Η Αννα Κοκκίνου ανάμεσα στη μυθοπλασία, την αλληγορία και τον σουρεαλισμό

Η Αννα Κοκκίνου συνεχίζει και φέτος το επιτυχημένο ράψιμο των φορεμάτων της «Λα Πουπέ». Μετά τον πρώτο κύκλο παραστάσεων της προηγούμενης σεζόν, το μονόπρακτο θεατρικό έργο «Λα Πουπέ» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη με την Αννα Κοκκίνου παρουσιάζεται ξανά στο θέατρο «Σφενδόνη», με μικρές… επιδιορθώσεις και νέα ευρηματικά φινιρίσματα.

Αννα Κοκκίνου

Ο θεατρικός αυτός μονόλογος -μια «μαύρη» κωμωδία- αποτελεί την αφορμή για την πρώτη συνεργασία της Άννας Κοκκίνου με τον συγγραφέα Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Η Ρίκα είναι η πιο επιδέξια ράφτρα φορεμάτων κούκλας στην Αθήνα. Διαθέτει σπάνια κουμπιά και υφάσματα κι ένα ακόμα πιο σπάνιο ταλέντο. Ωστόσο, η ενασχόλησή της αυτή μοιάζει να την έχει καθηλώσει σε μια αφύσικη παιδικότητα.

Κλεισμένη στον κοριτσίστικο κόσμο της, δυσκολεύεται να καταλάβει τους άλλους, πληγώνεται και τότε γίνεται τρομακτική. Ευτυχώς υπάρχει η υπέργηρη κυρία Νέλλη του διπλανού διαμερίσματος και το σκαθάρι στο παράθυρό της που με τις ισχυρές του κεραίες την καθοδηγεί. Επίσης, η Ρίκα λατρεύει τα γλυκά και το τραγούδι…

Ανάμεσα στη μυθοπλασία, την αλληγορία και τον σουρεαλισμό κινείται το πολύ ενδιαφέρον κείμενο στο οποίο η Ρίκα της Άννας Κοκκίνου (αυτοσκηνοθετούμενη) κατάφερε να βρει τις ισορροπίες και τα μυστικά του. «Βασίλισσα» στο τεράστιο χαρτόκουτό της (σκηνικό Νίκος Αλεξίου) θα μας μεταφέρει νοητά σε πολύβουους δρόμους, συνοικιακά μαγαζάκια και αραχνιασμένα αθηναϊκά διαμερίσματα.

Σαν ένα ανθρώπινο «καρτούν», μέσα στο εξαιρετικό της κοστούμι της Χριστίνας Μαθέα -αφράτη αφράτη, ντυμένη κουκλίστικα, σαν μια μεγαλόσωμη κούκλα του κουτιού με φούξια φόρεμα, δαντελένια γάντια, τουρλωτά οπίσθια και τεράστια περούκα- φλυαρεί ακατάσχετα κραυγάζοντας την απέραντη μοναξιά της.

Αυτό το πονεμένο μικρομέγαλο πλάσμα, σηκώνει τα μανίκια ψηλά και τα βάζει με τον χειρότερο εχθρό του: το μίσος. Μ’ όλη του τη δύναμη αντιστέκεται στη γλυκιά σαγήνη των φθονερών σκέψεων και της εκδικητικότητας. Είναι και θα μείνει για πάντα μια μεγάλη ροζ τσιχλόφουσκα – το αποφάσισε. Ο εχθρός όμως είναι πιο δυνατός. Εχει τρυπώσει μέσα για τα καλά, ζει και βασιλεύει στα σωθικά της. Ολοστρόγγυλη, ζουμερή, με άρωμα φράουλα, αλλά στην καρδιά μια σταξιά δηλητήριο. Και η ανατροπή δεν αργεί να έλθει… [Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 24/11/2008]

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: