Daily Archives: 19 Νοέμβριος, 2008

Θα χορτάσει η ψυχή σας χορό – στο Badminton Theater!

BADMINTON THEATER

Ο χορογράφος Youri Vamos μεταφέρει την κλασική ιστορία αγάπης του Σαίξπηρ στην Ιταλία του Μεσοπολέμου

Όλοι έχουμε γνωρίσει την πρωτότυπη εκδοχή του πασίγνωστου μπαλέτου του Prokofiev, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», μέσα από τους ρομαντικούς ήρωες, τους αντίπαλους οίκους της Βερόνας, την ατμόσφαιρα της συνωμοσιολογίας και της θεοκρατίας της μεσαιωνικής περιόδου. Η πρωτότυπη ιδέα του χορογράφου Youri Vamos να μεταφέρει το κλασικό μπαλέτο τη δεκαετία του 1930, την εποχή δηλαδή που γράφτηκε η παρτιτούρα του έργου από τον Prokofiev, ανοίγει νέους ορίζοντες σ’ ένα πασίγνωστο έργο. Τα κουστούμια, τα σκηνικά, αλλά και ο ίδιος ο χορός, μας μεταφέρουν στην εποχή του μεσοπολέμου και στα σκοτεινά σοκάκια μιας ιταλικής πόλης, που αποτελούν το τέλειο σκηνικό για τη γνωστή οικογενειακή βεντέτα και την αιώνια ιστορία του τραγικού έρωτα των δύο πρωταγωνιστών.

Η υπόθεση φυσικά παραμένει η ίδια, μόνο που τώρα η κίνηση και η θεατρική εκφραστικότητα των χορευτών παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην απόδοση των χαρακτήρων. Και εδώ είναι που κρύβεται το ρίσκο αυτής της παράστασης. «Πάσχισα να παρουσιάσω στη σκηνή όχι ένα νεαρό και ονειροπόλο ερωτευμένο ζευγάρι, αλλά δύο χορευτές με καλοδουλεμένες υποκριτικές ικανότητες, δύο πλάσματα γεμάτα διάθεση για ζωή, δύο δυνατούς χαρακτήρες που παθιάζονται, αγαπούν και πεθαίνουν γι’ αυτό που νιώθουν», εξομολογείται ο Youri Vamos.

Ο Ούγγρος χορογράφος, ένας «Ρωμαίος» και ο ίδιος στα εφηβικά του χρόνια, έχοντας ωριμάσει καλλιτεχνικά μέσα από τον ομώνυμο ρόλο ως χορευτής, καταφέρνει με αυτή την προσέγγισή του να ‘ταξιδέψει’ μια ιστορία – αρχέτυπο μέσα στον χρόνο και το χώρο και να αποδείξει πως η δύναμή της όχι μόνο παραμένει αλώβητη, αλλά μεγεθύνεται κάθε φορά που κάποιος σκύβει με σεβασμό πάνω της και την προσεγγίζει με την ιδιαίτερη καλλιτεχνική του ματιά. Στο μπαλέτο Ρωμαίος και Ιουλιέτα παίρνουν μέρος 50 χορευτές και τη μουσική του Prοkofiev αποδίδουν οι 70 μουσικοί της Συμφωνικής Ορχήστρας του Εθνικού Θεάτρου της Πράγας υπό τη μουσική διεύθυνση του Sergej Poluektov.

National Theatre Prague Ballet – Solo for three 19 – 23 Νοεμβρίου 2008

Ένα χοροθέατρο βασισμένο στα τραγούδια τριών αντικομφορμιστών δημιουργών: Ζακ Μπρελ, Βλαντιμίρ Βισότσκι και Κάρελ Κρυλ

Αν ο Ζακ Μπρελ, o Βλαντιμίρ Βισότσκι και ο Κάρελ Κρυλ κάθονταν σήμερα γύρω από ένα τραπέζι δύσκολα θα είχαν κάτι να πουν. Βλέπετε, ο ένας θα μιλούσε γαλλικά, ο άλλος ρώσικα και ο τρίτος τσέχικα. Κατά πάσα πιθανότητα όμως θα γρατζούνιζαν και οι τρεις την κιθάρα τους σιγοψιθυρίζοντας κάποια μελωδία. Τόσο διαφορετικοί και όμως τόσο ίδιοι. Άλλωστε η μουσική και η γλώσσα του σώματος, η κίνηση και ο χορός είναι οι πιο άμεσοι τρόποι επικοινωνίας όταν οι λέξεις βάζουν αναπόφευκτα φραγμούς.

Με τη σκέψη αυτή δεν φαίνεται παράξενη η ιδέα του Τσέχου χορογράφου Petr Zuska να δημιουργήσει ένα χοροθέατρο εμπνευσμένο από τις ζωές και τα τραγούδια των τριών αυτών καλλιτεχνών, που ο καθένας με τη διαδρομή του στο τραγούδι, την ποίηση και το θέατρο επηρέασε καλλιτεχνικά τις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70 και που συνδέθηκαν νοητά με την ίδια τραγική μοίρα του πρόωρου θανάτου πριν κλείσουν τα 50 τους χρόνια. Χαρισματικός, ευαίσθητος, ανατρεπτικός, τρυφερός είναι μερικές από τις λέξεις που χαρακτηρίζουν το Βέλγο τροβαδούρο Jacques Brel, που κατάφερε να βγάλει την ποίηση από τους ακαδημαϊκούς κύκλους και να την προσφέρει απλόχερα στον πολύ κόσμο με τα αθάνατα τραγούδια του, όπως το Ne Me Quittes Pas και Amsterdam.

Αντίστοιχη απήχηση είχε στο νεανικό κοινό της εποχής του και ο Τσέχος Karel Kryl, ο αυθάδης ποιητής που «έβγαζε γλώσσα» στο καθεστώς της πατρίδας του με τους προβοκατόρικους στίχους του. Οι επιλογές του τον οδήγησαν να εγκαταλείψει την τότε Τσεχοσλοβακία για τη Δυτική Γερμανία ένα χρόνο μετά την εισβολή των Σοβιετικών στρατευμάτων και να επιστρέψει ξανά μόνο κατά τη διάρκεια της Βελούδινης Επανάστασης το 1989. Σύμβολα πολιτικής ελευθερίας και εκφραστικά μέσα μιας καταπιεσμένης γενιάς, τα τραγούδια του Kryl ακούγονται ακόμη στις τσέχικες παμπ από τις νεαρότερες γενιές που μεγάλωσαν μετά το θάνατό του.

«Αδελφή ψυχή» του Kryl θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον Vladimir Vysotsky, το Ρώσο στιχουργό, ποιητή και ηθοποιό, που με τη βραχνή του φωνή, τους σαρκαστικούς του στίχους, τις πολιτικές αλληγορίες και το χιούμορ του, έδωσε φωνή στη νέα γενιά της Σοβιετικής Ένωσης τη δεκαετία του ’70 και μετατράπηκε σε λαϊκό ήρωα και σύμβολο αντίστασης στο καθεστώς. Στη σκηνή οι ζωές των τριών θρύλων δεν κρατούν ξεχωριστούς αφηγηματικούς ρόλους.

Και οι τρεις αντιπροσωπεύονται από έναν κεντρικό ήρωα που έχει τη φιγούρα ενός «ανισόρροπου» ποιητή με κιθάρα μέσα σε ένα αφαιρετικό, μελαγχολικό σκηνικό. Ενός ήρωα που σύμφωνα με τον Zuska μιλάει για «…τον αιώνιο εορτασμό της ζωής, το ασυμβίβαστο, τη μοχθηρία, την κακία και την ματαιότητα, με ένα ιδιαίτερο χιούμορ, λύπη και μοναξιά». Στο χοροθέατρο Solo for Three παίρνουν μέρος 25 χορευτές και ακούγονται 43 ποιήματα και τραγούδια των Ζακ Μπρελ, Βλαντιμίρ Βισότσκι και Καρέλ Κρυλ, των οποίων οι μεταφρασμένοι στα ελληνικά στίχοι θα προβάλλονται σε υπέρτιτλους στο Θέατρο Badminton. Βισότσκι και ο Κάρελ Κρυλ κάθονταν σήμερα γύρω από ένα τραπέζι δύσκολα θα είχαν κάτι να πουν. Βλέπετε, ο ένας θα μιλούσε γαλλικά, ο άλλος ρώσικα και ο τρίτος τσέχικα.

Κατά πάσα πιθανότητα όμως θα γρατζούνιζαν και οι τρεις την κιθάρα τους σιγοψιθυρίζοντας κάποια μελωδία. Τόσο διαφορετικοί και όμως τόσο ίδιοι. Άλλωστε η μουσική και η γλώσσα του σώματος, η κίνηση και ο χορός είναι οι πιο άμεσοι τρόποι επικοινωνίας όταν οι λέξεις βάζουν αναπόφευκτα φραγμούς. Με τη σκέψη αυτή δεν φαίνεται παράξενη η ιδέα του Τσέχου χορογράφου Petr Zuska να δημιουργήσει ένα χοροθέατρο εμπνευσμένο από τις ζωές και τα τραγούδια των τριών αυτών καλλιτεχνών, που ο καθένας με τη διαδρομή του στο τραγούδι, την ποίηση και το θέατρο επηρέασε καλλιτεχνικά τις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70 και που συνδέθηκαν νοητά με την ίδια τραγική μοίρα του πρόωρου θανάτου πριν κλείσουν τα 50 τους χρόνια. Χαρισματικός, ευαίσθητος, ανατρεπτικός, τρυφερός είναι μερικές από τις λέξεις που χαρακτηρίζουν το Βέλγο τροβαδούρο Jacques Brel, που κατάφερε να βγάλει την ποίηση από τους ακαδημαϊκούς κύκλους και να την προσφέρει απλόχερα στον πολύ κόσμο με τα αθάνατα τραγούδια του, όπως το Ne Me Quittes Pas και Amsterdam.


Κινδυνεύει το σπίτι του Τσέχοφ

Εκστρατεία για να σωθεί από κατάρρευση η έπαυλη του συγγραφέα στη Γιάλτα

chekhov1ΓΙΑΛΤΑ. Το σπίτι όπου ο μεγάλος ρώσος συγγραφέας Αντον Τσέχοφ έγραψε μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του κινδυνεύει να καταρρεύσει. Ομάδα βρετανών θεατρικών συγγραφέων και ηθοποιών έχει ξεκινήσει εκστρατεία για τη διάσωση της έπαυλης, η οποία έχει εγκαταλειφθεί λόγω μιας παράλογης αντιπαράθεσης ανάμεσα στην κυβέρνηση της Ουκρανίας και της Ρωσίας. Η λευκή ντάτσα, επάνω σε λόφο της Γιάλτας με θέα στη Μαύρη Θάλασσα, κτίστηκε το 1898, τη χρονιά που ο Τσέχοφ αποφάσισε να μετακομίσει νότια, σε αναζήτηση θερμότερου κλίματος, επειδή είχε προσβληθεί από φυματίωση. Εμεινε εκεί πεντέμισι χρόνια και έγραψε τα δύο τελευταία έργα του, που θεωρούνται και τα σημαντικότερα, τις «Τρεις Αδελφές» και τον «Βυσσινόκηπο». Εφυγε από εκεί δύο μήνες προτού πεθάνει, το 1904. Μετά τον θάνατό του, η αδελφή του Μάσα ανέλαβε το σπίτι και το φρόντιζε με ευλάβεια: στον πόλεμο είχε αρνηθεί να το εγκαταλείψει και απαγόρευσε στους γερμανούς στρατιώτες να μπουν στο δωμάτιο του συγγραφέα. Μετά τον θάνατό της, το 1957, το κτίριο έγινε μουσείο και μάλιστα το 2003 το επισκέφθηκε και ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Η παρακμή άρχισε από τότε που η Κριμαία αποτέλεσε τμήμα της Ουκρανίας, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, το 1991.

chekhov_anton-1976-by-david-levine

  • Anton (Pavlovich) Chekhov – b. Jan. 17, 1860 (Jan. 29, New Style); d. July 1/2, 1904 (July 14/15, New Style)

Russian playwright and one of the great masters of modern short story. In his work Chekhov combined the dispassionate attitude of a scientist and doctor with the sensitivity and psychological understanding of an artist. Chekhov portrayed often life in the Russian small towns, where tragic events occur in a minor key, as a part of everyday texture of life. His characters are passive by-standers in regard to their lives, filled with the feeling of hopelessness and the fruitlessness of all efforts. «What difference does it make?» says Chebutykin in Three Sisters.

«There is not, or there hardly is, a single Russian gentleman or university man who does not boast of his past. The present is always worse than the past. Why? Because Russian excitability has one specific characteristic: it is quickly followed by exhaustion» (from Letters on the Short Story, the Drama and other Literary Topics, 1924)

Anton Pavlovich Chekhov was born in the small seaport of Taganrog, southern Russia, as the son of a grocer and grandson of a serf, who had bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught himself to read and write. Chekhov’s mother was Yevgenia Morozov, the daughter of a cloth merchant. Chekhov’s childhood was shadowed by his father’s tyranny, religious fanaticism, and long nights in the store, which was open from five in the morning till midnight. «When I think back on my childhood,» he later said, «it all seems quite gloomy to me.»

He attended a school for Greek boys in Taganrog (1867-68) and Taganrog grammar school (1868-79). The family was forced to move to Moskow following his father’s bankruptcy. At the age of 16, Chekhov became independent and remained for some time alone in his native town, supporting himself through private tutoring.

In 1879 Chekhov entered the Moskow University Medical School. While in the school, he started to publish hundreds of comic short stories to support himself and his mother, sisters and brothers. His publisher at this period was Nicholas Leikin, owner of the St. Petersburg journal Oskolki (splinters). His subjects were silly social situations, marital problems, farcical encounters between husbands, wives, mistresses, and lovers, whims of young women, of whom Chekhov had not much knowledge – the author was shy with women even after his marriage. His works appeared in St. Petersburg daily papers, Peterburskaia gazeta from 1885, and Novoe vremia from 1886.

Chekhov’s first novel, Nenunzhaya pobeda (1882), set in Hungary, parodied the novels of the popular Hungarian writer Mór Jókai. As a politician Jókai was also mocked for his ideological optimism. By 1886 Chekhov had gained a wide fame as a writer. His second full-length novel, The Shooting Party, was translated into English in 1926. Agatha Christie used its characters and atmosphere in her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd (1926).

Chekhov graduated in 1884, and practiced medicine until 1892. In 1886 Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him to become a regular contributor for the St. Petersburg daily Novoe vremya. His friendship with Suvorin ended in 1898 because of his objections to the anti-Dreyfus campaingn conducted by paper. But during these years Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgemental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: «1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion.»

Chekhov’s fist book of stories (1886) was a success, and gradually he became a full-time writer. The author’s refusal to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia and he was criticized for dealing with serious social and moral questions, but avoiding giving answers. However, he was defended by such leading writers as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov. «I’m not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that’s all…» Chekhov said in 1888.

The failure of his play The Wood Demon (1889) and problems with his novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890 he travelled across Siberia to remote prison island, Sakhalin. There he conducted a detailed census of some 10,000 convicts and settlers condemned to live their lives on that harsh island. Chekhov hoped to use the results of his research for his doctoral dissertation. It is probable that hard conditions on the island also worsened his own physical condition. From this journey was born his famous travel book The Island: A Journey to Sakhalin (1893-94). Chekhov returned to Russia via Singapore, India, Ceylon, and the Suez Canal. From 1892 to 1899 Chekhov worked in Melikhovo, and in Yalta from 1899.

«My life is tedious, dull, monotonous, because I am a painter, a queer fish, and have been worried all my life with envy, discontent, disbelief in my work: I am always poor, I am a vagabond, but you are a wealthy, normal man, a landowner, a gentleman – why do you live so tamely and take so little from life?» (from The House with the Mezzanine, 1986)

Chekhov was awarded the Pushkin Prize in 1888. Next year he was elected a member of the Society of Lovers of Russian Literature. In 1900 he became a member of the Academy of Sciences in St. Petersburg, but resigned his post two years later as a protest against the cancellation by the authorities of Gorky’s election to the Academy. Later, in 1900, Gorky wrote to him: «After any of your stories, however insignificant, everything appears crude, as if written not by a pen, but by a cudgel.»

As a short story writer Chekhov was phenomenally fast – he could compose a little sketch or a joke while just visiting at a newspaper office. During his career he produced several hundred tales. ‘Palata No. 6’ (1892, Ward Number Six) is Chekhov’s classical story of the abuse of psychiatry. Gromov is convinced that anyone can be imprisoned. He develops a persecution mania and is incarcerated in a horrific asylum, where he meets Doctor Ragin. Their relationship attracts attention and the doctor is tricked into becoming a patient in his own ward. He dies after being beaten by a charge hand. – The symmetrical story has much similarities with such works as Samuel Fuller’s film The Shock Corridor (1963), and Ken Kesey’s novel One Flew Over Cockoo’s Nest (1975).

Today Chekhov’s fame today rests primarily on his plays. He used ordinary conversations, pauses, noncommunication, nonhappening, incomplete thoughts, to reveal the truth behind trivial words and daily life. His characters belong often to the provincial middle class, petty aristocracy, or landowners of prerevolutionary Russia. They contemplate their unsatisfactory lives unable to make decisions and help themselves when a crisis breaks out.

Chekhov’s first full-length plays were failures. When The Seagull was revised in 1898 by Stanislavsky at the Moskow Art Theatre, he gained also fame as a playwright. Among his masterpieces from this period is Uncle Vanya (1900), a melancholic story of Sonia and his brother-in-law Ivan (Uncle Vanya), who see their dreams and hopes passing in drudgery for others. The Three Sisters (1901) was set in a provincial garrison town. The talented Prozorov sisters, whose hopes have much in common with the Brontë sisters, recognize the uselessness of their lives and cling to one another for consolation. «If only we knew! If only we knew!» cries Olga at the end of the play.

The Cherry Orchaid (1904) reflected the larger developments in the Russian society. Mme Ranevskaias returns to her estate and finds out that the family house, together with the adjoining orchard, is to be auctioned. Her brother Gaev is too impractical to help in the crisis. The businessman Lopakhin purchases the estate and the orchard is demolished. «Everything on earth must come to an end…»

In these three famous plays Chekhov blended humor and tragedy. He left much room for imagination his plays as well as his stories are in opposition to the concept of an artist as a mouthpiece of political change or social message. However, in his late years Chekhov supported morally the young experimental director, Vsevolod Meyerhold, who hoped to establish a revolutionary theater. Usually in Chekhov’s dramas surprise and tension are not key elements, the dramatic movement is subdued, his characters do not fight, they endure their fate with patience. But in the process they perhaps discover something about themselves and their monotonous life.

«Man has been endowed with reason, with the power to create, so that he can add to what he’s been given. But up to now he hasn’t been a creator, only a destroyer. Forests keep disappearing, rivers dry up, wild life’s become extinct, the climate’s ruined and the land grows poorer and uglier every day.» (from Uncle Vanya, 1897) – «When a woman isn’t beautiful, people always say, ‘You have lovely eyes, you have lovely hair’.» (from Uncle Vanya)

Chekhov bought in 1892 a country estate in the village of Melikhove, where his best stories were written, including ‘Neighbours’ (1892), ‘Ward Number Six’, ‘The Black Monk’ (1894), ‘The Murder’ (1895), and ‘Ariadne’ (1895). He also served as a volunteer census taker, participated in famine relief, and worked as a medical inspector during cholore epidemics. In 1897 he fell ill with tuberculosis and lived since either abroad or in the Crimea.

Chekhov married in 1901 the Moscow Art Theater actress Olga Knipper (1870-1959), who had several years central roles in his plays on stage. In Yalta Chekhov wrote his famous stories ‘The Man in a Shell,’ ‘Gooseberries,’ ‘About Love,’ ‘Lady with the Dog,’ and ‘In the Ravine.’ His last great story, ‘The Betrothed,’ was an optimistic tale of a young woman who escapes from provincial dullness into personal freedom. Tolstoy, who admired Chekhov’s fiction, did not think much of his dramatic skills. When he met Chekhov in Yalta, he said: «Don’t write any more plays, old thing.» Chekhov himself thought that Tolstoy was already a very sick man at that time, but he lived longer than Chekhov.

Chekhov died on July 14/15, 1904, in Badenweiler, Germany. He was buried in the cemetery of the Novodeviche Monastery in Moscow. Though a celebrated figure by the Russian literary public at the time of his death, Chekhov remained rather unknown internationally until the years after World War I, when his works were translated into English.

Chekhov’s brother Aleksandr, who married the author’s mistress Natalia Golden, had problems with alcohol. His son Mihail moved in the 1920s first to Germany and then in the United States, where he worked as a teacher of acting and acted among others in Alfred Hitchcock’s Spellbound (1945). It has been said that during WW II the German army saved Chekhov’s house in Yalta because Mihail’s wife Olga, whose aunt was married to Chekhov, had been photographed with Adolf Hitler and Hermann Göring. She also was a Soviet agent and knew Stalin.

For further reading: Anton Chekhov: A Critical Study by William Gerhardie (1923); Chekhov by R. Hingley (1950); Chekhov: A Life by David Magarshack (1952); Anton Chekhov by Walter Horace Bruford (1957), Chekhov: A Biography by Ernest J. Simmons (1962); Anton Chekhov’s Life and Thought by M.H. Heim (1975); A New Life of Anton Chekhov by Ronald Hingley (1976); Chekhov: A Study of the Major Stories and Plays by Beverly Hahn (1977); Chekhov: The Critical Heritage, ed. by Viktor Emeljanow (1981); Anton Chekhov by Irina Kirk (1981); Chekhov: A Study of the Four Major Plays by Richard Peace (1983); A Chekhov Companion, ed. by Toby W. Clayman (1985); Anton Chekhov: A Reference Guide to Literature by K.A. Lantz (1985); Anton Chekhov by Laurence Senelick (1985); Chekhov on Women by Carolina de Maegd-Soëp (1987); ‘The Cherry Orchard’: A Catastrophe and Comedy by Donald Rayfield (1994); Chekhov’s ‘Three Sisters’ by Gordon McVay (1995); Chekhov’s ‘Uncle Vanya’ and ‘The Wood Demon’ by Donald Rayfield (1995); Anton Chekhov: A Life by Donald Rayfield (1997); Understanding Chekhov by Donald Rayfield (1998); Reading Chekhov: A Critical Journey by Janet Malcolm (2001); If Only We Could Know: An Interpretation of Chekhov by Vladimir Kataev (2002) – See also: Maxim Gorky, Ivan Bunin – Other masters of short story: Katherine Mansfield, Guy de Maupassant, O.Henry, Somerset Maugham, Alice Munro – Suom.: Tsehovilta on käännetty runsaasti tarinoita suomeksi, mm. Turha voitto, Omenoiden tähden, Ruumis, Tarpeettomia ihmisiä, Gusev, Rotchildin viulu, Kolme vuotta, Rotkossa. Lisäksi Tsehovilta on suomennettu novellivalikoimat Hepsakka, Suuret kertomukset 1-2, Valitut novellit 1-2, – suom. Juhani Konkka, Tuntematon tarina ja muita novelleja, valikoima Muistikirjasta sekä Kirjeitä vuosilta 1877-1890 ja Kirjeitä vuosilta 1891-1898.

SELECTED WORKS:

· NENUZHNAYA POBEDA, 1882 – Turha voitto

· DRAMA NA OKHOTE, 1884-85 – The Shooting Party – Kohtaaminen metsästysretkellä

· O VREDE TABAKA, 1886 – On the Harmfulness of Tobacco

· IVANOV, 1887 – Ivanov

· LEBEDINAIA PESNIA, 1888 – The Swan Song

· STEP, 1888 – The Steppe – Aro

· MEDVED, 1888 – The Bear – Karhu

· SKICHNAIA ISTORIIA, 1889 – A Dreary Story / A Boring Story – Ikävä tarina

· PREDLOZHENIE, 1889 – The Proposal – Kosinta

· SVADBA, 1889 – The Wedding

· LESHII, 1889 – The Wood Demon – Metsähiisi

· TRAGIK PONEVOLE, 1890 – The Reluctant Tragedian

· DUEL, 1891 – The Duel – Kaksintaistelu

· POPRYGUNIA, 1892 – The Grasshopper

· IUBILEI, 1892 – The Anniversary

· PALATA No. 6, 1897 – Ward Number Six – Sali numero 6

· OSTROV SAKHALIN, 1893 – The Island: A Journey to Sakhalin – Sahalinin saari

· CHERNYI MONAKH, 1894 – The Black Monk

· STUDENT, 1894 – The Student

· MOYA ZHIZN, 1895 – My Life – Elämäni

· DOM S MEZONIMOM, 1896 – The House with the Mezzanine

· CHAIKA, 1896 – The Seagul – Lokki, suom. mm. Markku Lahtela 1972 – film 1968, dir. by Sidney Lumet, starring James Mason, Vanessa Redgrave, Simone Signoret

· DYADYA VANYA, 1897 – Uncle Vanya – Vanja-eno – film 1996: August (based on the play), dir. by Anthony Hopkins

· MUZHIKI, 1897 – The Peasants

· KRYZHOVNIK, 1898 – Gooseberries

· IONYCH, 1898

· CHELOVEK V FUTLIARE, 1898 – Man in a Case – Koteloitunut ihminen

· DAMA S SOBACHOI, 1899 – The Lady with a Lapdog – Nainen ja sylikoira

· DUSHECHKA, 1899 – The Darling

· TRI SESTRY, 1901 – Three Sisters – Kolme sisarta – film 1970, dir. by Laurence Olivier, starring Laurence Olivier, Joan Plowright, Jeanne Watts, Louise Purnell, Derek Jacobi; film 1987, dir. by Margarethe von Trotta, starring Fanny Ardant, Greta Sacchi, Valeria Golino, Peter Simonischek, Peter Castellito

· ARKHIEREI, 1902 – The Bishop

· NEVESTA, 1903 – The Fiancée

· VISHNYOVY SAD, 1904 – The Cherry Orchard – Kirsikkapuist (suom. mm. Markku Lahtela)

· Tales, 1916-22 (13 vols.)

· NEIZDANNAIA PESA, 1923 – That Worthless Fellow Platonov

· Letters on the Short Story, the Drama and other Literary Topics, 1924 (ed. by Louis S. Friedland)

· POLNOE SOBRANIE SOCHINENII I PISEM, 1944-51 (20 vols.)

· TATIANA REPINA, 1944-51 – Tatyana Repin

· NA BOLSHOI DOROGE, 1944-55 – On the Highway

· The Selected Letters of Anton Chekhov, 1955

· Plays, 1959

· The Oxford Chekhov, 1964-80 (9 VOLS.)

· Letters of Anton Chekhov, 1973

· POLNOE SOBRANIE SOCHINENII I PISEM, 1974-83 (30 vols.)

