Daily Archives: 18 Δεκέμβριος, 2008

Σεμινάριο zen t’ai chi για ηθοποιούς και χορευτές

Σεμινάριο zen t’ai chi για ηθοποιούς και χορευτές διοργανώνει η ομάδα θεάτρου ars moriendi, με τον Αντώνη Βουζινά. Από Πέμπτη 8/1 μέχρι Δευτέρα 12/1, ώρα 19.00-22.00. Κόστος συμμετοχής: 100 ευρώ. Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής: τηλ. 2310-248588, 6932412121.

Ξενάγηση Λιάπη στη «Νέα Σκηνή – Νίκος Κούρκουλος»

«Το Εθνικό επιστρέφει στη βάση του. Εχει γίνει μια μοναδική εργασία. Υπάρχει ένας υπερσύγχρονος ηλεκτρονικός και μηχανολογικός εξοπλισμός που διευκολύνει και τους εργαζόμενους και τους ηθοποιούς, το σύνολο των ανθρώπων του Εθνικού», δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού, Μιχάλης Λιάπης, ολοκληρώνοντας χθες την ξενάγησή του στη «Νέα Σκηνή – Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου στο κτίριο Τσίλερ.

Ξενάγηση Λιάπη στη «Ν�α Σκηνή - Νίκος Κούρκουλος»

Ο υπουργός εξέφρασε την επιθυμία να γίνουν τα εγκαίνια της Κεντρικής Σκηνής στις 8 Μαρτίου, ημέρα γενεθλίων του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Συνοδευόμενος από τον γενικό γραμματέα Θοδωρή Δραβίλλα, ο κ. Λιάπης περιηγήθηκε στους χώρους της Νέας Σκηνής, στο φουαγιέ και στα καμαρίνια, και ενημερώθηκε πλήρως από τον καλλιτεχνικό διευθυντή Γιάννη Χουβαρδά και την αναπληρωματική καλλιτεχνική διευθύντρια Εφη Θεοδώρου για τις δυνατότητες της Σκηνής, όπου παρουσιάζεται ήδη ο «Ρομπέρτο Τσούκο» του Μπερνάρ – Μαρί Κολτές.

Γιώργος Κιμούλης: Ανθρωπος για όλες τις εποχές

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ

Ο Γιώργος Κιμούλης έχει καταφέρει κάτι σπάνιο στον σπαρασσόμενο από αμφισβητήσεις και έριδες Ελληνικό καλλιτεχνικό μικρόκοσμο: Τη σχεδόν γενική αποδοχή από τους ομότεχνούς του. Γνωρίζοντάς τον από κοντά αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό δεν οφείλεται απλά και μόνο στην υποκριτική και σκηνοθετική του ικανότητα και πορεία εδώ και τριάντα χρόνια, αλλά και στην οξύνοια με την οποία αντιμετωπίζει όσα συμβαίνουν γύρω του.

Ανθρωπος για όλες τις εποχ�ς

Ποιες πιστεύεις ότι είναι οι διαφορές ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, από την οπτική γωνία ενός ηθοποιού;

Κατ’ αρχάς θέλω να πω ότι τέχνες οι οποίες στηρίζονται στην εικόνα είναι τέχνες με τις οποίες δεν είμαι φίλος. Oταν μια τέχνη χρησιμοποιεί το είδωλο του ανθρώπου και όχι τον ίδιο, βοηθάει στην αλλοτρίωση των ατόμων. Αν παρακολουθήσεις μια βίαιη πράξη μέσω των ειδώλων τη συγχωρείς. Θα μου πεις οτι η στάση αυτή είναι ακραία. Ισως, αλλά αυτήν έχω ανάγκη.

Eκανες μια ιδεολογική τοποθέτηση, αλλά η ερώτηση ήταν άλλη.

Hταν μια εισαγωγή στην ερώτηση και τώρα απαντώ. Το βασικό πρόβλημα ενός Ελληνα ηθοποιού στον κινηματογράφο είναι η έννοια της υποκριτικής συνέχειας. Για να την κατακτήσεις χρειάζονται πολλές ώρες πτήσης και στο γύρισμα και στο μοντάζ.

Το οποίο μοντάζ είναι εκφραστικό μέσο που υπάρχει στον κινηματογράφο και όχι στο θέατρο…

Ακριβώς. Το αποτέλεσμα αυτής της συνέχειας το καθορίζει ο σκηνοθέτης και ο μοντέρ ενώ στο θέατρο ο ηθοποιός. Αυτό λοιπόν το γεγονός αλλάζει πλήρως ακόμα και την ιδεολογική υπόσταση του ηθοποιού. Ετσι η έννοια του υποκριτή περιέπεσε στην έννοια του άκτορ. Πράξη ή δράση. Ο υποκριτής έχει να κάνει με την αρχαία λέξη «αποκρίνομαι», που σημαίνει απαντώ ερμηνεύοντας η ερμηνεύω απαντώντας.

Συμφωνείς με αυτό που κάποτε είπε ο Μαλρό, ότι δηλαδή ο ηθοποιός είναι στο θέατρο ένα μικρό κεφάλι σε μια μεγάλη αίθουσα ενώ στο κινηματογράφο είναι ένα μεγάλο κεφάλι σε μια μικρή αίθουσα;

Δεν το ήξερα, αλλά συμφωνώ απόλυτα. Ξέρεις, γουστάρω που μιλάω με έναν κινηματογραφιστή γιατί έτσι μπορώ να υποστηρίξω την άξια του θεάτρου σε σχέση με τον κινηματογράφο. Θεωρώ τη στάση του θεάτρου πιο δημοκρατική.

Γιατί;

Διότι στο θέατρο κανείς δεν επιλέγει τι θα δει ο θεατής. Αντίθετα, στον κινηματογράφο αυτό που βλέπει ο θεατής είναι η επιλογή κάποιου αλλού. Στο σινεμά δεν έχει αξία μόνο αυτό που βλέπει ο θεατής αλλά και αυτό που ο σκηνοθέτης του απαγορεύει να δει.

Στην Ελλάδα οι περισσότεροι οι ηθοποιοί προτιμούν το θέατρο από τον κινηματογράφο. Πιστεύεις ότι αυτό έχει να κάνει με γεγονός ότι η παιδεία ενός ηθοποιού είναι κυρίως θεατρική;

Oχι. Απλώς πιστεύω ότι το θέατρο κολακεύει περισσότερο τον ναρκισσισμό ενός νέου ανθρώπου διότι αισθάνεται ότι ελέγχει το τελικό αποτέλεσμα. Είναι θέμα ματαιοδοξίας. Τη στιγμή που παράγεις το καλλιτεχνικό προϊόν την ίδια στιγμή αυτό καταναλώνεται. Εισπράττεις, μ’ άλλα, λόγια την αξία του προϊόντος, τη στιγμή της κατασκευής. Αντίθετα, στον κινηματογράφο απομακρύνεσαι από την πράξη και το εισπράττεις κάποια στιγμή στο μέλλον.

Πού αποδίδεις το γεγονός ότι στην Αθήνα υπάρχουν ίσως τα περισσότερα θέατρα από άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; Είναι άραγε το κοινό τόσο θεατρόφιλο;

Κατ’ αρχάς, το θεατρόφιλο κοινό έχει συρρικνωθεί. Από 130.000 με 150.000 που ήταν πριν λίγα χρόνια, έχει φτάσει γύρω στις 60.000. Αναφέρομαι, βέβαια, σ’ εκείνους που παρακολουθούν 6-10 παραστάσεις κάθε σεζόν.

Πώς συντηρούνται λοιπόν τα θέατρα;

Προσπαθούμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο με όρους οικονομίας και αυτό είναι λάθος γιατί είμαστε μια χώρα που στηρίζεται στην παρα-οικονομία. Στο χρήμα που δεν φαίνεται. Τον τελευταίο καιρό γελάω με την υστερία των ΜΜΕ γύρω από την περίφημη οικονομική κρίση που μαστίζει τον πλανήτη. Εδώ ακόμα δεν την έχει πάρει είδηση κανείς.

Ο Ορσον Γουελς είχε πει ότι άλλο είναι ο «σταρ» και άλλο ο ηθοποιός. Συμφωνείς;

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για «σταρ» στην Ελλάδα. Ο «σταρ» είναι βιομηχανικό είδος και στη χώρα μας έχουμε κάποιες βιοτεχνίες και λίγα μικρά μαγαζάκια. Θα έλεγα πως ακόμα το «σταριλίκι» κινείται σ’ ένα επίπεδο αναγνωρισιμότητας, η οποία στην εποχή μας μπερδεύεται με το επίτευγμα. Αν ρωτήσεις τα νέα παιδιά τι θα ήθελαν να γίνουν, θα σου απαντήσουν διάσημοι.

Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «σταρ», κάποιον που βρίσκεται στο καλλιτεχνικό προσκήνιο για χρόνια, όπως εσύ;

Η πορεία ενός ηθοποιού είναι μία: πώς από Ντα Βίντσι θα γίνει Τζοκόντα. Πώς δηλαδή από τέλειος κατασκευαστής θα γίνεις εσύ το έργο τέχνης. Ο ηθοποιός, εκ των πραγμάτων, μόνο συμβάν μπορεί να είναι. Δεν υπάρχει η έννοια της αναπαράστασης. Δεν είναι δυνατόν ο ηθοποιός της Τετάρτης να είναι ο ίδιος με τον ηθοποιό της Πέμπτης.

Αυτή βέβαια είναι η γοητεία του θεάτρου.

Eτσι μπράβο! Η τέχνη του θεάτρου είναι το να προσπαθείς να κάνεις καλλιτεχνικό έργο τον παρόντα χρόνο. Ο ηθοποιός δεν «κάνει» κάθε βράδυ κάτι διαφορετικό, «είναι» κάτι διφορετικό. Αρκεί να μην πέσει στην παγίδα μιας αυτοματοποιημένης συμπεριφοράς.

Να μη βιώνεις αυτό που κάνεις.

Να μην επιτρέπεις στη βούλησή σου να λειτουργεί τη στιγμή της πράξης σου.

Ως κινηματογραφιστής θεωρώ ότι κυρίαρχο σε επίπεδο υποκριτικής στον κινηματογράφο είναι το βλέμμα. Τι υποκαθιστά το βλέμμα στο θέατρο;

Εγώ λοιπόν πιστεύω και προσπαθώ να το μεταφέρω στους συνεργάτες μου, ότι το βλέμμα στο θέατρο «γράφει» όχι μόνο σε μικρές αίθουσες αλλά και στην Επίδαυρο. Γιατί ο τρόπος που κοιτάζεις, αλλά και επιτρέπεις να σε κοιτάζουν, επηρεάζει όλο το σώμα.

Στην παράσταση του «Πιο κοντά» είσαι πρωταγωνιστής αλλά και σκηνοθέτης. Πάντα είχα την απορία γιατί κάποιος επιλέγει αυτήν τη διπλή ιδιότητα.

Αν δηλητηριαστείς από την οπτική του «όλου», είναι πολύ δύσκολο ν’ απεξαρτηθείς, και να βλέπεις το σώμα σου ως μέρος του «όλου». Διαβάζοντας ένα έργο δεν μπορώ πλέον να το δω από τα μάτια του χαρακτήρα που θα ερμηνεύσω. Θα είμαι άδικος προς τον οποιονδήποτε σκηνοθέτη αν ζητήσω τη συνεργασία του. Διαρκώς θα επεμβαίνω.

Στο έργο συνδυάζεις σκηνοθετικά το θέατρο με τον κινηματογράφο. Υπάρχουν κινηματογραφημένες σκηνές που προβάλλονται στην παράσταση, οι οποίες δεν υπήρχαν στο κείμενο.

Προσπάθησα να σχολιάσω τη λανθασμένη στάση των ανθρώπων, να βλέπουν την αλήθεια της ζωής στην εικόνα και όχι στην ίδια τη ζωή.

Τι είναι αυτό που κάνει το έργο σημαντικό κατά τη γνώμη σου;

Θίγει καταστάσεις που συμβαίνουν σε όλους μας, με έναν τρόπο όμως τόσο ειλικρινή που πρώτη φορά συναντώ στο θέατρο. Για παράδειγμα, αναφέρεται στη μονογαμία και την πολυγαμία. Επιτρέπουμε στον εαυτό μας πολυγαμία και την απαγορεύουμε στον άλλο. Ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να διαχειριστούμε σωστά την έννοια της αφοσίωσης και της απιστίας σε μια σχέση.

Ακούγονται πολλά για τη συμπεριφορά της νέας γενιάς. Οτι για παράδειγμα είναι λίγο αδιάφορη στο σεξ, αλλά τη διακρίνει μεγαλύτερη ειλικρίνεια στις σχέσεις. Πιστεύεις ότι ο προβληματισμός του έργου αφορά μια παλιότερη γενιά;

Πιστεύω ότι η καινούρια γενιά είναι πιο ανελεύθερη. Αυτό συμβαίνει επειδή η γενιά μας τους έχει δωρίσει ως προίκα, ανοήτως, την έννοια της αυτάρκειας. Οι γονείς προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά τους να είναι αυτάρκη. Μεγαλύτερη μαλακία δεν υπάρχει.

Εχω την εντύπωση ότι αυτό ισχύει κυρίως σε οικονομικό επίπεδο.

Είναι προϊόν του νεοφιλελευθερισμού, απλώς περνάει και σ’ άλλα επίπεδα. Την ήττα τη δική μας την περάσαμε στα παιδιά με τον χειρότερο τρόπο. Επειδή εμείς δεν αλλάξαμε τον κόσμο, τους είπαμε αφού ο κόσμος δεν αλλάζει προσαρμοστείτε σ’ αυτόν.

Η Δυτική κοινωνία χαρακτηρίζεται από έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό που είπε ένας Κινέζος -όταν τον ρώτησαν για το νόημα της ζωής- ότι περιμένει κάθε φορά να δει το χρώμα του ουρανού μετά την καταιγίδα;

Αυτό είναι! Ομως η δυστυχία για εμάς είναι ότι αυτό το χρώμα και να εμφανιστεί δε θα το δούμε ποτέ.

Ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα;

Ακριβώς. Αυτή καθορίζει τη ζωή μας. Οι άνθρωποι πια ζουν με τους κανόνες των τηλεοπτικών ειδήσεων. Η εξαίρεση έχει γίνει κανόνας και αυτήν θεωρούμε πραγματικότητα.

Ακολουθείς έναν μοναχικό δρόμο ως καλλιτέχνης, αρνούμενος να πάρεις κρατική επιχορήγηση. Γιατί;

Διότι πιστεύω ότι η πολιτική εξουσία, εάν μου δώσει χρήματα, θα επηρεάσει την αλήθεια μου. Αν το κράτος δίνει χρήματα για την τέχνη, δεν το κάνει επειδή εκτιμά την τέχνη αλλά επειδή ψηφοθηρεί. Πιστεύω στη δράση αλλά και στην αντίδραση. Αρα δεν υπάρχει περίπτωση ο καλλιτέχνης να μην αλλοτριωθεί από αυτήν την ψηφοθηρική συμπεριφορά. Θεωρώ τον εαυτό μου αλλοτριωμένο, με αποτέλεσμα η συνείδησή μου να έχει αποκτήσει μια νεοφιλελεύθερη συμπεριφορά. Προσπαθώ τουλάχιστον να διατηρώ το συναίσθημά μου αριστεριστικό.

Aντώνης Kόκκινος, Photo: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ, ΕΙΚΟΝΕΣ

Εθνικό Θέατρο: Εγκαίνια Νέας Σκηνής. Με το δεξί…

Εγκαινιάζεται αύριο με τη Νέα Σκηνή η επέκταση του Εθνικού Θεάτρου. Για την Κεντρική Σκηνή στο ιστορικό, διατηρητέο κτίριο του Τσίλερ, έχουμε ακόμη μέλλον…

Η Εφη Θεοδώρου, ο Μ. Λιάπης και ο Γ. Χουβαρδάς στην ολοκαίνουργια Νέα Σκηνή

Τα τελευταία ίχνη από το σύνθημα «θέλω να ζήσω», σε κολόνα του ιστορικού Εθνικού Θεάτρου – κτηρίου Τσίλερ, στην Αγ. Κωνσταντίνου, είχαν εξαφανιστεί όταν χθες το πρωί ο υπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης διάβαινε το κατώφλι του ανακαινισμένου θεάτρου από τη νέα του είσοδο, στην οδό Μενάνδρου. Ευδιάθετος ξεναγήθηκε από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, Γιάννη Χουβαρδά και την εργοταξιάρχη της μεγάλης ανακαίνισης-επέκτασης, Λίνα Μπαντέκα, στον χώρο των φουαγιέ και της Νέας Σκηνής, που θα εγκαινιαστεί επισήμως την Παρασκευή (παρ’ ότι ήδη παίζεται σ’ αυτή ο «Ρομπέρτο Τσούκο» του Κολτές).

Η Κεντρική Σκηνή έχει… μέλλον. «Να την εγκαινιάσετε στις 8 Μαρτίου, που είναι η ημέρα των γενεθλίων του Κωνσταντίνου Καραμανλή, κι είναι μεγάλη γιορτή για την οικογένειά μας», προέτρεψε ο υπουργός. «Το Τσίλερ θέλει ειδική προσοχή και προσωπικά δεν θέλω να δεσμεύομαι με ημερομηνίες», αντιγύρισε η Μπαντέκα. «Διακόσια πενήντα άτομα δουλεύουν από το πρωί ώς τις 10 το βράδυ για να είμαστε έτοιμοι προς τα τέλη Μαρτίου».

Οι επιφάνειες των τοίχων, στο κομμάτι που έχει ήδη παραδοθεί και στα δύο επίπεδα (ισόγειο-πρώτος όροφος), φαντάζουν σήμερα γυμνές. Δεν έχει κρεμαστεί κάποιο κάδρο ούτε έχει τοποθετηθεί κάποιο διακοσμητικό στοιχείο. Ακόμα δεν το επιτρέπουν οι αρχιτέκτονες. Επίσης κανένα έπιπλο δεν έχει εισέλθει στο ισόγειο (ταμείο) και στον πρώτο όροφο (φουαγιέ). Το ίδιο ισχύει και στο πωλητήριο προγραμμάτων, που θα λειτουργεί και ως βιβλιοθήκη (στον πρώτο όροφο).

Μόνο το ταμείο βρίσκεται στη θέση του (αλίμονο!), όπως επίσης και το μπαρ και η γκαρνταρόμπα των φουαγιέ. Φυσικά έχει προβλεφθεί η πρόσβαση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Η τοιχογραφία μετωπικά στη σκάλα, ανεβαίνοντας στο πρώτο επίπεδο, είναι ένα μικρό δείγμα του κάλλους που μας περιμένει στην Κεντρική Σκηνή.

Τα πάντα είναι ήδη έτοιμα στη Νέα Σκηνή-μαύρο κουτί, που έχει την ευελιξία να φιλοξενεί από 100 έως 245 θεατές. «Είναι πολύ ατμοσφαιρική», αποφάνθηκε ο υπουργός με την είσοδό του -για κάποιους η σκηνή θα έπρεπε πάντως να ήταν μεγαλύτερη. «Γιάννη, είναι νότα «Αμόρε» εδώ;», ρώτησε τον Γ. Χουβαρδά ο γενικός γραμματέας του ΥΠΠΟ, Θόδωρος Δραβίλας.

«Εχει κόψει τον ομφάλιο λώρο με το παρελθόν», πρόλαβε τον καλλιτεχνικό διευθυντή μια στεντόρεια φωνή.

Ο υπουργός οδηγήθηκε και στα καμαρίνια του κτηρίου-επέκταση, απ’ όπου εξέφρασε τον προβληματισμό του για τον περιβάλλοντα χώρο του Εθνικού. Ακόμη είναι ένα χαοτικό εργοτάξιο. «Θα γίνει τελικά το υπαίθριο θέατρο;», ρώτησε την εργοταξιάρχη. «Αρχές καλοκαιριού αναμένεται να είναι έτοιμο», του απάντησε.

«Τι άλλο θέλεις από εμένα τώρα που με έχεις, Γιάννη, εδώ;», έθεσε το ρητορικό ερώτημα ο κ. Λιάπης, προτού αποχωρήσει. Ο Χουβαρδάς αρκέστηκε να τον ευχαριστήσει για τη συμβολή του -ηθική και πρακτική- στην ολοκλήρωση του κτηρίου. «Εύχομαι το Εθνικό θέατρο που επιστρέφει στη βάση του να έχει επιτυχία», ήταν ο υπουργικός αποχαιρετισμός.

Στα αυριανά επίσημα εγκαίνια της Νέας Σκηνής, παρουσία του Μ. Λιάπη, η πρόσοψη στην Αγίου Κωνσταντίνου θα φωταγωγηθεί ξανά ύστερα από πολλά χρόνια.

«Ο φωτισμός δεν είναι ο τελικός», μας προειδοποίησε η κ. Μπαντέκα. Στο φως της μέρας παρατηρήσαμε πάντως ότι οι λαξευμένοι πέτρινοι δόμοι του ισογείου έχουν βαφτεί λευκοί, ενώ ο πρώτος όροφος έχει αποκτήσει μια κρεμ απόχρωση. Αταίριαστος συνδυασμός. Ευχόμαστε να μην είναι ο τελικός.

ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/12/2008

Μάγια Λυμπεροπούλου – Ρένη Πιττακή: Πήγαν, είδαν και απήλθαν!


Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
Μία ακόμα χαμένη ευκαιρία; Η Ιστορία θα αποφανθεί. Σε θρίλερ κατέληξε, πάντως, η μεγάλη συζήτηση των τελευταίων μηνών για ένα «Θέατρο Τέχνης τού αύριο». Οσοι περίμεναν κάποια αλλαγή ή ανατροπή από τη συνεδρίαση του νέου Δ.Σ. του θεάτρου το απόγευμα της Τρίτης, έμειναν στον… άσο.

«Το νέο Δ.Σ. ανέλαβε δράση προς διαχείριση ενός θεάτρου σαν όλα τα άλλα ή μήπως προς δικαίωση της θεωρίας περί «επιστροφής των παλιών στελεχών-μαθητών του Κουν» στη βιτρίνα;», αναρωτιέται η Ρ. Πιττακή

Τίποτα δεν αλλάζει στον χαρακτήρα και τη γραμμή πλεύσης του ιστορικού θεάτρου, όπως αναμενόταν κυρίως μετά την εκλογή της Μάγιας Λυμπεροπούλου και της Ρένης Πιττακή στο Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου ΑΕΠΕ – Θέατρο Καρόλου Κουν (κατά τη γενική συνέλευση της 25ης Νοεμβρίου), αλλά και τις συζητήσεις που είχαν ανάψει το τελευταίο διάστημα για την επιτακτική ανάκτηση της απολεσθείσης καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του θεάτρου.

Με δύο αιφνίδιες, σκληρές επιστολές, οι δύο πρωταγωνίστριες υπέβαλαν προχθές στα μέλη του Δ.Σ της Εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης την παραίτησή τους και ως μέλη του Δ.Σ και ως μέλη της Εταιρείας του Θεάτρου Τέχνης. Οι επιστολές επιδόθηκαν την ώρα που αναμενόταν να εμφανιστούν και να μετάσχουν στην πρώτη συνεδρίαση του νέου Δ.Σ. του θεάτρου στη δραματική σχολή του.

Κύριος αποδέκτης των μομφών, ο πρόεδρος του Δ.Σ. Πάνος Σακελλαριάδης (κατονομάζεται μόνον από τη Μ. Λυμπεροπούλου), ο οποίος κατηγορείται για «κουτοπόνηρη παράκαμψη οποιασδήποτε εις βάθος συζήτησης», «αγνόηση σημαντικών επιστολών με πρωτοφανή αγένεια και αντιδημοκρατική δεοντολογία». Ενώ «βλέποντας ότι δεν περνούν μικροπολιτικές, παραγοντισμοί και συμφέροντα «θέσεων», έσπευσε -αιφνιδιάζοντας την έκτακτη συνέλευση- να προτείνει την εκλογή νέων μελών, παραβαίνοντας την πρόταση του μνημονίου του ΕΚΕΘΕΧ περί εκλογής μελών κοινής αποδοχής», αναφέρει η Μάγια Λυμπεροπούλου και συνεχίζει:

«Χρησιμοποιήθηκαν «νομικοί» τρόποι, τεχνάσματα και μικροπολιτικές, για να καταστεί η Ελληνική Εταιρεία απόλυτος ρυθμιστής της καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του Θ. Τέχνης», καταγγέλλει η Μάγια Λυμπεροπούλου

«Επειδή θεωρώ ανεπαρκή όποια φαρισαϊκή επιχειρηματολογία ακούστηκε, καθότι είναι ολοφάνερο ότι το σημερινό Δ.Σ., παρόμοιο στη συντριπτική πλειοψηφία με το προηγούμενο, προτιμά ένα θέατρο έλεος των νόμων της αγοράς παρά τις δεσμεύσεις της πολιτείας· επειδή η παρούσα τάξη των πραγμάτων ακυρώνει όχι μόνο τη δυνατότητα ενός «διαφορετικού» θεάτρου, αλλά και την επιθυμία αυτή για ένα «άλλο» θέατρο, επειδή κατ’ ουσίαν δεν πιστεύω στο γνωμοδοτικό κύρος μιας «πλειοψηφίας» όταν παρεμποδίζεται το καλλιτεχνικό έργο προς όφελος προσωπικών εξασφαλίσεων, και γνωρίζοντας ότι η κοινή γνώμη, θεατρική και θεατρόφιλη και κρίνει και αποδίδει ευθύνες, υποβάλλω την παραίτησή μου», καταλήγει στην επιστολή της η Μάγια Λυμπεροπούλου.

«Είμαι βέβαιη ότι η, συγκυριακή έστω, πλειοψηφία της Ελληνικής Εταιρείας Θεάτρου απέναντι σε μια απογοητευμένη ή και παροπλισμένη μειοψηφία αντιλαμβάνεται τον ρόλο της εταιρείας με έναν τρόπο που αντιβαίνει στον ιστορικό λόγο ύπαρξής της (…) Αυτήν την αλλοίωση του ιστορικού ρόλου της δεν μπορώ να την προσυπογράψω, αποδεχόμενη τη θέση μέλους του Δ.Σ. της. Γι’ αυτό υποβάλλω σήμερα την παραίτησή μου», καταλήγει και η Ρένη Πιττακή.

«Τη μεγάλη τους λύπη» για τις παραιτήσεις, «δεδομένου ότι οι κυρίες Πιττακή και Λυμπεροπούλου είχαν μόλις εκλεγεί από τη γενική συνέλευση, ύστερα από δηλώσεις τους ότι προτίθενται να βοηθήσουν στη διαμόρφωση μιας νέας φυσιογνωμίας του θεάτρου», εξέφρασαν στη συνεδρίαση της Τρίτης οι παριστάμενοι Πάνος Σακελλαριάδης, Αγγελος Δεληβοριάς, Διαγόρας Χρονόπουλος, Διονύσης Καψάλης και Θέμος Χαραμής. Τις κενές θέσεις των παραιτηθέντων κατέλαβαν οι δύο πρώτοι επιλαχόντες: η Εύα Κοταμανίδου και ο Κωστής Καπελώνης. Στη συγκρότηση του Σώματος του Δ.Σ. επανεξελέγη πρόεδρος ο Πάνος Σακελλαριάδης, ενώ τη θέση του αντιπροέδρου κατέλαβε ο Κωστής Καπελώνης. Στα δύο πρόσωπα ανατέθηκαν όλες οι αρμοδιότητες που απορρέουν από το καταστατικό της εταιρείας.

«Είναι ακατανόητη η αντίδραση των δύο κυριών, αφού δεν συνέβη απολύτως τίποτα που να τη δικαιολογεί στο μεσοδιάστημα από τις 25 Νοεμβρίου. Προσωπικά εξεπλάγην και λυπήθηκα», δήλωσε ο Διαγόρας Χρονόπουλος, που παραμένει μέλος του Δ.Σ. του Θεάτρου Τέχνης.

Αμφότερες οι επιστολές μέμφονται επίσης το «μοναδικής ευρεσιτεχνίας καταστατικό-μόρφωμα» του θεάτρου, που «ούτε καν καλλιτεχνικό διευθυντή δεν αποτολμά να ονομάσει». «Κι ωστόσο αυτό το καταστατικό οι δύο κυρίες το υπέγραψαν. Ξαφνικά τώρα ανακαλύπτουν ότι δεν είναι καλό;», αναρωτιέται ο Δ. Χρονόπουλος. *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/12/2008

Δεν αρκούν οι… ευελπιστίες

Από τα έργα αναστήλωσης

Eurokinissi

Στην ελπίδα… εναποθέτει την ολοκλήρωση της αποκατάστασης του ιστορικού κτιρίου του Εθνικού Θεάτρου ο υπουργός Πολιτισμού, Μιχ. Λιάπης! Παρουσιάζοντας χτες τη Νέα Σκηνή – «Νίκος Κούρκουλος», ο υπουργός «ευελπίστησε» η ανάδοχος εταιρεία να παραδώσει και τη νεοκλασική Κεντρική Σκηνή «στις αρχές Μαρτίου και στις αρχές του καλοκαιριού τον περιβάλλοντα χώρο και το μικρό θεατράκι». Έτσι «προσπέρασε» την «καραμπινάτη» καθυστέρηση του έργου, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων. Αντίθετα, είπε πως η πολιτεία, «όπως στο παρελθόν, και στο μέλλον» θα στηρίξει το Εθνικό, «για να ολοκληρωθούν οι υπολειπόμενες εργασίες στην Κεντρική Σκηνή»! Κι όμως, η Κεντρική Σκηνή παραμένει κλειστή από το 2001 και η Νέα Σκηνή από το 2005, ενώ από το 1998 η τότε διοίκηση του Εθνικού ζητούσε την εκ βάθρων ανακαίνιση του θεάτρου. Την άνοιξη του 2001 εντάχθηκε το έργο στο Γ’ ΚΠΣ, η προμελέτη ολοκληρώθηκε τον Ιούνη του 2004, τον Ιούλη του 2004 προκηρύχτηκε δημόσιος διεθνής διαγωνισμός και το Μάρτη 2006 υπογράφηκε η σύμβαση κατασκευής!!! Σύμφωνα με τη σύμβαση όλο το έργο έπρεπε να παραδοθεί την περασμένη άνοιξη. Μπήκε ο Δεκέμβρης του 2008 και αν το ΔΣ δε συζητούσε να κηρύξει την εταιρεία έκπτωτη, ίσως να μην παραδινόταν η Νέα Σκηνή. Πώς λοιπόν μπορεί, χωρίς επιβολή δραστικών μέτρων, ο υπουργός… να «ευελπιστεί» πως τον ερχόμενο Μάρτη θα παραδοθεί η Κεντρική Σκηνή; Ο ίδιος (12/2007) έλεγε πως «υποχρέωση της πολιτείας είναι να παραδώσουμε το κτίριο για τη χειμερινή περίοδο, δηλαδή το Σεπτέμβριο του 2008».

Στη χτεσινή παρουσίαση της Νέας Σκηνής, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, Γ. Χουβαρδάς, είπε ότι αύριο εγκαινιάζεται επισήμως η Νέα Σκηνή, «ευελπιστώντας» για συνέχιση της υποστήριξης του υπουργείου «γιατί το έργο χρειάζεται οπωσδήποτε τη βοήθειά του»…