Daily Archives: 14 Νοέμβριος, 2008

ΣΧΕΔΙΑ: Μπέρτολτ Μπρεχτ «Αρτούρο Ούι»

O Θεατρικός Όμιλος Σχεδία ανεβάζει από 20/11/08 έως 19/1/09 το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Αρτούρο Ούι», σε σκηνοθεσία Βασίλη Κανελλόπουλου, στο Θέατρο «Σχεδία». Βουτάδων 34, Γκάζι (Μετρό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ). Tηλ: 210-3477448.

Ημέρες: Πεμ-Δευτ. Ώρα έναρξης: 21:15 και Κυριακή: 16:00. Είσοδος: 15, 10 (φοιτ.), Κυριακή/Δευτέρα είσοδος ελεύθερη.

Συντελεστές: Σκηνοθεσία : Βασίλης Κανελλόπουλος

Μετάφραση: Μπενέτα Οικονόμου – Βασίλης Κανελλόπουλος

Σκηνικά-κοστούμια: Οδυσσέας Καψάλως

Βοηθός Σκηνοθέτη : Τζίνα Αποστολοπούλου

Παίζουν: Ελένη Μακρή (Αρτούρο Ούι), Ντίνος Ποντικόπουλος (Ρόμα), Χάικ Κασαρτζιάν (Ντόξμπορο), Κώστας Γεραντώνης (Ντάλφιτ, ηθοποιός), Ανδρονίκη Αβδελιώτη (Ντοκ Νταίζη), Κωνσταντίνα Μάρα (εικονολήπτης) Τζίνα Αποστολοπούλου (παρουσιάστρια) και Μαρίνα Νατιώτη.

img_5769Η ιδέα

Μια εφημερίδα, ένα κανάλι, αποκαλύπτει την αλήθεια; Η απάντηση της εμπειρίας είναι ίσως ή μερικές φορές. Ποιος ελέγχει τον ελεγκτή; Ποια είναι τα κριτήρια της δίκαιης ή άδικης κρίσης; Μπορεί κάποιος να συμμετέχει στις συζητήσεις για τη λήψη αποφάσεων χωρίς να έχει εκλεγεί; Τι βαθμό συνενοχής πρέπει να έχει κάποιος για να συμμετέχει στα κοινά και να λέγεται πολίτης; Οι εποικοδομητικές συζητήσεις στη δημοκρατία είναι ένα σημαντικό εργαλείο λήψης αποφάσεων, όχι για το τι είναι σωστό ή λάθος, ούτε για να καταγραφεί το τι πιστεύει η πλειονότητα, αλλά για τη ροή της κίνησης μας για ζωή.

img_6008Η παράσταση

Με το έργο που προτείνουμε -«Αρτούρο Ούι» του Μ. Μπρεχτ- προσπαθούμε να εμβαθύνουμε στο πως μπορεί να οπλιστεί η δημοκρατία για να αντιμετωπίσει τις απειλές. Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος λήψης των αποφάσεων. Για τον Μπρεχτ κανένα «σύστημα» δεν είναι αδιάβλητο, όλα είναι επιρρεπή στη χειραγώγηση. Όλα έχουν αδυναμίες, μόνο η ενεργή συμμετοχή μας τα προστατεύει. Μας αποκαλύπτει ότι η πολιτεία δεν είναι επιχείρηση, άρα βασικός της στόχος δεν είναι ούτε η εξυπηρέτηση των ιδίων της συμφερόντων, ούτε και η μεγιστοποίηση του κέρδους. Όταν όμως γίνεται επιχείρηση τότε το «καλό όνομα» έχει μεγαλύτερη αξία από τους θεσμούς. Τότε οι θεσμοί την υπηρετούν, δεν ελέγχουν, ούτε συνδράμουν την κοινωνία για την όποια αδικία υφίσταται. Και τελικά, εκεί όπου δεν υπάρχουν κανόνες ή όπου ατονούν, ισχύει ο νόμος της ζούγκλας με ανθρώπους στο ρόλο του ζώου. Το έργο μας είναι ένα παιχνίδι σκακιού, μόνο με τα βασικά πιόνια. Επιδεικτικά απουσιάζουν τα περισσότερα, δηλαδή η κοινωνία. Το μένος εναντίον της συσπειρώνει τους ανθρώπους της εξουσίας, που συνήθως αγνοούν τη ζωή των άλλων, αλλά βρίσκουν τη ζωή εν γένει διασκεδαστική, ενδιαφέρουσα, με στόχους αλλά χωρίς κανόνες.

img_59451Η γυναίκα Αρτούρο Ούι σαν επινόηση -όχι για πρόκληση- συμβάλλει στην ανάδειξη μιας εξουσίας ανεξαρτήτως φύλου. Δημιουργεί πρόκληση για μια διαφορετική διαμεσολάβηση όταν αμφισβητεί το κέντρο βάρους του κέρδους. Ο εξωραϊσμός του φονιά πρέπει να αποτραπεί και η διαδικασία του εξωραϊσμού να φανερωθεί. Ο δράστης να πάρει τη θέση που του αρμόζει στη ιστορία. Οι ρομαντικοί μύθοι να μην είναι το μέτρο για τον ηρωισμό, αλλά ο τρόπος να γελοιοποιηθεί ο ήρωας-σφαγέας. Το ζήτημα της «αποστασιοποίησης-παραξένισμα» αποδίδεται στην παράσταση μας μέσα από τις κωμικές δυνατότητες, που μας δίνει ο μοναχικός και απονευρωμένος «κόσμος» του έργου.

  • ΥΓ. Δυστυχώς αυτό το λάθος έχει γίνει άπειρες φορές. Και σ’ αυτό υπέπεσαν και οι φίλοι της «Σχεδίας». Δεν είναι «Μπέρτολντ», αλλά «Μπέρτολτ»: Bertolt Brecht

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ: Το ξύπνημα της άνοιξης του Φρανκ Βέντεκιντ

Προβλήματα, ανασφάλειες και ερωτήματα πνίγουν τους συμμαθητές ενός επαρχιακού σχολείου, που περνάνε στην εφηβική ηλικία χωρίς να υπάρχει κανείς να τους δώσει τις απαραίτητες απαντήσεις. Το οικογενειακό περιβάλλον, γεμάτο συμπλέγματα και ενοχές, κόβει κάθε γραμμή επικοινωνίας. Το σχολείο αναμασάει ένα τυφλό, ανόητο εκπαιδευτικό σύστημα, χωρίς καμία προσπάθεια πραγματικής κατανόησης. Και εκείνοι, φυλακισμένοι στο φόβο και στην άγνοια, ακολουθούν το ένστικτό τους και ψηλαφίζουν στα τυφλά το μυστήριο του έρωτα. Μέσα στο σκοτάδι, εκεί όπου η αθώα σκέψη μοιάζει να καταδικάζεται, θα προβάλει ξαφνικά μια ακτίνα φωτός, ένας δρόμος προς την ελευθερία. Θα μπορέσουν άραγε να τον ακολουθήσουν;

Το αριστουργηματικό «Ξύπνημα της άνοιξης» υπήρξε στην εποχή του και παραμένει μέχρι σήμερα ένα έργο προκλητικό. Γεμάτο ευαισθησία, λυρισμό και τρυφερότητα, προσεγγίζει τις ανησυχίες των εφήβων και την ανάγκη τους για αληθινή επαφή με τους γονείς και τους καθηγητές τους, την ίδια στιγμή που ο κόσμος των ενηλίκων μοιάζει ανίκανος να ανταποκριθεί σε αυτήν την έκκληση. Η παράσταση του Εθνικού θεάτρου θα εστιάσει στη σύγχρονη διάσταση και την τολμηρή οπτική του έργου, μέσα από την ιδιαίτερη σκηνοθετική πρόταση του Νίκου Μαστοράκη. [Από την ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου]

  • Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας
  • Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια Νίκος Μαστοράκης
  • Σκηνικά – Κοστούμια Εύα Μανιδάκη
  • Χορογραφία Αμάλια Μπένετ
  • Φωνητική επεξεργασία Μελίνα Παιονίδου
  • Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας
  • Βοηθός σκηνοθέτη Λουκία Στεργίου
    Διανομή:
  • Μέλχιορ Κωνσταντίνος Παπαχρόνης
  • Βέντλα Ιωάννα Παππά
  • Μόριτζ Στήφελ Προμηθέας Αλειφερόπουλος
  • Όττο Όμηρος Πουλάκης
  • Πάστωρ Κοιλάρας, ΄Ερνστ Θάνος Τοκάκης
  • Χένσχεν Ρίλοφ, Γρήγορος Μιχάλης Φωτόπουλος
  • Μυγοσκοτώστρας, Δρ. Μπράουζεπούλφερ, Κος Στήφελ Κωνσταντίνος Ασπιώτης
  • Ψωμόλυσσας, Ντήτχελμ Δημήτρης Καρτόκης
  • Παπατρέχας, Ρούπερτ Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος
  • Κάμινος, Χέλμουτ Μίλτος Σωτηριάδης
  • Κυρία Μπέργκμαν Αγγελική Καρυστινού
  • Μάρτα, κα Σμιτ Αννίτα Κούλη
  • Κυρία Γκάμπορ Γαλήνη Χατζηπασχάλη
  • Κύριος Γκάμπορ, Βούρδουλας, Ο άνθρωπος με τη μάσκα Δημήτρης Κουτρουβιδέας
  • Ίλζε Άλκηστις Πουλοπούλου
  • Ίνα Μύλλερ, Τέα Νατάσα Ζάγκα

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ – ΣΚΗΝΗ Α

Προ-παράσταση: 14/11/2008

Πρώτη παράσταση: 15/11/2008

Τελευταία παράσταση: 01/02/2009

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 20.30, Κυριακή στις 19:00

Frank Wedekind,  1864–1918

Frank Wedekind, 18641918

Frank Wedekind was born in Hanover as the son of the physician F.W. Wedekind. His father, an American citizen, was opposed to the new German empire and the family moved to Lenzburg in Switzerland in 1871. Because of trouble at school Frank was educated privately. In 1884 he started to study Literature in Lausanne but according to his father’s wishes he went to Munich to study Law.

In 1885 he wrote some poetry, some prose and a comedy. After he quarreled with his father he worked for the press agency Maggi & Co. In 1888 his father died and Wedekind settled in Mόnchen. In 1891 he finished his play «Frόhlings Erwachen. Eine Kindertragφdie». After travelling to Paris, London and Berlin he publsied «Der Erdgeist. Tragφdie in vier Aufzόgen» in 1895. In 1896 he joined the staff of the «Simplicissimus» magazine in Munich. In the same year he had an affair with Frida Strindberg, whose marriage to August Strindberg was failing. In 1897 a son was born, Friedrich.

In 1897 his «Erdgeist» was performed in Leipzig, but Wedekind fled to Zόrich in 1898 after he had insulted Wilhelm II in his writings for «Simplicissimus». He returned to Germany in 1899 to serve six months in prison at Kφnigstein near Dresden, where Thomas Theodor Heine was imprisoned as well at the time.

In 1901 he had another son by house maid Hildegard Zellner, Frank. This son probably never saw his father. Wedekind had spent his inheritance and from 1902 onwards he acted in his own plays to make a living. But often his work was censored or forbidden. It was regarded as pornographical because he used themes like sexual freedom and man’s instincts.

In 1906 he married the young actress Tilly Newes. She had jumped into the Spree in Berlin after he had insulted her and the next day he proposed to her. It was a difficult marriage, but together they acted in his plays and they had two daughters, Pamela (1906) and Kadidja (1911). They moved to Munich where Wedekind was at the centre of a intellectual circle at the Torggelstube near the Hofbrauhaus.

In 1912 his work was performed at Max Reinhardt’s Deutschem Theater. The censors still haunted him, but by now he slowly became famous and the public was curious to see him and Tilly perform. But Wedekind was a jealous man and he couldn’t cope with getting older. His health failed and he frequently threatened to leave his young wife. Tilly tried to commit suicide in December 1917, but she survived.

Their marriage had fallen apart, but before the divorce was final Wedekind died after an operation. After the First World War his work was performed all over Germany. Alban Berg based his opera Lulu (1934) on Wedekind’s work «Die Bόchse der Pandora».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Παιδική και εφηβική σεξουαλικότητα είναι ακόμα ταμπού
Στις μέρες μας ένα έργο για την εφηβική σεξουαλική αφύπνιση μετά βίας, ομολογώ, ακούγεται προκλητικό. Σε εποχές που τα έχουμε δει τουλάχιστον… όλα στη ζωή, στο Διαδίκτυο και στην τέχνη, ποιον να σοκάρουν νεανικά ερωτικά σκιρτήματα;

Ο Νίκος Μαστοράκης, σκηνοθετώντας «Το Ξύπνημα της άνοιξης» του Φρανκ Βέντεκιντ, που στην εποχή του (1891) θεωρήθηκε πορνογραφία, έχει αντίθετη άποψη. «Ο ρεαλισμός του Βέντεκιντ σοκάρει και σήμερα», υποστηρίζει. Η παράσταση κάνει πρεμιέρα απόψε στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας», μία από τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου.

  • Το υλικό που στην εποχή του Βέντεκιντ θεωρήθηκε πορνογραφικό, σήμερα φαντάζει έως και ξεπερασμένο. Ποιος σοκάρεται επομένως;

«Σήμερα οι έφηβοι γνωρίζουν τα πάντα. Κι όμως. Οτιδήποτε έχει σχέση με την παιδική ή εφηβική σεξουαλικότητα είναι θέμα ταμπού. Ακόμα και σήμερα, σε μια μικροαστική συντηρητική κοινωνία, η απαγόρευση ισχύει. Κανένας γονιός δεν θα ευχαριστηθεί αν του πει το κοριτσάκι του «μπαμπά, έκανα έρωτα» ή «είμαι έγκυος». Δεν μιλά μια μάνα στο παιδί της για το σεξ. Είναι πολύ δύσκολο. Ακόμα και οι ηθοποιοί της παράστασης, που ανήκουν σε πολύ νεότερες από μένα γενιές -ο νεότερος, ο Μίλτος Σωτηριάδης, είναι 18-19 ετών- σοκάρονται με κάποια πράγματα. Είμαστε, δηλαδή, μια κοινωνία που μιλάει πάρα πολύ για τη σεξουαλικότητα, χωρίς να είναι εξοικειωμένη μαζί της. Στην παράσταση δεν εστιάζουμε ακριβώς στην ηλικία των παιδιών, αλλά στο θέμα της απαγόρευσης γενικά».

  • Η παράστασή σας έχει τολμηρές σκηνές;

«Δεν τις έχει η παράσταση. Τις έχει το έργο. Και, ειλικρινά, σοκάρουν ακόμα σκηνές αυνανισμού και ομοφυλοφιλίας».

  • Ενώ τις έχουμε κατ’ επανάληψη δει στην τηλεόραση και στην τέχνη;

«Παρ’ όλο το χιούμορ του Βέντεκιντ, που διαπερνά όλες τις σκηνές, ο θεατής σοκάρεται. Ας μην ξεχνάμε ότι ειδικά αυτό το έργο θεωρείται ο πρόδρομος του εξπρεσιονισμού: από τη μια, έχει πολύ ρεαλιστικές σκηνές, απ’ την άλλη, έχει μονολόγους οι οποίοι είναι εντελώς εξπρεσιονιστικοί».

  • Έχετε χαρακτηρίσει το έργο «τρομακτικά δύσκολο». Τα αξεπέραστα προβλήματά του συνοψίζονται στις 19 ατάκτως ερριμμένες σκηνές του;

«Είναι εντελώς αποσπασματικό, χωρίς συμπαγή κι ευθύγραμμη δραματουργία. Δεν παρακολουθούμε μια ιστορία από την αρχή ώς το τέλος. Παρακολουθούμε πάρα πολλές ιστορίες. Από τα προκλητικά για μένα στοιχεία του είναι, βεβαίως, το θέμα του. Πάντα μ’ ενδιέφερε η ιστορία της νεότητας -γιατί σ’ αυτήν τελικά γίνονται όλα».

Νατάσα Ζάγκα, Αλκηστις Πουλοπούλου, Ιωάννα Παππά και Κωνσταντίνος Παπαχρόνης στο «Ξύπνημα της άνοιξης»
  • Σκηνοθετικά όλο αυτό το υλικό πώς το διαχειριστήκατε;

«Ακολουθώντας πιστά το πνεύμα του συγγραφέα. Τα παιδιά παραμένουν μέσα σ’ έναν απόλυτο, εντός εισαγωγικών, ρεαλισμό. Οι ενήλικες, γονείς και καθηγητές, είναι τα «τέρατα». Τα ονόματα των καθηγητών είναι ενδεικτικά: Ψωμόλυσσας, Μυγοσκοτώστρας, Βούρδουλας. Ο Βέντεκιντ εμφανίζει τους ενήλικες ως γκροτέσκα πρόσωπα».

  • Αισθανθήκατε να ξανανιώνετε κι εσείς με την εφηβική «Άνοιξη»;

«Δεν ξανανιώνω. Η αίσθηση που αποκόμισα από τις πρόβες είναι η αίσθηση του παράξενου. Δουλεύοντας με τα παιδιά ήρθα αντιμέτωπος με ένα νεοσυντηρητισμό. Είναι περίεργο. Βέβαια, σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, αυτό οφείλεται στην ιστορία του AIDS. Τα παιδιά αυτά γεννήθηκαν με μια επιπλέον απαγόρευση. Στις πρόβες με σόκαρε, επίσης, πολύ που τα παιδιά δεν τα έχει απασχολήσει η έννοια της παιδοφιλίας: το γεγονός, δηλαδή, ότι το παιδί είναι αντικείμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης σε κάποιες κοινωνίες και το σεξ νομιμοποιείται από την ηλικία των 12 ετών. Είναι μια πραγματικότητα τρομερή, βρίσκεται δίπλα μας αλλά δεν τη βλέπουμε! Από την άλλη μεριά, τα πάντα έχουν αλλάξει ριζικά».

  • Δηλαδή;

«Χρειάστηκε να δούμε για το έργο κάποια σχολικά βιβλία. Επαθα πραγματικά πλάκα. Θυμάμαι στην εποχή μου την ευθύγραμμη αφήγηση μιας ιστορίας. Τώρα τα βιβλία έχουν κουτάκια και συμπεράσματα. Δεν έλειψαν όμως και τα ευτράπελα με το νέο βιβλίο Ιστορίας. Καταργήθηκε επειδή τόλμησαν κάποιοι άνθρωποι να πουν την αλήθεια με το όνομά της!».

* Στο «Ξύπνημα της άνοιξης», που τη μετάφραση υπογράφει ο Γιώργος Δεπάστας, παίζουν οι: Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, Ιωάννα Παππά, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Ομηρος Πουλάκης, Αλκηστις Πουλοπούλου, Αννίτα Κούλη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Θάνος Τοκάκης, Δημήτρης Κουτρουβιδέας, Νατάσα Ζάγκα, Αγγελική Καρυστινού, Δημήτρης Καρτόκης, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Μιχάλης Φωτόπουλος, Μίλτος Σωτηριάδης και Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος. «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας»: Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ.: 210-3455020. [Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 14/11/2008]

Εφηβικές τρικυμίες μέσα από την αφύπνιση του σεξ

Ο Φρανκ Βέντεκιντ, συγγραφέας της διαβόητης «Λούλου» και άλλων έργων που καταπιάνονταν με «απόκρυφα» για την εποχή του σεξουαλικά ζητήματα, άρχισε τη γεμάτη απαγορεύσεις και διώξεις πορεία του, γράφοντας το 1889 «Το ξύπνημα της άνοιξης». Εργο που έκανε κοντά 20 χρόνια να παιχτεί και που όταν επιτέλους παίχτηκε παρουσιάστηκε ακρωτηριασμένο. Οχι όμως και στην παράσταση που ανεβάζει απόψε το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου: το έργο θα παιχτεί ατόφιο, γι’ αυτό και είναι ακατάλληλο κάτω των 15.

Μετά τις επιτυχίες του με το «Γάλα» του Κατσικονούρη πρόπερσι στο Εθνικό και τη σάτιρα «Σε στενό οικογενειακό κύκλο» του Οστρόφσκι την άνοιξη στο «Αμόρε», ο Νίκος Μαστοράκης σκηνοθετεί τώρα ένα έργο για τον κόσμο των εφήβων μ’ ένα θίασο πολύ νέων ηθοποιών. «Eχουν πρόσφατες τις μνήμες της σεξουαλικής αφύπνισης και της επακόλουθης αναταραχής, πράγματα που ανέκαθεν αντιμετωπίζονται υποκριτικά από την κοινωνία».

Είδε σαν πρόκληση την πρόταση του Γιάννη Χουβαρδά να σκηνοθετήσει αυτό το έργο «γιατί εκτός από το ενδιαφέρον θέμα του είναι και δύσκολο να το ανεβάσεις» λέει. «Αποτελείται από 19 σκηνές, ασύνδετες επιφανειακά μεταξύ τους – κάτι σαν φλας. Δείχνουν τι συμβαίνει σε μια ομάδα εφήβων, μαθητές Γυμνασίου, την εποχή που ξυπνάει το σεξουαλικό ένστικτο. Μιλάει για τις καταστάσεις που δημιουργούνται τόσο ανάμεσά τους, όσο και με τον περίγυρό τους – γονείς, καθηγητές, σχολείο…».

Το «τολμηρόν» του έργου, ελλοχεύει στον λόγο ή στη δράση; «Στη δράση κυρίως», λέει ο σκηνοθέτης. «Εχει σκηνές που και σήμερα μπορεί να θεωρηθούν τολμηρές, όπως σκηνές αυνανισμού και ομοφυλοφιλίας, πέρα βέβαια από την κυρίαρχη σεξουαλική συνεύρεση των δύο φύλων. Είναι η πραγματικότητα, δεν μπορείς να τα αγνοήσεις. Φυσικά, δεν ήθελα να πάρει το πράγμα διάσταση ηδονοβλεπτική – γι’ αυτό και γίνεται τόσο, όσο».

Τον έχει εντυπωσιάσει το γεγονός ότι «ενώ αντικείμενο του έργου είναι το ξύπνημα της σεξουαλικότητας, κι ενώ μ’ αυτό ασχολούνται συνέχεια τα παιδιά, η λέξη «αγάπη» είναι ανύπαρκτη! Στο κεντρικό ζευγάρι του έργου (Ιωάννα Παπά – Κωνσταντίνος Παπαχρόνης) η κοπέλα ρωτάει «Οταν με φιλάς, με αγαπάς;» κι εκείνος της απαντά «δεν υπάρχει αγάπη. Σ’ αγαπώ τόσο λίγο, όσο μ’ αγαπάς κι εσύ». Η μοναδική σκηνή αγάπης είναι ανάμεσα σε δύο αγόρια – κι αυτό σε εποχή μηδενικής ανοχής απέναντι στην ομοφυλοφιλία από ένα συγγραφέα που δεν υπήρξε καθόλου ομοφυλόφιλος. Προφανώς ήθελε έτσι να στηλιτεύσει τη στάση του κράτους, που καταδίκαζε σε φυλάκιση τους ομοφυλόφιλους.

Οι 16 νεαροί ηθοποιοί (Προμηθέας Αλειφερόπολος, Ομηρος Πουλάκης, Αλκηστη Πουλοπούλου, Μίλτος Σωτηριάδης, Κώστας Ασπιώτης κ.ά.) παίζουν και τους 45 ρόλους του έργου «κάνουν δηλαδή και τους ρόλους των μεγάλων, για τους οποίους μεταμφιέζονται με γκροτέσκο τρόπο – ο ίδιος ο συγγραφέας άλλωστε το θέλει αυτό. Δεν αποδίδει ρεαλιστικά τους ρόλους των μεγάλων, αλλά έτσι όπως βλέπουν τα παιδιά γονείς ή καθηγητές. Γι’ αυτό φοράνε κοθόρνους 25 πόντους ψηλούς και ντύνονται με ρούχα εποχής – γκροτέσκες φιγούρες. Μόνο τον κύριο με τη μάσκα, στο τέλος, παίζει ένας μεγαλύτερος ηθοποιός (Δημήτρης Κουτρουβιδέας). Ενα αινιγματικό πρόσωπο, κατά πολλούς η ίδια η ζωή, που πείθει ένα νεαρό επίδοξο αυτόχειρα να τον ακολουθήσει στην περιπέτεια της ζωής. «Μα ποιος είστε, δεν μπορώ να εμπιστευθώ κάποιον που δεν ξέρω», λέει εκείνος και του απαντά ο άλλος με το περίφημο «Αν δεν μ’ εμπιστευθείς, δεν θα με γνωρίσεις». [Του Βασιλη Αγγελικοπουλου, Η Καθημερινή, Παρασκευή, 14 Nοεμβρίου 2008]

Κινητή μονάδα… θεάτρου για παιδιά

Παραστάσεις σε ιδρύματα, νοσοκομεία, ακόμα και εμπόλεμες περιοχές του εξωτερικού

Προσφέρουν τη χαρά του θεάτρου σε παιδιά που βρίσκονται σε ιδρύματα ή νοσηλεύονται σε νοσοκομεία, εκεί που υπάρχει ουσιαστική ανάγκη για ψυχαγωγία. Παίζουν σε διαδρόμους ή σε δωμάτια ασθενών παιδιών που δεν μπορούν να μετακινηθούν. Aκόμη κι αν πρόκειται για ένα μόνο παιδί. Πραγματοποιούν γύρω στις 150-180 εμφανίσεις τον χρόνο και μάλιστα δωρεάν, χάρη και στην υποστήριξη της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, που είναι κοντά τους.

Έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε που το Θέατρο του Νέου Κόσμου δημιούργησε αυτή την «κινητή μονάδα» θεάτρου, για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα, αλλά και φυλακές, προσφυγικούς καταυλισμούς, ειδικά σχολεία. Όπου τους χρειάζονται.

Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, υποστηρικτής αυτής της πρωτοβουλίας, υπογράφει και το φετινό κείμενο που την τελική του μορφή την πήρε στις πρόβες και έχει τίτλο «Τι γλώσσα μιλάμε, Άλμπερτ;». Σκηνοθέτης της παράστασης είναι ο Παντελής Δεντάκης, η Σεσίλ Μικρούτσικου επιμελήθηκε την κίνηση, τα σκηνικά-κοστούμια η Μαρία Χανιωτάκη και τη μουσική ο Κώστας Γάκης. Παίζουν οι: Ντίνη Ρέντη, Γιούλη Τσαγκαράκη, Σεραφείμ Ράδης. Φέτος θέλοντας να προσεγγίσουν και τα παιδιά από άλλες χώρες, ετοίμασαν μια παράσταση… με μια επινοημένη γλώσσα. Ακαταλαβίστικα, που όμως όλοι θα μπορούν να καταλάβουν! Η πρεμιέρα θα γίνει την Τρίτη στις 12 το μεσημέρι, στο ΕΛΕΠΑΠ (Κόνωνος 16, Αθήνα). Θα ακολουθήσουν εμφανίσεις (με την υποστήριξη της COSMOTE) σε νοσοκομεία και ιδρύματα, τον Δεκέμβριο στις πυρόπληκτες περιοχές της Ηλείας ενώ τα σχέδια προβλέπουν και παραστάσεις στο εξωτερικό, σε εμπόλεμες περιοχές.

  • Η ιστορία

Ήρωας της παράστασης είναι ένα αγόρι. Ο Άλμπερτ ακούει ένα γλυκό τραγούδι. Μαγεύεται και ξεκινάει ένα μακρύ ταξίδι για να βρει την κοπέλα που το τραγουδά. Μέσα από περιπέτειες σε στεριές και θάλασσες, μαθαίνει σιγά σιγά τον κόσμο. Γνωρίζει τους ανθρώπους, ανακαλύπτει το ταλέντο του στη γλυπτική, κάνει φίλους, ερωτεύεται. Κι όλα αυτά παρέα με το ξύλινο ανθρωπάκι του, τον Μπάμπεκ. Ο Άλμπερτ στο τέλος του ταξιδιού έχει μάθει να πιστεύει στον εαυτό του και ν’ αγαπάει μ’ όλη του την καρδιά.

«Ο εκπαιδευτικός και ψυχαγωγικός χαρακτήρας αυτών των παραστάσεων, που παράλληλα προσφέρουν ψυχολογική στήριξη στα παιδιά, είναι αναπόσπαστα δεμένος με το καλλιτεχνικό τους αποτέλεσμα: Θέλουμε να συναγωνίζονται τις παραστάσεις που ανεβάζουμε στο θέατρό μας για μεγάλους, να συναγωνίζονται τα καλύτερα παιδικά θέατρα της Αθήνας».

Nicolas Bataille: Director of The Bald Prima Donna, the world’s longest-running play at the same venue

Ronald Bergan

Article history

Nicolas Bataille, second from right, in La Cantrice Chauve at Les Noctambules in May 1950

Nicolas Bataille, second from right, in La Cantrice Chauve at Les Noctambules in May 1950. Photograph: Lipnitzki/Roger Viollet/Getty

In a narrow street off the Boulevard St-Michel in the Latin quarter of Paris, between odorous stalls serving kebabs and crêpes, is the tiny, 92-seat Théâtre de la Huchette, where Eugène Ionesco’s absurdist play La Cantatrice Chauve (The Bald Prima Donna) has been playing non-stop for 51 years. The director of the unchanged production, which has entered the Guinness Book of Records as the longest-running play at the same venue, was Nicolas Bataille, who has died aged 82.

Bataille, who also created the role of Mr Martin, which he played hundreds of times over the years (the last time in June 2007), could claim to have launched Ionesco’s career. In 1949, already gaining a reputation in avant-garde circles, he received a manuscript called L’Anglais sans Peine (English Without Effort), a first play by an unknown Romanian exile in France, inspired by the banality of the expressions used in an English-language phrase book.

He immediately decided to stage it in a small theatre on the Left Bank called Les Noctambules. The film director Claude Autant-Lara, a friend of Bataille’s, gave the company the costumes from his just-completed film Occupe-toi d’Amélie, and an antique dealer lent them some Second Empire furniture. Bataille had first tried to play it as a parody but discovered, during rehearsals, that it was funnier as a serious drama. Legend has it that during a rehearsal, an actor, instead of saying une institutrice blonde (a blonde teacher), said une cantatrice chauve, thus prompting a change in the title.

Among the audience at the premiere on May 11 1950 were Raymond Queneau, André Breton, Philippe Soupault and Arthur Adamov, but the play failed with the critics and the public. Undeterred, Ionesco went on to write La Leçon (The Lesson, 1951) and Les Chaises (The Chairs, 1952), and when Bataille restaged The Bald Prima Donna at the Théâtre de la Huchette on February 15 1957, he had become, with Samuel Beckett and Adamov, a leading figure in the Theatre of the Absurd, a term coined by Martin Esslin in 1961. This time, financial help came from the 25-year-old Louis Malle, who had just made his first solo-directed feature, Ascenseur pour l’Échafaud (Lift to the Scaffold), in which Bataille apppears as a restaurant customer.

He was born Roger de Bataille in Paris, the son of an architect. He studied acting at the celebrated Cours Simon drama school before making his first appearance on screen, aged 17, as an extra in Marcel Carné’s Les Enfants du Paradis (1944). At the liberation, he and the writer and director Akakia Viala (Marie-Antoinette Allévy) staged a theatrical version of Arthur Rimbaud’s poem Une Saison en Enfer, as well as creating a scandal by pretending to have discovered a lost poem by Rimbaud entitled La Chasse Spirituelle. Written by Bataille and Viala, it was published in the magazine Combat in May 1949, with only Breton sniffing out the hoax. But when published in book form, it became a bestseller. A few years later, the pair put on a version of Dostoevsky’s The Possessed, in which Ionesco played the role of Stepan Trofimovich.

After The Bald Prima Donna had settled into the Théâtre de la Huchette – accompanied by The Lesson in 1959 – Bataille had brief roles in several films, notably Jacques Tati’s Mon Oncle (1958), and Malle’s Zazie dans le Métro (1960) and La Vie Privée (1961), where he was seen as a director rehearsing a Kleist play. There were also a number of theatre productions, usually adaptations from other sources – such as a staging of the Marquis de Sade’s La Philosophie dans le boudoir, which was promptly banned by the Prefecture of Police – and works by Jean Cocteau, Jacques Prévert, Boris Vian, and other works by Ionesco, which he added to the repertory of the Théâtre de la Huchette.

Bataille, who travelled regularly to Japan, where he produced several plays and where he was awarded the Order of the Rising Sun, will always be remembered principally for the Ionesco plays in the tiny Left Bank theatre, which remains one of the «must-see» tourist attractions of Paris. As Ionesco said: «A great success in a small theatre is better than a small success in a big theatre, and is still better than a small success in a small theatre.»

  • Nicolas Bataille (Roger de Bataille), stage director and actor, born March 14 1926; died October 28 2008

ΔΩΡΕΑ αμερικανού συλλέκτη με σπάνιες εκδόσεις έργων του Σέξπιρ

By Kenneth Jones, 07 Nov 2008

The Globe Theatre in London has been named the sole beneficiary of hundreds of classic texts, including works by William Shakespeare, bequeathed by American collector John Wolfson, The Guardian reported. The collection includes a copy of the first folio, the earliest collection of Shakespeare’s plays, published after his death, plus second, third and fourth editions of the folio, according to the paper. Plays by Shakespeare’s contemporaries are also said to be in the mix. Wolfson’s donation will be made after his death.

About 230 first folios are extant; less than 1,000 were printed. It was published in 1623, seven years after the death of the playwright. Sotheby’s set a British auction house record in 2006 when it sold one for £2.8 million. The bequest also boasts works by Christopher Marlowe, Ben Johnson, Thomas Middleton and John Ford, and more. It is reportedly worth millions of pounds.

Wolfson is a New York-based collector of antiquarian books, including texts of early plays. He is also a playwright whose works include The Lives of Bosie, about Oscar Wilde’s object of desire, Lord Alfred Douglas, Midsummer Night Trip and The Pants That Won the West.

According to the Guardian, Wolfson said: «What happens to most collections, unfortunately, is that they get broken up. Having witnessed the break up of many collections, I consider myself fortunate to have found a place for my books at Shakespeare’s Globe. Here it will be possible for the collection, which I have put together, to remain together, and to be used to great advantage by students, scholars and educators for generations to come.»

Rare Shakespeare texts donated to Globe theatre

First folio of the 1623 edition Shakespeare's Complete Works

Treasure … The First folio of the 1623 edition Shakespeare’s Complete Works, sold at Sotheby’s in 2006. Photograph: Martin Argles

A prized collection of texts by William Shakespeare has been pledged to the Globe theatre in London, it was announced today. The theatre has been named the sole beneficiary of more than 450 works, bequeathed by American collector John Wolfson.

The collection includes a copy of the first folio, the earliest collection of Shakespeare’s plays, as well as second, third and fourth editions of the folio.

Published in 1623, seven years after Shakespeare’s death, at least 750 first folios were printed, of which only about 230 are known to be in existence. The book is valuable from a theatrical point of view because it included 18 plays that have otherwise disappeared, and copies have grown increasingly expensive in recent years: Sotheby’s set a British auction house record in 2006, when it sold one for £2.8m. The world’s largest collection of first folios is kept at the Folger Library in Washington, which owns no fewer than 79.

Wolfson’s donation, to be made after his death, also includes a multi-million-pound selection of works by Christopher Marlowe, Ben Johnson, Thomas Middleton and John Ford, among others.

New York-based Wolfson has himself written plays, some of which have won local awards in the US, although he is little-known in the UK. He began buying antiquarian books and early play texts in the early 1970s. The Globe was unable to confirm Wolfson’s age, but he is believed to be in his 50s.

It seems interesting that the one British venue where Wolfson’s work has been produced is at Shakespeare’s Globe. The Inn at Lydda, which concerns a meeting between Tiberius Caesar and Jesus Christ, was presented as part of the theatre’s Read Not Dead series and subsequently on BBC radio in 1999.

Wolfson said: «What happens to most collections, unfortunately, is that they get broken up. Having witnessed the break up of many collections, I consider myself fortunate to have found a place for my books at Shakespeare’s Globe. Here it will be possible for the collection, which I have put together, to remain together, and to be used to great advantage by students, scholars and educators for generations to come.»

The Globe’s chief executive, Peter Kyle, said that he was «delighted and privileged» by the gift. It is believed that it will boost the Globe’s fundraising campaign to build a new library, enabling it to store and provide access to its collection of rare texts.

Σπάνιες εκδόσεις έργων του Σέξπιρ

Αμερικανός συλλέκτης πρόκειται να δωρίσει σπάνιες πρώτες εκδόσεις έργων του Ουίλιαμ Σέξπιρ στο θέατρο Globe του Λονδίνου, που εξειδικεύεται σε παραστάσεις έργων του μεγάλου δημιουργού. Ο θεατρικός συγγραφέας Τζον Γούλφσον υποσχέθηκε ότι μετά το θάνατό του θα δωρίσει στο θέατρο 450 σπάνια έργα, ανάμεσά τους και μια πλήρη πρώτη έκδοση των Απάντων του  Σέξπιρ , ένα ανεκτίμητο σήμερα έργο 900 σελίδων που εκδόθηκε το 1623 και που εκτιμάται ότι την εποχή εκείνη ίσως να είχε πουληθεί στην τιμή της μίας λίρας. Από τα 750 αντίτυπα που είχαν τυπωθεί αρχικά, σήμερα σώζονται λίγο περισσότερα από 200, τα οποία κοστίζουν εκατομμύρια ευρώ. Στη συλλογή του Γούλφσον υπάρχουν επίσης μια δεύτερη, τρίτη και τέταρτη έκδοση των Απάντων του  Σέξπιρ , καθώς επίσης και έργα άλλων δραματουργών του 16ου, 17ου και 18ου αιώνα, καθώς και έργα που θεωρείται ότι ενέπνευσαν τον Βάρδο. Θεωρείται ότι ορισμένα από τα έργα που διαθέτει στη συλλογή του ο Γούλφσον κοστίζουν μέχρι και 1,6 εκατομμύρια δολάρια. Ο ίδιος ο θεατρικός συγγραφέας, ο οποίος επιθυμεί η συλλογή του να διατηρηθεί ενωμένη, δήλωσε ότι είναι τυχερός που βρήκε ένα μέρος τόσο κατάλληλο για τα βιβλία του όσο το θέατρο Shakespeare’s Globe.

Μουσείο Κούκλας στη Λάρισα!

https://i0.wp.com/www.larissa-dimos.gr/larissa/images/politistikos%20organismos/tiritomba/im3.jpg

Περισσότερες από 300 κούκλες υπάρχουν στο Μουσείο και η επισκεψιμότητα είναι αρκετά μεγάλη.

Κάτι γίνεται στην επαρχία. Δεν είναι μονάχα η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη με τα μεγάλα γεγονότα. Διότι μεγάλο γεγονός είναι η δημιουργία Μουσείου Κούκλας! Τα παραμύθια γίνονται πραγματικότητα στο πρώτο και μοναδικό στην Ελλάδα Μουσείο Κούκλας, που στήθηκε σε αίθουσα που παραχώρησε ο δήμος Λαρισαίων στο παλαιό συγκρότημα του Μύλου του Παπά. Το δημιούργησε η Σοφία Φουτζοπούλου η όποια είναι και η υπεύθυνη του Δημοτικού Κουκλοθέατρου «Τιριτόμπα» που για πολλά χρόνια διασκεδάζει τα παιδιά της Λάρισας και όχι μόνον.

Πρόκειται για κούκλες που έχουν βραβευθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς και συμμετείχαν στις παραστάσεις του «Τιριτόμπα», αντιπροσωπεύουν διάφορες εποχές, ηλικίες, τάσεις αλλά και το ζωντάνεμα γνωστών παραμυθιών που έχουν συντροφέψει τα παιδικά χρόνια όλων.

Το Μουσείο είναι ένα ανοιχτό παράθυρο στην παγκόσμια τέχνη του κουκλοθέατρου. Ένας τόπος όπου θα μπορεί κάποιος να δει, να ακούσει, να μάθει, να δημιουργήσει και ο ίδιος όχι μόνο κούκλες αλλά και όνειρα, αφού εκτός από τους μικρούς και οι μεγάλοι έχουν ανάγκη από παραμύθια. Παράλληλα λειτουργούν και εργαστήρια για παιδιά που τους δίνουν την δυνατότητα να μάθουν τον τρόπο κατασκευής μίας κούκλας και ήδη πάνω από 400 παιδιά τα παρακολουθούν.

Ακόμη λειτουργεί ένα εργαστήρι ξυλογλυπτικής όπου τα παιδιά φτιάχνουν μαριονέτες, ένα πηλοπλαστικής όπου «πλάθουν» μαριονέττες και ένα τρίτο για κατασκευή κούκλας από φελιζόλ. Τέλος υπάρχει και εργαστήρι για… επίδοξους μικρούς ζογκλέρ. Το Κουκλοθέατρο «Τιριτόμπα» βρίσκεται στην οδό Γεωργιάδου 53 στη Λάρισα. Το Μουσείο Κούκλας και τα εργαστήρια είναι ανοιχτά στο κοινό κάθε Σαββατοκύριακο και καθημερινά στα σχολεία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Τιριτόμπα, ο κουκλοθίασος

Τιριτόμπα, ο κουκλοθίασος

Η Σοφία Φουτζοπούλου είναι αυτό που λέμε η «ψυχή» του κουκλοθίασου Τιριτόμπα. Και αυτές τις μέρες είναι πολύ χαρούμενη. Αλλά και σε διαρκή κίνηση. Γι’ αυτό και το να κλείσουμε ένα ραντεβού μαζί της για να μιλήσουμε για τον αγαπημένο της θίασο, και τώρα πια και για το λατρεμένο της μουσείο που στεγάζει όχι μόνο κούκλες, αλλά και ένα σωρό δραστηριότητες, ήταν λίγο δύσκολο. Βέβαια, η Σοφία έχει όλο το δίκιο με το μέρος της, αφού σχολεία και παιδιά καταφθάνουν συνεχώς μέσα στη μέρα για να παρακολουθήσουν την παράσταση του πιο φημισμένου κουκλοθεάτρου στην Ελλάδα και αμέσως μετά να επισκεφθούν το Μουσείο, την πιο πρόσφατη άφιξη στην πόλη της Λάρισας, για να επιδοθούν στις κατασκευές. Μάλιστα, όπως μας λέει η ίδια, σχολεία από όλη τη γύρω περιοχή, αλλά πλέον και όλη την Ελλάδα επικοινωνούν μαζί της για να κάνουν κρατήσεις. Πώς να μην είναι λοιπόν χαρούμενη, που σήμερα, έπειτα από 24 χρόνια δημιουργίας, βλέπει ότι η πίστη στα όνειρά της δικαιώθηκε. Ο ζωντανός οργανισμός που πάντα ονειρευόταν σήμερα είναι εκεί, μπροστά της, η ίδια η ζωή της, που σφύζει από χαρούμενες φωνές, παιδικά γέλια και δραστηριότητες. Έστω κι αν νωρίτερα φέτος, την άνοιξη, η Σοφία έλαβε τη μεγάλη απόφαση να αναστείλει τη δράση του Τιριτόμπα με τελευταία και συμβολική παράσταση την «Ωραία κοιμωμένη», την Κυριακή 28 Μαρτίου. Ο λόγος της Σοφίας είναι χειμαρρώδης: «Ποιος ήταν ο συμβολισμός, το μήνυμα που ήθελα να δώσω μέσα από το συγκεκριμένο έργο; Πρώτα απ’ όλα να ευχαριστήσω τους αμέτρητους μικρούς και μεγάλους φίλους του Τιριτόμπα και έπειτα να δηλώσω ότι, όπως η αγαπημένη ηρωίδα του παραμυθιού έπεσε σε λήθαργο, χτυπημένη από τα μάγια της κακιάς μάγισσας και περίμενε τον καλό και γενναίο πρίγκιπά της να παλέψει με τις υπερφυσικές δυνάμεις που την κρατούσαν μακριά από τη ζωή, έτσι και ο Δημοτικός Κουκλοθίασος «Τιριτόμπα», ως αναπόσπαστο κομμάτι του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Λαρισαίων για πάνω από 20 χρόνια, περιμένει την άφιξη του δικού του «πρίγκιπα» για να του δώσει το φιλί της ζωής. Περιμένει τους δικούς του σωτήρες, που θα φροντίσουν τις κούκλες και θα προστατέψουν την πολύχρονη πορεία του». Ο κόσμος όμως, μικροί και μεγάλοι, δεν την άφησε. Και η αγανακτισμένη φωνή του κόσμου ακούστηκε εκεί που έπρεπε. Έτσι, η Σοφία, μόνη της πλέον, αφού ο συνεργάτης και εμπνευστής αυτού του κουκλοθίασου Κώστας Χατζηανδρέου, που έφυγε πέρυσι από τη ζωή, συνεχίζει να δίνει σάρκα και οστά στο όραμα του κουκλοθίασου δημιουργώντας για μικρούς και μεγάλους τα πιο συναρπαστικά ταξίδια στον κόσμο της φαντασίας. Όπως είναι επόμενο, διάχυτη είναι η χαρά για τη λειτουργία από φέτος τον Οκτώβρη του Μουσείου της Κούκλας. Η ανταπόκριση του κόσμου μεγάλη. Αλλά και το μεράκι που υπάρχει στο στήσιμο αυτού του μουσείου είναι κάτι παραπάνω από μεγάλο. «Το μουσείο μας δεν έχει σχέση με αυτό που μπορεί να υπάρχει στο μυαλό κάποιων, με κούκλες -ξερά εκθέματα- που κρέμονται για να θυμίζουν μια τέχνη. Το μουσείο μας είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένα ανοιχτό παράθυρο στην παγκόσμια τέχνη του κουκλοθεάτρου. Ένας τόπος όπου θα μπορεί κάποιος να δει, να ακούσει, να μάθει, να δημιουργήσει και ο ίδιος όχι μόνο κούκλες, αλλά και όνειρα. Πραγματικά αισθάνομαι τυχερή, γιατί έχω πάει σε όλες τις χώρες του κόσμου που έχουν κουκλοθέατρο και από όλες αυτές υπάρχουν αντικείμενα που μπορούν να μπουν στο μουσείο. Για παράδειγμα, έχουμε κούκλες και βίντεο από Πακιστάν, Ιράν, Ιράκ, Λίβανο, Πολωνία, Τσεχία, Γερμανία, Τουρκία και αλλού. Έχουμε φανταστικές κούκλες του 1740 από την Ιάβα! Ήταν η αμοιβή μας για κάποιες παραστάσεις που δώσαμε στο Παρίσι.

Το πάθος μου για την κούκλα είναι μεγάλο. Το να παίζω με αυτήν μπροστά στον κόσμο είναι το τελευταίο κομμάτι μιας μεγάλης, μαγικής διαδικασίας. Λατρεύω να τη φτιάχνω, να ζωντανεύω ένα κομμάτι φελιζόλ και μετά να παίζω πρώτα εγώ μαζί της. Μέχρι σήμερα τα σενάρια τα έγραφε κυρίως ο Κώστας. Τώρα τα γράφω μόνη μου. Στην αρχή, όταν έμεινα μόνη στο θίασο, είπα ότι θα συνεχίσω. Αλλά η δουλειά ήταν πολλή. Είδα ότι ένας άνθρωπος μόνος δεν αρκούσε. Χρειαζόμουν συμπαραστάτες στο έργο. Οι οποίοι τελικά ήρθαν, αφού προηγήθηκαν όσα σας ανέφερα πριν. Τελικά, ο Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Λάρισας έδωσε χείρα βοηθείας».

Πώς όμως ξεκίνησε αυτό το παραμυθένιο ταξίδι στο όνειρο, που συνεχίζεται με την ίδια φλόγα εδώ και 25 χρόνια; Η κοινή πορεία της Σοφίας Φουτζοπούλου και του Κώστα Χατζηανδρέου ξεκινά το 1984. «Εδινε μια παράσταση και ζήτησε κάποιον από το κοινό να τον βοηθήσει για να κινεί τις κούκλες, ανέβηκα στη σκηνή και… δεν ξανακατέβηκα», θυμάται η κ. Φουτζοπούλου. «Μάλιστα, η σκηνή μας πήρε το όνομα Τιριτόμπα από ένα βαλκανικό τραγούδι και η λέξη είναι φτιαγμένη από τις νότες ενός φανταστικού πενταγράμμου», λέει. «Ουσιαστικά, ο Τιριτόμπα ξεπήδησε μέσα από ένα φεστιβάλ ερασιτεχνικής δημιουργίας που διοργάνωνε το Θεσσαλικό Θέατρο. Το Θεσσαλικό Θέατρο ήταν και είναι συμπαραστάτης στην εξέλιξή μας. Έπειτα από περιπλάνηση σε διάφορους χώρους (υπόγεια και αποθήκες), ο Δήμος Λάρισας έδωσε ένα μόνιμο χώρο στον Τιριτόμπα για τις παραστάσεις του και τα εργαστήρια κατασκευής κούκλας. Στη συνέχεια, ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Λάρισας αναγνώρισε τη σημασία του κουκλοθιάσου και από το 1989 η κουκλοσκηνή μετεξελίχθηκε σε Δημοτικό Κουκλοθίασο Λάρισας. Εμείς, θέλοντας να εμπλουτίσουμε την τέχνη μας, με τη βοήθεια του ΠΟΔΛ σπουδάσαμε για 4 χρόνια Κουκλοθέατρο στην Πολωνία, χώρα με ιδιαίτερη παράδοση στην τέχνη του κουκλοθεάτρου. Βέβαια, ποτέ δεν σταμάτησαν τα ταξίδια στις χώρες με ισχυρή κουκλοθεατρική παράδοση, με σκοπό πάντα την τελειοποίηση της τέχνης. Ταυτόχρονα, επί δέκα χρόνια ταξιδέψαμε στο εξωτερικό εκπροσωπώντας τη Λάρισα σε διεθνή φεστιβάλ, από την Τουρκία, την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Βουλγαρία έως το Πακιστάν». Ύστερα από τόσα χρόνια, τι είναι αυτό που της δίνει τη δύναμη να συνεχίζει, ιδίως μετά την απώλεια του Κώστα Χατζηανδρέου; «Το χαμόγελο των παιδιών και η αγωνία τους μέχρι να ανοίξει η αυλαία. Τα μικρά παιδιά και οι μεγάλοι με καρδιά μικρού παιδιού, όσοι επιμένουν να ονειρεύονται, όσοι πιστεύουν ότι τα τρία γουρουνάκια είναι δυνατόν να νικήσουν τον κακό λύκο μάς δίνουν τη δύναμη και το κουράγιο να συνεχίζουμε να οραματιζόμαστε. Γιατί σήμερα και οι μεγάλοι έχουν ανάγκη το παραμύθι, αφού αυτό που κυριαρχεί στη ζωή μας είναι το “παραμυθοψέμα”. Η γοητεία του παραμυθιού έχει χαθεί. Η εποχή μας έχει αφαιρέσει την ονειρόσκονη. Εμείς προσέχουμε πολύ στην επιλογή της θεματογραφίας μας. Ξεχασμένοι μύθοι και γνωστά παραμύθια μεγάλων παραμυθάδων, όπως του Άντερσεν και των αδελφών Γκριμ, αλλά και μύθοι που υφαίνουμε οι ίδιοι παίρνοντας ερεθίσματα από την επικαιρότητα, ξετυλίγουν το κουβάρι και δίνουν υπόσταση στην «αυτού μεγαλειότητα, την κούκλα». Έχουμε λοιπόν απόλυτη συναίσθηση του πόσο παιδαγωγικό και ψυχαγωγικό μέσο είναι το θέατρο, γι’ αυτό πάντα επέμενα στη σύσταση του μουσείου με τη μορφή ζωντανού οργανισμού, με εργαστήρια και σεμινάρια. Φέτος έχουμε εργαστήρια ξυλογλυπτικής, κατασκευής μαριονέτας σε ξύλο, κούκλας σε φελιζόλ και ένα τμήμα πηλοπλαστικής».

Με τι θα ξεκινήσει, όμως, ο Τιριτόμπα τη σεζόν; «Το καινούργιο μας έργο είναι “Kάτι από την Tρικυμία του Σαίξπηρ”. Καταρχάς, με συνεπήρε εικαστικά, έχει μια μαγεία. Μιλάει για τον αγώνα των ξωτικών να ζήσουν ελεύθερα σε έναν κόσμο χωρίς βασιλιάδες. Νεράιδες, ξωτικά, βασιλιάδες και καλικάντζαροι θα ζωντανέψουν στο κουκλοθέατρό μας από τις αρχές Νοεμβρίου».

Κουκλοθέατρο Τιριτόμπα,
Γεωργιάδου 53, Λάρισα.
Το Μουσείο Κούκλας και τα εργαστήρια είναι ανοιχτά στο κοινό κάθε Σαββατοκύριακο και καθημερινά στα σχολεία. Πληροφορίες στο «κουκλοτηλέφωνο»: 2410 251657.

ΚΩΣΤΑΡΑ ΣΟΦΙΑ, Ελεύθερος Τύπος, Σάββατο, 01.11.08

ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ, ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ. ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ»

  • Θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ: «Ένας ήρωας, το καμάρι της Δύσης» του JOHN MILLINGTON SYNGE, σκηνοθεσία: ΣΤΑΘΗΣ ΛΙΒΑΘΗΝΟΣ.

home_theatre_view

Ο Στάθης Λιβαθινός και η ομάδα του παρουσιάζουν από 12 Νοεμβρίου στο θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ το έργο του JOHN MILLINGTON SYNGE «ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ – ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ». Μετά τη διακοπή της λειτουργίας της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, η Άννα Βαγενά κάλεσε τον Στάθη Λιβαθινό να φέρει την ομάδα του και να συνεχίσει τη δουλειά του στο θέατρο της, το «Μεταξουργείο», αναλαμβάνοντας την παραγωγή. Έτσι η ομάδα θα συνεχίσει παρουσιάζοντας δύο έργα στην κεντρική σκηνή από Τετάρτη έως και Κυριακή και άλλες τρεις παραστάσεις στη νέα σκηνή κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Το πρώτο έργο της κεντρικής σκηνής είναι το κλασικό έργο του Ιρλανδού συγγραφέα John Millington Synge, «ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ – ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ» (“THE PLAYBOY OF THE WESTERN WORLD”). Το έργο γράφτηκε 100 χρόνια πριν, το 1907, και θα μπορούσε να έχει βγει από το εργαστήριο οποιουδήποτε από τους μεγάλους κωμωδιογράφους των δύο τελευταίων αιώνων. Στο χωριό της περιφέρειας Μεγιό, στην άκρη του δυτικού κόσμου, στις απότομες όχθες της Καθολικής Ιρλανδίας τίποτα δεν αλλάζει και όλοι ζουν στο δικό τους ρυθμό αποκομμένοι από τον πολιτισμό και την κοινωνία, ώσπου να εμφανιστεί στο ταβερνείο του Μάικ και της κόρης του, Πέγκιν, ένας ξένος, ένας νεαρός, που γρήγορα θα αναδειχτεί σε ήρωα του χωρίου και ίνδαλμα των γυναικών, που θα του χαρίσουν την προσοχή, την περιποίηση και την καρδιά τους. Πολύ σύντομα αλλάζουν όλα, γιατί στο θέατρο του Σίνκγ οι εναλλαγές και οι ανατροπές γίνονται στιγμιαία. Ο John Millington Synge έζησε μόνο 38 χρόνια (1871 – 1909) και έγραψε τον «Ήρωα – Το Καμάρι Της Δύσης» δύο χρόνια πριν πεθάνει. Σπούδασε το Τρίνιτι Κόλετζ του Δουβλίνου, όπου αργότερα θα σπουδάσει και ο Σάμουελ Μπέκετ, του οποίου θεωρείται και δάσκαλος στη θεατρική γραφή. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του γνώρισε στο Παρίσι τον μελλοντικό νομπελίστα, Ιρλανδό ποιητή Γέιτς. Με την προτροπή του, ο Σινγκ θα γυρίσει πίσω για να ζήσει ανάμεσα στους Ιρλανδούς αγρότες και να ασχοληθεί με τη ζωή του Ιρλανδικού χωρίου. Η φιλία και η συνεργασία των δύο πνευματικών Ιρλανδών θα αλλάξει ριζικά όλη τη ροή του Ιρλανδικού θεάτρου αλλά και της Ιρλανδικής λογοτεχνίας. Ο «ΗΡΩΑΣ» που είναι ένα από τα τελευταία έργα του Σίνγκ και θεωρείται το αριστούργημά του, γνώρισε τεράστια επιτυχία, όπου και αν παίχτηκε και συνεχίζει να τη γνωρίζει χάρις στη ζωντανή, φρέσκια γλώσσα του, το μοναδικό, παράλογο χιούμορ του και την ιδιαίτερη ακρίβεια και λεπτομέρεια στην περιγραφή των ηρώων του.

  • ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ : Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός, συνεργάτης σκηνοθεσίας: Δημήτρης Ήμελλος, μετάφραση:  Γιώργος Δεπάστας – Ζένια Κριτσέφσκαγια, σκηνικά–κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, μουσική: Κώστας Μαγγίνας, χορογραφία–κινησιολογία: Κωνσταντίνος Μίχος, φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου, βοηθός σκηνοθέτη: Μάγια Μοσχανδρέου.
  • ΠΑΙΖΟΥΝ: Νίκος Καρδώνης, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Ναυπλιώτου, Άρης Τρουπάκης, Μαρία Σαββίδου, Στέλιος Ιακωβίδης, Άννα Κουτσαφτίκη, Βασίλης Κουκαλάνι, Γιώργος Δάμπασης, Καλλιόπη Σίμου, Σοφία Τσινάρη.
  • ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΤΙΣ 7:00μ.μ. ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΙΣ 9:00μ.μ. ΚΥΡΙΑΚΗ ΔΥΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ 2:30μ.μ. & 6:30μ.μ.

https://i0.wp.com/blog.syracuse.com/shelflife/2008/04/wilder.jpg

John Millington Synge

Synge was born near Dublin in 1871 and died in 1909. He received his degree from Trinity College, Dublin, then went to Germany to study music and later to Paris, where he lived for several years working at literary criticism. Here, he met a compatriot, William Butler Yeats, who persuaded Synge to live for a while in the Aran Islands and then return to Dublin and devote himself to creative work. The Aran Islands (1907) is the journal of Synge’s retreat among these primitive people.

The plays of Irish peasant life on which his fame rests were written in the last six years of his life. The first two one-act plays, In the Shadow of the Glen, (1903), a comedy, and Riders to the Sea (1904), considered one of the finest tragedies ever written, were produced by the Irish National Theatre Society. This group, with Synge, Yeats and Lady Gregory as co-directors, organized in 1904 the famous Abbey Theatre. Two comedies, The Well of the Saints (1905) and The Playboy of the Western World (1907), were presented by the Abbey players. The latter play created a furor of resentment among Irish patriots stung by Synge’s bitter humor.

Synge’s later works included The Tinker’s Wedding, published in 1908 but not produced for fear of further riots, and Deirdre of the Sorrows, a tragedy unfinished at the time of his death but presented by the Abbey players in 1910.

Δύο διάσημες όπερες με άρωμα Φλωρεντίας

Μία φλωρεντινή τραγωδία / Eine florentinische Tragödie
Αλεξάντερ Φον Τσεμλίνσκι / Alexander von Zemlinsky.

Τζάννι Σκίκκι / Gianni Schicchi
Τζάκομο Πουτσίνι / Giacomo Puccini.

https://i1.wp.com/www.berkshirefinearts.com/uploadedImages/articles/359_Bard-Summer-Opera-Pr960295.jpg

Alexander von Zemlinsky (1870-1942)

ΜΙΑ ΦΛΩΡΕΝΤΙΝΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ
Ποίηση Όσκαρ Ουάιλντ, Γερμανική μετάφραση Μαξ Μάγερφελντ
Όπερα σε μία πράξη, ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ / ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΗ

https://i1.wp.com/vassaeggen.se/treb/bild/Puccini1.jpg

Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini (December 22, 1858 – November 29, 1924)

Τζάννι Σκίκκι Τζάκομο Πουτσίνι
Τζοβακκίνο Φορτσάνο
Όπερα σε μία πράξη / Στο πλαίσιο του Έτους Πουτσίνι 2008

  • 23, 25, 26, 28, 29, 30 Νοεμβρίου 2008. Ώρα έναρξης 20.00, στο Θέατρο ΟΛΥΜΠΙΑ.
  • Τιμές εισιτηρίων €78, €68, €58, €48, €38, €28, €20, Προεδρικό θεωρείο €130, €110, Παιδικό, φοιτητικό €15

Μουσική διεύθυνση Ηλίας Βουδούρης, Σκηνοθεσία Τζων Φούλτζεϊμς,

Σκηνικά – Κοστούμια Ρίτσαρντ Χάντσον, Φωτισμοί Μπρούνο Πόετ

Μία φλωρεντινή τραγωδία Γκουίντο Μπάρντι Μπράιαν Ύμελ, Σιμόνε Φίλιπ Χορστ, Μπιάνκα Φρεντρίκα Μπρίλλεμπουργκ

Τζάννι Σκίκκι Μπουόζο Ντονάτι Κώστας Μαρτίνης, Τζάννι Σκίκκι Γιάννης Γιαννίσης, Λαουρέττα Ειρήνη Κυριακίδου, Τσίτα Λυδία Αγγελοπούλου, Ρινούτσο Μάρκους Σέλτον Γκεράρντο Ζαχαρίας Τσούμος, Νέλλα Μίνα Πολυχρόνου, Μπέττο από τη Σίνια Δημήτρης Κασιούμης, Σιμόνε Χριστόφορος Σταμπόγλης, Μάρκο Μανώλης Παπαδάκης, Τσέσκα Βικτώρια Ντίνα-Μαϊφάτοβα, Δρ Σπινελλότσο Παύλος Μαρόπουλος, Αμάντιο του Νικολάο Παύλος Σαμψάκης, Πινελλίνο Τάσος Δημέγγελης, Γκούτσο Θεόδωρος Αϊβαλιώτης, Γκεραρντίνο Αχιλλέας Λασκαράτος, Αχιλλέας Μπερής

Ορχήστρα Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Δύο μονόπρακτα γραμμένα την ίδια εποχή, στις αρχές του 20ού αιώνα, και διαδραματίζονται στην Φλωρεντία. Βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ, η όπερα Μία φλωρεντινή τραγωδία του Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ πραγματεύεται ακραίες καταστάσεις και συναισθήματα. Ο εύπορος έμπορος Σιμόνε σκοτώνει τον εραστή της γυναίκας του. Πάνω από το πτώμα του άτυχου εραστή, ο Σιμόνε και η Μπιάνκα ανακαλύπτουν ξανά τον έρωτά τους. Ανάλαφρη και γεμάτη κωμικές στιγμές, η περίφημη όπερα Τζάννι Σκίκκι του Τζάκομο Πουτσίνι ξεκινά με ένα θάνατο. Μια οικογένεια αναζητά τρόπο ώστε να αλλάξει τη διαθήκη του νεκρού θείου, γι’ αυτό καλεί σε βοήθεια τον έξυπνο, αλλά πονηρό Τζάννι Σκίκκι. Αυτός υποδύεται τον νεκρό και κληροδοτεί… στον εαυτό του τη μερίδα του λέοντος!

Η «Δράκαινα» του Δημήτρη Μπόγρη στο θέατρο Πρόβα

Η «Δράκαινα» του Δημήτρη Μπόγρη παρουσιάζεται, από το Σάββατο 15 Νοεμβρίου, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσόγκα στο θέατρο Πρόβα.

Η «Δράκαινα» γράφτηκε το 1928 και τιμήθηκε με το Κοτοπούλειο Βραβείο, αποτελεί δε ένα από τα σημαντικότερα έργα της νέας ελληνικής δραματουργίας. Η Δράκαινα είναι μια σκληρόψυχη καλοστεκούμενη χήρα.

Όμως βαθιά μέσα της κρύβεται ένα μυστικό: Ο ανικανοποίητος έρωτας για έναν άντρα που αγάπησε πριν αναγκαστεί να τον εγκαταλείψει. Ο πατέρας της είχε διαπράξει ένα έγκλημα. Ενας άντρας που είδε την πράξη του, για να μην τον καταδώσει τον εκβίασε και ως αντάλλαγμα ζήτησε να παντρευτεί την κόρη του, τη Δράκαινα. Η ζωή που δεν έζησε, ο ασφυκτικός κλοιός που την έπνιγε, γιγάντωσαν μέσα της τον φθόνο και το μίσος για την ευτυχία κάθε άλλου ανθρώπου. Δεν δείχνει παρά άσπονδο μίσος ακόμα και για τα παιδιά της. Κατέστρεψε τον αρραβώνα του ενός γιου της, προσπαθεί να διαλύσει το γάμο του άλλου και να ενσταλάξει την έχθρα ανάμεσά τους.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Μιχάλη Σδούγκου, η μουσική του Νίκου Χαριζάνου και τους φωτισμούς επιμελείται ο Γιάννης Μανιμανάκης. Τον ομώνυμο ρόλο υποδύεται η Μαίρη Ραζή.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΓΚΑΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΓΡΗ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΩΤΗΡΗ ΤΣΟΓΚΑ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΗΘΟΠΟΙΩΝ:

ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ

ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΟΡΑΛΙΑ ΤΣΟΓΚΑ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΑΜΒΑΚΑΣ

Νέες παραστάσεις

Στο θέατρο «Χυτήριο» σήμερα (9.15 μ.μ.) θα δοθεί η πρεμιέρα της κωμωδίας του Βασίλη Κατσικονούρη «Καλιφόρνια ντρίμιν» (1ο κρατικό βραβείο, 2002), που πρωτοπαίχτηκε στην «Πειραματική Σκηνή» του Εθνικού Θεάτρου. Το έργο αφορά σε μια νεανική παρέα. Ο Ντίνος σχεδιάζει να κλέψει το θείο του για να πάει στην Καλιφόρνια και να γλιτώσει το στρατό. Στα σχέδια κλοπής συμμετέχουν δυο κορίτσια. Ο θείος, όμως, παίζει καταλυτικό ρόλο στις ζωές των νεολαίων, εκπλήσσοντάς τους. Σκηνοθεσία Νίκου Καραγεώργου, σκηνικό – κοστούμια Ντέιβιντ Νέγκριν, φωτισμοί Κατερίνας Μαραγκουδάκη, σύνθεση ήχων – μουσική επιμέλεια Δημήτρη Ιατρόπουλου, κινησιολογία Μανόλη Θεοδωράκη. Παίζουν: Γιώργος Γεροντιδάκης, Παναγιώτης Καρμάτης, Ταρσία Ελευθερίου, Ευδοκία Ρουμελιώτη. Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη 9.15 μ.μ., Παρασκευή, Σάββατο 9.15 μ.μ, μεταμεσονύκτια 11.30 μ.μ., Κυρ. 8 μ.μ.

  • «Οι Αριστοφάνης», τιτλοφορείται η κωμωδία του Σταύρου Κεβόπουλου, που παρουσιάζεται στο θέατρο «Ελυζέ». Ο Αρίστος και ο Φάνης είναι τα δύο σιαμαία αδέλφια της ιστορίας. Δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, «κολλημένοι» ο ένας πάνω στον άλλο. Παραστάσεις κάθε Τετάρτη και Κυριακή 7.30 μ.μ., Πέμπτη και Παρασκευή 9.15 μ.μ. και Σάββατο 6.15 και 9.15 μ.μ., έως 1/2/2009. Σκηνοθεσία – Επιμέλεια Κειμένου Χάρη Γεωργιάδη, σκηνικά Κατερίνα Θεοφιλοπούλου, κοστούμια Κυριάκου Θωμόπουλου, μουσική επιμέλεια Χάρη Γεωργιάδη – Μαρίας Μαλταμπέ, κινησιολογία Ερσης Νιαώτη, διδασκαλία τάνγκο Ευτυχίας Τσιαμούρα, φωτισμοί Γιάννη Γιαννάκου. Παίζουν: Χριστίνα Βαρζοπούλου, Νίκος Καραγεώργης, Στέφανος Αθανασόπουλος, Γιάννης Συλιγνάκης, Τριαντάφυλλη Μπουτεράκου, Αννα Ιρις.
  • «Τα μυστικά της αποτυχίας μου», του Γιώργου Ηλιόπουλου, σε σκηνοθεσία Πέμυς Ζούνη, επαναλαμβάνεται στο θέατρο «Αλίκη» (Τετάρτη – Κυριακή, 9.15 μ.μ.). Πρωταγωνιστής είναι ένας σημερινός τριανταπεντάρης, με κρίση ταυτότητας – προσωπικότητας, υπαρξιακή, επαγγελματική, ιδεολογική, αισθηματική κ.ο.κ. Παίζουν: Αιμιλία Βασιλακάκη, Γιώργος Ηλιόπουλος, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Εφη Καμπάνταη, Ασπασία Κοκόση, Ερμόλαος Ματθαίου. Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Ασημακόπουλος. Μουσική επιμέλεια: Πάνος Χρονόπουλος. Κινησιολογία: Φρόσω Κορρού.