Daily Archives: 19 Δεκέμβριος, 2008

«Λάσπη» στο θέατρο της «Οδού Κεφαλληνίας»

«Λάσπη» στο θατρο της «Οδού Κεφαλληνίας»
ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 18/12/2008, Του Γιώργου Βαϊλάκη

Το έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «Η Λάσπη» παρουσιάζει, από την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου, στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου της «Οδού Κεφαλληνίας», η θεατρική εταιρεία «Πράξη» (Μπέττυ Αρβανίτη).

Ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης είναι χωρίς αμφιβολία ένας από τους πλέον σημαντικούς νεοέλληνες λογοτέχνες. Εχει δώσει μερικά πραγματικά εξαιρετικά δείγματα γραφής τόσο στην πεζογραφία -«Οι Τέσσερις Τοίχοι», «Ο Φιλοξενούμενος», «Φυσικές Ιστορίες»- όσο και στο θέατρο: «Η Μεταμφίεση», «Λα Πουπέ».

Μέσα από τη «Λάσπη» δημιουργεί μία ιστορία όχι μόνο απόλυτα ρεαλιστική, αλλά και -ταυτόχρονα- εξωφρενικά παράλογη, με σασπένς, συνεχείς ανατροπές, αιχμηρό διάλογο και ένα ανελέητο, καυστικό χιούμορ. Η υπόθεση του έργου αφορά σε μια γυναίκα η οποία «δραπετεύει» από τη μεγαλοαστική, τακτοποιημένη ζωή της για να μετακομίσει σε ένα απομονωμένο σπίτι -ένα ξεχασμένο, όπως αρχικά νόμιζε, κληροδότημα της θείας της.

  • Εισβολή

Ο αιφνιδιασμός της, όμως, είναι τεράστιος όταν ανακαλύπτει ότι στο σπίτι της έχει εισβάλει και κατοικεί εδώ και καιρό ένα νεαρό ζευγάρι με τρία παιδιά, με τη σιωπηλή μάλιστα συνενοχή ολόκληρου του χωριού. Κάπως έτσι το -κατά άλλα- ειδυλλιακό καταφύγιο θα μετατραπεί από τη μια στιγμή στην άλλη σε έναν άνευ όρων εφιάλτη και η επερχόμενη μάχη για τη διεκδίκησή του θα αποδειχτεί σκληρή, αδυσώπητη και οδυνηρή για όλους.

Οι τρεις, λοιπόν, ήρωες υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τη «φωλιά» τους, τον χώρο τους, ματώνουν και ματώνονται, αναμετρώνται με το σκοτεινό παρελθόν του σπιτιού, γλιστρούν σε επικίνδυνα σκοτεινά παιχνίδια εξουσίας και υποταγής, γεύονται απαγορευμένους καρπούς και δοκιμάζουν εν τέλει τα όρια και τις αντοχές τους.

Παίζουν οι Μαρία Καλλιμάνη, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Δημήτρης Ξανθόπουλος. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Λίλλυ Μελεμέ, τα σκηνικά-κοστούμια είναι της Ελένης Μανωλοπούλου, η μουσική είναι του Σταύρου Γασπαράτου, τους φωτισμούς επιμελείται ο Αλέκος Αναστασίου, ενώ βοηθός σκηνοθέτη είναι η Δώρα Νικολάου.

Παλεύοντας για λίγη συντροφικότητα

«Ευγενείς Αποδράσεις» από το Χοροθέατρο Νταλίκα στο «Δίπυλον», Παρασκευή με ΚυριακήΤης

Κατερινας Βουσουρα, Η Καθημερινή, 19/12/2008

Τον γνώριμο θόρυβο ενός πολυσύχναστου δρόμου, με αυτοκίνητα, τρυπάνια και φωνές, υποδέχεται το κοινό, καθώς δυο άστεγοι σέρνονται στη σκηνή. Πάνω σε ένα γυμνό σκηνικό, με έναν κάδο απορριμμάτων και λίγα κουρέλια, οι δυο άνθρωποι σταδιακά ξεπερνούν την αρχική τους καχυποψία, ρίχνουν τις άμυνές τους και ενδίδουν στην ανάγκη τους για ανθρώπινη επαφή.

Η παράσταση «Ευγενείς Αποδράσεις» του Χοροθεάτρου Νταλίκα, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Χορού του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων, τον Ιούνιο, ανέβηκε στο Θέατρο Δίπυλον την προηγούμενη εβδομάδα και παίζεται ξανά Παρασκευή με Κυριακή. Η χορογραφία είναι της Βάσως Γιαννακοπούλου και της Φαίδρας Φουρούλη, οι οποίες και χορεύουν.

  • Ανθρώπινη επικοινωνία

Από τη διστακτικότητα και την περιέργεια που νιώθουν δύο άνθρωποι όταν πρωτογνωρίζονται, οι κινήσεις των δύο χορευτριών περνούν σιγά σιγά στην οικειότητα. Με προσεκτικά σχεδιασμένες κινήσεις και ένα έξυπνο παιχνίδι φωτός και σκιάς, όπου η μία χορεύτρια μοιάζει με ακέφαλο σώμα που προσπαθεί να βρει τον δρόμο του, η χορογραφία ξεδιπλώνει τη διαδικασία της ανθρώπινης επικοινωνίας. Η πραγματικότητα μπλέκεται με την επιθυμία και οι δύο χορεύτριες αλληλοσυμπληρώνονται, μοιάζοντας ανίκανες να σταθούν η κάθε μία μόνη της.

«Μας ενδιέφερε η συμπληρωματική σχέση, η ανάγκη μας να μοιραζόμαστε συναισθήματα και εμπειρίες», λέει η Γιαννακοπούλου. «Οι άστεγοι είναι σύμβολα μιας κατάστασης που βιώνουμε όλοι, το έργο δεν είναι ντοκιμαντέρ για αυτούς. Ολοι μας έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Οι άστεγοι προέκυψαν στις πρόβες γιατί βιώνουν πιο έντονα τη μοναξιά, ή απλώς μέσω εκείνων η μοναξιά είναι πιο ορατή σε εμάς τους υπόλοιπους».

«Εμείς προβάλλουμε την ανάγκη για συντροφικότητα. Στον δυτικό κόσμο κρίνουμε τη ζωή με επιτυχίες και αποτυχίες. Υπάρχει πολύς ανταγωνισμός και η αυτάρκεια παρουσιάζεται ως η ύψιστη αρετή. Η ανάγκη μας για συντροφικότητα και αγάπη θεωρείται ένδειξη αδυναμίας».

Οι «Ευγενείς Αποδράσεις» θα ταξιδέψουν στην Ελλάδα μέσα στο 2009, ξεκινώντας από την Καβάλα τον Απρίλιο. Η ομάδα βρίσκεται, επίσης, σε επαφή με κάποια φεστιβάλ στο εξωτερικό.

Τα σχέδια για το μέλλον όμως δεν εξαντλούνται εκεί: αυτή την εποχή το Χοροθέατρο Νταλίκα συνεργάζεται με τον Ted Stoffer, χορογράφο της βελγικής κολεκτίβας Les Ballets C de la B, ο οποίος και ετοιμάζεται να παρουσιάσει τη δουλειά του στο θέατρο Παλλάς τον Μάιο. «Θα μας χορογραφήσει. Ψάχνουμε ακόμα για σπόνσορες, οπότε δεν νομίζω ότι αυτό το πρότζεκτ θα παρουσιαστεί πριν από το 2010».

Info Χοροθέατρο Νταλίκα, «Ευγενείς Αποδράσεις». Δίπυλον, Καλογήρου Σαμουήλ 2, Ψυρρή.

Πίσω από την κρίση στο «Θέατρο Τέχνης»

Δύσκολη μοιάζει η κατάσταση που δημιουργείται στο Θέατρο Tέχνης με το καινούργιο Δ.Σ., το οποίο έχει να αντιμετωπίσει τον θόρυβο από την αποχώρηση δύο ιστορικών στελεχών. Της Μάγιας Λυμπεροπούλου και της Ρένης Πιττακή, τις οποίες βέβαια κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει ότι αδιαφορούν για το θέατρο, στο οποίο έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και ταυτίστηκαν με τον Κάρολο Κουν.

«Εγινα εταίρος της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου κατόπιν προτάσεως της Ρένης Πιττακή το φθινόπωρο του 2006, για να προσπαθήσω εκ των έσω και από κοινού να συμβάλλω, ώστε το Θέατρο Τέχνης να αποσπασθεί από την ακινησία στην οποία είχε καθηλωθεί και να πάψει να είναι “ένα θέατρο σαν όλα τα άλλα”.

