ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ: «Ολη η γενιά μου οφείλει την καριέρα της στον Χουβαρδά»

Ο σκηνοθέτης της «Στρίγκλας» εκθειάζει τον διευθυντή του Εθνικού

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΜΕΛΗ, ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Φωτογραφία

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και ο Ακης Σακελλαρίου σε στιγμιότυπο από «Το ημέρωμα της Στρίγκλας» του Σαίξπηρ. Η παράσταση που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο έχει τη σκηνοθετική επίβλεψη του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη (επάνω), ο οποίος εργάζεται έπειτα από καιρό σε κρατική σκηνή. MOTIONTEAM

Έρχεται στους κόλπους του Εθνικού Θεάτρου έχοντας διανύσει πολυετή διαδρομή στο ελεύθερο θέατρο. Αν και δηλώνει πως νιώθει ότι «τα κρατικά θέατρα είναι ο φυσικός μου χώρος», εν τούτοις χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να δούμε παράσταση του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη σε κρατική σκηνή. Η στιγμή ήλθε και πριν από λίγες ημέρες έκανε πρεμιέρα το σαιξπηρικό «Ημέρωμα της Στρίγκλας» στο Εθνικό. Οι απόψεις και οι εντυπώσεις πολλές και διαφορετικές. Κάποιοι δυσανασχέτησαν με την προσέγγιση, άλλοι διαφώνησαν και κάποιοι είδαν με ενδιαφέρον τη σκηνοθετική ματιά του.

Ο ίδιος σε μια απόπειρα να αναλύσει τη σχέση του με το έργο, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ πέρασε από σαράντα κύματα, περιγράφει τα εμπόδια, τους προβληματισμούς αλλά και τις προκλήσεις στις οποίες ανταποκρίθηκε ξεκινώντας από τον ίδιο τον συγγραφέα.

«Στην Αμερική, όπου έζησα πολλά χρόνια, κατάλαβα το βάθος αυτού του κόσμου που λέγεται Σαίξπηρ μέσα από τη μελέτη του έργου του. Αντιλήφθηκα πώς σκηνοθετεί τον λόγο του. Σου λύνει όλα τα ζητήματα σε επίπεδο ερμηνείας. Έκανα ένα καταπληκτικό ταξίδι στον κόσμο του Σαίξπηρ».

Ωστόσο «πρακτική» συνάντηση δεν είχε γίνει ως τα περασμένα Χριστούγεννα, όταν ο Γιάννης Χουβαρδάς τον κάλεσε και του ζήτησε να σκηνοθετήσει τη «Στρίγγλα». Οι πρώτοι ενδοιασμοί, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, αφορούσαν τη μετάφραση. «Υπήρχε ένα ενδιαφέρον πρόβλημα: το πώς θα μπορούσαν να βρουν την αντιστοιχία με τη γλώσσα της μετάφρασης αυτά τα παιχνίδια που κάνει ο Σαίξπηρ. Η μετάφραση είναι πολύ βασικό ζήτημα και γι΄ αυτό κατέληξα να περάσω μήνες με το κείμενο βιώνοντας μια καταπληκτική εμπειρία. Νιώθεις πάρα πολύ λίγος και οδηγείσαι σε επιλογές ακραίες προσπαθώντας να πετύχεις αυτό που λέει ο ίδιος».

Ανάγνωση στο άλλο άκρο

Επόμενο βήμα, η προσέγγιση του κειμένου και η ιδέα της σκηνοθεσίας. Όπως ομολογεί, «στην αρχή δεν ενθουσιάστηκα, δεν ήταν από τα αγαπημένα μου έργα.Με βοήθησε όμως η δυσκολία του. Υπήρχαν και δύο βασικά ζητήματα: το ζήτημα της καταπίεσης της γυναίκας αλλά και αυτό της περιβόητης εισαγωγής του έργου, που αποτελεί δραματουργικό πρόβλημα και πρόκληση ταυτόχρονα».

Πέρασε ένας μήνας δουλειάς και αναζήτησης. Ο Κ. Αρβανιτάκης αποφάσισε να δει τον ρόλο της Κατερίνας διαφορετικά σε σχέση με τον τρόπο που είχε αντιμετωπιστεί ως σήμερα. Συγκεκριμένα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχει περίπτωση σε σύγχρονη ανάγνωση να εγκλωβιστεί κάποιος στη φαλλοκρατική εκδοχή του θέματος. Για μένα μια ανάγνωση στο άλλο άκρο ήταν αποδεκτή και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να την παρουσιάσω εγκλωβισμένη στον φαύλο κύκλο της φαλλοκρατίας. Είδα το έργο από την πλευρά του άντρα. Η Κατερίνα είναι έξυπνη, δυναμική, με χιούμορ. Δεν βρίσκει άντρα ισάξιό της. Αρνείται να παίξει το παιχνίδι τού “εγώ θα κατέβω επίπεδο να σε συναντήσω” και οι άνδρες τη φοβούνται. Πλέκουν τον μύθο της στρίγκλας. Ουσιαστικά είναι εγκλωβισμένη στις ικανότητές της. Το ημέρωμα είναι απελευθέρωση. Ο Πετρούκιο βλέπει τα χαρίσματα και με την τρέλα του την αφοπλίζει, με το χιούμορ του της επιτρέπει να χαλαρώσει και να χαμογελάσει. Αυτή τη γυναίκα εγώ σήμερα τη συναντάω και την αναγνωρίζω».

Μην πυροβολείτε το Εθνικό

Παλιός γνώριμος του Γ. Χουβαρδά, ο σκηνοθέτης τοποθετείται στην κριτική που έχει γίνει μέχρι στιγμής στους χειρισμούς και στο έργο του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. «Νιώθω ότι ξέρει πολύ καλά τι θέλει, έχει δυνατό όραμα και είναι σημαντικό για κάθε σκηνοθέτη να ενταχθεί σε αυτό. Όλη η δική μου γενιά σκηνοθετών οφείλουμε την καριέρα μας στον Γιάννη. Είναι ο πιο ικανός και ξεκινήσαμε πολλοί από εμάς στο Αμόρε και το γνωρίζουμε καλά. Ο Χουβαρδάς είναι σαφής στο τι θέλει σε σχέση με τα όρια του προγραμματισμού και του προϋπολογισμού. Από την άλλη, υπάρχει απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία. Καμία επέμβαση δεν γίνεται,υπάρχει πολυφωνία σε όλα τα επίπεδα και είναι θετικό το ότι έχουν μπει τόσα νέα πρόσωπα. Επί Κούρκουλου ακούγαμε τα ίδια και τα ίδια ονόματα να σκηνοθετούν, κάτι που δεν ισχύει πλέον. Είναι αυτονόητο ότι 18 παραστάσεις δεν μπορεί να αφορούν όλους. Ενα Εθνικό Θέατρο έχει υποχρέωση να έχει μία παράσταση για τον καθένα. Μετά τον δεύτερο χρόνο θα κριθεί ο Χουβαρδάς. Ακόμη είναι νωρίς».

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: