Daily Archives: 11 Δεκέμβριος, 2008

Εξι… μαθήματα ζωής

Υμνος στη ζωή και στη συντροφικότητα είναι το «Εξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες» του Ρίτσαρντ Αλφιέρι που ευτυχεί στο ανέβασμά του στο θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης χάρη στην εμπνευσμένη σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια μα και τον υποκριτικό οίστρο της Ρένης Πιττακή που έχει πλάι της τον Κωνσταντίνο Κάππα.

Εξι... μαθήματα ζωής

Το έργο παρακολουθεί την απρόβλεπτη σχέση μεταξύ μιας αστής μοναχικής γυναίκας που έχει χάσει τον άντρα της κι ασθενεί κι ενός νεαρού γκέι χορευτή τον οποίο προσλαμβάνει για να της παραδώσει κατ οίκον μαθήματα χορού.

Μέσα από έξι διαφορετικούς χορούς -βαλς, σουίνγκ, ροκ εντ ρολ τσάρλεστον, φλαμένκο, τανγκό- η Λίλι και ο Μάικλ έρχονται κοντά και περνούν όλη την γκάμα της ανθρώπινης επικοινωνίας. Τα μαθήματα χορού γίνονται μαθήματα ζωής και για τους δύο. Με δυνατές ανατροπές, χιούμορ και πολύ χορό, το αταίριαστο ζευγάρι φτιάχνει μια πρωτότυπη μα και αισιόδοξη ανθρώπινη σχέση. Ο Πέτρος Ζούλιας ανέβασε το έργο -σε μετάφραση του Αντώνη Γαλέου- με μαεστρία και φαντασία. Φώτισε όλες του τις πτυχές με ζηλευτό τρόπο και ανέδειξε τα μηνύματα του έργου με μοναδικό τρόπο.

Η Ρένη Πιττακή «κεντά» υποκριτικά καθώς μεταμορφώνεται από την αστή, κουρασμένη, απογοητευμένη και βαριά γυναίκα της αρχής, στην αισιόδοξη γυναίκα που βρίσκει νόημα στη ζωή της μέσα από τη φιλία. Εχει δεινότητα υποκριτική αλλά και χορευτική και μαγεύει το κοινό! Πλάι της άμεσος και απολαυστικός στον καθηγητή χορού ο Κωνσταντίνος Κάππας.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

  • Πού: Ιλίσια – Βολανάκης. Παπαδιαμαντοπούλου 4, Ιλίσια, Αθήνα
  • Πότε: Τετάρτη έως Σάββατο στις 9.00 μ.μ. Κυριακή στις 8.00 μ.μ.
  • Εισιτήρια: 23 ευρώ, 18 ευρώ (φοιτητικό)
  • Τηλέφωνο: 210-7216317

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 11/12/2008

Τραυματίστηκε στη σκηνή

Daniel Hoevels collapsed on stage.
Daniel Hoevels collapsed on stage. (Image supplied)
The Burgtheater theatre in Vienna. (Reuters)
The Burgtheater theatre in Vienna. (Reuters)

Ο Ντάνιελ Χόβελς έμπηξε στο λαιμό του μαχαίρι το οποίο δεν ήταν στομωμένο

Ο 30χρονος ηθοποιός Ντάνιελ Χόβελς αυτοτραυματίστηκε και παραλίγο να πεθάνει μπροστά στα μάτια του κοινού πάνω στη σκηνή του θεάτρου «Burg» της Βιέννης. Η παράσταση προέβλεπε ότι ο Χόβελς αυτοκτονεί, μπήγοντας ένα μαχαίρι στο λαιμό του. Επαιζε τον Μόρτιμερ, στο δράμα του Φρειδερίκου Σίλερ «Μαρία Στιούαρτ». Το μαχαίρι, όμως, εκείνη τη βραδιά δεν ήταν στομωμένο. Ηταν αληθινό. Ο ηθοποιός το έχωσε στο λαιμό του και μετά κατέρρευσε στη σκηνή.

Το αίμα του ανέβλυζε και το κοινό χειροκροτούσε δυνατά την… ερμηνεία του και τα… ειδικά εφέ. Οταν όμως δεν σηκώθηκε για να υποκλιθεί στα χειροκροτήματα, κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά. Ευτυχώς, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο τοπικό νοσοκομείο, δέχτηκε τις φροντίδες των γιατρών, και μάλιστα την επόμενη νύχτα έπαιξε και πάλι στην παράσταση με επιδέσμους στο λαιμό του. «Αν είχε χτυπήσει μια αρτηρία ή αν είχε κοπεί βαθύτερα, θα είχε πεθάνει στη σκηνή», σημείωσαν οι γιατροί.

Η αστυνομία διενεργεί έρευνες για το πώς μπλέχτηκαν τα δύο μαχαίρια. Δεν αποκλείει την περίπτωση της εσκεμμένης ενέργειας από κάποιον αντίζηλο ή αντίπαλο του ηθοποιού. Εργαζόμενοι στο θέατρο τόνισαν ότι το μαχαίρι αγοράστηκε από τοπικό κατάστημα. Αστυνομικός ανέφερε, μάλιστα, ότι «είχε ακόμα και την τιμή επάνω»

An actor has sliced his neck open on an Austrian stage after a mix-up with a prop knife.

Actor Daniel Hoevels collapsed on the stage of Vienna’s Burgtheater with blood pouring from his neck after cutting his throat with what was supposed to be a blunt prop. Hoevels, whose character was to commit suicide, had been given a real blade instead of a harmless prop, Austrian newspaper Osterreich reports. As he collapsed with blood spurting from his neck, the audience started to applaud not realising Hoevels was not acting.

It was only when Hoevels, 30, failed to get up to take a bow at Vienna’s Burgtheater in Austria that they realised something was wrong, the paper said. «Police are now investigating their own murder mystery drama after refusing to rule out the possibility that the stunt may have been an attempt to bump off the actor by a jealous rival,» the paper reported. Police have been told that the knife had been bought at a local store and are asking if props staff forgot to blunt the blade for the performance of Friedrich Schiller’s play «Mary Stuart», about Mary Queen of Scots.

«The knife even still had the price tag on it,» the paper quoted one shocked police investigator as saying. The theatre’s props manager is understood to have been quizzed by police about the knife, Osterreich reports. The actor recovered after emergency treatment at a local hospital and appeared on stage the next night with a bandage around his neck. «If Hoevels had hit an artery or cut only slightly deeper, he would have died on stage,» the Osterreich quoted a doctor as saying.

Theatre Suicide Turns into Real Drama

December 11, 2008 10:03 AM, By EMILY WITHER, ABC News London

As the audience applauded the dramatic final act in the theater production of “Maria Stuart,” a real drama was taking place backstage. Some of the audience might have noticed that the final suicide scene seemed a little too realistic. Others might have been in awe at the actor’s award-winning performance and the authenticity of the blood gushing from his neck. But when the actor failed to reappear for the curtain call the audience knew something was up.

Rt_danielhoevels_081211_main

German-speaking actor Daniel Hoevels, who plays the character Mortimer in a play about Mary Queen of Scots, had in fact slashed his throat in the suicide scene with a real knife in a near-fatal prop mix-up. Someone had failed to blunt the prop for stage use. The Thalia theater ensemble from Hamburg had traveled to Vienna, Austria, to perform Friedrich Schiller’s play “Mary Stuart.” A representative from the Burg theater confirmed to ABCNews.com that the incident had taken place. “The theater regrets the accident very much.”

Doctors treating the 30-year-old actor told the Austrian press that he could have died on stage if the knife had gone in slightly deeper and hit an artery. Police originally began investigating this as a possible murder plot. One officer told Austrian Television, “The rumors are wild, with some claiming that he was the victim of a fellow actor with a grudge or perhaps a jealous rival in the company.”

But the theater group told the Austrian news site oe24 that the knife was bought in a hurry once the troupe arrived in Vienna. An investigator speaking to the Austrian press said that the knife still had the price tag on it. ABCNews.com spoke to the acting group who said that the woman in charge of props had forgotten to blunt the knife. Police subsequently closed the case. Like a true professional…the show must go on. After Hovels visited a hospital for emergency treatment on his wound, he was bandaged up and back on stage the next night.

Θεατρικό φεστιβάλ νέων δημιουργών

Ο θεατρικός οργανισμός Altra Terra και το Cantina Social διοργανώνουν λίγο πριν από τα Χριστούγεννα (16/12 στις 20.00, 23/12 στις 23.00) στο χώρο του «Cantina Social» (Λεωκορείου 6-8, Ψυρρή) θεατρικό φεστιβάλ νέων δημιουργών και προτάσεων με θέμα τα Χριστούγεννα. Τα δρώμενα που θα παρουσιαστούν, ενορχηστρωμένα από τον Γρηγόρη Χατζάκη και το θεατρικό οργανισμό Altra Terra, πρέπει να είναι διάρκειας 10 έως 20 λεπτών. Δηλώσεις συμμετοχής έως 15/12. Πληροφορίες: 6984678363 και cantinafestival@gmail.com. Ελεύθερη είσοδος στο κοινό.

Το τέταρτο κουδούνι, Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη

ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2008

Απ΄ το τίνος είν΄ ο Μεγαλέξαντρος φτάσαμε στο τίνος είν΄ η μάχη των Γαυγαμήλων… Η πάλη της διεκδίκησης συνεχίζεται. Με την ακατονόμαστη γειτονική μας- βορείως- χώρα επάξια να ΄χει παραλάβει τη σκυτάλη της γελοιότητας απ΄ τους δικούς μας…

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Κι η βλακεία δε γνωρίζει σύνορα.

«Οθέλλο» του Σαίξπηρ ανεβάζει η Κάθριν Χάντερ– η δική μας Αικατερίνη Χατζηπατέρα (στη φωτογραφία)- στις 30 Ιανουαρίου για τον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο- με τον μαύρο Πατρίς Ναϊαμπάνα στον επώνυμο ρόλο, Δυσδεμόνα τη Νατάλια Τένα και Ιάγο τον Μάικλ Γκουλντ ενώ ο σύζυγός της Μαρτσέλο Μάνι, εκ των συνιδρυτών του Θεάτρου «Κομπλισιτέ» του οποίου η Χάντερ αποτελεί βασικό στέλεχος, έχει την επιμέλεια της κίνησης και παίζει τον Ροντρίγκο.

Ηθοποιός διακεκριμένη – είναι η πρώτη γυναίκα επαγγελματίας ηθοποιός στην Βρετανία που έπαιξε τους ανδρικούς σαιξπηρικούς ρόλους του Βασιλέα Ληρ και του Ριχάρδου Γ΄ και μάλιστα με διθυραμβικές κριτικές-, πρωταγωνίστρια, εδώ και χρόνια αναγνωρισμένη και βραβευμένη, σε πάμπολλες παραστάσεις των σημαντικότερων βρετανικών θεατρικών οργανισμών και με σκηνοθέτες μεγάλα ονόματα, με δραστηριότητα και στον κινηματογράφο- από Μάικ Λι και Σάλι Πότερ και Πίτερ Γκρίναγουεϊ μέχρι «Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα»- και σκηνοθέτρια, η Κάθριν Χάντερ παραμένει σχεδόν άγνωστη στην πατρίδα των γονιών της- η ίδια μιλάει καλά ελληνικά, όπως φάνηκε και στη συνέντευξη που ΄χει δώσει στα «ΝΕΑ» το 2006, και κρατάει τους δεσμούς της εδώ. Μια κι ακόμα δεν την έχουμε δει, παρά τις συζητήσεις που ΄χουν γίνει, ούτε ως ηθοποιό ούτε ως σκηνοθέτρια- μόνον η Μαρία Σάββα την είχε καλέσει για ένα σεμινάριο με τον Μαρτσέλο Μάνι ενώ πρόσφατα έκαναν οι δυο τους ένα εργαστήριο- πάνω στον «Οθέλλο»- και στην Λευκωσία καλεσμένοι απ΄ τη θεατρική ομάδα «Ρersona».

Μήπως επέστη ο χρόνος; Μήπως το Ελληνικό Φεστιβάλ θα πρέπει να ασχοληθεί και με τους Έλληνες που διαπρέπουν στο εξωτερικό; Πριν γεράσουν;… Πρόσφατα έγραφα και για τη σοπράνο Αλεξία Βουλγαρίδου που έκανε «Μποέμ» στο «Κόβεντ Γκάρντεν». Η Κάθριν Χάντερ, εξάλλου, αυτόν τον καιρό περιοδεύει, παράλληλα, συμμετέχοντας με τον Μαρτσέλο Μάνι και τον Τζος Χούμπεν στην παράσταση για τρεις «Θραύσματα» του Πίτερ Μπρουκ, συρραφή πέντε σύντομων κειμένων του Μπέκετ.

Με το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» ξανοίγεται στη σκηνοθεσία απ΄ την επόμενη σεζόν ο νεοσσός ηθοποιός Μίλτος Σωτηριάδης (φωτογραφία), γιος του σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και της μεταφράστριας Κοραλίας Σωτηριάδου- το καλοκαίρι τελείωσε τη δραματική σχολή του Εθνικού και τώρα παίζει στο «Ξύπνημα της άνοιξης» του Νίκου Μαστοράκη στο Εθνικό.

Η τραγωδία του Σαίξπηρ θ΄ ανεβεί στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, σε συνεπτυγμένη- με τη δραματουργική συνεργασία της Τζωρτζίνας Κακουδάκη– αλλά όχι διασκευασμένη εκδοχή και σε μια παράσταση για έξι ηθοποιούς- με την οπτική «έξι ηθοποιοί δημιουργούν ένα σκηνικό χώρο για να παίξουν το έργο του Σαίξπηρ». Και οι έξι είναι συμμαθητές, απόφοιτοι 2008 της δραματικής του Εθνικού. Η Βασιλική Τρουφάκου θα ΄ναι η Ιουλιέτα, Ρωμαίος ο Μιχάλης Τιτόπουλος και στους άλλους ρόλους Δημήτρης Αντωνίου, Σπύρος Κυριαζόπουλος και Στέλιος Χλιαράς ενώ ο Μίλτος Σωτηριάδης, πλην σκηνοθεσίας, θα παίξει Μερκούτιο και Πάρι.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια έχει αναλάβει ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης, τη μουσική ο Σταύρος Γασπαράτος, την επιμέλεια της κίνησης η Σεσίλ Μικρούτσικου και του λόγου η Ρηνιώ Κυριαζή.

Η παράσταση θα ΄ναι η εναρκτήρια της σεζόν 2009- 2010 στον Κάτω Χώρο του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» αλλά η προετοιμασία έχει αρχίσει ήδη απ΄ τον Αύγουστο.

Ανοίγει η αυλαία του Βασιλικού Θεάτρου ΚΘΒΕ, Θεσσαλονίκη- για τον εκμοντερνισμένο απ΄ τη σκηνοθέτρια Βίντα Ογκνιένοβιτς – αλλά και πολύ ενδιαφέροντα, όπως αποδείχτηκε- «Οιδίποδα τύραννο» του Σοφοκλή που ΄χε φέρει απ΄ το Βελιγράδι το Εθνικό Θέατρο της Σερβίας. Με το που ανοίγει, χτυπάει κι ένα κινητό. «Σςςςςςςς!» φωνάζει, επιτιμητικά, ενοχλημένος θεατής- όχι, σας τ΄ ορκίζομαι, δεν ήμουν εγώ. «Σςςςς!». Μόνο που το κινητό χτυπούσε επί σκηνής- εύρημα της παράστασης…

Πόσο λέτε είναι το μήκος τους πέους μας – των Ελλήνων; 12,48 πόντοι! Κατά μέσο όρο. Αυτό, λέει, διαπίστωσε έρευνα που πραγματοποίησε γερμανικό ινστιτούτο σε είκοσι πέντε χώρες- μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απ΄ ό,τι διάβασα. Έρευνα η οποία μας κατατάσσει στην εικοστή πέμπτη θέση- την τελευταία. Οι έσχατοι! Οι «μικρότεροι»!

Δε έχω καμιά αμφιβολία – κι ούτε κι εσείς να ΄χετε- πως πρόκειται για κατάπτυστη ξενοκίνητη εκστρατεία η οποία ξεκίνησε από κακόβουλους, φαυλεπίφαυλους, αχρείους, επαίσχυντους, ανθελληνικούς κύκλους – Τούρκοι; Πουγουδουμίτες;- που εμέσσουν και αποπατούν πάνω στην εθνική μας ταυτότητα και προσφέρουν τα άγια τοις κυσί με στόχο την κατασυκοφάντηση και ταπείνωση – τη συρρίκνωση, για να κυριολεκτήσω- του Ελληνικού Έθνους. Και η οποία διοχετεύτηκε με τη μορφή έρευνας από αργυρώνητους μεταμοντέρνους γερμανικούς κύκλους.

Αίσχος! Αν είστε άντρες, ρε, ελάτε να τις μετρήσουμε.

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Στα πάνω της, τελευταία, η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στην Θεσσαλονίκη, στα καλύτερά της κι η πρωταγωνίστριά της, η Έφη Σταμούλη.

Εξαιρετική η παράσταση στο «Αμαλία» του Γιάννη Μόσχου με το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Άκη Δήμου που επαναλαμβάνεται φέτος, έξοχη κι η σκηνοθεσία του Γιάννη Λεοντάρη σ΄ ένα πολύ δυνατό έργο που πάλλεται- καθόλου επιδερμικά και επιπόλαια- στο ρυθμό της επικαιρότητας: «Οι έμποροι» (στην κεντρική φωτογραφία) του Γ άλλου Ζοέλ Πομερά, ενός ακόμα συγγραφέα που μας γνωρίζει στην Ελλάδα η Πειραματική- μια «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» στο χώρο ενός εργοστασίου που κλείνει αφήνοντας πίσω του χιλιάδες ανέργους… Πρωταγωνίστρια και στις δυο παραστάσεις η Έφη Σταμούλη. Υπέροχο όμως- σφύζει από φρεσκάδα και το «Σαράντα κλειδιά» της Παιδικής Σκηνής της Πειραματικής: ένα λαϊκό σκυριανό παραμύθι που θυμίζει «Χιονάτη», σε σκηνοθεσία Ελένης Δημοπούλου, με τη «νεολαία» του θιάσου επί σκηνής- κορυφαία το Τάλαντο Νανά Παπαγαβριήλ (φωτογραφία).

