Ομάδα “Blitz”: “GUNS! GUNS! GUNS!” στο “Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας”

• Θεατρικά «Οπλα»

Το Εθνικό Θέατρο, στα πλαίσια του πειραματικού προγράμματός του «Group Hostel» παρουσιάζει στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» την παράσταση της ομάδας «Blitz», με τίτλο GUNS! GUNS! GUNS!». Πρόκειται για μια αφήγηση περί ιστορικών γεγονότων στη διάρκεια του 20ού αιώνα, και την αναρώτηση για το αν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος. Ο άνθρωπος στέκεται έντρομος μπροστά στην κάννη της Ιστορίας και προσπαθεί επίμονα να την αντιμετωπίσει, να την ερμηνεύσει, να αντιδράσει.

Κείμενο – σκηνοθεσία: ομάδα «Blitz» (Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής), σκηνικά – κοστούμια Εύας Μανιδάκη, κίνηση Σταυρούλας Σιάμου, φωτισμοί Τάσου Παλαιορούτα, δραματουργία Νίκου Φλέσσα, Μαριαλένας Μαμαρέλη. Παίζουν: Γιώργος Βαλαής, Ιπποκράτης Δελβερούδης, Βαγγέλης Ζλαντίντση, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Σταυρούλα Σιάμου.

Χτυποκάρδια στο θρανίο

• ΔΥΟ ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΕΣ ΤΗΣ «Ε» ΓΡΑΦΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ
• Ξαναδιδάχτηκα τη ραψωδία λ της «Οδύσσειας» και έγινα Ελλη Λαμπέτη

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από το τελευταίο 45λεπτο που πέρασα ως μαθήτρια σε σχολική αίθουσα. Δεν περίμενα όμως πως η περφόρμανς «Κατερίνη» της ομάδας Blitz θα ανακαλούσε τόσο εύκολα όλα αυτά τα συναισθήματα με κάθε τους λεπτομέρεια.

Σε ένα από τα δωμάτια της «Κατερίνης», ο Γιώργος Βαλαής τετ α τετ με μια θεατή

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ολοι γνωρίζαμε πως δεν θα είμαστε θεατές σε μια συμβατική παράσταση. Γνωρίζαμε, επίσης, πως η «Κατερίνη» διαρκεί πεντέμισι ώρες και πως διαρθρώνεται σε δύο άξονες. Από τη μια σε επτά δωμάτια του BIOS και από την άλλη στο δημόσιο χώρο του πάρτι.

Ωρα προσέλευσης 8 παρά 20. Καλούμαστε να φορέσουμε μια κιτς κονκάρδα -η Αγία Αικατερίνη μπροστά από μια ελληνική σημαία- και να συμπληρώσουμε ένα ερωτηματολόγιο με τα στοιχεία μας αλλά και ερωτήσεις, όπως «Προσεύχεστε; Φοβάστε τα γεράματα; Ποια είναι το μεγαλύτερό σας ελάττωμα ως νεοέλληνα; Ποιο είναι το αγαπημένο σας τραγούδι; Τι σας έχει μάθει η ζωή;» κ.λπ. Λίγο αργότερα στην ταράτσα του BIOS οι περφόρμερ κανονίζουν τα διαδικαστικά, δηλαδή τι ώρα θα πάμε σε ποιο δωμάτιο και βγάζουν φωτογραφίες μαζί μας.

Το πάρτι αρχίζει και μας καλούν σε… προσευχή. Ανάπαυση. Προσοχή. Αντί όμως για το Πάτερ Ημών, ακούγεται μια δριμεία κοινωνική καταγγελία. Σε λίγο από το μικρόφωνο καλούν μερικούς από εμάς στην αίθουσα 1, στον κάτω όροφο. Ο πιο «θαρραλέος» από το γκρουπ ανοίγει την πόρτα και μας υποδέχεται η περφόρμερ- κλασική εικόνα φιλολόγου. Αφού πήρε παρουσίες, αρχίζει η παράδοση.

Μας διαβάζει τη ραψωδία λ της «Οδύσσειας» (Νέκυια) στην οποία ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Αδη και συναντά τους νεκρούς του. Η ανάγνωση διακόπτεται ακριβώς όταν έχουμε αρχίσει να βαριόμαστε. Ηρθε η ώρα της εξέτασης. Ερωτήσεις όπως «Γιατί να είναι όλα τόσο πρόσκαιρα;», «Εχετε σκεφτεί πώς θέλετε να είναι ο τάφος σας;», «Εχετε χάσει κάποιον δικό σας;», «Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγατε σε κηδεία;», μοιάζουν απλές αλλά είναι από τις πιο δύσκολες που έχω κληθεί να απαντήσω. Λίγο αργότερα ακούγεται η χαρακτηριστική φράση: «Βγάλτε μια κόλλα». Η καθηγήτρια-περφόρμερ (Ελένη Καραγεώργη) μας ζητεί να ζωγραφίσουμε ένα πρόσωπο που έχουμε χάσει, αργότερα αναλύουμε τις ζωγραφιές και τις κρεμάμε στον τοίχο. Το μάθημα-παράσταση τελειώνει.

Με το που φτάνεις στο «Bios», σε βγάζουν μια αναμνηστική φωτογραφία με τους συν-θεατές σου. Ούτως ή άλλως έχεις πολλά να θυμάσαι από την «Κατερίνη»

Ανεβαίνουμε και πάλι στον χώρο του πάρτι και διασκορπιζόμαστε σε διαφορετικά δωμάτια. Τώρα ο κάθε θεατής είναι μόνος του με έναν περφόρμερ – βρίσκομαι στο δωμάτιο 2 του Γιώργου Βαλαή, όπου μεταξύ άλλων ερμηνεύω, χωρίς να το ξέρω, το ρόλο της Ελλης Λαμπέτη από το σπαραχτικό τέλος της «Κάλπικης λίρας».

Οι συμμετέχοντες δεν είμαστε πια άγνωστοι, μέσα σε μερικά λεπτά έχουμε μοιραστεί τους φόβους μας και κάποιες προσωπικές μας ιστορίες. Ισως το πείραμα των Blitz ακουστεί εύκολο ή απλοϊκό. Δεν το έζησα έτσι. Διέθετε προβληματισμό, συγκίνηση, κάθαρση, ενεργό συμμετοχή των θεατών και πάνω απ’ όλα αλήθεια. Τίποτα δεν ήταν προσποιητό ή δήθεν, τίποτα δεν έγινε βεβιασμένα. Απλότητα και καμία προσπάθεια εντυπωσιασμού. Δεν τα συναντά κανείς εύκολα σε ελληνική πειραματική ομάδα θεάτρου.*

• Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009