Η αποτελεσματικότητα της “θεραπείας” εξαρτάται ωστόσο από την ικανότητα της “διάγνωσης”…», σημειώνει η Μ. Λυμπεροπούλου. Αντ’ αυτής υπήρξε: «μια συστηματική και συχνά κουτοπόνηρη παράκαμψη οποιασδήποτε όχι μόνο εις βάθος συζήτησης, αλλά ακόμα και προσωπικής επαφής – εκτός από τις ελάχιστες φορές που μόνη μου επεδίωξα. Oτιδήποτε διατυπώθηκε ως προβληματισμός, είτε προφορικά είτε υπό μορφήν προσωπικών επιστολών προς το Δ.Σ. (Φεβρουάριος 2007) ουδέποτε συζητήθηκε σοβαρά και υπεύθυνα. Διότι οι έως σήμερα 3 συνελεύσεις μέσα σε δύο χρόνια δεν συνιστούν σοβαρή αντιμετώπιση του προβλήματος…».

Κάνει λόγο όμως και για μια επιστολή (τη δεύτερη, όπως σημειώνει) την οποία υπέγραφε ο τότε πρόεδρος Πάνος Σακελλαριάδης και το Δ.Σ. (τον περασμένο Ιούνιο), αλλά και 11 μέλη της Εταιρείας, η οποία «αγνοήθηκε με πρωτοφανή αγένεια και αντιδημοκρατική δεοντολογία. Αγένεια κυρίως προς το πρόσωπο του Βίκτωρα Μελά, επιτίμου προέδρου της Εταιρείας και συνοδοιπόρου επί μακρόν μαζί με τον Γιώργο Σαρρή και τον Πάρι Τακόπουλο, του Κ. Κουν».

Είναι πολλά ακόμη αυτά που περιγράφει η Μάγια Λυμπεροπούλου, όπως άλλωστε και η Ρένη Πιττακή, δίνοντας την εντύπωση ότι το Θέατρο Τέχνης καιρό τώρα μοιάζει με καζάνι που βράζει.

«Είναι γνωστό ότι όλο αυτό το διάστημα μετά τον θάνατο του Γ. Λαζάνη κάποιοι από μας είχαμε θέσει επίμονα το ζήτημα της καλλιτεχνικής ταυτότητας, της φυσιογνωμίας και του προσανατολισμού του Θεάτρου Τέχνης για το αύριο. Είχαμε διατυπώσει, κατόπιν προτροπής του Δ.Σ., σκέψεις και προτάσεις, είχαμε ακόμη αναφερθεί και σε ονομαστικές λύσεις. Το Δ.Σ. υποτίθεται ότι συζήτησε, ενώ επί της ουσίας παρέκαμψε και αγνόησε όλον τον σχετικό προβληματισμό. Αντί γι’ αυτό επιδόθηκε στην κατασκευή ενός δήθεν νέου καταστατικού, για να “προικοδοτήσει” την Εταιρεία με τη θέση ενός “Διευθυντή” σε… κενό αέρος».

«Σαν όλα τα άλλα»

Η γνωστή ηθοποιός σημειώνει ότι δεν έγινε συζήτηση για το ζητούμενο, δηλαδή το αυριανό πρόσωπο του Θεάτρου Τέχνης, και κατηγορεί το Δ.Σ. ότι με «επιδέξιες» ισορροπίες και «ευφυείς» συσχετισμούς στο εσωτερικό του μπορούσε πλέον να αναλάβει δράση. «Δράση όμως προς τι; Προς διαχείριση ενός θεάτρου σαν όλα τα άλλα ή μήπως προς δικαίωση της μεταφυσικής/συναισθηματικής θεωρίας περί “επιστροφής των παλιών στελεχών-μαθητών του Κουν” στη βιτρίνα, είτε με την ιδιότητα του καλλιτέχνη είτε με τον μανδύα του διοικητικού παράγοντα ή και με τα δύο». Υπενθυμίζει ότι σε λίγο καιρό συμπληρώνονται 22 χρόνια από τον θάνατο του Κουν και πως δεν μπορούν να έχουν πια θέση δράσης «οι εξορκισμοί και τα υποκατάστατα».

Υπογραμμίζει, τέλος, ότι η αστική μη κερδοσκοπική «Ελληνική Εταιρεία Θεάτρου» δημιουργήθηκε πριν από 40 χρόνια χάριν του Θεάτρου Tέχνης, «ενώ σήμερα, αντίστροφα, το Θ. Τέχνης φαίνεται να υπάρχει δυστυχώς όσο και όπως υπάρχει χάριν της εταιρείας αυτής».

Απόψε τα εγκαίνια στο όραμα του Νίκου Κούρκουλου

kourkoulos215Tιμητική πλακέτα στη μνήμη του Νίκου Κούρκουλου για την προσφορά του στην Τέχνη και το Εθνικό Θέατρο θα παραδώσει σήμερα ο υπουργός Πολιτισμού στην κυρία Μαριάννα Λάτση, με αφορμή τα επίσημα εγκαίνια της Νέας Σκηνής, που υπήρξε όραμα του Νίκου Κούρκουλου. Στη συνέχεια ο κ. Λιάπης θα παρακολουθήσει στη Νέα Σκηνή την επίσημη πρεμιέρα του «Ρομπέρτο Τσούκο» σε σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου.

Ο Λάκης βυθίζεται στο χείμαρρο των καιρών

Ο Λάκης βυθίζεται στο χείμαρρο των καιρών

Δεν είναι εύκολο στοίχημα, μοιάζει όμως. Η δυσκολία βρίσκεται στο εξής: ο Λάκης, που με έναν ιδιαίτερο τρόπο έχει μπει μέσα στο σπίτι των περισσότερων Ελλήνων, καλείται να ξαναγεμίσει ένα θέατρο. Οσο κι αν βοηθάει η αναγνωρισιμότητα, τα θέατρα δεν γεμίζουν με το πάτημα ενός κουμπιού. Κι ο θεατής που θα πάει να πληρώσει εισιτήριο για να δει τον Λαζόπουλο έχει υψηλότερες απαιτήσεις από αυτό που του χαρίζει δωρεάν το «Αλ Τσαντίρι». Ο ίδιος το ξέρει καλά. Ακόμα κι αν δεν είσαι φαν του, δεν φεύγεις από τον «Βιοπαλαιστή στη Στέγη» μετανιώνοντας ότι έχασες το χρόνο σου ή τα λεφτά σου.

Το project «πάμε θέατρο» διαφέρει από το project «πάμε “Θέατρον”». Σε κερδίζει πριν ακόμα μπεις μέσα αυτός ο ολοκαίνουργιος χώρος, που βρίσκεται στον «Ελληνικό Κόσμο». Εύκολη πρόσβαση, οργάνωση, δωρεάν υπόγειο πάρκινγκ για όλους. Ενας χώρος υψηλών προδιαγραφών, καθαρός, ανοιχτός, άνετος, με αισθητική, ζεστός και φιλικός.

Η αίθουσα «Αντιγόνη», όπου παίζεται ο «Βιοπαλαιστής στη στέγη», είναι γεμάτη. Δεν υπάρχει μέσος όρος ηλικίας. Στις πρώτες σειρές η νεολαία (υπάρχει φοιτητικό εισιτήριο και γίνονται δεκτές οι ατέλειες από φοιτητές δραματικών σχολών, φαινόμενο που σχεδόν έχει καταργηθεί). Στις πίσω σειρές η νεολαία με τα άσπρα μαλλιά. Από τα θεωρεία μέχρι την πρώτη σειρά τα μάτια είναι καρφωμένα στη σκηνή. Η παράσταση έχει μόλις ξεκινήσει…

Πάνω σε μια σκεπή ο Οδυσσέας ξεκινάει το ταξίδι στο παρελθόν του, στους ανθρώπους της ζωής του, στη γυναίκα του, τη Χρυσούλα (Χρύσα Ρώπα – η καλύτερη στιγμή της είναι η εξομολόγηση στο Ιντερνετ), την πεθερά του (Μαρία Διακοπαναγιώτου – την οποία στο έργο λήστεψε όταν ήταν νέος), το γιο του (Αντρέα Φυλακτού – ο οποίος τον εξιλεώνει στο τέλος), την «Ελληνίδα μάνα» του, τον προσωπικό του άγγελο και όσες ακόμα ψυχές και τόπους κουβαλά από το 1960 μέχρι σήμερα.

Βυθίζεται στο χείμαρρο των καιρών. Μεταφέρει τις εμπειρίες του λέξη-λέξη και εδώ συνένοχα είναι τα σκηνικά, τα οποία μετακινούνται σε μια περιστρεφόμενη σκηνή: αλλάζουν συνεχώς, βγαίνουν από το εσωτερικό τους, ξαναμπαίνουν, βρίσκουν τη θέση τους, αντικαθίστανται, φεύγουν, ξαναέρχονται, βουλιάζουν, υπερυψώνονται – ακολουθούν ακριβώς την πορεία των πρωταγωνιστών. Ο Γιώργος Γαβαλάς έκανε υπέροχη δουλειά, που βγαίνει προς τα έξω, όπως οφείλει: δεν σκεπάζει και δεν καταπλακώνει το έργο.

Κι αυτό ακόμα και με ένα ευφυέστατο κείμενο που τρέχει σαν νερό (μερικές ατάκες προκαλούν από μειδίαμα μέχρι δυνατό γέλιο ακόμα και στους αρνητικά προκατειλημμένους), ακόμα και με τα τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη (το «Oταν έχω εσένα» σου κολλάει φεύγοντας), ακόμα και με τη δύναμη των βγαλμένων από τη ζωή (οι περισσότεροι αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους στους ρόλους) θα μπορούσε να είχε συμβεί.

ΤΖΑΒΕΛΛΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή, 19.12.08

Ελένη Ράντου: «Αναζητούμε όλοι έναν βροχοποιό»

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
«Κολλημένη» στους τηλεοπτικούς δέκτες του σπιτιού της ήταν η Ελένη Ράντου όταν τηλεφωνηθήκαμε. Παρακολουθούσε, όπως οι περισσότεροι Ελληνες, τους εξεγερμένους νέους στη φλεγόμενη Αθήνα. Είχε μεγάλη αγωνία. Στις 3 τα ξημερώματα σκόπευε να περάσει απ’ το θέατρο «Διάνα» στην Ιπποκράτους, τη θεατρική στέγη της τα τελευταία εννέα χρόνια, να δει αν υπέστη φθορές από «σκάγια» της Πανεπιστημίου.

Ολος ο θίασος του «Βροχοποιού» σε παράταξη: Νεκτάριος Λουκιανός (αριστερά), Ορφέας Αυγουστίδης, Αγγελική Παπαθεμελή, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Ερρίκος Λίτσης, Αλέξανδρος Παρίσης, Μιχάλης Ιατρόπουλος

Το παράδοξο είναι ότι η Ράντου για πρώτη χρονιά αποφάσισε να περιοριστεί στον ρόλο παραγωγού και μεταφραστή. Με άλλα λόγια, μην περιμένετε να τη δείτε πρωταγωνίστρια στον «Βροχοποιό» του Ρίτσαρντ Νας, που παρουσιάζεται (στο «Διάνα»), σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στον ομώνυμο ρόλο.

  • Η υπερκόπωση φταίει; Ή η τηλεόραση που αποφασίσατε να κάνετε;

«Κάνοντας και θέατρο και σινεμά έπαθα ταυτοχρόνως… κλειστοφοβία και αγοραφοβία. Δεν είχα τα φυσικά κουράγια να ανεβώ ξανά στη σκηνή. Θα ήταν κοροϊδία αν έκανα θέατρο κουρασμένη. Γιατί συνήθως δίνω και τα σώβρακά μου. Ετσι θα μου δοθεί όμως κι εμένα η ευκαιρία να πεθυμήσω αυτό που αγαπάω».

  • Γιατί διαλέξατε να μεταφράσετε τον «Βροχοποιό», ένα έργο του ’50;

«Γιατί μιλάει για την ξηρασία. Για εποχές που όλα ξηραίνονται και συναισθηματικά κι εσύ προτείνεις, χωρίς μηδενισμό, την ελπίδα. Το έργο παλεύει να είναι ελπιδοφόρο. Σε μια περιοχή άνυδρη εμφανίζεται κάποιος που τάζει ότι μπορεί να φέρει τη βροχή. Η απελπισία των κατοίκων μού θύμησε την απελπισμένη εποχή μας και ο «Βροχοποιός» τούς τσαρλατάνους πολιτικούς μας και τον Ομπάμα».

«Στο θέατρο μπορείς να δώσεις κάτι στον θεατή που ασφυκτιά, ώστε να ξεφεύγει το μυαλό του απ’ όσα ζει»
  • Ο Ομπάμα πώς «κολλάει» με τον «Βροχοποιό» και τους τσαρλατάνους;

«Του έχουν φορτώσει τόση ελπίδα, που ακόμα και τις καλύτερες προθέσεις να έχει, δύσκολα θα φέρει τις προσδοκίες όλων σε πέρας. Εμείς δεν έχουμε τον δικό μας Ομπάμα, οπότε είμαστε ακόμα πιο απελπισμένοι. Δεν έχουμε πού να εναποθέσουμε τις μεγάλες ελπίδες μας. Γιατί θέλεις και το όνειρο. Ολοι μας αναζητούμε τον βροχοποιό!».

  • Γιατί δεν σκηνοθετήσατε εσείς το έργο;

«Κάποια στιγμή μπορεί να βρω το θάρρος να σκηνοθετήσω κι εγώ, αλλά το κάνουν ήδη όλοι και είναι πολύ«Δώδεκα χρόνια! Είναι μια σχέση μεγάλης συνεννόησης και καλής χημείας. Αυτό στον χώρο μας είναι σπάνιο. Οταν το βρίσκεις, δύσκολα το προσπερνάς».

  • Η Αθήνα κάηκε κι εσείς εν μέσω ενός… πολεμικού, πολωμένου κλίματος, κάνετε μια θεατρική πρεμιέρα. Έχετε σκεφτεί ότι μπορεί στη συγκεκριμένη συγκυρία κι αυτή η παράσταση -κι οποιαδήποτε άλλη- να αφορά πολύ λίγους ανθρώπους;

«Το κατανοώ. Ομως πιστεύω πως με το θέατρο μπορείς να δώσεις κάτι στον θεατή που ασφυκτιά, ώστε να ξεφύγει το μυαλό του από όσα ζει».

  • Πώς σας φαίνονται όσα συνέβησαν την τελευταία βδομάδα;

«Τα βρίσκω πολύ επικίνδυνα. Είναι ακραία η θερμοκρασία, κι άρα εύφλεκτη. Ελλοχεύουν οι κίνδυνοι να χαθεί το δίκιο και να κρυφτεί ο άδικος. Υπάρχει κι ο κίνδυνος ενός ναρκισσισμού της αγανάκτησης. Απ’ την άλλη, ντρέπομαι που βρίσκομαι σπίτι μου και δεν βγαίνω έξω κι εγώ».

  • Σε ποια μεριά αισθάνεστε να ανήκετε;

«Συναισθηματικά και ηθικά είμαι μ’ αυτούς που είναι εγκλωβισμένοι και θέλουν να αντιδράσουν, αλλά δεν μπορούν. Ανήκω σε αυτούς που είναι ανένταχτοι κι άρα πιο δυστυχείς. Κι εγώ θέλω να τα σπάσω, να τα διαλύσω μπας και ξεκινήσει κάτι νέο. Από την άλλη όμως συγκρατείσαι και λες, «Προσοχή! Περίσκεψη!»».

**Ο «Βροχοποιός» ανεβαίνει σε μετάφραση Ελένης Ράντου και σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, με τους Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, Αγγελική Παπαθεμελή, Ορφέα Αυγουστίδη, Ερρίκο Λίτση, Μιχάλη Ιατρόπουλο, Αλέξανδρο Παρίση και Νεκτάριο Λουκιανό.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/12/2008

«Ελένη» γοητευτικά σύγχρονη

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Εργο-κουτί για τη μύηση νεαρών θεατών στην αρχαία τραγωδία με τις κωμικές αποχρώσεις της, η «Ελένη» του Ευριπίδη. Σωστά την επέλεξε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, εγκαινιάζοντας στη Θεσσαλονίκη τη Νεανική Σκηνή του στη Μονή Λαζαριστών.

Ευτύχησε διπλά με τη φρέσκια και παιγνιώδη παράσταση ανάμεσα στο φαινομενικό και το πραγματικό που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Παρασκευόπουλος.

Στην ιδιοφυή ευριπίδεια ανατροπή του μύθου, η ωραία Ελένη δεν έφτασε ποτέ στο Ιλιον φέρνοντας τον καταστροφικό πόλεμο Ελλήνων και Τρώων -ήταν εκεί ένα συννεφένιο ομοίωμά της. Ζει στην Αίγυπτο, δεν απάτησε τον άντρα της Μενέλαο και… πολιορκείται να παντρευτεί τον Θεοκλύμενο.

Σ’ ένα συρματοπλεγμένο Π, που υποδηλώνει τη «χρυσή» αιχμαλωσία της Ελένης, εξελίσσεται η παράσταση. Απολαυστικός ο γυναικείος Χορός εν είδει υπηρετικού προσωπικού με ασπρόρουχα και κουβάδες καθαρισμού να σχολιάζει με αλέγρες φωνές, κινήσεις όλο τσαχπινιά και χάρη (Ελένη Θυμιοπούλου, Εφη Γούση, Αννα Σωτηρούδη, Τσαμπίκα Φεσάκη, Νάντια Δαλκυριάδου, Ιρις Νικολάου, Ζωή Κυριακίδου).

Αισθησιακή, αθώα και καπάτσα, η χυμώδης Ελένη της Αμαλίας Τσεκούρα, είτε με μακριά τουαλέτα, είτε με κολλητό ταγέρ. Αεικίνητος και μαχητικός ο Μενέλαος του Χρίστου Στυλιανού. Δεσποτικός, υπεροπτικός και γκαφατζής με ολίγον… πανκ εμφάνιση ο Θεοκλύμενος του Παύλου Μυρόφτσαλη. Δίκαιη και προφητική η Θεονόη της Μαρίας Καραμήτρη. Στα συν επίσης η λαγαρή μετάφραση (Σοφία Νικολαΐδου), τα αορίστου χρόνου κοστούμια (Σοφία Παπαδοπούλου), η δροσερή κινησιολογία (Κώστας Γεράρδος).

Μια αξιέπαινη παράσταση για μαθητές και νέους, αλλά και για ενήλικες. Κρίμα που το ΚΘΒΕ δεν έχει ούτε μια βραδινή για μεγάλους (μόνο μεσημέρι Κυριακές).

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/12/2008

Ο Δον Κιχώτης… καλπάζει στη σκηνή

Ο κλασικός ήρωας του Θερβάντες αλλά και η «Ζιζέλ» παρουσιάζονται από τη χορογράφο Αλίσια Αλόνσο και το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας

Ανανεώνοντας το γιορτινό ραντεβού με τους φίλους του, το «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» ετοίμασε μια σειρά από ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις, «Δον Κιχώτη» και «Ζιζέλ» από το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας με την υπογραφή της θρυλικής Αλίσια Αλόνσο, το μουσικό θέατρο για παιδιά «Παράξενο δεν είναι» -μια παράσταση που κέρδισε πέρυσι τις καρδιές των μικρών μας φίλων- του Θάνου Μικρούτσικου και της Μαρίας Παπαγιάννη, τη Μαρία Φαραντούρη να ερμηνεύει στο «Σινέ Μαρία» επιτυχίες του παγκόσμιου κινηματογράφου -με αφηγητή τον Γιώργο Χωραφά- και την Αννα Τόμοβα Σίντοφ, από τις μεγαλύτερες φωνές του καιρού μας με μία από τις καλύτερες χορωδίες της Γερμανίας, την Παιδική Χορωδία του Ταϊλτσερ σε μια συναυλία με χριστουγεννιάτικη μουσική και τραγούδια από όλο τον κόσμο.

Μια χορευτική εκδοχή του «Δον Κιχώτη» θα παρουσιάσει το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας

Μια χορευτική εκδοχή του «Δον Κιχώτη» θα παρουσιάσει το Εθνικό Μπαλ�το της Κούβας

Δύο μεγάλα μπαλέτα, δεκατέσσερις παραστάσεις κι ένας θρύλος. Τα φετινά Χριστούγεννα, η Αλίσια Αλόνσο, η «απόλυτη πρίμα μπαλαρίνα» του 20ού αιώνα, αλλά και μια ιδιοφυής χορογράφος παγκοσμίου κύρους, φέρνει στο Μέγαρο δύο αριστουργήματα του ρομαντισμού, τον «Δον Κιχώτη» (από σήμερα μέχρι τα Χριστούγεννα) και τη «Ζιζέλ».

Γνωρίζοντας πόσο βαθιά ριζωμένος είναι ο ιππότης της Λα Μάντσα στην ισπανοκουβανική κουλτούρα, η Αλόνσο επέμεινε ιδιαίτερα στην αυθεντικότητα των παραδοσιακών ισπανικών χορών, από τους οποίους άντλησε την έμπνευσή της για το τρίπρακτο μπαλέτο της.

Η «Ζιζέλ» κατέχει ξεχωριστή θέση στο ρεπερτόριο του Εθνικού Μπαλέτου της Κούβας, αλλά και στην καρδιά της χορογράφου, η οποία, όταν χόρεψε τον ρόλο αυτόν στις Ηνωμένες Πολιτείες, απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές για την εντελώς υπερβατική της ερμηνεία: «Μια ψυχή που χορεύει» έγραψε ο Τύπος. Αυτήν ακριβώς τη διάσταση θέλησε να δώσει στη δική της χορογραφική εκδοχή για το έργο.

Ενα έργο χωρίς «πιστώσεις και χωρίς λογοκρισία, πάντα στο πνεύμα των παιδιών», με παραμύθι, μουσική, τσίρκο, πειρατές ζώα, κακιά μάγισσα, γέροντα σοφό είναι το «Παράξενο δεν είναι;» της Μαρίας Παπαγιάννη, σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου (από αύριο ως το τέλος του χρόνου).

Μουσική και κινηματογράφος, μία ακόμη πρόταση του Μεγάρου για τα Χριστούγεννα, με οικοδέσποινα τη Μαρία Φαραντούρη και ξεναγό-αφηγητή τον Γιώργο Χωραφά με την Ορχήστρα των Χρωμάτων, υπό τον Νίκο Τσούχλο και το συγκρότημα τζαζ-ροκ του Γιώργου Φακανά. Τα τραγούδια προέρχονται από βραβευμένες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Χριστουγεννιάτικη μουσική και τραγούδια από όλο τον κόσμο διαφορετικών συνθετών, εποχών, ύφους και στυλ συνθέτουν το πρόγραμμα των συναυλιών της Χορωδίας Αγοριών Ταϊλτσερ με τη συμμετοχή της Αννας Τόμοβα – Σίντοφ και της Καμεράτας.

«Λιωμένο Βούτυρο» έως τα μέσα Ιανουαρίου

Η Ελενα Μαυρίδου ως Λούλα κέρδισε το Βραβείο Ερμηνείας στα Θεατρικά Βραβεία Κάρολος Κουν, για την ερμηνεία της στο «Λιωμένο Βούτυρο» του Σάκη Σερέφα. Η παράσταση, μετά την περυσινή της επιτυχία, επαναλαμβάνεται και φέτος στο θέατρο «Χώρα» και λόγω απαίτησης των θεατών -που είναι πολλοί- παίρνει παράταση έως τα μέσα Ιανουαρίου. Η Λούλα θέλει να ξεφύγει από τη ζωή της στο χωριό. Νομίζει ότι ο Τάσος θα τη βοηθήσει. Οταν καταλαβαίνει ότι εκείνος δεν μπορεί να κρατήσει την υπόσχεσή του, τον εγκαταλείπει και κυνηγά μόνη της το όνειρό της στη Θεσσαλονίκη. Ο Τάσος την αναζητά, τη θέλει πίσω, όμως η Λούλα έχει πια φύγει… Σκηνοθετεί ο Σίμος Κακάλας. Παίζουν: Ελενα Μαυρίδου, Μανώλης Μαυροματάκης, Θοδωρής Οικονομίδης.

Τιμητική διάκριση στον Ανδρέα Βουτσινά

Τιμητική διάκριση στον Ανδρ�α Βουτσινά

Τον σκηνοθέτη Ανδρέα Βουτσινά τιμά ο Δήμος Θεσσαλονίκης σε σημερινή εκδήλωση στο Βασιλικό Θέατρο, πριν από την έναρξη της παράστασης που έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος, του «Ερρίκου Δ’» του Λουίτζι Πιραντέλο. Ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Βασίλης Γάκης θα του απονείμει τιμητική διάκριση για τη σημαντική προσφορά του στο ελληνικό θέατρο, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και στην πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου ζει και δημιουργεί τα τελευταία χρόνια.