Monthly Archives: Δεκέμβριος 2008

Ο Λαζόπουλος «δουλεύει» τον κόσμο με… εισιτήριο 50 ευρώ!

https://i2.wp.com/www.athinorama.gr/theatre/performance_images/6782/_MG_3354.jpg

Διαβάζω στο «Αθηνόραμα» για την παράσταση «Βιοπαλαιστής στη στέγη» του Λαζόπουλου:

Στο επιθεωρησιακό και βιωματικό θέαμά του, ο Λ. Λαζόπουλος διηγείται την ιστορία του Νεοέλληνα από το 1960 έως σήμερα, τη διάλυσή του, την άνοδό του, την απογοήτευσή του, το πέρασμα στη διαφθορά και τη γελοιοποίησή του στην Ιστορία.

Μεγάλες κουβέντες, οι οποίες, είμαι βέβαιος, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Είναι στο κεφάλι του Λαζόπουλου μονάχα. Δεν είδα την παράσταση κι ούτε πρόκειται να την δω. Είναι η άποψή μου αυτή, ότι δηλαδή ο Λαζόπουλος μας δουλεύει όλους. Είναι ένας καλός διασκεδαστής, τέτοιος που μπορεί να βρεθεί σε κάθε παρέα. Οι εμμονές του έχουν πάρει πλέον το χαρακτήρα μανιοκαταθλιπτικής ενασχόλησης. Έχει αποκτήσει ένα κοινό που δεν ξέρει γιατί πηγαίνει στο θέατρό του ή γιατί τρέχει με αλλοφροσύνη στο στούντιο που κάνει τις γελοίες εκπομπές του. Τώρα, καλείται αυτό το κοινό να πληρώσει αδρά για να παρακολουθήσει τις «θεατρικές» μπούρδες του Λαζόπουλου…

  • Το εισιτήριο για την παράσταση του Λαζόπουλου αρχίζει από 50 ευρώ. Υπάρχουν και  οι τιμές των 35, 30, 22 ευρώ , και φοιτ.: € 15. Για θεατές άνω των 65 ετών κάθε Πέμ. € 15!

Το τέταρτο κουδούνι Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη

ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2008

Καλά, αυτό το «Μόνο για είκοσι παραστάσεις»- οι οποίες μπορεί προοδευτικά να γίνουν κι εκατόν είκοσι «λόγω της επιτυχίας που σημειώνει»…- ή, το άλλο, «Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων»- ο οποίος μπορεί να γίνει κι απεριόριστος, επίσης «λόγω της επιτυχίας που σημειώνει»-, που ΄χουνε γίνει μόδα, λειτουργούν ακόμα; Δηλαδή τα χάφτει ο κόσμος; Σα να το ξεφτιλίσαμε…

Γι΄ αυτό κι η Ρούλα Πατεράκη, όταν πρόσφατα ξανάκανε τον υπέροχο «Φιλόσοφο» του Γιάννη Πάνου στο «Θησείον», για να πειστούμε, βγήκε η γυναίκα- φσατ!- με το μαστίγιο κι έλεγε: «Για αυστηρά εννέα παραστάσεις».

Η Νόνικα Γαληνέα (στη φωτογραφία) θα πρωταγωνιστήσει με τον Γιάννη Μπέζο στο έργο (1935) του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο «Η εκατομμυριούχος» που θα παρουσιαστεί σε εκδοχή μουσικής κωμωδίας τον Οκτώβριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, με μουσικές Σταμάτη Κραουνάκη, στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ.

Στην καλή διανομή, επίσης, σίγουροι, ο Γιάννης Βούρος, ο Χρήστος Στέργιογλου, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς κι ο Μπάμπης Γιωτόπουλος.

Σ΄ αυτή την κοινωνική κωμωδία εξτραβαγκάντσα , απ΄ τα τελευταία και ελάσσονα έργα του Σο- πέθανε το 1950, ενενήντα τεσσάρων ετών, και το ΄γραψε στα εβδομήντα εννιά του-, η Επιφάνια Ογκνισάντι ντι Παρέργκα Φιτσφασέντεν, η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο αφότου κληρονόμησε τον εκατομμυριούχο πατέρα της, αφήνει, απογοητευμένη και στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, τον μποξέρ σύζυγό της, αφήνει τον εραστή της κι ερωτεύεται έναν Αιγύπτιο γιατρό των φτωχών με τον οποίο μπαίνουν σε αμοιβαία δοκιμασία- ο γιατρός στη δοκιμασία που ΄χε ζητήσει ο πατέρας της, η εκατομμυριούχος στη δοκιμασία που ΄χε ζητήσει η μητέρα του για ν΄ αποδείξουν πως κάνουν ο ένας για τον άλλο.

Το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Σο ελληνική παράστασή του στα αρχεία του Θεατρικού Μουσείου δεν υπάρχει ούτε η μνήμη μου κάπου με παραπέμπει- το 1960 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο απ΄ τον Άντονι Άσκουιθ με την Σοφία Λόρεν και τον Πίτερ Σέλερς και το 1972 στην τηλεόραση του ΒΒC, στη σειρά «Το Έργο του Μήνα», σε σκηνοθεσία Ουίλιαμ Σλάτερ με την Μάγκι Σμιθ και τον Τομ Μπέικερ, ταινία που κυκλοφορεί σε DVD.

Πενήντα (50) ευρώ (!) η πρώτη τιμή εισιτηρίου για το «Βιοπαλαιστής στη στέγη» και Λάκη Λαζόπουλο (φωτογραφία) στο νεότευκτο «Θέατρον» του συγκροτήματος «Ελληνικός Κόσμος». Ναι, έχει και απογευματινές, έχει και για νέους ειδικές τιμές, έχει και για ηλικιωμένους και, ναι, κατεβαίνει στα 15 ευρώ το κεφάλι, αλλά πολύ προκλητικά δεν το ανεβάσανε το «πλαφόν»;

Έρχονται όμως και χειρότερα… Στο προπωλούμενο, και με εξαιρετικούς ρυθμούς μαθαίνω- «La Cage aux Folles» – ελληνιστί «Το κλουβί με τις τρελές»που θα δούμε με Σταμάτη Φασουλή και Γιάννη Μπέζο στο «Παλλάς» ξέρετε πόσο πάει το μαλλί; Ογδόντα (80) ευρώ (!)

παρακαλώ η πρώτη τιμή. Κι εδώ υπάρχουν και φτηνότερα εισιτήρια- όχι πάντως φοιτητικό- που κατεβαίνουν μέχρι τα 20 ευρώ, αλλά, ε, basta!

Κανένα αντανακλαστικό στα περί οικονομικής κρίσης δε βλέπω. Ελπίζω κι εύχομαι να μην κλάψουν μανούλες στο μέλλον… Και να μην τραβούν τα μαλλιά τους ανακαλώντας το πατροπαράδοτο «στερνή μου γνώση, να σ΄ είχα πρώτα».

Αν έχετε αϋπνίες σας συνιστώ ανεπιφύλακτα μετά τα μεσάνυχτα, στην τηλεόραση, 902 και telemarketing. Τι Τόνυ Άντονυ, τι Σπύρος ΚαλογήρουΕυαγγελία Σαμιωτάκη έχω δει μέχρι τώρα σε μνημειώδη, επαναλαμβανόμενα, ξανά και ξανά, non stop, διαφημιστικά τρέιλερ.

Και τώρα η κορωνίς: ο Κώστας Βενετσάνος με «ανάλαφρα» χτενισμένο καστανόξανθο μαλλί να διαφημίζει μασαζοπαντόφλες, με- πίσω του- τρίο: ο σύζυγος, η σύζυγος κι η πεθερά, που ο ένας ορμάει κι αρπάζει λαίμαργα απ΄ τον άλλον, σε παντομίμα, τις ανάρπαστες, θαυματουργές μασαζοπαντόφλες.

ΤΟ καλτ, σας λέω, ΤΟ καλτ. (Δεν ξέρω, υπάρχει και στο telemarketing του 902 κομματική γραμμή;).

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…

«Όταν οι καλλιτέχνες δέχονται να διαφημίζουν τράπεζες και πολυεθνικές, πώς να μιλήσουν και τι να πουν; Ότι τα μαγαζιά ήταν ήδη καμένα από τα χρέη στις τράπεζες, προτού τα κάψουν οι “ταραξίες”;»: το είπε ο νεαρός ηθοποιός Γιάννος Περλέγκας (στην κεντρική φωτογραφία με την Έλενα Τοπαλίδου, ως Ρομπέρτο Τσούκο στο ομώνυμο έργο του Κολτές που παίζεται στο Εθνικό) σε μια, εντυπωσιακής ωριμότητας- στα είκοσι επτά του χρόνια!-, εξαιρετική συνέντευξη που ΄δωσε στην Ματίνα Καλτάκη στην εβδομαδιαία «Lifo» της περασμένης Πέμπτης. Και που πιστεύω πως θα ΄πρεπε να γίνει το μανιφέστο και το ευαγγέλιο κάθε ηθοποιού που θέλει να θεωρεί εαυτόν καλλιτέχνη.

Όσο για τους διανοούμενους που, χρόνια τώρα, γκρινιάζουμε πως δεν αντιδρούν στα κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα, αν η πρώτη τους αντίδραση ήταν η επιστολή των τριών συγγραφέων, η σχετική με τα επεισόδια, που διάβασα, ε, τότε, μη σώσω και δω άλλες αν άλογου ύφους «αντιδράσεις»…

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή…

Τι να πεις για τον Χάρολντ Πίντερ (φωτογραφία);

Συγκέντρωνε όλα τα συστατικά των λέξεων Μεγάλος και Άντρας. Λέξεων που ΄χουμε ξεφτιλίσει. Ο άνθρωπος χάθηκε. Τα όσα έπραξε κι όσα έγραψε μένουν. Για να τον τιμούμε εσαεί. Νιώθω περήφανος που κάποτε του ΄σφιξα το χέρι.

Ακυρώθηκε, τελικά, για φέτος ο «Μακμπέθ» για δυο που θα ΄κανε στο Εθνικό ο Δημήτρης Λιγνάδης με την Στεφανία Γουλιώτη- σας τα ΄χα γράψει για το σχέδιο τον περασμένο Μάρτιο.

Συμβαίνουν κι αυτά. Ο Δημήτρης Λιγνάδης, πάντως, επιμένει πως πρόκειται για αναβολή, όχι για ματαίωση.

Καλή χρονιά! Και καλύτερες μέρες! Ναι στην Ζωή!

ΚΘΒΕ: Ρίτσαρντ Ζάϊντλικ «Σαν τα σκυλιά» σε σκηνοθεσία της Γλυκερίας Καλαϊτζή

©Άρης Ράμμος

Η παράσταση «Σαν τα σκυλιά» του Ρίτσαρντ Ζάϊντλικ κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει το έργο του Ρίτσαρντ Ζάϊντλικ, «Σαν τα σκυλιά», που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία της Γλυκερίας Καλαϊτζή. Το έργο περιλαμβάνεται στην ενότητα «1 Χ 4», που έχει καθιερώσει το Κ.Θ.Β.Ε., για να αναδείξει το σύγχρονο θέατρο.

Οι παραστάσεις ξεκινούν στις 26 Δεκεμβρίου 2008 στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών και θα διαρκέσουν μέχρι τις 18 Ιανουαρίου 2009.

Το τέλος μιάς σχέσης  κι ένα ζήτημα αστικής ευθύνης, ποιός από τους δύο θα κρατήσει το διαμέρισμα, φέρνει αντιμέτωπους τους δύο πρώην συντρόφους κι εραστές σ’ έναν ανελέητο αγώνα ψυχικής και φυσικής εξόντωσης. Με ακρίβεια χειρουργού ο Ρίτσαρντ Ζάϊντλικ μας δίνει μία εικόνα των σημερινών σχέσεων  όπου το έλλειμμα της αγάπης και ο φόβος της δέσμευσης, μετατρέπει τα συναισθήματα σε συμφέροντα, την επικοινωνία σε παιχνίδι εξουσίας και την ηδονή του έρωτα σε οδύνη.

Το έργο «Σαν τα σκυλιά»(Dogs barking) του πολυβραβευμένου συγγραφέα Ρίτσαρντ Ζάϊντλικ ανέβηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Bush του Λονδίνου, τον Μάϊο του 1999 και έκτοτε παρουσιάστηκε σε πολλές χώρες και συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ. Στην Ελλάδα παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

«Το συγκλονιστικό έργο του Ρίτσαρντ Ζάϊντλικ (…) με τον σκληρό και περιεκτικό λόγο του, αποτυπώνει την αίσθηση του θυμού και της απόγνωσης…  Σαν ένας παγοκόφτης που σχίζει βαθιά την καρδιά του θεατή».

Sunday Times

«Μια σύγχρονη ιστορία αγάπης –ωμή, αληθινή, ενίοτε αστεία, αλλά κυρίως βαθιά πονεμένη.(…) Ένα σπουδαίο έργο»

Daily Telegraph

Συντελεστές

Μετάφραση-σκηνοθεσία   ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΚΑΛΑΪΤΖΗ

Σκηνικά-κοστούμια   ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΤΣΑΣ

Μουσική    ΚΟΣΜΑΣ ΕΥΦΡΑΙΜΙΔΗΣ

Φωτισμοί   ΚΩΣΤΗΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Επιμέλεια κίνησης ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΡΑΡΔΟΣ

Δραματουργική επιμέλεια:ΑΜΑΛΙΑ  ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ

Βοηθός σκηνοθέτη   ΤΑΣΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Βοηθός σκηνογράφου   ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΕΦΡΑΙΜΙΔΟΥ

Οργάνωση παραγωγής   ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Διανομή (με σειρά εμφάνισης)

Άλεξ  ΕΙΡΗΝΗ ΜΟΥΡΕΛΑΤΟΥ

Νηλ   ΑΡΓΥΡΗΣ ΓΚΑΓΚΑΝΗΣ

Ρέη    ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΑΪΒΑΖΟΓΛΟΥ

Βίκυ   ΜΑΡΙΖΑ ΤΣΑΡΗ

Παραστάσεις

Τετάρτη & Σάββατο 6 μ.μ. & 9 μ.μ.

Πέμπτη & Παρασκευή 9 μ.μ.

Κυριακή 7 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων

Πλατεία 22€

Φοιτητικό 15€

Κίνα: Διάκριση στον «Προμηθέα Δεσμώτη»

Το πρώτο Βραβείο Καλύτερης Παράστασης και δύο βραβεία ερμηνείας, κέρδισε η παράσταση του Θεόδωρου Τερζόπουλου «Προμηθέας Δεσμώτης», με τους σπουδαστές της Κεντρικής Ακαδημίας Θεάτρου του Πεκίνου, στο πρώτο Φεστιβάλ των Ακαδημιών Θεάτρου της Κίνας. H παράσταση -που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Έτους της Ελλάδας στην Κίνα-, ήταν το αποτέλεσμα του workshop που παρέδωσε ο διεθνώς αναγνωρισμένος Έλληνας σκηνοθέτης στους 35 τελειόφοιτους σπουδαστές της Ακαδημίας. Η πρεμιέρα έγινε με επιτυχία, στο North Theatre της Ακαδημίας Θεάτρου του Πεκίνου τον περασμένο Μάιο, και την παρακολούθησαν περισσότεροι από 6.000 θεατές. Συνολικά, διαγωνίστηκαν 24 θεατρικές παραστάσεις, 2 παραστάσεις όπερας και 4 μιούζικαλ. Η διοργάνωση του Φεστιβάλ θα επαναλαμβάνεται κάθε δύο χρόνια.

ΗΠΑ – Το Μπρόντγουεϊ χαμηλώνει τα φώτα του ως φόρο τιμής στον θεατράνθρωπο Χάρολντ Πίντερ

Τα θέατρα του Μπρόντουγεϊ θα χαμηλώσουν τα φώτα τους απόψε το βράδυ, για να τιμήσουν τον νομπελίστα βρετανό συγγραφέα Χάρολντ Πίντερ, που απεβίωσε στις 24 Δεκεμβρίου.

Για ένα λεπτό, στις 7 μ.μ. τοπική ώρα, τα θέατρα της διάσημης αυτής περιοχής της Νέας Υόρκης θα χαμηλώσουν τα φώτα τους σε ένδειξη «ευγνωμοσύνης για την ιδιοφυία και την εξαιρετική προσφορά του στο μοντέρνο θέατρο, ανακοίνωσε η Σαρλότ Μάρτιν, διαχειριστικός διευθυντής της Broadway League.

Broadway to dim lights for Harold Pinter

Tue Dec 30, 4:22 pm ET

British playwright Harold Pinter talks to journalists outside his home in London

Reuters – British playwright Harold Pinter talks to journalists outside his home in London October 13, 2005. (Kieran …

NEW YORK (Reuters) – Broadway theaters will dim their lights on Tuesday evening to honor late British playwright and Nobel laureate Harold Pinter, famous for his brooding portrayals of domestic life and barbed politics. Pinter, who won the Nobel prize for literature in 2005, died on December 24 at the age of 78. «Harold Pinter has been called one of the most influential and imitated playwrights of his generation,» said Charlotte St. Martin, executive director of The Broadway League. «We are so grateful for his genius and distinct contributions to modern theater.» Theaters in the famed area of New York City will dim their lights for one minute at 7 p.m. Pinter’s plays, including «The Caretaker» and «The Homecoming,» were regarded as among the finest of the last half century and enjoyed a recent renaissance as modern audiences tapped into his dark studies of the menace and chaos within everyday life. «The Homecoming,» which won the Tony Award for best play in 1967, returned to Broadway late last year, picking up three Tony Award nominations in 2008 and winning a Drama Desk award for outstanding ensemble performance.

(Reporting by Michelle Nichols; Editing by John O’Callaghan)

Broadway lights to be dimmed for Harold Pinter

The Associated Press
International Herald Tribune: December 30, 2008

NEW YORK: The marquees of Broadway theaters will be dimmed in honor of playwright Harold Pinter. The Broadway League says the lights will be dimmed for about one minute at 7 p.m. Tuesday. The British Nobel laureate died last Wednesday at the age of 78 after a long battle with cancer. He won the Tony Award for best play in 1967 for «The Homecoming» and the Nobel Prize in literature in 2005. Pinter wrote 32 plays, one novel and 22 screenplays. His masterpieces include «The Birthday Party» and «Betrayal.» His writing featured dialogue with pregnant pauses that reflected his characters’ emotional struggles and inspired the phrase «Pinter-esque dialogue.»

Ο Πίντερ από την πένα ώς τον πολιτικό ακτιβισμό

Του Ηλια Μαγκλινη, Η Καθημερινή, 30/12/2008

Ο Χάρολντ Πίντερ, ο οποίος πέθανε παραμονή Χριστουγέννων στα 78 του χρόνια, χτυπημένος από τον καρκίνο, κινδυνεύει να μείνει στη συλλογική μνήμη περισσότερο ως πολιτικός ακτιβιστής και λιγότερο ως ένας από τους κορυφαίους θεατρικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα. Οντως τις τελευταίες δεκαετίες είχε αφιερωθεί στην πολιτική. Ωστόσο, ο Μάρτιν Εσλιν, γνωστός από το κλασικό βιβλίο του «Το θέατρο του παραλόγου», τονίζει σε μια μελέτη του αφιερωμένη στο έργο του Πίντερ: «Οταν πρωτεμφανίστηκε ως θεατρικός συγγραφέας, τέλος της δεκαετίας του ’50 και αρχές του ’60, η δουλειά του έμοιαζε να βρίσκεται σε διάσταση με την έντονη πολιτική τάση που επικρατούσε τότε στο θέατρο και την οποία αντιπροσώπευαν άλλοι νεαροί δραματουργοί όπως ο Οσμπορν».

Ο Εσλιν παραθέτει μια δήλωση του Πίντερ στο περιοδικό «Εncounter», όπου επώνυμοι Βρετανοί κατέθεταν τη γνώμη τους για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. «Η απάντηση του Πίντερ ήταν η συντομότερη απ’ όλες», σημειώνει ο Εσλιν: «“Δεν έχω το παραμικρό ενδιαφέρον για το θέμα και δεν με νοιάζει τι θα γίνει”». Ομως το 1968 δήλωνε εναντίον της αμερικανικής επέμβασης στο Βιετνάμ και υποστήριζε «σαφώς το Ισραήλ». Ο πολιτικός Πίντερ, ο ακτιβιστής, ο ποιητής των καταπατημένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο διανοούμενος που μέσα στην αμερικανική πρεσβεία στην Αγκυρα της Τουρκίας, είπε σε Αμερικανούς και Τούρκους επίσημους ότι «πρέπει να νιώσουν τον ηλεκτρισμό στα γεννητικά τους όργανα, όπως οι συγγραφείς που κρατούνται στις τουρκικές φυλακές», εμφανίστηκε μετά τη δεκαετία του ’80. «Στην πραγματικότητα», σπεύδει να υπογραμμίσει ο Εσλιν, «πίσω από τον κατ’ εξοχήν ιδιωτικό κόσμο των έργων του, ελλοχεύουν ζητήματα που τελικά είναι κατ’ ουσίαν πολιτικά, όπως η κατάχρηση εξουσίας, ο αγώνας για ζωτικό χώρο, η σκληρότητα, η τρομοκρατία».

  • Διαρκές πεδίο μάχης

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Πίντερ γεννήθηκε το 1930 στο ανατολικό Λονδίνο, όπου και μεγάλωσε, σε μια περιοχή που την περίοδο της οικονομικής κρίσης ήταν ένα διαρκές πεδίο μάχης. Εκεί ζούσαν Εβραίοι μετανάστες, με τραυματικές μνήμες από τα πογκρόμ της Ρωσίας, εκεί κατέφτασαν οι πρώτοι (τυχεροί) Εβραίοι που διέφυγαν από τη ναζιστική Γερμανία. Ο Πίντερ είναι γόνος τέτοιων Εβραίων, ανθρώπων που αναγκάστηκαν να συνυπάρξουν με άλλες φυλές – αλλά και με φασίστες. Στο Ιστ Εντ δρούσαν οι φασίστες του διαβόητου Μόσλεϊ, κι εκεί συγκρούονταν με τους αριστερούς Εβραίους. Για τον νεαρό Πίντερ το κλίμα αυτό ήταν καθοριστικό, όπως και ο τρόμος των γερμανικών βομβαρδισμών. Παρότι οι γονείς του τον είχαν στείλει στην Κορνουάλη, όταν το 1944 επέστρεψε στο Λονδίνο έζησε από πρώτο χέρι τη φρίκη των χιτλερικών V-2. «Ημουν στον δρόμο και είδα τη βόμβα να πέφτει», θα πει αργότερα. «Ερχονταν στιγμές που άνοιγα την πίσω πόρτα κι έβλεπα τον κήπο μας να φλέγεται. Το σπίτι μας δεν κάηκε, αλλά υποχρεωθήκαμε να το εγκαταλείψουμε πολλές φορές. Κάθε φορά που φεύγαμε, έπαιρνα και το μπαστούνι μου του κρίκετ». Οπως έχει τονίσει ο επίσημος βιογράφος του Μάικλ Μπίλινγκτον, «ήταν μια καθημερινή εμπειρία ζωής και θανάτου», η οποία σφράγισε την ψυχή του με αισθήματα μοναξιάς, έκπληξης, αποχωρισμού και απώλειας – βασικά θέματα σε όλα του τα βιβλία.

Σε ηλικία δεκαεννιά χρονών ο Πίντερ πέρασε από δύο δικαστήρια όταν αρνήθηκε να υπηρετήσει στον στρατό. Ενας φίλος του ανέλαβε την υπεράσπισή του. «Εγώ υπηρετώ στον στρατό, δεν είμαι αντιρρησίας συνείδησης, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αυτόν εδώ, δεν πρόκειται να τον αλλάξετε ποτέ. Χάνετε τον καιρό σας». Κι όντως. Ο Πίντερ καθάρισε με μερικά πρόστιμα κι άρχισε να δουλεύει ως ηθοποιός, δημοσιεύοντας παράλληλα ποιήματα και διηγήματα.

Το 1957 θα γράψει το πρώτο του θεατρικό, το «Δωμάτιο»: «Σ’ ένα πάρτι στο Λονδίνο, έπεσα πάνω σε δύο τύπους, σ’ ένα μικρό δωμάτιο. Ο ένας ήταν μικρόσωμος και ξυπόλυτος, συζητούσε με ζωντάνια και χρησιμοποιούσε μια μάλλον λόγια γλώσσα, και στο τραπέζι δίπλα του καθόταν ένας πελώριος φορτηγατζής. Φορούσε το κασκέτο του και δεν έλεγε λέξη. Ολο αυτό το διάστημα, καθώς μιλούσε, ο μικρόσωμος άνδρας τάιζε τον μεγαλόσωμο, του έκοβε ψωμί, το άλειφε με βούτυρο κ.τλ. Λοιπόν, αυτή η εικόνα δεν με άφησε ποτέ». Κάπως έτσι ξεκινούν σχεδόν όλα τα έργα τού Πίντερ. Με κάποιους ανθρώπους σε ένα τραπέζι, σε ένα δωμάτιο, να κουβεντιάζουν, μια τελείως καθημερινή κατάσταση, μίζερη συχνά. Ομως, σταδιακά, αδιόρατα σχεδόν, ένα ασφυκτικό αίσθημα απειλής απλώνεται σε όλο το χώρο και οι τετριμμένες κουβέντες αρχίζουν να μοιάζουν με σκοτεινούς υπαινιγμούς, με διφορούμενες δηλώσεις, ενώ τα απλά, καθημερινά ερωτήματα αποκτούν τον χαρακτήρα βασανιστικής ανάκρισης. Οι θεωρητικοί έχουν αναλύσει τις περίφημες «παύσεις» και «σιωπές» του Πίντερ, την αμίμιτη αυτή ικανότητά του να μετατρέπει τη σιωπή σε «δεξαμενή λόγου». Μετά το «Δωμάτιο», θα έλθει το «Πάρτι γενεθλίων», το οποίο ήταν αποτυχία. Μόνο ο κριτικός των Sunday Times το στήριξε. Γενικά, θα πάρει χρόνο στο κοινό να προσαρμοστεί στις κοινότοπες και ταυτόχρονα τόσο ακραίες καταστάσεις του Πίντερ. Από το 1967 και μετά όμως, θα είναι μια διασημότητα. Ετσι, θα γράψει 29 θεατρικά έργα, κάμποσα σενάρια, προτού αποσυρθεί, άρρωστος αλλά μαχητικός ως προς τα πολιτικά πράγματα. Το Νομπέλ Λογοτεχνίας το 2005 θα έρθει για τα εκπληκτικής δύναμης θεατρικά του έργα. Για το τραγικό αυτό αίσθημα ότι, όπως έλεγε και ο ίδιος, «δεν χρειάζεται κάτι να είναι σωστό ή λάθος. Μπορεί να είναι ταυτόχρονα σωστό και λάθος». Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο σύγχρονη δήλωση από αυτή. Και πιο πολιτική επίσης.

Χρήστος Ευθυμίου, αγαπητός απ’ όλους

Τον θυμόμαστε κυρίως από τον δημοφιλή τελευταίο τηλεοπτικό του ρόλο, στους «Δέκα μικρούς Μήτσους», όπου έπαιζε τον ευτραφή φυλακισμένο με τη ριγωτή στολή, δίπλα στον Τάσο Παλαντζίδη. Ο Χρήστος Ευθυμίου αντιμετώπισε γενναία το πρόβλημα της υγείας του, τα τελευταία τρία, σχεδόν, χρόνια. Ηταν μόνο 54 ετών και έσβησε από ανακοπή καρδιάς, την παραμονή των Χριστουγέννων, πηγαίνοντας ν’ αγοράσει κάτι από κοντινό του κατάστημα. Ο οργανισμός του ήταν έτσι κι αλλιώς καταβεβλημένος.

Ο Χρήστος Ευθυμίου ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και έχει συνδέσει το όνομά του με πολλές και καλές παραστάσεις. Ανάμεσά τους: «Πορνογραφία» του Μάνου Χατζιδάκι, «Λυσιστράτη» του Λάκη Λαζόπουλου, κ.ά. Τελευταία του θεατρική εμφάνιση ήταν στην παράσταση «Ενα καπέλο από ψάθα Ιταλίας» μαζί με τον Χάρη Ρώμα, το 2006

Σημαντική ήταν και η πορεία του στον ελληνικό κινηματογράφο, σε ταινίες που έγιναν επιτυχίες, όπως Safe sex, «Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο» και «Ριζότο». Ο ρόλος, όμως, που τον έκανε γνωστό σ’ όλους τους θεατές της μικρής οθόνης ήταν αυτός του φυλακισμένου στους «Δέκα Μικρούς Μήτσους», όπου βρήκε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το πληθωρικό του ταλέντο και ν’ αγαπηθεί από το ευρύ κοινό.

Το περασμένο Σάββατο, οι φίλοι και οι συνάδελφοί του, συντετριμμένοι, τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία, στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας. Είναι οι πρώτες γιορτές που έκαναν χωρίς τον αγαπημένο τους φίλο και συνάδελφο. [Η Καθημερινή, 30/12/2008]

Ο Οστερμάγερ και ο τραπεζίτης

Τον «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ιψεν ανέβασε στη Γαλλία

Ο Τόμας Οστερμάγερ και δίπλα σκηνή από την παράστασή του, που ενθουσίασε τη «Μοντ»

Κάθε πρεμιέρα του Τόμας Οστερμάγερ είναι είδηση. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι μόνο ο «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ιψεν που ανέβασε η γερμανική «Σαουμπίνε» στις 10 Δεκεμβρίου στο γαλλικό θέατρο «Jean Villar» της Ρεν. Ούτε μόνο το γεγονός ότι η ιστορία του συνεπαρμένου από τη δύναμη του χρήματος τραπεζίτη, ο οποίος έπειτα από οικονομικές ατασθαλίες οδηγείται στη φυλακή, αν και γραμμένη το 1896, μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Αλλά και το ότι το τρομερό παιδί της Σαουμπίνε εγκαινίασε με αυτή την παράσταση το ενδιαφέρον ευρωπαΐκό πρόγραμμα «Prospero», που σηματοδοτεί την έναρξη συνεργασίας μεταξύ έξι μεγάλων θεατρικών οργανισμών Γαλλίας, Βελγίου, Ιταλίας, Πορτογαλίας, Φινλανδίας και Βερολίνου.

Να θυμίσουμε ότι μια παρόμοια πρωτοβουλία, που αφορά τη δική μας χώρα, είναι αυτή που ανακοίνωσε πρόσφατα ο Γιώργος Λούκος, δηλαδή η σύσταση του Φεστιβάλ της Μεσογείου, το οποίο ενοποιεί μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ: Αβινιόν, Βαρκελώνης, Κωνσταντινούπολης, Αθηνών και Επιδαύρου. Ο στόχος είναι η συστηματική συνεργασία τους για την πραγματοποίηση συμπαραγωγών αλλά και ευρύτερων πολιτιστικών ανταλλαγών.

Στο «Prospero», λοιπόν, έξι θέατρα ενώνουν τις δυνάμεις τους: Εθνικό θέατρο της Βρεττάνης στη Ρέν (ηγείται του προγράμματος), Theatre de la Place (Βέλγιο), Emilia Romagna Teatro Fondazione (Ιταλία), Σαουμπίνε (Γερμανία), Centro Cultural de Belem (Πορτογαλία), Tutkivan Teatterityon Keskus (Φινλανδία). Υπάρχουν στα σκαριά και μελλοντικές συνεργασίες, με το Theatre de Riga της Λετονίας, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Αλβις Χερμάνις και με τον Πολωνό σκηνοθέτη Κριστόφ Βαρλικόφσκι.

Η ενίσχυση του πολιτισμικού διαλόγου μεταξύ των χωρών είναι η φιλοσοφία του προγράμματος -καρπός δουλειάς δύο χρόνων μεταξύ των εμπλεκόμενων θεάτρων- που θα διαρκέσει έως το 2012. Η δράση του θα μπορούσε να συνοψιστεί στα εξής: ετήσια παραγωγή και περιοδεία μεγάλων παραστάσεων από κάθε θεατρικό οργανισμό, υποστήριξη έξι νέων σκηνοθετών με σεμινάρια και συνεργασία με κάποιον από τους θεατρικούς οργανισμούς, καθιέρωση ευρωπαΐκής έρευνας αλλά και εκπαίδευση νεών ηθοποιών.

Μάλλον καλό «ποδαρικό» έκανε στον «Prospero» ο Τόμας Οστερμάγερ, αν κρίνουμε από την κριτική της «Μοντ» για τον «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν»: «Το έργο του Ιψεν μπορεί να διαβαστεί ως μια αυτοψία της ενδόμυχης και οικογενειακής καταστροφής. Στο ίδιο κλίμα βρίσκεται και ο Οστερμάγερ. Μέσα σε ένα υπαινικτικό ντεκόρ, ο ηγέτης της βερολινέζικης «Σαουμπίνε» υπογράφει μια παράσταση για την ψυχρή βία και την παραχωρεί με απόλυτη εμπιστοσύνη στους ηθοποιούς του. Χάρις σε αυτούς συμβαίνουν όλα, και είναι καταπληκτικό να βλέπεις ανθρώπους να συνδιαλέγονται τόσο αρμονικά, όπως τον Ζόζεφ Μπίρμπιχλερ (Μπόρκμαν), την Κρίστεν Ντεν (Γκουνχίλντ) και την Αντζελα Βίνκλερ (Ελα), ένα τρίο ανθολογίας, που μας οδηγεί στον πυρήνα της κατακερματισμένης ανθρώπινης καρδιάς».

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 30/12/2008

Κι άλλος Κούγιας; Οχι, ευχαριστώ… [κύριε Λαζόπουλε]!

Δύο χρόνια καθυστέρησε ο Λάκης Λαζόπουλος τον θεατρικό «Βιοπαλαιστή στη Στέγη» του. Ας όψεται το «Αλ Τσαντίρι Νιουζ». Ποιος τρελός θα γύρναγε την πλάτη στο πανελλαδικό «προσκύνημα» μπρος στη μικρή οθόνη; Η νέα μετα-επιθεώρησή του (όπως θέλει να την προσδιορίζει ο ίδιος) ανέβηκε επιτέλους πριν από λίγες μέρες στο «Θέατρον» της Πειραιώς. Εχει ωραίες μουσικές, εκ των οποίων κάποιες «μοσχομυρίζουν» σουξέ (του Σταμάτη Κραουνάκη), διαθέτει καταπληκτικά, εντυπωσιακά για τα ελληνικά δεδομένα, αρχιτεκτονικά σκηνικά (του Γιώργου Γαβαλά). Ομως στον τελικό λογαριασμό, στη γενική σούμα το εγχείρημα «μπατάρει». Σαν καράβι.

Σε μια παγίδα έπεσε, αναμφίβολα αυτοεγκλωβιζόμενος, ο Λάκης: δεν γλίτωσε το κοπιάρισμα του τηλεοπτικού εαυτού του. Εχει πάρει φόρα (τον κανάκεψε και η δικαιολογημένη επιτυχία) κι έχασε τα αντανακλαστικά και μαζί το μέτρο που θα τον συγκρατούσε. Αφέθηκε στις ευκολίες του: να εκτοξεύει τα γνωστά πιασάρικα, ενίοτε ευφυή κατηγορώ του προς κάθε κατεύθυνση. Ολους τους «περιποιείται» στον «Βιοπαλαιστή». Το χειρότερο; Το «φάντασμα» του Αλέξη Κούγια είναι ξανά και στο «Θέατρον» παρόν. Εμφανίζεται -για χιλιοστή φορά!- ως ο γνωστός κομπλεξικός τύπος που φοράει πάτους ακόμη και μέσα στα βατραχοπέδιλά του, μπας και αποκτήσει κανέναν παραπανίσιο πόντο. Κρίμα.

Ο Λαζόπουλος, που περίπου ώς το διάλειμμα ξεδιπλώνει παραδειγματικά τη δεινότητά του στη δόμηση ενός συμπαγούς δραματουργικού «σκελετού», απ’ τα μισά και πέρα εξωκέλλει απροειδοποίητα. Συγχωρητέο; Ασφαλώς. Απλώς, έτσι χάνει το καλλιτεχνικό στοίχημα που έθεσε με το θεατρικό comeback του. Το κοινό είναι μια άλλη ιστορία. Μπορεί να θέλει, μαζοχιστικά, να ξανακούσει και στο θέατρο το πόσο κοντοστούπης είναι ο Κούγιας.

ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 30/12/2008

ΝΕΑ, ΝΕΑΝΙΚΗ, ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΙΝΤΜΠΕΡΓΚ

«Δανειστές» σε διαρκές κυνηγητό

Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, TA NEA: Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2008

�να  καινούργιο κοίταγμα  στους «Δανειστ�ς»  του Στρίντμπεργκ

Ένας νέος σκηνοθέτης, ο Γιώργος Παλούμπης κοιτάζει με καινούργιο τρόπο την κλασική τραγικωμωδία του Αύγουστου Στρίντμπεργκ

Ένα παραθαλάσσιο θέρετρο. Δύο άντρες που έχουν γνωριστεί εκεί. Ο Άντολφ και ο Γκούσταβ. Ο Άντολφ, θεωρώντας τον Γκούσταβ έμπιστο, αρχίζει να μιλάει ανοιχτά για τη γυναίκα του, τη Θέκλα. Οι συζητήσεις τους οδηγούν σε κάποια σκληρά συμπεράσματα για το αντίθετο φύλο, τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν σε ένα σχέδιο. Πρώτα ο Άντολφ θα αλλάξει τη συμπεριφορά του απέναντι στη γυναίκα του θέλοντας να της επιβληθεί, ενώ ο Γκούσταβ θα κρυφακούει από το διπλανό δωμάτιο. Στη συνέχεια ο Γκούσταβ θα εμφανιστεί στη Θέκλα, ενώ ο Άντολφ με τη σειρά του θα κρυφακούει.

Ο στόχος τους είναι να αποκαλύψουν το πραγματικό πρόσωπο της Θέκλας και να συμπεράνουν εάν είναι πιστή στον σύζυγό της.

Έτσι αρχίζει ένα παιχνίδι εξουσίας στο οποίο τρία πρόσωπα συγκρούονται, εκδικούνται, εξομολογούνται, έρχονται αντιμέτωπα με το παρελθόν και τα ανεξόφλητα χρέη τους… Οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες. Και θα ωθήσουν τους χαρακτήρες στα άκρα δημιουργώντας μια κατάσταση αστεία και τραγική μαζί. Είναι οι «Δανειστές» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ όπως τους «διαβάζει» ο νέος σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης που ετοιμάζει να ανεβάσει το έργο με την Ομάδα «Νάμα».

Πρόκειται για την κλασική τραγικωμωδία, όπως ο ίδιος ο Σουηδός δραματουργός χαρακτήρισε το έργο του: ένα έργο με θέμα τις σχέσεις και τις συγκρούσεις των δύο φύλων- το θέμα που στοίχειωσε σχεδόν όλη τη δραματουργία του Στρίντμπεργκ αλλά και τη ζωή του.

«Οι “Δανειστές”», όπως σημειώνεται, «είναι μία τραγικωμωδία στην οποία τα πάθη και οι έννοιες περιπλέκονται σε ένα λαβυρινθώδες κυνηγητό. Ο καθένας από τους χαρακτήρες διεκδικεί το δίκιο του, αναζητά το εγώ του, συγκρούεται με το παρελθόν του, απαιτεί να του επιστραφούν τα ψυχικά του δάνεια, “χτυπά” το αντίθετο φύλο σαν να είναι ο εχθρός του, ψάχνει απεγνωσμένα τον έρωτα και την αγάπη». Γραμμένο το 1888, την ίδια χρονιά που ο Στρίντμπεργκ έγραψε και το «Δεσποινίς Julie» και έναν χρόνο μετά το αυτοβιογραφικό του «Απολογία ενός τρελού», οι «Δανειστές» αποτελούσαν το αγαπημένο του έργο. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι «πέρα για πέρα μοντέρνο, ανθρώπινο, συναρπαστικό. Τα τρία πρόσωπα είναι ενδιαφέροντα από την αρχή έως το τέλος. Πρόκειται για ένα έργο διαχρονικό εφόσον μιλάει για τη σύγκρουση του άντρα με τη γυναίκα, επιτυγχάνοντας μια ουσιαστική σκιαγράφηση των δύο φύλων πέρα από κάθε ηθογραφικό περιορισμό».

Το έργο ανεβαίνει στη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, με σκηνικά Γιώργου Χατζηνικολάου, κοστούμια Λουκίας Μινέτου, μουσική Μάριου Στρόφαλη και φωτισμούς Βασίλη Κλωτσοτήρα. Τους τρεις ρόλους ερμηνεύουν οι Αθηνά Αλεξοπούλου (Θέκλα), Θάνος Αλεξίου (Άντολφ), Άγης Εμμανουήλ (Γκούσταβ).

ΙΝFΟ

Από 14 Ιανουαρίου έως την Κυριακή των Βαΐων, κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη στις 21.00 και Κυριακή στις 21.30 στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου «Επί Κολωνώ» (Ναυπλίου 12, αρχές Λένορμαν, Κολωνός, τηλ. 210-51.38.067). Εισιτήρια: 20, (μειωμένο) 15, (φοιτητικό) 12 ευρώ.

Αγώνας ανθρώπινων αδυναμιών

«Οι “Δανειστές” είναι ένα διαρκές κυνηγητό μέσα σε λαβύρινθο, όπου οι χαρακτήρες αλλάζουν συνεχώς ρόλους κυνηγού και κυνηγημένου. Το κυνηγητό, ενώ δεν είναι κυριολεκτικό, είναι αδυσώπητο» λέει ο σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης λέει για τη δουλειά του- είναι το πρώτο κλασικό έργο που ανεβάζει. «Τα πάντα συμβαίνουν μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Τη μια στιγμή τα πάθη κρύβονται κάτω απ΄ τα λόγια, την άλλη τα λόγια πυροδοτούν τα πάθη. Οι εκρήξεις όμως αρχίζουν σιγά σιγά να διαλύουν τα κοινωνικά παραπετάσματα και το έδαφος παύει να είναι στέρεο. Τα δύο φύλα είναι καταδικασμένα σε κατά μέτωπο σύγκρουση αφού ο Στρίντμπεργκ τα εγκλώβισε μέσα στο πιο αδιέξοδο σχήμα: το τρίγωνο. Μέσα στη δυαδική σχέση προσέθεσε βάναυσα και ένα τρίτο πρόσωπο. Έναν “σκελετό”. Το μόνο που μένει πια είναι αγώνας μέχρι τέλους. Αγώνας ανθρώπινων αδυναμιών».