW ΖΕΑLΑΝD ΟUΤ)

«Για ορισμένους βρετανούς καλλιτέχνες το πολιτικό θέατρο είναι επιλογή.Για τα μέλη της ομάδας Βelarus Free Τheatre είναι αναγκαιότητα» γράφει ο κριτικός του «Guardian». Το νέο έργο της θεατρικής ομάδας, το οποίο προς το παρόν παρουσιάζεται στο θέατρο της οδού Βelvoir στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, έχει τίτλο «Βeing Ηarold Ρinter». Οι ηθοποιοί δίνουν τη δική τους εκδοχή για το πώς θα πρέπει να είναι το… «Να είσαι ο Χάρολντ Πίντερ» μέσα από ένα κολλάζ εντυπωσιακών εικόνων από έργα του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα που πέθανε πρόσφατα, αλλά και αποσπάσματα από τον ευχαριστήριο λόγο του για το Νομπέλ Λογοτεχνίας. [πρόσωπα & ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ, Επιμέλεια: ΑNNAΒΛΑΒΙΑΝΟΥ | Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009]

Φεστιβάλ νέων θεατρικών σχημάτων στη Θεσσαλονίκη

ΟΜΑΔΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΟΥΓΚΑ ΚΛΑΡΑ

φεστιβάλ νέων θεατρικών σχημάτων

«μικρό φεστιβάλ 2»

27 Απριλίου – 17 Μαΐου 2009

Θεσσαλονίκη


Η Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα διοργανώνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το «μικρό φεστιβάλ», μία συνάντηση νέων θεατρικών σχημάτων. Το «μικρό φεστιβάλ» πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2008 στη Θεσσαλονίκη με πρωτοβουλία της Ούγκα Κλάρα.

Η πρώτη διοργάνωση υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχημένη με μεγάλη εκδήλωση ενδιαφέροντος από πλευράς συμμετοχών και με θερμή ανταπόκριση από το κοινό της Θεσσαλονίκης, Φέτος, η Ούγκα Κλάρα διοργανώνει το «μικρό φεστιβάλ 2», με στόχο και πάλι να δοθεί η δυνατότητα σε νέα θεατρικά σχήματα από ολόκληρη τη χώρα να παρουσιάσουν τις θεατρικές τους δημιουργίες στο κοινό της Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο μιας οργανωμένης συνάντησης ομάδων και προσκαλεί όλες τις ομάδες που θα ήθελαν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους να καταθέσουν τις αιτήσεις τους μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου 2009. Το «μικρό φεστιβάλ» θα παρέχει σε όλες τις ομάδες που θα συμμετέχουν:

Ι) Το Χώρο Τέχνης «3ος όροφος» για δύο παραστάσεις με όλο του τον εξοπλισμό.

ΙΙ) Τα έξοδα μεταφοράς και διαμονής, για τρεις (3) ημέρες, μέχρι το ποσό των € 700,00 για κάθε θίασο.

ΙΙΙ) Γραμματειακή και φροντιστηριακή υποστήριξη κατά τη διάρκεια των παραστάσεων.


Σε ποιους απευθύνεται

Ομάδες ή θεατρικές εταιρίες που έχουν ως καλλιτεχνική τους βάση πόλεις εκτός της Θεσσαλονίκης. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η παράσταση που προτείνεται να μην έχει παρουσιαστεί προηγουμένως στο κοινό της Θεσσαλονίκης.

Δομή

Στις 21 ημέρες του «μικρού φεστιβάλ» θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους έξι (6) θεατρικά σχήματα. Μεταξύ των παραστάσεων θα υπάρχουν εμβόλιμες ομιλίες, δράσεις και σεμινάρια που σκοπό έχουν να βοηθήσουν όσους τα παρακολουθήσουν να εκτιμήσουν τις νέες τάσεις που αναπτύσσονται όσον αφορά το θέατρο από νεόκοπες θεατρικές ομάδες στη χώρα μας.

Διάρκεια: 27 Απριλίου – 17 Μαΐου 2009

Τόπος: Χώρος τέχνης 3ος όροφος, Θεσσαλονίκη

Αριθμός παραστάσεων

Συνολικά θα φιλοξενηθούν έξι (6) θίασοι, οι οποίοι θα πραγματοποιήσουν από 2 παραστάσεις.

Αιτήσεις

Οι ενδιαφερόμενες ομάδες μπορούν να βρουν την αίτηση στην ιστοσελίδα της Ομάδας Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα, στη διεύθυνση: http://www.ougaklara.gr/?cat=6

Βασικές ημερομηνίες

Υποβολή αιτήσεων: 3 Δεκεμβρίου 2008 – 6 Φεβρουαρίου 2009

Επιστολές απάντησης: 12 – 20 Φεβρουαρίου 2009

Χρόνος διεξαγωγής: 27 Απριλίου – 17 Μαΐου 2009