· Plays, 1977

· The Kiss and Other Stories, 1982

· Plays, 1982

· The Early Stories 1883-1888, 1982

· The Duel and Other Stories, 1984

· The Party and Other Stories, 1985

· The Fiancée and Other Stories, 1986

· The Chekhov Omnibus, 1986

· Anton Chekhov: A Life in Letters, 1994

· Dear Writer… Dear Actress, 1996

· Chekhov’s Major Plays, 1996

· The Plays of Anton Chekhov, 1997

· The Complete Early Short Stories of Anton Chekhov, vol. one (1880–82): ‘He and She’ and Other Stories, 2001 (trans. by Peter Sekirin)

http://www.kirjasto.sci.fi/tsehov.htm

Από τη σκηνή στις προθήκες

Έκθεση στον Υμηττό με κοστούμια από παραστάσεις χορού και θεάτρου

ΙΣΜΑ ΤΟΥΛΑΤΟΥ, ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Φωτογραφία

Από το σχεδιασμό στην υλοποίηση: Λεωνίδας ντε Πιαν, κοστούμι για τη δούκισσα Βathilde, Μπαλέτο Ζιζέλ (Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, 2001-2002)

«Κοστούμι Χορού και Θεάτρου – Από τον σχεδιασμό στην υλοποίηση» είναι ο τίτλος της έκθεσης την οποία διοργανώνει από τις 24 Νοεμβρίου ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Υμηττού (ΦΟΥ) σε καλλιτεχνική επιμέλεια της σκηνογράφου-ενδυματολόγου Σοφίας Παντουβάκη. Ο μεγαλύτερος αριθμός εκθεμάτων καθώς και σημαντικό αρχειακό υλικό προέρχεται από το αρχείο και το βεστιάριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Στην έκθεση περιλαμβάνονται επίσης κοστούμια από τα βεστιάρια του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας καθώς και από ιδιωτικές συλλογές.

Συνδιοργανωτές της έκθεσης είναι το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και η Ελληνική Εταιρεία Ενδυμασιολογίας.

«Αφορμή για τη διοργάνωση της έκθεσης στάθηκε η επιθυμία του ΔΣ του Φιλοπρόοδου Ομίλου Υμηττού να τιμήσει μια γυναίκα» λέει η κυρία Παντουβάκη και συνεχίζει: «Πρόκειται για την κυρία Δέσποινα Επιφανίου-Κουσουλού, μέλος του ΦΟΥ, η οποία εν προκειμένω τιμάται για την πολύχρονη συμβολή της στην τέχνη της κατασκευής του κοστουμιού. Είναι η συνδημιουργός των κοστουμιών τα οποία εκτίθενται, καθώς και το κοινό σημείο αναφοράς ανάμεσα σε σημαντικούς Έλληνες και ξένους ενδυματολόγους».

Σε συνάρτηση με αυτό, στην έκθεση περιλαμβάνονται κοστoύμια των Ραϊμόντα Γκαετάνι, Πιερ Λακότ, Γιάννη Μετζικώφ, Λεωνίδα ντε Πιαν, Σοφίας Παντουβάκη, Νίκου Πετρόπουλου, Μιχάλη Πολατόφ, Τότας Πρίτσα, Πίτερ Σπηλιόπουλος. Εμφαση δίνεται στο ενδυματολογικό έργο του βετεράνου χορογράφου και ενδυματολόγου Λεωνίδα ντε Πιαν, ο οποίος έχει διατελέσει διευθυντής του μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με την κυρία Κουσουλού. «Αξίζει να σημειωθεί,και αυτός είναι ο κεντρικός άξονας σύλληψης της έκθεσης, ότι το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει ολόκληρη τη γοητευτική διαδρομή από τον σχεδιασμό ως την υλοποίηση του κοστουμιού» λέει η κυρία Παντουβάκη.

Από τις 24/11 ως τις 7/12 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Φιλοπρόοδου Ομίλου Υμηττού (Ανδρέα Λεντάκη, Αμισσού και Σμύρνης). Η έκθεση θα λειτουργεί καθημερινά από τις 18.00 ως τις 21.00.