Οι ιδιοκτήτες της αίθουσας δε χαρίστηκαν αυτή τη φορά στον Γιώργο Μιχαηλίδη.

Και το «Ανοιχτό Θέατρο» ανήκει στο παρελθόν. Ως στέγη. Της οδού Κάλβου- στου Γκύζη. Όχι ως ιδέα. Ο σκηνοθέτης που ΄χει κάνει τρεις μεγάλες αρχές στη θεατρική ζωή του- «Θέατρο Νέας Ιωνίας», πρώτο «Ανοιχτό» στην οδό Κεφαλληνίας, δεύτερο στην Κάλβου- δεν το βάζει εύκολα κάτω.

Στις παράπλευρες απώλειες κι ο μονόλογος του Μηνά Βιντιάδη «Τάρτα ροδάκινο» που ο Γιώργος Μιχαηλίδης είχε αναγγείλει για την περσινή σεζόν με τη Δήμητρα Χατούπη σε σκηνοθεσία του χωρίς να τον ανεβάσει.

Σε Έλενα Μαυρίδου και Βασίλη Μαυρογεωργίου τα βραβεία Κουν 2008

Στον Βασίλη Μαυρογεωργίου [φωτογραφία] απονεμήθηκε το θεατρικό βραβείο Κουν για τη Σκηνοθεσία της παράστασης Μόνο την Αλήθεια. Βραβείο ερμηνείας έλαβε η Έλενα Μαυρίδου για την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου Λιωμένο Βούτυρο.

Αναλυτικά, τα Βραβεία Κουν για το 2008 απονεμήθηκαν ως εξής:

-Στον Βασίλη Μαυρογεωργίου για τη σκηνοθεσία του στο έργο του ιδίου και της Μαρίας Φιλίνη Μόνο την αλήθεια, που παρουσιάστηκε στο θέατρο του Νέου Κόσμου.

-Έπαινος στον Σίμο Κακάλα για τη σκηνοθεσία του έργου του Σάκη Σερέφα Λιωμένο Βούτυρο, στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

-Βραβείο ερμηνείας ηθοποιού σε ελληνικό έργο στην Έλενα Μαυρίδου για την ερμηνεία της στην παράσταση του έργου Λιωμένο Βούτυρο, στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

-Έπαινος στην Πολυξένη Ακλίδη για την απόδοση του ρόλου της Νίκης στο έργο Τυφλό σημείο του θεάτρου Πορεία.

-Βραβείο Κουν ελληνικού έργου στον Γιάννη Μαυριτσάκη για το έργο του Τυφλό σημείο, που παρουσιάστηκε στο θέατρο Πορεία.

Επίσης απονεμήθηκαν τα Βραβεία Κριτικών Θεάτρου. Αναλυτικά τα βραβεία δόθηκαν ως εξής:

-Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου στον καθηγητή θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βάλτερ Πούχνερ, για τα βιβλία του «Τα Σούτσεια – Μελέτες στην ελληνική ρομαντική δραματουργία 1830-1850» και «Συμπτώσεις και αναγκαιότητες και Δέκα θεατρολογικά μελετήματα».

-Βραβείο Θεατρολογικού Συγγράμματος στην Καίτη Διαμαντάκου – Αγάθου για το βιβλίο της «Στην αρχαία κωμική ενδοχώρα. Εισαγωγή στη σημειολογία του χώρου και του χρόνου στο θέατρο του Αριστοφάνη».

-Βραβείο σε καλλιτεχνικό οργανισμό της Περιφέρειας στη Θεατρική Εταιρεία «Πόλις» με έδρα την Ερμούπολη της Σύρου, για την παράσταση «Κοραή 4 – Προσβάσιμος χώρος».

-Έπαινος στην Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα της Θεσσαλονίκης για την παράσταση «Σκυλιά στο πάρκο».

-Βραβείο Νέου Δημιουργού στον ηθοποιό Ευθύμη Παπαδημητρίου για την ερμηνεία του στον ρόλο του Λη, στην παράσταση «Motortown» του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

-Έπαινος στο σκηνογράφο Κωνσταντίνου Ζαμάνη για την σκηνογραφία του στην παράσταση «Πλαστελίνη», στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Το Μεγάλο Βραβείο Μουσικής απονέμεται στον αρχιμουσικό Λουκά Καρυτινό για τις παραστάσεις «Τραβιάτα» στη Δημοτική Όπερα Θεσσαλονίκης και «Τουραντώ» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

-Διάκριση σε μουσικολογικό σύγγραμμα στον καθηγητή Απόστολο Κώστιο για το βιβλίο του «Τα 75 χρόνια της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών 1931-2006» της σειράς Ελληνικές Μουσικολογικές Εκδόσεις του εκδοτικού οίκου Παπαγρηγορίου – Νάκα 2007.

-Έπαινος στον πιανίστα, αρχιμουσικό και παιδαγωγό Γεώργιο Χατζηνίκο, για τα βιβλία του «Σκαλκώτας: Μια ανανέωση στην προσέγγιση της μουσικής σκέψης και ερμηνείας», εκδ. οίκος Νεφέλη 2006 και «Το ρετσιτατίβο στις όπερες του Μότσαρτ», εκδ. Νεφέλη 2007.

-Τιμητική διάκριση σε πολιτιστικό οργανισμό που δραστηριοποιείται στην Περιφέρεια, στο Δημοτικό Ωδείο Θέρμης για την επιτυχή διοργάνωση του Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής.

-Τιμητική διάκριση σε δισκογραφική εργασία ελληνικού ενδιαφέροντος, στο δίσκο υπ’ αρ. EDSM 83 με έργα για βιολί και πιάνο των Μπράμς, Ντεμπυσσύ και Δραγατάκη από την Στέλλα Τσάνη και τον Στήβεν Χάμ, της εταιρείας Subways.

-Τιμητική διάκριση σε νέο πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη, στη συνθέτη Λίνα Τόνια για την παρουσίαση του έργου της «ΔΕΗΣΙΣ» στη συναυλία της 19ης Μαίου 2008.

-Έπαινος στην βιολονίστα Δανάη Παπαματθαίου – Μάτσκε για την συμμετοχή της σε συναυλίες της 31ης Μαρτίου 2008 με την Καμεράτα – Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής και της 13ης Ιουνίου 2008 με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών.

Οταν η Χίλαρι γνώρισε τον Μπιλ

jim baldassare

Η Μία Μπάρον ως Χίλαρι και ο Ντάρεν Πέτι ως Μπιλ Κλίντον

Η ζωή της πρώην κυρίας προέδρου και νυν υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ σε μια τραγελαφική παράσταση με στοιχεία αρχαίας τραγωδίας

της ΑΣΤΕΡΟΠΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008

Η μικρή Χίλαρι ονειρεύεται τι θα γίνει όταν μεγαλώσει.

Θα είναι δίχως άλλο μια πολύ δυναμική γυναίκα, η οποία δεν θα διστάζει να λέει τα πράγματα με το όνομά τους- και γιατί όχι; Ισως να φθάσει ακόμη και στο σημείο να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ. Οχι, δεν κρυφοκοιτάξαμε το παιδικό ημερολόγιο της Χίλαρι Κλίντον προκειμένου να αναζητήσουμε τις πιο μύχιες σκέψεις της. Το έκανε για εμάς, έστω εικονικά, η παράσταση «Ηillary: a modern greek tragedy with a (somewhat) happy ending» που φιλοξενείται στο Living Τheater, κάνοντας την Αμερική να ζει με το άγχος ότι η προεκλογική περίοδος δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ. Ο τίτλος του έργου της Γουέντι Γουάινερ, σε ελεύθερη μετάφραση «Χίλαρι: μια μοντέρνα ελληνική τραγωδία με (περίπου) αίσιο τέλος», μαρτυρά ότι το αθάνατο αρχαιοελληνικό πνεύμα δεν λείπει ούτε από εδώ: ηθοποιοί σχολιάζουν εν χορώ τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή της πολιτικού, ενώ θεές όπως η Αθηνά και Αφροδίτη άλλοτε τη βοηθούν και άλλοτε την μπερδεύουν.

Από το θεατρικό αυτό πόνημα δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει η πιπεράτη περιπέτεια του Μπιλ Κλίντον (Ντάρεν Πέτι) με τη Μόνικα Λεβίνσκι (Τζένιφερ Φλάουερς). Ο ύποπτος λεκές στο φόρεμά της και όλα τα τραγελαφικά που ακολούθησαν είναι εκεί ξυπνώντας παλιές καλές μνήμες στους Αμερικανούς:

«Οταν οι ΗΠΑ έκαναν έρωτα και όχι πόλεμο» όπως γράφει και ο κριτικός θεάτρου Πολ Γκίλιαν. Και η Χίλαρι (Μια Μπάρον) τι έχει να πει για όλα αυτά;

«Είναι ταυτόχρονα φιγούρα ηρωική και τραγική»εξηγεί η σκηνοθέτις Τζούλι Κρέιμερ, σπεύδοντας να παρομοιάσει τη Χίλαρι με σύγχρονη Μήδεια. Μόνο που η αμερικανίδα απατηθείσα σύζυγος δεν κατέφυγε στην παιδοκτονία προκειμένου να εκδικηθεί τον άπιστο Μπιλ. Αρκέστηκε στο να βάλει πλώρη για την προεδρία των ΗΠΑ- χωρίς όμως να υπολογίσει τον «οδοστρωτήρα» Ομπάμα.

Οπως συμφωνούν οι κριτικοί, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της παράστασης είναι η σταδιακή μεταμόρφωση της Χίλαρι από ανέμελη παιδούλα σε παθιασμένη ιδεαλίστρια και από εκεί σε πεινασμένη για καταξίωση πολιτικό. Και, όπως προκύπτει από το έργο, κάποια μέλη του Δωδεκάθεου δεν κάθησαν φρόνιμα και ιδού τα αποτελέσματα: ως νέο και άδολο κορίτσι που όμως έχει τη σπίθα της ανεξαρτητοποίησης, δηλώνει την πίστη της στη θεά Αθηνά. Τότε έρχεται η σκανταλιάρα Αφροδίτη, ζηλεύοντας που η Αθηνά είναι η αγαπημένη θεά της Χίλαρι και για να την αποσυντονίσει ρίχνει στο διάβα της τον καταφερτζή Μπιλ. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην (αρχαία) ιστορία.

ΡΙΓΚΟΛΕΤΟ – Το πρωτοπαλίκαρο του φασισμού

ΟΠΕΡΑ

Στην Ιταλία του Μουσολίνι μεταφέρει το αριστούργημα του Βέρντι η νέα παραγωγή της Λυρικής. Ο Νίκος Πετρόπουλος, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τα κοστούμια, εξηγεί πώς κατέληξε σε ένα ανέβασμα κλασικό αλλά όχι ιστορικά ακριβές

της ΙΣΜΑΣ Μ.ΤΟΥΛΑΤΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008

Μιλάνο, 1938. Τρόμος και σκοτάδι παντού. Η Ιταλία είναι πλέον αυτοκρατορία και ο φασισμός βρίσκεται στο απόγειό του. Τυχοδιωκτισμός, έκπτωση ηθών, αλαζονεία της εξουσίας, ίντριγκες και δολοπλοκίες. Μέσα σε αυτό το «ζοφερό» πλαίσιο τοποθετεί τον «Ριγκολέτο» η νέα παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τα κοστούμια της οποίας υπογράφει ο Νίκος Πετρόπουλος. Προσφέροντας στο κοινό την ευκαιρία να προσεγγίσει το αριστούργημα του Βέρντι μέσα από μια νέα οπτική, η πρεμιέρα του φιλόδοξου ανεβάσματος θα δοθεί στο θέατρο Ολύμπια λίγα 24ωρα πριν από τα Χριστούγεννα. Την ευθύνη της μουσικής διεύθυνσης έχει ο Λουκάς Καρυτινός, στον ρόλο του τίτλου εναλλάσσονται οι βαρύτονοι Φράνκο Βασάλο και Δημήτρης Πλατανιάς, τον Δούκα της Μάντοβας ερμηνεύουν οι τενόροι Ζαν Φρανσουά Μποράς και Αντώνης Κορωναίος , ενώ την Τζίλντα οι υψίφωνοι Ελενα Κελεσίδη, Βασιλική Καραγιάννη και Μαρία Μητσοπούλου. Στους υπόλοιπους ρόλους εμφανίζονται- σε διπλή ή τριπλή διανομή- καταξιωμένοι αλλά και νεότεροι λυρικοί ερμηνευτές. Τέλος την κινησιολογία- χορογραφία επιμελείται ο Πέτρος Γάλλιας.

Βασισμένη σε λιμπρέτο του στενού συνεργάτη του Βέρντι Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε- το οποίο με τη σειρά του στηρίχθηκε στο θεατρικό του Β. Ουγκό «Ο βασιλιάς διασκεδάζει», αναφερόμενο στον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας-, η τρίπρακτη όπερα συνετέθη μέσα σε διάστημα 40 ημερών το 1851 και η πρεμιέρα της δόθηκε στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. Ο Βέρντι αναγκάστηκε να αλλάξει τις ταυτότητες των ηρώων του έργου του Ουγκό και από τη Γαλλία του Φραγκίσκου Α΄ να μεταφέρει τη δράση στην Ιταλία, αφού η ιστορική ακρίβεια ενόχλησε τις Αρχές της εποχής. Ο «Ριγκολέτο» έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία και έκτοτε ανήκει στο ρεπερτόριο των λυρικών θεάτρων όλου του κόσμου. Όσο για τον ομώνυμο ρόλο, θεωρείται από τους σημαντικότερους για βαρύτονο του Βέρντι.

Σε ό,τι αφορά την πορεία του έργου στην Ελλάδα, παράστασή του αναφέρεται το 1852 στην Κέρκυρα, η οποία τότε βρισκόταν υπό βρετανική προστασία. Στις 28 Οκτωβρίου του 1853 ο «Ριγκολέτο» παρουσιάστηκε και στην Αθήνα, στην ιταλική γλώσσα, ενώ στο ρεπερτόριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής συμπεριελήφθη τον Ιανουάριο του 1948, όταν δόθηκε σε μουσική διεύθυνση Λεωνίδα Ζώρα, με τους Ευάγγελο Μαγκλιβέρα (Ριγκολέτο), Αντώνη Δελένδα (Δούκας της Μάντοβας) και Φραντσέσκα Νικήτα (Τζίλντα). Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα της Τζίλντα, κόρης του καμπούρη γελωτοποιού Ριγκολέτο, για τον άσωτο Δούκα της Μάντοβας, ο οποίος της παρουσιάζεται ως φτωχός φοιτητής. Προκειμένου να εκδικηθεί για τη χαμένη τιμή της κόρης του ο Ριγκολέτο οργανώνει τη δολοφονία του Δούκα. Ανακαλύπτοντας τα σχέδια του πατέρα της, η Τζίλντα παίρνει την απόφαση να σώσει τον αγαπημένο της και να θυσιαστεί μπαίνοντας η ίδια στη θέση του.

Μια «τίμια» μεταφορά

Ο Ριγκολέτο

Μιλώντας για το επικείμενο ανέβασμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ο Νίκος Πετρόπουλος κάνει λόγο για μια «τίμια», όπως ο ίδιος τη χαρακτηρίζει, μεταφορά στον χρόνο.

«Κατ΄ αρχάς, στο να επιλέξω ως χρονιά δράσης το 1938 με προσανατόλισαν τρία γεγονότα» λέει. Και συνεχίζει:

«Ο θάνατος του Ντ΄ Ανούντσιο, ο οποίος συνέβη τον Μάρτιο της χρονιάς αυτής, η εισβολή των Γερμανών στην Αυστρία τον ίδιο μήνα και, δύο μήνες αργότερα,η επίσκεψη του Χίτλερ στη Ρώμη, οπότε αρχίζει να δημιουργείται ο Άξονας. Αυτή είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της παράστασης, η οποία “κουμπώνει” με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις του έργου».

Την επόμενη στιγμή ο σκηνοθέτης εξηγεί το πώς:

«Την εποχή για την οποία μιλάμε, στην Ιταλία υπήρχαν οι λεγόμενοι Ras, όνομα που είχε αντληθεί από τον τίτλο των φυλάρχων της Αιθιοπίας και χρησιμοποιούνταν για τους επικεφαλής του φασιστικού κόμματος σε κάθε πόλη. Υπήρχε, δηλαδή, ο Ras di Μilano,ο οποίος θα μπορούσε να είναι ο αντίστοιχος Δούκας της Μάντοβας του 16ου αιώνα, με πλήρη εξουσία επί των υπηκόων του. Η Αυλή τουβρίσκει εν προκειμένω την αντιστοιχία της σε όλον αυτόν τον συρφετό των ανθρώπων που αναρριχήθηκαν στην εξουσία την περίοδο του φασισμού. Ανάμεσά τους και ο Ριγκολέτο, ένας fascista della prima ora, ένα θρασίμι δηλαδή, από αυτά που εντάχθηκαν εξαρχής στις τάξεις του φασισμού δίνοντας μάχες στους δρόμους. Ο ήρωας είναι ένας ακόλαστος, ένας τυχοδιώκτης, στον οποίο ο Βέρντι επιφυλάσσει τη μεγαλύτερη τιμωρία: ζει τον θάνατο της κόρης του, τον οποίο ο ίδιος προκάλεσε. Στην προκειμένη περίπτωση, το μόνο ηθικό στοιχείο, μέσα στο πλαίσιο ενός δικού του κώδικα, είναι ο Σπαραφουτσίλε».

Σχολιάζοντας περαιτέρω την παράσταση, ο Νίκος Πετρόπουλος αναφέρεται στον πρωταγωνιστικό ρόλο της χορωδίας, ενώ αναφορικά με τα σκηνικά αποκαλύπτει πως αναπαριστούν κτίρια τα οποία τω όντι βρίσκονται στο Μιλάνο, έτσι ώστε να τονιστεί η αυθεντική ατμόσφαιρα. Έχοντας υπόψη του και τη μέχρι τούδε πορεία των προβών, ο σκηνοθέτης επισημαίνει τη νέα δυναμική που αποκτά η όπερα υπό το συγκεκριμένο πρίσμα και με δεδομένη τη ρεαλιστική ερμηνεία των ρόλων. Ωστόσο, πώς θα όριζε το προσωπικό του κίνητρο ως προς το επικείμενο ανέβασμα;

«Σκοπός μου είναι να δώσω στον θεατή έναν “Ριγκολέτο” διαφορετικό. Ένα ανέβασμα κλασικό αλλά όχι ιστορικό. Πρόκειται, δηλαδή, για μια παράσταση η οποία δεν είναι χρονολογικά ακριβής, εν τούτοις ουδόλως προδίδει τη μουσική και το πνεύμα του συνθέτη και πιστεύω πως μπορεί να αντέξει στον χρόνο…».

Ο Νίκος Πετρόπουλος ξεκαθαρίζει πως ο ίδιος είναι κάθε άλλο παρά υπέρμαχος της μεταφοράς για τη μεταφορά.

«Κατ΄ αρχάς αυτά τα πράγματα δεν γίνονται με όλα τα έργα» επισημαίνει. Και προσθέτει:

«Ο “Ντον Κάρλος”, ας πούμε, ή η “Αννα Μπολένα” είναι όπερες οι οποίες δεν μεταφέρονται. Στην προκειμένη περίπτωση ακούγοντας, βλέποντας και μελετώντας είδα ότι, πράγματι, το έργο βρίσκει τις αντιστοιχίες του στο 1938. Την ίδια στιγμή πρόκειται και για πράγματα σύγχρονα.

Η αλαζονεία της εξουσίας, ας πούμε, και η αυθαιρεσία είναι θέματα τα οποία μας απασχολούν εξαιρετικά έντονα και σήμερα…».

Ο «Ριγκολέτο» κάνει πρεμιέρα στις 19 Δεκεμβρίου στο θέατρο Ολύμπια. Παραστάσεις θα δοθούν και στις 20,21,23,26,27,28,30.12.2008 και 2,3,4,6.1.2009. Ωρα έναρξης: 20.00.

Ανοίγει τις πύλες του το ανακαινισμένο κεντρικό κτίριο του Εθνικού Θεάτρου

Φωτορεαλιστική απεικόνιση φωτισμού της όψης του Εθνικού Θεάτρου

Το κοινό επιστρέφει στη Νεά Σκηνή

ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2008  [ 12:43 ]

Η μεγάλη στιγμή για το Εθνικό Θέατρο έφτασε. Την Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου, το κεντρικό κτίριο του Εθνικού, το ανακαινισμένο κτίριο Τσίλερ επί της Αγίου Κωνσταντίνου, ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό, παρουσιάζοντας στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» το έργο του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές Ρομπέρτο Τσούκο.

Τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει η Έφη Θεοδώρου, η μετάφραση είναι του Δημήτρη Δημητριάδη και τα σκηνικά-κοστούμια της Εύας Μανιδάκη.

Παίζουν οι Γιάννης Αναστασάκης, Μιχάλης Αφολαγιάν, Γιάννης Βογιατζής, Ευθύμης Θέου, Γιώργος Κοζομπόλης, Παναγιώτης Λάρκου, Πάρις Λύκος, Ηλέκτρα Νικολούζου, Δημήτρης Ντάσκας, Αγορίτσα Οικονόμου, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιάννος Περλέγκας, Ερατώ Πίσση, Μαρία Πρωτόπαππα, Σοφία Σεϊρλή, Μιχάλης Τιτόπουλος και Έλενα Τοπαλίδου.

Παράλληλα, στις 21 Δεκεμβρίου ξεκινούν οι παραστάσεις της Καλής οικογένειας του Γιόακιμ Πίρινεν σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, εισάγοντας το εναλλασσόμενο ρεπερτόριο στον προγραμματισμό του Εθνικού Θεάτρου.

Η μετάφραση είναι της Μαργαρίτας Μέλμπεργκ και τα σκηνικά-κοστούμια της Εύας Νάθενα. Παίζουν οι Μηνάς Χατζησάββας, Μαρίνα Ψάλτη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη και Νίκος Πουρσανίδης.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Από Τρίτη έως και Κυριακή. Λόγω εναλλασσόμενου ρεπερτορίου, για την ακριβή ώρα της παράστασης, επικοινωνείτε με το τηλέφωνο του ταμείου: 210 3305-074΄.

«Μουδιασμένοι» θεατρόφιλοι και σινεφίλ

Πολλές αίθουσες κλειστές και ελάχιστοι τολμούν να κυκλοφορήσουν και στους πιο κεντρικούς δρόμους

Του Δημητρη Ρηγοπουλου, Η Καθημερινή, Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Η Αθήνα αιχμάλωτη του φόβου. Ελάχιστοι τολμούν να κυκλοφορήσουν και στους πιο κεντρικούς δρόμους. Πλατεία Συντάγματος, Πανεπιστημίου, Σταδίου, Αιόλου, Αθηνάς, Ακαδημίας, Σόλωνος.

Προχωράς και δεν βρίσκεις ανοιχτά ούτε τα αυτονόητα, ένα περίπτερο, κάποιο κατάστημα ψιλικών. Ούτε λόγος για καφέ, ταβέρνες, εστιατόρια ή μπαρ, την πεμπτουσία της αθηναϊκής νυχτερινής ζωής. Η ερημιά απλώνεται παντού, ο ανυποψίαστος μπορεί να υποθέσει ό,τι θέλει. Απαγόρευση κυκλοφορίας; Στρατιωτικός νόμος;

Το θέμα είναι πως τα βράδια η πρωτεύουσα της χώρας μετατρέπεται σε ένα εφιαλτικό σκηνικό χωρίς ζωή, χωρίς ανθρώπους.

Σε ένα τόσο αποκρουστικό φόντο, η πολιτιστική βιομηχανία έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά. Καθημερινό φαινόμενο οι ματαιώσεις εκδηλώσεων, παραστάσεων, συναυλιών, εκθέσεων, φεστιβάλ. Τα βράδια της Δευτέρας και της Τρίτης πολλοί κινηματογράφοι του κέντρου δεν άνοιξαν ποτέ. Οσο για τα θέατρα, «ευτυχώς» χθες ήταν προγραμματισμένη η απεργία της ΓΣΕΕ και δεν χρειάστηκε να μπουν σε δίλημμα. Τα σωματεία των ηθοποιών συμμετείχαν στην κινητοποίηση.

Τι μπορούμε, όμως, να περιμένουμε από σήμερα; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά. Η χθεσινή νύχτα ήταν καθοριστική. Αν υπήρχαν ευδιάκριτα ίχνη εκτόνωσης πολλοί αιθουσάρχες θα έπαιρναν το ρίσκο. Ηδη χθες λειτούργησαν κανονικά δύο μεγάλοι κινηματογράφοι της πόλης, το «Αττικόν» και ο «Απόλλων» της οδού Σταδίου. Είχαν παραμείνει κλειστοί τόσο τη Δευτέρα όσο και την Τρίτη. Σήμερα ανοίγει ξανά και το «Παλλάς» για τις παραστάσεις της «Μήδειας». Το ιστορικό κινηματοθέατρο της οδού Βουκουρεστίου δεν κατέβασε ρολά ούτε το βράδυ της Κυριακής. Περισσότερα από 1.200 άτομα δεν πτοήθηκαν από τα επεισόδια στους δρόμους της Αθήνας και παρακολούθησαν κανονικά την παραγωγή του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Πολλοί λιγότεροι, περίπου 100, έμειναν σπίτι τους. Αν και είχαν προαγοράσει το εισιτήριό τους.

Αυτός είναι ένας βασικός φόβος των ανθρώπων που διαχειρίζονται θέατρα, κινηματογράφους, συναυλιακούς χώρους. Ακόμα κι αν πάρουν την απόφαση και ανοίξουν, θα υπάρχει κόσμος πρόθυμος να κατέβει στο κέντρο της Αθήνας;

Η κ. Αργυρώ Μποζώνη, επικεφαλής της Διεύθυνσης Επικοινωνίας και Προβολής της «Ελληνικής Θεαμάτων», πιστεύει ότι οι επιπτώσεις των δραματικών γεγονότων στον κόσμο του θεάματος θα είναι λίγο πιο μακροπρόθεσμες. «Είναι απίθανο να μην υπάρξει αντανάκλαση όσων έγιναν στην ψυχολογία του κοινού. Θυμίζει λίγο το πώς νιώθαμε τις ημέρες των πυρκαγιών στην Πελοπόννησο». Σε βάθος χρόνου, προσθέτει, δεν αποκλείεται να επηρεαστούν και οι επιλογές μας. Η κωμωδία, προβλέπει, θα έχει τις μεγαλύτερες αντοχές. Αλλά πρώτα πρέπει να δούμε τα θέατρα ανοιχτά.

Κωνσταντίνος Παπαχρόνης

Γράφει ο Αλέξης Σταμάτης, ΕΘΝΟΣ, 08/12/2008

Δεν είχα δει δυστυχώς τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη στο θέατρο. Μεγάλη παράλειψη, όπως είχα καταλάβει από τα σχόλια όλων – ειδικών και μη.

Τον είδα όμως πρόσφατα στην ταινία του Τώνη Λυκουρέση, σε έναν δεύτερο ρόλο και κατάλαβα. Παίξιμο βαθύ, από μέσα, χωρίς εφέ. Ενα πλάσμα με βλέμμα από αλλού, με κίνηση από αλλού, απογειωτικός άμα τη εμφανίσει.

Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία./Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα/ Με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού/ Οταν ασπρίσουν τα κόκκαλά τους και τριφτούν τ άσπρα κόκαλα/ θάχουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι/ Αν τρελάθηκαν η γνώση τους θα ξαναρθεί,/ Αν βούλιαξαν στο πέλαγος θ αναδυθούν/ Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη/ Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία.

Είναι εξαιρετικά σκληρό να φεύγει ένας νέος άνθρωπος, κάθε νέος άνθρωπος εκεί ακριβώς που έχει αρχίσει να δημιουργεί τον βαθύ εσωτερικό εαυτό του, εκεί που είναι έτοιμος να δώσει τα καλύτερα. Ναι, ο θάνατος είναι μέρος της ζωής κ.λπ. Ομως υπάρχει και μια άλλη οπτική με την οποίαν συντάσσομαι απολύτως. Είναι του Ντίλαν Τόμας και αποτυπώνεται στους πιο κάτω στίχους:

Ο χαμός ενός νέου παιδιού που μέσα σε οκτώ μόλις χρόνια πρόλαβε να κάνει τόσο πολλά, μου θύμισε τον χαμό μιας καλής φίλης, της Ελευθερίας Σαπουντζή το 2000, την εποχή δηλαδή που άρχιζε η καριέρα του Κωνσταντίνου. Ηταν και αυτή στην ακμή της, πάνω στην πλήρη ανθοφορία και χάθηκε όσο άδικα όσο κι εκείνος.