Διεθνές Μήνυμα 2006 – Víctor Hugo Rascón Banda

Μία αχτίδα ελπίδας

Κάθε μέρα θα έπρεπε να θεωρείται Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, καθώς τους τελευταίους 20 αιώνες, η φλόγα του θεάτρου καίει πάντα σταθερή σε κάποια γωνιά του κόσμου.

Το Θέατρο απειλείται πάντα από τον αφανισμό του, ειδικά μετά την άνοδο του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και, στις μέρες μας, των ψηφιακών μέσων. Η τεχνολογία εισέβαλε στη σκηνή και εκμηδένισε την ανθρώπινη διάσταση. Επίσης, έγινε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί «πλαστικό» θέατρο, ένα είδος ζωγραφικής της κίνησης που αντικατέστησε τον εκφωνούμενο λόγο. Τα έργα ανέβαιναν χωρίς διάλογο, χωρίς φώτα ή χωρίς ηθοποιούς, χρησιμοποιώντας μονάχα ανδρείκελα και κούκλες προβαλλόμενα με σύνθετα φωτιστικά εφφέ. Η τεχνολογία προσπάθησε να μετατρέψει το θέατρο σε μια επίδειξη βεγγαλικών ή σε μια εκθεσιακή ατραξιόν.

Αυτή τη στιγμή παρακολουθούμε την επιστροφή των ηθοποιών μπροστά στους θεατές. Σήμερα, βλέπουμε την επιστροφή του λόγου στη σκηνή. Το Θέατρο αρνήθηκε τη μαζική επικοινωνία και αναγνώρισε τα έμφυτα όριά του, δύο άνθρωποι κοιτάζονται μεταξύ τους, επικοινωνώντας συναισθήματα, αισθήματα, όνειρα και ελπίδες. Η σκηνική τέχνη εγκαταλείπει την αφήγηση ιστοριών για να πραγματευτεί ιδέες.

Το Θέατρο κινείται, φωτίζει, προκαλεί ανησυχία, ταράζει, εξυψώνει το πνεύμα, αποκαλύπτει, προκαλεί και αθετεί συμβάσεις. Πρόκειται για μια συζήτηση με την κοινωνία. Το Θέατρο είναι η πρώτη τέχνη που αντιμετωπίζει το κενό, τις σκιές και τη σιωπή για να κάνει τις λέξεις, την κίνηση, το φωτισμό και τη ζωή να αναδυθούν.

Το Θέατρο είναι ένα ζωντανό πλάσμα που καταστρέφει τον εαυτό του όταν δημιουργείται, όμως πάντα ξεπροβάλλει μέσα από τις στάχτες. Είναι μια μαγική επικοινωνία όπου όλοι οι άνθρωποι δίνουν και παίρνουν κάτι το οποίο τους μεταμορφώνει.

Το Θέατρο αντανακλά το υπαρξιακό άγχος του ανθρώπινου είδους και ξεδιαλύνει την ανθρώπινη κατάσταση. Δεν είναι οι δημιουργοί του που μιλούν μέσα από το Θέατρο, αλλά η κοινωνία της κάθε εποχής.

Το Θέατρο έχει ορατούς εχθρούς, την έλλειψη της καλλιτεχνικής παιδείας στην παιδική ηλικία που εμποδίζει την ανακάλυψη και την απόλαυσή του· την φτώχεια που εισβάλλει στον κόσμο, κρατώντας το κοινό μακριά, καθώς και την αδιαφορία και την ολιγωρία των κυβερνήσεων που θα έπρεπε να το προωθούν.

Θεοί και άνθρωποι συνήθιζαν να μιλούν ο ένας στον άλλο επί σκηνής, όμως τώρα οι άνθρωποι μιλούν με άλλους ανθρώπους. Επομένως, το Θέατρο θα πρέπει να γίνει πιο σπουδαίο και καλύτερο από την ίδια τη ζωή. Το Θέατρο είναι μια πράξη πίστης στην αξία μια σοφής λέξης σε ένα παράλογο κόσμο. Είναι μια επίδειξη πίστης σε ανθρώπινα όντα που είναι υπεύθυνα για το πεπρωμένο τους.

Θα πρέπει να βιώσουμε το Θέατρο για να καταλάβουμε τι συμβαίνει σε μας, να μεταγγίσουμε τον πόνο και τα βάσανα που υπάρχουν γύρω μας, αλλά και να ξεκλέψουμε μια αχτίδα ελπίδας μέσα στο χάος και τον εφιάλτη της καθημερινής ζωή μας.

Ζήτω οι πρωτεργάτες της τελετουργίας του Θεάτρου! Ζήτω το Θέατρο!

Βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα Víctor Hugo Rascón Banda

Víctor Hugo Rascón Banda naît en 1948 à Uruáchic, village minier de la sierra de Chihuahua, au nord du Mexique. La tradition familiale le pousse à se consacrer à l’industrie minière. Toutefois, sa vie prend un autre chemin, comme il le dira lui-même: «Le nom que ma mère m’a donné m’a condamné à devenir écrivain, et avec l’enfance que j’ai eue, je ne pouvais être que dramaturge». Sa maison familiale est également un tribunal ; depuis sa plus tendre enfance , il y écoute les confessions de ceux qui attendent d’être jugés par son grand-père. Cet univers où les âmes des inculpés sont ouvertes à vif est tellement puissant que Víctor Hugo ne peut l’éluder et il devient non seulement un avocat renommé, mais surtout, une personnalité-phare de la dramaturgie mexicaine.

Très tôt il quitte son petit village pour continuer ses études. Cependant, à de nombreuses reprises il y retourne physiquement ou métaphoriquement pour se nourrir des personnages et des histoires qui lui sont proches, pour s’imprégner de la sagesse rarámuri et des influences étrangères, allemandes, françaises et espagnoles présentes sur sa terre, pour s’y confronter aux exemples de résistance que portent les vents du Nord du Mexique.

En 1979 il écrit sa première oeuvre de théâtre Voces en el umbral (Voix sur le seuil), texte novateur qui retrace la vie de deux femmes, une allemande et une tarahumara, qui voient leur vie s’écouler de l’apogée de la mine à sa décadence. Los ilegales (Les illégaux), la première de ses pièce créée sur scène, marque le début d’une carrière caractérisé par le succès auprès du public ainsi que par la reconnaissance de la critique et de l’université. Grâce à ses oeuvres de théâtre il reçoit plusieurs prix nationaux et internationaux: Ramón López Velarde 1979, Théâtre Notre Amérique 1981, Juan Ruiz de Alarcón 1993 et Rodolfo Usigli 1993. Récemment la médaille «Xavier Villaurrutia», lui a été remise par la communauté artistique du pays en reconnaissance de son parcours, à l’instigation de l’Institut National des Beaux Arts et du Conseil National pour la Culture et les Arts.

Son oeuvre dramatique, composée d’une cinquantaine de textes, rend compte de la complexité de l’être humain et de sa relation avec l’environnement social, puisque c’est la société de son temps qui parle à travers son créateur, indique Víctor Hugo. Pour cette raison, le théâtre est compris comme un réceptacle des rêves et des cauchemars de toute une époque.

Des oeuvres comme Contrabando (Contrebande 1991), La mujer que cayó del cielo (La femme qui est tombée du ciel 1999), Sazón de mujer (Saveur de femme 2001) ou Apaches (2003) sont des chemins d’accès à des mondes souterrains à la fois tragiques et passionnants, où vivent des êtres qui nous regardent dans les yeux pour crier l’injustice, la douleur, le désir et la marginalisation sociale. Les personnages féminins dans l’oeuvre de Rascón Banda ont fait l’objet de nombreuses études qui soulignent la finesse et la profondeur avec laquelle le dramaturge capte leurs âmes et ses méandres.
Outre ses oeuvres appelées « serranas » (de la sierra), Víctor Hugo compose d’autres textes sur le milieu urbain, comme Armas blancas (Armes blanches 1982), laquelle, dirigée par Julio Castillo, continue à être citée comme référence en matière de mise en scène dans le domaine du théâtre universitaire. À ce groupe appartiennent aussi Los ejecutivos (Les exécutifs 1996) et La banca (La banque 1997), des espaces où le dramaturge profite de sa connaissance du système bancaire national pour méditer sur les engrenages et les jeux d’une minorité au détriment de l’immense majorité.


Víctor Hugo est un maître généreux qui encourage la création des jeunes et qui se bat sans cesse en faveur des auteurs au sein de la Société Générale des Auteurs du Mexique, institution qu’il préside actuellement. La communauté théâtrale reconnaît en Rascón Banda une de ses figures les plus importantes, tant pour ses créations que pour son importante participation dans la vie culturelle du pays.

Son oeuvre dramatique est l’une des plus mises en scène et publiées sur le plan national. Quelques prix nationaux portent son nom : Composition Dramatique de Monologue de Quintana Roo, Concours de Théâtre Unipersonnel de Quintana Roo et Prix de Dramaturgie de Nuevo León.

Il a également écrit de nombreux scénarios de cinéma comme : Días difíciles (Jours difficiles), Morir en el Golfo (Mourir dans le Golfe), Playa azul (Plage bleue), Jóvenes delincuentes (Jeunes délinquants), La muerte del Padre Pro (La mort du Père Pro) et Rosa de California (Rosa de Californie).

Il est le Président de la Société Générale des Auteurs du Mexique et conseiller auprès du Conseil National pour la Culture et les Arts, Trésorier de l’ Académie des Arts et des Sciences Cinématographiques, Président de la Fédération des Sociétés d’Auteurs et Vice-président de la Confédération Internationale de Sociétés d’Auteurs et de Compositeurs.

Rocío Galicia

Centre National de Recherche Théâtrale «Rodolfo Usigli»

Σχόλια

  • Κλινοσοφιστής  On 28 Μαρτίου, 2009 at 8:43 πμ

    Ἐξαιρετικό τό μήνυμα. Καί τό μετέφερα στήν σελιδα μου «γιά γοῦστα ἐκλεκτά…», Καί τοῦ χρόνου γιά τό θέατρο ὅπου γῆς ὅλοι νἆναι καλά.

    • damiza  On 28 Μαρτίου, 2009 at 12:31 μμ

      Αγαπητέ Κλινοσοφιστή, μήπως έκανες κάποιο λαθάκι και πήρες το Διεθνές Μήνυμα του 2006; Βέβαια, όλα τα μηνύματα που κατά καιρούς έχουν γραφτεί είναι εξαιρετικά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: