Category Archives: Χατζάκης Σωτήρης

Ο Λαζόπουλος στο Εθνικό: μια καραμπινάτη αυθαιρεσία και παρανομία!!!

  • ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ
«Επειδή το Αλ Τσαντίρι είναι αντιμνημονιακό, πρέπει να κόψω τον Λαζόπουλο; Αν αυτός που καλώ είναι αριστερός ή ό,τι άλλο –εξαιρώ τη Χρυσή Αυγή– ποσώς με ενδιαφέρει. Με αφορά η αισθητική του πρόταση. Εγώ είμαι αντιμνημονιακός από την εποχή του Καστελόριζου…»
Τάδε έφη Σωτήρης Χατζάκης, ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, και πρώην του Κρατικού Θεάτρεου Βορείου Ελλάδος. Και είπε ότι προεκλογικά πήγε σε τρεις πολιτικές συγκεντρώσεις, του Φώτη Κουβέλη, του Παύλου Γερουλάνου και του Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο, όταν τον διόρισε το 2009 στο ΚΘΒΕ, είχε πληροφορήσει ότι δεν είναι Νεοδημοκράτης!!! Αστεία πράγματα…
ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ αν είναι “αντιμνημονιακός” από την εποχή του Καστελόριζου, αλλά η φτωχή αισθητική του. Διότι θέτει την υπόθεση Λαζόπουλου τόσο ξώπετσα. Λες και μας ενδιαφέρει αν ο Λαζόπουλος είναι κατά των μνημονίων ή κατά του Παπανδρέου. Εκείνο που μας νοιάζει είναι πως ο Λαζόπουλος είναι μια περίπτωση γελωτοποιού, τσαρλατάνου και πλακατζή για τις παρέες των αργόσχολων και όχι να τον εντάσσει ο φίλος Χατζάκης στον προγραμματισμό του Εθνικού Θεάτρου με μόνο το όνομά του!!! Για να μπει στο πρόγραμμα του θεάτρου ένα έργο δεν πρέπει προηγουμένως ΝΑ ΕΓΚΡΙΘΕΙ;;;  
  • Ο Χατζάκης ποιο έργο του Λαζόπουλου πρότεινε, ο εισηγητής ποιο έργο εισηγήθηκε και το Δ.Σ. ποιο έργο ενέκρινε;;;
Είναι πρωτοφανές. Ας μας πει πότε άλλοτε μπήκε το όνομα της Παξινού ή του Μινωτή ή του Βεάκη ή και κάποιου άλλου νεότερου στο πρόγραμμα χωρίς να ξέρουμε τι έργο θα παρουσιάσουν!!! Τι διάολο ρόλο παίζει ο εισηγητής δραματολογίου, τι ρόλο παίζει το διοικητικό συμβούλιο, γιατί ο κάθε συγγραφέας να υποβάλλει το έργο του για έγκριση στο Εθνικό Θέατρο όταν προκύπτει μια τέτοια καραμπινάτη αυθαιρεσαία, παρανομία, αγυρτεία;;; 
  • Ποιος εγγυάται για την ποιότητα του έργου που ΘΑ γράψει και ΘΑ παρουσιάσει ο Λαζόπουλος, ΘΑ σκηνοθετήσει και ΘΑ πρωταγωνιστήσει;;;
Θα τρίζουν τα κόκαλα όλων των καλλιτεχνών μας που πέρασαν από το πρώτο θέατρο της χώρας και το τίμησαν με το έργο και το ήθος τους. Κι ο Χατζάκης υποκύπτει στον λαϊκισμό και μπάζει στο Εθνικό έναν σαχλαμάρα που περνάει τον εαυτό του για… Αριστοφάνη!!!
Και βέβαια η σάχλα που λέγεται “Αλ Τσαντίρι”, δεν είναι για το Εθνικό Θέατρο και κρίμα που ο Χατζάκης επιχειρηματολογεί με αυτή τη σάχλα, που παρουσιάζεται από ένα υποβαθμισμένο τηλεοπτικό κανάλι, που σκορπίζει αυτή η σάχλα βρόμα και δυσωδία με τους εμετούς του Λαζόπουλου, ο οποίος βγάζει τα απωθημένα του για ανθρώπους της πολιτικής, του θεάτρου, της μουσικής, ακόμη και για απλούς πολίτες που αυτός δεν τους βλέπει με καλό μάτι!!!!

ΚΟΝΤΡΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ – ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ: Ρήγμα στο Εθνικό Θέατρο

  • Παραιτήθηκε ο Σταύρος Ξαρχάκος από πρόεδρος του ΔΣ του Εθνικού Θεάτρου διαφωνώντας με τις επιλογές όσον αφορά στο ρεπερτόριο του καλλιτεχνικού διευθυντή, Σωτήρη Χατζάκη.

Ο πρόεδρος του ΔΣ του Εθνικού Θεάτρου, Σταύρος Ξαρχάκος και ο καλλιτεχνικός διευθυντής Σωτήρης Χατζάκης

Ο πρόεδρος του ΔΣ του Εθνικού Θεάτρου, Σταύρος Ξαρχάκος και ο καλλιτεχνικός διευθυντής Σωτήρης Χατζάκης

«Δεν είναι δυνατόν να θέλουμε την ανανέωση του Εθνικού και να στηρίζουμε τον εκπαιδευτικό του ρόλο επιλέγοντας συνεργασίες με τον Λάκη Λαζόπουλο και τον Πέτρο Φιλιππίδη», φέρεται να είπε στο χθεσινό έκτακτο ΔΣ ο Σταύρος Ξαρχάκος, σχολιάζοντας ότι το πρόγραμμα είναι «λαϊκό και ψυχαγωγικό» αλλά δεν ταιριάζει στη φιλοσοφία ενός κρατικού θεάτρου. Μάλιστα, σύμφωνα πάντα με πληροφορίες, ο συνθέτης και το ΔΣ είχαν ενημερωθεί για το ρεπερτόριο, αλλά όχι στο σύνολό του (π.χ. δεν γνώριζαν ότι θα σκηνοθετήσει ο Πέτρος Φιλιππίδης, ούτε ο Λάκης Λαζόπουλος).

  • Αποχώρησε από το ΔΣ

Διαφωνώντας με τον καλλιτεχνικό διευθυντή Σωτήρη Χατζάκη, ο συνθέτης τόνισε ότι ο ίδιος δεν μπορεί να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του. Από την πλευρά του ο καλλιτεχνικός διευθυντής ανέφερε ότι ο σχεδιασμός και η ευθύνη του ρεπερτορίου είναι αποκλειστικά δική του υπόθεση και ότι δεν μπορεί να έχει άλλος άποψη (κάτι που ο κ. Χατζάκης είχε κάνει σαφές και στη συνέντευξη τύπου ανακοίνωσης του ρεπερτορίου αλλά και που είναι σύμφωνο με το καταστατικό του θεάτρου).

Υπ’ αυτές τις συνθήκες και από τη στιγμή που ο Σωτήρης Χατζάκης δήλωσε ότι εμμένει στις επιλογές του, ο Σταύρος Ξαρχάκος έκανε σαφές ότι παραιτείται. Αν και τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ προσπάθησαν να ρίξουν τους τόνους, οι δύο πλευρές επέμειναν στις απόψεις τους. Αποτέλεσμα; Ο Σταύρος Ξαρχάκος αποχώρησε από το Διοικητικό Συμβούλιο.

Η παραίτηση του Σταύρου Ξαρχάκου είναι προφορική, αφού μέχρι το βράδυ της Δευτέρας δεν είχε ανακοινωθεί επίσημα (θα την υποβάλει εγγράφως, σύμφωνα με πληροφορίες, σήμερα στον υπουργό Πολιτισμού).

Εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο (πληροφορίες ανέφεραν ότι ο Σταύρος Ξαρχάκος χθες ετοίμαζε την επιστολή), θα πρέπει να διοριστεί νέος πρόεδρος στο Εθνικό Θέατρο από τον υπουργό Πολιτισμού. Είναι γεγονός ότι έγιναν προσπάθειες, από συνεργάτες του, να μεταπείσουν τον Σταύρο Ξαρχάκο και να αλλάξει την απόφασή του. Υπενθυμίζουμε δε ότι δεν έχουν κλείσει ούτε δύο μήνες από τότε που το τιμόνι της πρώτης κρατικής μας σκηνής ανέλαβε ο Σωτήρης Χατζάκης και έχουμε την πρώτη σοβαρή ρήξη στους κόλπους του.

Μάλιστα, μεταξύ δύο καλλιτεχνών που είχαν συνεργαστεί αρμονικά πριν από λίγους μήνες και έμοιαζε ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να σκιάσει τη σχέση τους.

Θα πρέπει να θυμίσουμε επίσης ότι ο Σωτήρης Χατζάκης έφυγε από το ΚΘΒΕ έχοντας συγκρουσθεί με τον πρόεδρο του εκεί ΔΣ, Θ. Τρικούκη. Σε εκείνη την περίπτωση το Διοικητικό Συμβούλιο είχε καταψηφίσει τον προϋπολογισμό που κατέθεσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής.

Σε ανοδική πορεία το ΚΘΒΕ. Ικανοποιημένος ο διευθυντής Σωτήρης Χατζάκης

Γεμίζουν τα ταμεία του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος αφού όλο και περισσότεροι πολίτες γεμίζουν τα θέατρα του. Σε μια περίοδο που οι πιο πολλοί τομείς γνωρίζουν ύφεση, εξήντα χιλιάδες άνθρωποι από τον περασμένο Σεπτέμβρη, παρακολούθησαν τις παραστάσεις του ΚΒΘΕ. Αυτό απέφερε περισσότερα από 500 χιλιάδες ευρώ στα ταμεία του θεάτρου, σε διάστημα μικρότερο των πέντε μηνών.

Ο Σωτήρης Χατζάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από πέρσι είχε μειώσει τις τιμές των εισιτηρίων. Όπως δήλωσε όμως η εντυπωσιακή άνοδος της τάξης του είκοσι πέντε τοις εκατό σε σχέση με πέρσι δεν οφείλεται μόνο στα φτηνότερα εισιτήρια.

«Ο κόσμος επαναπροσδιορίζει τις επιλογές του εξαιτίας της κρίσης, μειώνει τις εξόδους του άρα επιλέγει με ποιοτικά κριτήρια» συνέχισε.

Διαγράφοντας τον τρίτο χρόνο της θητείας του στο ΚΒΘΕ ο Σωτήρης Χατζάκης μιλά πλέον και για ένα ρεπερτόριο που έχει «αγγίξει» το κοινό της Θεσσαλονίκης.

«Το ΚΒΘΕ οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ στο κοινό της Θεσσαλονίκης που αγκάλιασε το ρεπερτόριο του θεάτρου και έχει πλέον την ευχέρεια να πληρώνει την μισθοδοσία που είναι 280 χιλιάδες ευρώ το μήνα».

Το ΚΒθΕ έχει επιχορήγηση από την οποία πληρώνει πέρα από τη μισθοδοσία των 270 ανθρώπων, το ΙΚΑ, την εφορία αλλά και τα χρέη ύψους δυο εκατομμυρίων ευρώ. Ποσό πο πριν τρία χρόνια, έφτανε περίπου τα τριάμιση εκατομμύρια ευρώ.

Στο Βασιλικό Θέατρο η θρυλική ιστορία της κοκόνας Λωξάντρας, ένα θέαμα εξωστρεφές, με μουσική, τραγούδια, συγκίνηση, γέλιο και λυρικά μέρη, η ιστορία μιας λαϊκής γυναίκας, εξαιρετικά δυναμικής, που ηγείται πολυμελούς μεσοαστικής ελληνικής οικογένειας της Πόλης, έχει προσελκύσει περίπου δεκαπέντε χιλιάδες θεατές σε λιγότερο από έναν μήνα παραστάσεων.

Μερικά μέτρα πιο μακριά, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών «Ο κύριος Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι» μέσα από τη διαλεκτική σκέψη κάνει μια ανάλυση της κρίσης που ο κόσμος την έχει ανάγκη. Αυτό, σύμφωνα με τον διευθυντή του Θεάτρου έκανε τα εκδότρια να κόψουν περισσότερα από δέκα χιλιάδες εισιτήρια.

Ο «Χιονάνθρωπος» του Ευγένιου Τριβιζά όχι απλά δεν«ξενιτεύτηκε στον Βόρειο Πόλο -παρομοίωση που ο ίδιος ο Σωτήρης Χατζάκης είχε κάνει στη διάρκεια συνέντευξης τύπου τον περασμένο Οκτώβρη, όταν οι περικοπές «απειλούσαν» την λειτουργία του Θεάτρου -αλλά «παρέμεινε» στη Θεσσαλονίκη και έκοψε δεκαοχτώ χιλιάδες εισιτήρια.

Τον ερχόμενο Μάιο το ΚΒΘΕ ετοιμάζεται να «κατηφορίσει» στην Αθήνα και παράλληλα ετοιμάζονται πέντε νέες παραγωγές.

Ανάμεσα σε αυτές «Η Στρίγγλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ, μια από τις δημοφιλέστερες κωμωδίες όλων των εποχών, σε σκηνοθεσία του θρυλικού Γεωργιανού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Στούρουα. Το ρόλο του Πετρούκιου θα ερμηνεύσει ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης ενώ την Κατερίνα θα ενσαρκώσει η Δήμητρα Ματσούκα. Ταυτόχρονα ετοιμάζονται το «Υπάρχει και φιλότιμο» του Αλέκου Σακελλάριου και το «Διαμάντια και Μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη.

Η Πειραματική σκηνή του Θεάτρου ετοιμάζει το «Deja vu» του Κάφκα σε μια μορφή μαύρης κωμωδίας σκηνοθετημένο από τον Λιθουανό σκηνοθέτη Τσέζαρι Γκραουζίνι.

Επιπλέον, το κλιμάκιο Μακεδονίας-Θράκης θα δώσει περισσότερες από σαράντα παραστάσεις στις ακριτικές περιοχές της Βορείου Ελλάδος παρουσιάζοντας τρια μονόπρακτα του Τσέχωφ με τίτλο «Ιστορίες για αρκούδες».

Όσο για το καλοκαίρι, ο σκηνοθέτης Χατζάκης ετοιμάζει την έβδομη παράσταση του από το 2000, στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. «Από την Επίδαυρο βρίσκει ψωμί πολύς κόσμος και εκτός του θεάτρου. Αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε όσοι ανεβάζουμε έργα εκεί. Προέχει φυσικά η αισθητική μας αλλά όχι μόνο αυτή». Λάτρης του Αριστοφάνη, ο Σωτήρης Χατζάκης θα παρουσιάσει στο κοινό μια κλασσική κωμωδία με πολύ γέλιο μακριά από μοντερνισμούς, απομιμήσεις και μεταμοντέρνες πινελιές.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ανανεώθηκε η θητεία του Σωτήρη Χατζάκη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Ο Σωτήρης Χατζάκης
Ο Σωτήρης Χατζάκης (Φωτογραφία:  Eurokinissi )

Στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος και η πρώτη θετική είδηση από την επίσκεψή του είναι η ανανέωση της θητείας του σκηνοθέτη Σωτήρη Χατζάκη στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Ο Π. Γερουλάνος συναντήθηκε με τον Σ. Χατζάκη το πρωί της Πέμπτης και του ανακοίνωσε την απόφασή του. Στο πλαίσιο της συνάντησης συζητήθηκαν εκτενώς οι δράσεις που πραγματοποιούνται τον τελευταίο χρόνο στο ΚΘΒΕ, όπως το άνοιγμα του θεάτρου στη νέα καλλιτεχνική δημιουργία, η ένταξη του θεάτρου στην καθημερινότητα της πόλης, οι συστηματικές περιοδείες στην περιφέρεια και ταυτόχρονα η ορθολογική διαχείριση των πόρων.

Ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού τόνισε πως προτεραιότητα του ΚΘΒΕ πρέπει να είναι η περαιτέρω ανάδειξη της νέας δημιουργίας, η στήριξη του ελληνικού έργου, η εξωστρέφεια και η δημιουργία ανοικτού διαλόγου του θεάτρου με όλες τις κοινωνικές ομάδες της Βορείου Ελλάδος.  Ο  Παύλος Γερουλάνος υπογράμμισε την ανάγκη να αναδειχθεί το ΚΘΒΕ όχι ως θέατρο της περιφέρειας αλλά ως κεντρική σκηνή των Βαλκανίων και της Νοτιoανατολικής Ευρώπης, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί σε συνεργασία με τους υπόλοιπους φορείς πολιτισμού της πόλης.

Η θεοποίηση του κέρδους εκθρέφει «τέρατα»

Την Πολιτική Κωμωδία του Αριστοφάνη «Αχαρνής», επέλεξε για την καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, γιατί όπως λέει ο καλλιτεχνικός διευθυντής και σκηνοθέτης της παράστασης, Σωτήρης Χατζάκης, «βλέπουμε μια δραματική αντιστοιχία του τότε με το σήμερα. Πόλεμος τότε, οικονομικός πόλεμος σήμερα, πτώση των αξιών, πολιτισμική παρακμή. Αμφισβήτηση του πολιτικού προσωπικού όσον αφορά στην επάρκειά του, αμφισβήτηση του συστήματος.

Ολα αυτά βρίσκονται μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην οποία ο Δικαιόπολις επιχειρεί το εγχείρημά του. Επρεπε, λοιπόν, να μιλήσουμε γι’ αυτό που γίνεται σήμερα και το πιο ενδεδειγμένο έργο ήταν οι Αχαρνής. Ενα έργο που είναι δραματικά επίκαιρο σε συνθήκες ηθικής πτώσης και πολιτισμικής παρακμής που συνοδεύουν πάντοτε την οικονομική κρίση. Η αντιστοιχία του τότε με το σήμερα, είναι ανατριχιαστική. Πόλεμος – στρατιωτικός και οικονομικός – κρίση του πολιτεύματος, δημοκρατία υψηλού κινδύνου, ηθική πτώση και πολιτισμική παρακμή».

- Θεωρείτε ότι αυτή η κρίση οργανώνεται από τα ίδια συμφέροντα που επωφελούνται από την βαρβαρότητα και τον πόλεμο και οδηγούν στην ανθρώπινη εξαθλίωση και δυστυχία;

- «Επιχειρώντας μια τομή στην ελληνική διαχρονία, επιβεβαιώνεται η παθογένεια και οι εμμονές ενός υπερτροφικού εγώ, που αντιμάχεται τη συλλογικότητα και όποιους θεσμούς νομιμοποιούν ως πρώτιστο επίτευγμα τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Είναι το σύστημα εκείνο που μέσα από τους κανόνες θεοποίησης του κέρδους, εξέθρεψε ό,τι πιο επιζήμιο υπήρχε για την πολιτική και οικονομική σκέψη. Αυτό το τέρας που δημιουργήθηκε ήταν αποτέλεσμα αυτής της σκέψης, η οποία να μην εκπλήσσει – γιατί εγώ οργίζομαι. Τα συστατικά στοιχεία του τέρατος αυτού βρίσκονται στον πυρήνα αυτής της οικονομικής σκέψης, που θα εκθρέφει τέτοια τέρατα γιατί έχει σκοπό το κέρδος μόνο. Δεν διακατέχεται από κανέναν ουμανισμό, καμιά αλληλεγγύη, δεν έχει κανένα σεβασμό στα συλλογικά επιτεύγματα του ανθρώπινου είδους. Ο Αριστοφάνης αντιμάχεται σε πολλά έργα του τον Κλέωνα, ο οποίος ήταν σημαντικός δημαγωγός, αλλά και έμπορος όπλων και γι’ αυτό απαγόρευσε την κριτική προσώπων επί σκηνής. Οταν αυτό συνέβη, ιστορικά, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τις μεγάλες ουτοπίες του Αριστοφάνη, Νεφέλες, Ορνιθες. Το γεγονός όμως ότι ο ίδιος ήταν ηγέτης και έμπορος όπλων δείχνει τη διαχρονία της διαφθοράς και του σπαρακτικού δράματος συγχρωτισμού της αγοράς με την πολιτική».

- Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Δικαιόπολις επιχειρεί το ατομικό του εγχείρημα σύναψης ειρήνης με τους Σπαρτιάτες, όταν αυτό μοιάζει δύσκολο να επιτευχθεί συλλογικά.

- «Πρόκειται για μια πράξη που φέρει την ποιότητα του απελπισμένου, το δικαίωμα της απόγνωσης, αλλά και το σπέρμα του αμοραλισμού, που κυοφορεί κάτι εξόχως επικίνδυνο, στον πυρήνα του κατορθώματος. Από την πράξη του Δικαιόπολι ωφελείται ο ίδιος και η οικογένειά του. Δεν πρόκειται για συλλογική έξοδο από την κατάρρευση της πόλης, αλλά για επιτυχία μιας ιδιωτείας που αποθεώνεται, αλλά δεν προσφέρει. Δεν είναι τυχαίο που ο γεωργός Δικαιόπολις μετά την παράβαση αλλάζει οικονομική βάση και γίνεται μεταπράτης, πωλητής προϊόντων της γης, ένας μπακάλης, για να σκεφτόμαστε και μαρξιστικά. Εργάζεται πάνω σε μια άλλη οικονομική βάση. Από εκείνο το σημείο θα ρυθμίζει τις προσφορές, θα ανοίγει την κάνουλα της ειρήνης, κατά το δοκούν, συντρίβοντας τον capitano Λάμαχο, μία κωμικοτραγική εκδοχή ενός θρασύδειλου, άκαπνου πολέμαρχου, παλαιάς κοπής, ενός θαμπού εθνικιστή» (;). Ο Χορός μεταστρέφεται ακολουθώντας τον Δικαιόπολι, αλλά ο πόλεμος δεν σταματά. Είναι ένα σχόλιο στην μεταστροφή μιας απελπισμένης ιδέας. Παραμένει στο ίδιο επίπεδο της ουτοπίας και επίπεδο μιας ιδιωτείας που είναι επικίνδυνη στην εξέλιξή της».

- Στο ερμηνευτικό πρόβλημα που προκαλεί σε πολλούς αναλυτές καθώς κάποιοι μιλούν για επίδειξη ακραίου ατομισμού και άλλοι για προπαγανδιστικό ρόλο που τονίζει την ταύτιση του Δικαιόπολι με το κοινό αίσθημα, η δική σας παράσταση ποια θέση παίρνει;

- «Κάπου στη μέση. Μέχρι την παράβαση ο Δικαιόπολις είναι εκφραστής της απόγνωσης και της απελπισίας του κόσμου που βλέπει την πόλη να καταρρέει, τους θεσμούς να καταρρακώνονται και τη διαφθορά να κυριαρχεί. Μέχρι εδώ τον εξωθεί στο εγχείρημα η απόγνωση και το δικαίωμα του απελπισμένου. Από κει και πέρα, όταν γίνεται διαχειριστής της ειρήνης, αρχίζουν τα προβλήματα. Σε κάθε έργο του Αριστοφάνη υπάρχει μια αρχική ιδέα η οποία όταν οργανώνεται σε ένα σύστημα παράγει ασφαλώς κωμικά αποτελέσματα, αφήνει όμως ένα μελαγχολικό μεταίσθημα, το οποίο οφείλεται κυρίως στη ζοφερή σκέψη που κάνει ο θεατής. Η μοναχικότητα του δικαιώματος στην προσωπική ειρήνη με τον εχθρό, όταν συγκρούεται με τις κρατικές συντεταγμένες και τις ιστορικές συνθήκες, παράγει ένα σπινθήρα που ή ακραία κωμικός ή ακραία τραγικός μπορεί να είναι. Οταν συμβαίνουν και τα δύο, μιλάμε για το αριστούργημα μιας ιδιοφυίας που στοχάζεται πάνω στην εύθραυστη επικαιρότητα των θεσμών και στην αδυναμία τους να τιθασεύσουν τα αρχέγονα δικαιώματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η προσωπική ειρήνη του Δικαιόπολι, προσπερνώντας τις κατηγορίες περί προδοσίας, ανακηρύσσει ως πρωταρχικές τις αξίες της γης και της ευγονίας και δεν είναι τυχαίο που ένας γεωργός τις προτάσσει ενάντια στον πόλεμο και την καταστροφή».

Σταμάτης Κραουνάκης: «Αυτό που ζούμε είναι πόλεμος»

«Απόλυτα πολιτική» χαρακτηρίζει την παράσταση του ΚΘΒΕ, ο Σταμάτης Κραουνάκης, που ερμηνεύει για πρώτη φορά ως ηθοποιός ένα σημαντικό ρόλο. «Είναι μια παράσταση με συνείδηση για τις αιτίες του κάθε είδους πολέμου. “Αυτό που ζούμε είναι πόλεμος” λέω στη μέση της παράβασης. “Σιχαμερό παλιοκουμμούνι” μου λέει ο Λάμαχος».

– Αν ζούσε σήμερα ο Αριστοφάνης θα «σήκωνε» τα χέρια ψηλά ή θα τραβούσε σε πολλούς το αυτί;

«Θα έβαζε το κεφάλι του στο χασαπόξυλο, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος. Θα τους τσάκιζε. Λέει κάπου “θα γίνω ζητιάνος για να μ’ ακούσετε”. Φοβάται και την ευπιστία του λαού».

– Τελικά ο κόσμος «άλλαξε», αλλά ο ίδιος μένει;

«Τα ίδια και χειρότερα. Δομικά εντελώς τα ίδια, απελπιστικά ίδια. Διαπλοκή, μικροσυμφέρον, γλείψιμο, κάρφωμα, λάδωμα, κουκούλωμα».

– Το σύστημα που εκτρέφει τον πόλεμο, τη βία, το άδικο, είναι τόσο δυνατό που οι εποχές, η εξέλιξη, ο άνθρωπος πάντα θα το έχουν απέναντί τους ή κάποια στιγμή θα το υπερνικήσουν;

«Είναι φανερό ότι όλα ξεκινούν από το πώς κατευθύνεται το χρήμα, για να δημιουργήσει τρύπες …να φύγει λίγος εργαζόμενος πληθυσμός και μετά μικροπαροχές για να μη λυσσάξει το σκυλί και δαγκώσει. “Τώρα όλα κάρβουνο νικημένο μου ξεφτέρι”».

– Σήμερα που κατεδαφίζουν τις κατακτήσεις των λαών, γκρεμίζουν τα όνειρα των νέων ανθρώπων, πιστεύεις ότι οι σύγχρονοι Αχαρνής θα τα καταφέρουν;

«Πιστεύω στη δύναμη του πολιτικού λόγου μέσα από την τέχνη. Τα εργαζόμενα κορίτσια στο ΚΘΒΕ ήρθαν τυχαία σε μια πρόβα και μετά άρχισαν να ‘ρχονται συνέχεια. Ρώτησα τις πιο πιτσιρίκες “Σας αρέσει;” Μου έγνεψαν ναι συγκινημένες. Νομίζω κάτι θα κάνουμε στην καρδιά τους. Να κινητοποιήσουμε ένα αίσθημα που να αφήσει λίπασμα και για την άλλη μέρα, εκτός απ’ τη στιγμιαία εκτόνωση».

Για την επιλογή του Σταμάτη Κραουνάκη στο ρόλο του Δικαιόπολι, ο Σωτήρης Χατζάκης λέει: «Χρειαζόταν μια καταγγελτική περσόνα, αυτό που λέει ο λαός πέσ’ τα Χρυσόστομε. Ενας άνθρωπος γενναίος, τολμηρός, ρηξικέλευθος, που θα μιλάει και θα γίνεται αποδεκτός γιατί είναι αναγνωρίσιμος και αγαπημένος. Επίσης είναι ένας άνθρωπος με μουσική παιδεία και εμπειρία ως περφόρμερ και έχει μάθει να κάνει ανάγνωση μέσω της ρυθμικής, γιατί το αρχαίο δράμα αυτό ακριβώς ήταν. Η επιλογή του, λοιπόν, ήταν ηθελημένη και συγκεκριμένη και για λόγους ιδεολογίας. Επίσης η παράσταση ευτυχεί γιατί έχει έναν σπουδαίο ηθοποιό τον Γρηγόρη Βαλτινό και έναν σοφό τον Κώστα Βουτσά καθώς και πολύ καλούς ηθοποιούς του ΚΘΒΕ».

ΚΘΒΕ: εργαζόμενοι απειλούν «Βαβυλωνία»

  • Ενώ ο Σωτήρης Χατζάκης ξεμπέρδεψε με τις αθηναϊκές του παραστάσεις και ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη να πιάσει δουλειά, έπεσε πάνω σε κινητοποιήσεις
  • Απειλείται από κινητοποιήσεις στο ΚΘΒΕ η «Βαβυλωνία» σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, η πρώτη φετινή παραγωγή του θεάτρου.

Ο πρόεδρος του ΚΘΒΕ, Δημήτρης Γαρούφας, υποστήριζε την περασμένη Παρασκευή, στη συνέντευξη Τύπου για τη «Βαβυλωνία», ότι επικρατεί εργασιακή ειρήνη. Λίγο πριν, είχε συζητήσει με τους εργαζόμενους προσπαθώντας να αποτρέψει τις κινητοποιήσεις τους τη μέρα της πρεμιέρας -είχαν στείλει εξώδικο στη διοίκηση ενημερώνοντάς την για στάσεις εργασίας αύριο ή την Τετάρτη. Μετά τη συνάντηση οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να σεβαστούν την πρεμιέρα, παραμένει όμως ανοιχτή η Τετάρτη. Η απόφαση θα ληφθεί αύριο, λίγο πριν από την πρεμιέρα, σε νέα συζήτηση διοίκησης και εργαζομένων.

Οι τελευταίοι ζητούν εφαρμογή πενθημέρου, εξομοίωσή τους με τους συναδέλφους τους στο Εθνικό Θέατρο και καταβολή αναδρομικών που ανέρχονται από 7.000-10.000 ευρώ για τον καθένα από τους περίπου 60 εργαζόμενους, που προχώρησαν και σε αγωγές. Στις 4 Νοεμβρίου θα συζητηθεί η πρώτη. Ενα ακόμη αίτημα των εργαζομένων είναι να τους δίνονται οι συμβάσεις που υπογράφουν οι εργαζόμενοι. Οπως υποστηρίζουν, δεν έχουν εικόνα για το τι ακριβώς συμβαίνει, καθώς στο σωματείο γίνονται παράπονα για το ποιανών συμβάσεις λήγουν και ποιοι επαναπροσλαμβάνονται.

«Το ΚΘΒΕ διανύει μια καλή περίοδο. Υλοποιείται σχέδιο οικονομικής εξυγίανσης και αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών», δήλωσε ο Δ. Γαρούφας, στη συνέντευξη Τύπου για τη «Βαβυλωνία», παρόντος και του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ, Σωτήρη Χατζάκη. Ο τελευταίος μοιράζεται από το καλοκαίρι μεταξύ των υποχρεώσεών του στην Αθήνα («Ορνιθες», «Η εκατομμυριούχος», «Μάνα, Μητέρα, Μαμά») και των καθηκόντων του στη Θεσσαλονίκη. Εν απουσία του, το έργο του προωθούν ο αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής Γρηγόρης Καραντινάκης -αναμένεται ακόμη η έκδοση του ΦΕΚ για την τοποθέτησή του- και ο αναπληρωτής διοικητικός διευθυντής, Δημήτρης Χαλκιάς, ιδιοκτήτης παιδικής θεατρικής σκηνής, ανταγωνιστικής, εξ αντικειμένου, στην Παιδική Σκηνή του ΚΘΒΕ. Η τελευταία δεν έχει ξεκινήσει ακόμη παραστάσεις.

Οι εργαζόμενοι, πάντως, βλέπουν στον Σ. Χατζάκη διάθεση να λυθούν τα ζητήματα, ώστε να υπάρξει πραγματική εργασιακή γαλήνη στο θέατρο. Την περασμένη Παρασκευή απάντησε σε όσους τον επέκριναν για την πληθώρα ελληνικών έργων στο φετινό πρόγραμμα του θεάτρου.

«Ελληνικό θέατρο χωρίς ελληνικό έργο δεν υπάρχει» και «Οτιδήποτε αυθεντικά τοπικό, είναι και παγκόσμιο», είπε. Πρόσθεσε επίσης ότι «το ελληνικό έργο περιέχει τους σπόρους για να φυτρώσει στους νεότερους η ελληνική συνείδηση και η ροή του έθνους». Μια πεποίθησή του που υπογράμμισε ότι είναι απαλλαγμένη από εθνικιστικούς χρωματισμούς.

«Δεν σημαίνει ότι θα ανεβάζουμε τα έργα μουσειακά», τόνισε και έφερε ως παράδειγμα τη «Βαβυλωνία» σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη. Τόνισε ότι το ΚΘΒΕ δεν χάνει το ενδιαφέρον για το διεθνές γίγνεσθαι και ανακοίνωσε την αναζήτηση έργων και νέων συνεργασιών στο εξωτερικό. Ανακοίνωσε επίσης τη δωρεάν διάθεση του Μικρού Θεάτρου της Μονής Λαζαριστών, τον Μάιο και τον Ιούνιο, σε νέους καλλιτέχνες και ομάδες που αναζητούν χώρους για να δείξουν τη δουλειά τους.

  • Του ΣΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009

«Εκατομμυριούχος» σούπερ-γούμαν στα νύχια σοσιαλιστή συγγραφέα

Μια κωμωδία του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, που ούτε οι Βρετανοί δεν πολυανεβάζουν, πρόσφερε σε ταλαντούχα ελληνική ομάδα την ευκαιρία να σατιρίσει τον πλούτο και την εξουσία μετά μουσικής. Πήγαμε στο Μέγαρο, είδαμε πρόβα και σας προετοιμάζουμε για την πρεμιέρα της Τρίτης

«Απογευματάκι, λοιπόν;» «Απογευματάκι». Πόσες φορές είναι δυνατόν να δοκιμαστεί η παρεμβολή μιας πιανιστικής «τρίλιας» στον θεατρικό διάλογο ενός πρωταγωνιστικού ζεύγους που συμφωνεί να ξαναϊδωθεί ύστερα από έξι μήνες, κάποιο απογευματάκι; Προφανώς αμέτρητες, αν ένας θίασος προτίθεται να παρουσιάσει ως μουσική κωμωδία την «Εκατομμυριούχο» του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, ένα έργο δηλαδή που η σχέση του με τη μουσική περιοριζόταν μέχρι σήμερα στο ένα και μοναδικό τραγούδι «Goodness Gracious Me», που ερμήνευαν η Σοφία Λόρεν και ο Πίτερ Σέλερς στην μάλλον ατυχή κινηματογραφική μεταφορά του, το 1960.

Η παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής (στις 6, 7, 8, 10, 11 και 12 Οκτωβρίου), με τη Νόνικα Γαληνέα στον πρωταγωνιστικό ρόλο της «Επιφάνια», συμπρωταγωνιστή της τον Γιάννη Μπέζο, κι ακόμα τον Σωτήρη Χατζάκη στη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία, τον Σταμάτη Κραουνάκη στη μουσική και τη Λίνα Νικολακοπούλου στους στίχους και την επιμέλεια των κειμένων, σηματοδοτεί δύο πρωτιές: το έργο που έγραψε ο σπουδαίος Ιρλανδός συγγραφέας το 1935 δεν έχει ξανανεβεί στην Ελλάδα. Και βέβαια δεν έχει παρουσιαστεί ουδέποτε αλλού ως μιούζικαλ.

Το τολμηρό εγχείρημα έχει όμως έναν απρόσμενο αν και όχι ακριβώς επιθυμητό «σύμμαχο»: τη διεθνή οικονομική κρίση. Γεγονός που κάνει εξαιρετικά επίκαιρες φράσεις όπως «Η θρησκεία μου; Είμαι εκατομμυριούχος» ή «Εγώ έκανα δουλειές με τα λεφτά των αλλωνών», που έβαλε στο στόμα των ηρώων του ο σοσιαλιστής και μαέστρος της ευφυούς ατάκας Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, ή την άλλη, «Ο νόμος είναι ίσος για όλους μας, εμείς όμως δεν είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον του νόμου» από το προλογικό σημείωμα του συγγραφέα.

Η ομάδα των συντελεστών δούλεψε σκληρά στις πρόβες («η συνέπεια και η αφοσίωση της Νόνικας Γαληνέα, οι εργατοώρες που αφιέρωσαν όλοι τους, είναι παράδειγμα…», επισημαίνει ο Χατζάκης), ανεβάζοντας ουσιαστικά δύο έργα σε ένα: το μουσικό μέρος, ένα «κέντημα» που έγινε εξαρχής, δεν παρεμβαίνει στη δράση, αλλά είτε προηγείται είτε ακολουθεί τις σκηνές.

Και η πρόζα; Το έργο γράφτηκε στην καρδιά μιας άλλης διεθνούς οικονομικής κρίσης, αυτής του Μεσοπολέμου, από τον Νομπελίστα Ιρλανδό δραματουργό, που θέλησε να θίξει μέσω της σάτιρας την παραδοξότητα της εξουσίας και του πλουτισμού. Κεντρική ηρωίδα η Επιφάνια Σατράπη ντι Πάρεργα, το γένος Μιλιόνι (Νόνικα Γαληνέα) ή αλλιώς η πλουσιότερη γυναίκα του κόσμου, που αναζητεί σύζυγο για να ευτυχήσει. Αυτός, όμως, πρέπει να πληροί τις προϋποθέσεις που όρισε ο πατέρας της. Ο πρώτος σύζυγός της, ο μποξέρ Σαμψών (Αλέξανδρος Μυλωνάς) ανταποκρίθηκε αρχικά στις απαιτήσεις της, δεν άντεξε όμως το χαρακτήρα της και κατέφυγε στην τρυφερότητα μιας ερωμένης (Μελίνα Τανάγρη). Ο εραστής της (Χρήστος Ευθυμίου) αποδεικνύεται επίσης κατώτερος των περιστάσεων. Ο δικηγόρος (Αρτό Απαρτιάν) στον οποίο καταφεύγει, είναι επίσης κυνικός και ιδιοτελής. Ο μετρ (Μπάμπης Γιωτόπουλος), προορισμένος να κολακεύει την εξουσία. Ο μόνος που μπορεί να αμφισβητήσει την παντοδυναμία της Επιφάνια είναι ένας ιδεαλιστής γιατρός (Γιάννης Μπέζος) που απαξιώνει το χρήμα. Ο έρωτας θα αντιστρέψει τους όρους και θα κάνει την Επιφάνια να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τα αντίθετα απ’ αυτά που ζητάει από τους άλλους…

Σ’ αυτό τον καμβά παρεισφρέουν καινούρια τραγούδια και καινούρια μουσική. Τα ακούσαμε εισβάλλοντας κι εμείς ένα απόγευμα Σαββάτου στην πρόβα, «υποκλέπτοντας» σκηνές, ατάκες και δηλώσεις. *

Οι πρωταγωνιστές: ο έρως χρήμα δεν κοιτά

ΝΟΝΙΚΑ ΓΑΛΗΝΕΑ: «Εχω κάνει σπουδή στην Επιφάνια»

Ο ρόλος της είναι ξεκαρδιστικός, αλλά και γι’ αυτό εξαιρετικά δύσκολος: ο χαρακτήρας αλλάζει διάθεση κάθε στιγμή, περνώντας από την υστερία στη γυναικεία γοητεία, από την άσκηση μιας παντοδύναμης εξουσίας με ανδρικούς όρους στις πιο θηλυκές μεθόδους κατάκτησης. Το εγχείρημα δεν ήταν εύκολο ούτε καν για την έμπειρη Γαληνέα. Υπέρκομψη, όπως πάντα, μας εξηγεί…

  • Η «Εκατομμυριούχος» είναι σάτιρα. Είχατε καιρό να παίξετε σε μια κωμωδία.

«Και ήταν ανάγκη μου. Διαπιστώνω πάντως, ξανά, πόσο δύσκολο είδος είναι. Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα. Αλλά όσες φορές έχω δυσκολευτεί στη ζωή μου, μου βγήκε σε καλό».

  • Ελλοχεύει στο χαρακτήρα της Επιφάνια το δράμα;

«Ούτε για μια στιγμή. Η Επιφάνια έχει την ψυχολογία του νικητή, τη δική της “ηθική” και στην ουσία είναι ίδια ο πατέρας της. Ούτε καν διανοείται την αποτυχία…».

  • Είναι μια πανίσχυρη γυναικεία προσωπικότητα…

«Πάρα πολύ. Είναι μια γυναίκα που μπορεί να είναι από λατρευτή έως αφόρητη».

  • Δεν έχετε κοινά στοιχεία;

«Ευτυχώς ή δυστυχώς, κανένα».

  • Μου δίνετε την εντύπωση ότι είστε μια ισχυρή γυναικεία προσωπικότητα.

«Αυτό είναι κάτι που μου το λένε συχνά και το ακούω με πολλή χαρά. Κι όμως. Ποτέ δεν μπόρεσα να το διαπιστώσω. Βρίσκω αντίθετα ότι είμαι γεμάτη αδυναμίες, τις οποίες υποχρεώνω τον εαυτό μου να νικήσει».

  • Εχετε γνωρίσει στη ζωή σας την Επιφάνια;

«Ναι. Την ξέρω πολύ καλά αυτή τη γυναίκα, όπως ξέρω σε βάθος και την ψυχολογία της. Εχω κάνει σπουδή σ’ αυτήν. Αλλά εδώ δεν μιμούμαι αυτήν που ξέρω -προσπαθώ να βγάλω το ρόλο από τον εαυτό μου και τα δικά μου μέσα».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΖΟΣ: «Γιατί όχι και ένα νεοελληνικό μιούζικαλ;»

Ο Γιάννης Μπέζος, διαθέτοντας μία καλή φωνή, μπορεί να διατηρεί χρόνια τώρα το ενδιαφέρον του για το μουσικό θέατρο.

  • Ο ρόλος του γιατρού;

«Λειτουργεί σαν καταλύτης στην υπόθεση και είναι ένας ρόλος παραπληρωματικός με αυτόν της Επιφάνια. Είναι ιδεαλιστής, αριστερός, ένας γιατρός χωρίς σύνορα και χωρίς φακελάκια, που πέφτει θύμα τού έρωτα. Κι από κει και πέρα τα πράγματα εξελίσσονται με τη λογική του μπουλβάρ…».

  • Η μεταγραφή του έργου σε μιούζικαλ πώς σας φάνηκε;

«Μα ένα τέτοιο έργο δεν νομίζω ότι θα είχε κανένα νόημα χωρίς τις σύγχρονες μουσικές και τα τραγούδια. Οι άνθρωποι δεν γοητεύονται από το παρελθόν, αν δεν τους θυμίζει κάτι από το σήμερα».

Η Ελλάδα δεν έχει παράδοση στο μουσικό θέατρο. Εσείς ωστόσο διατηρείτε το ενδιαφέρον σας για τέτοιου είδους παραστάσεις.

«Πράγματι. Εμείς ό,τι είχαμε να κάνουμε στο μουσικό θέατρο το κάναμε μέσω της επιθεώρησης ή της οπερέτας -που κι αυτή δάνειο ήταν. Δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει το ελληνικό κοινό ένα μιούζικαλ στο ρυθμό της αμερικανικής μουσικής σκηνής. Αντίθετα, νομίζω ότι πάντα ενδιαφέρει όταν γίνεται από Ελληνες δημιουργούς. Γιατί όχι κι ένα αυτούσιο ελληνικό μουσικό έργο, με ελληνικότητα στον ήχο, στις ενορχηστρώσεις και στο θέμα; Εγώ θα το ευχόμουν…».

  • info: «Η Εκατομμυριούχος» του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο παρουσιάζεται στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής στις 6, 7, 8, 10, 11 και 12 Οκτωβρίου. Σκηνικά και κοστούμια Γιάννης Μετζικώφ, ενορχηστρώσεις Γιώργος Ζαχαρίου, βίντεο Γρηγόρης Καραντινάκης, φωτισμοί Αντώνης Παπαναγιωτόπουλος. Τη μουσική προετοιμασία έκανε ο Αρης Βλάχος και βοηθός σκηνοθέτη είναι η Λίνα Ζαρκαδούλα. Παίζουν: Νόνικα Γαληνέα, Γιάννης Μπέζος, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μελίνα Τανάγρη, Αρτό Απαρτιάν, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Χρήστος Ευθυμίου και οι Χρήστος Μουστάκας, Jerome Kaluta, Κώστας Μπουγιώτης. Εισιτήρια: 40 ευρώ , 25 ευρώ και 9 ευρώ (φοιτητικό). Προπωλούνται στα ταμεία του Μεγάρου.

Ο σκηνοθέτης: Υπάρχουν κι αριστερά μπουλβάρ

Η πρώτη σκηνή του έργου, στο δικηγορικό γραφείο, εξελίσσεται όσο ο Σωτήρης Χατζάκης παρακολουθεί, επεμβαίνοντας ελάχιστα.

Η Επιφάνεια παθαίνει υστερική κρίση δοκιμάζοντας τα νεύρα του δικηγόρου της, ενώ η Μελίνα Τανάγρη, καθώς προετοιμάζεται για τη σκηνή της, προλαβαίνει να εξομολογηθεί ψιθυριστά πόσο άγχος έχει. Αν και η παρουσία της από τους σαββοπουλικούς Αχαρνής κι έπειτα, κυρίως με θεατρικού τύπου μουσικές παραστάσεις έχει συνδυαστεί, αυτή είναι η πρώτη φορά που συμμετέχει σε μια κανονική θεατρική παράσταση: «Δεν το είχα ακριβώς συνειδητοποιήσει όταν μου έγινε πρόταση κι όταν το συνειδητοποίησα ήταν ήδη αργά για να κάνω πίσω. Δεν ήξερα τι με περιμένει και τώρα ζω σε συνθήκες κανονικής μαθητείας. Αλλά αυτό είναι και το ωραίο», λέει.

Λίγο αργότερα απομονώνουμε για λίγο και τον Σωτήρη Χατζάκη.

  • Πόσο επίκαιρο αποδεικνύεται ένα έργο που ένας ήρωάς του ομολογεί ότι έκανε δουλειές με τα λεφτά των άλλων;

«Ενα κανονικό golden boy, δηλαδή. Και θίγονται κι άλλα: η αντισυνταγματική και παράνομη λειτουργία των τραπεζών, η μολυσματική ηθική της οικονομίας της αγοράς. Να σας πω κι άλλη μια ανατριχιαστικά επίκαιρη ατάκα που λέει η Επιφάνεια; “Οσο υπάρχουν μικρόβια, οι φαρμακευτικές εταιρείες θα θριαμβεύουν”! Αυτό το έργο είναι μια καταλυτική σάτιρα της ολοκληρωτικής επιροής του χρήματος πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, μέσα όμως από τη λογική του μπουλβάρ, που με την ελαφράδα και την ευθυμία του υποκρύπτει το σκοτεινό ορυκτό του Σο. Ρηξικέλευθος ο ίδιος και πολιτικά τοποθετημένος στην Αριστερά, χρησιμοποιεί τον κώδικα του αστικού θεάτρου για να περάσει τις θέσεις του».

  • Εδώ και χρόνια το ρεπερτόριο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο δεν πολυανεβαίνει στις ελληνικές σκηνές…

«Αυτές υπήρξαν οι βλαβερές παρενέργειες της Αριστεράς. Εργα σαν κι αυτό τα θεωρήσαμε μια εποχή συντηρητικό είδος. Και παρακινημένοι από τη νεανική μας ορμή και την πολιτική μας υπερβολή, τα αγνοήσαμε ή και τα θεωρήσαμε “εχθρικά”, αγνοώντας τι υπάρχει στο δεύτερο επίπεδο της γραφής τους. Ετσι δεν άνθησε και το μπουλβάρ, το οποίο έχει πολλά να πει. Ενα άλλο τρανταχτό παράδειγμα ήταν ότι σκοτώσαμε την καθαρεύουσα, θεωρώντας συντηρητικό αυτό το ανεπανάληπτο γλωσσικό γλυπτό. Ή ότι κάτω από την επιρροή του σπουδαίου πράγματι ρεμπέτικου, δεν κατορθώσαμε να αναγνωρίσουμε την αξία του Σουγιούλ, του Αττίκ, του Χαιρόπουλου. Η Ελλάδα όμως δεν είναι μόνο Ανατολή – σας το λέω εγώ που είμαι καταχωρισμένος ως κατεξοχήν “ανατολικός”. Είναι μια χώρα “σταυρωμένη” ανάμεσα σ’ Ανατολή και Δύση».

Ο συνθέτης: από καμπαρέ μέχρι οπερέτα

Τρία παιδιά από τη «Σπείρα-Σπείρα» κηρύσσουν την έναρξη της παράστασης, με το πρώτο τραγούδι να αποθεώνει το χρήμα, συμπυκνώνοντας έτσι το στίγμα του έργου.

Jerome Kaluta, Χρήστος Μουστάκας, Κώστας Μπουγιώτης, ο σατιρικός χορός της παράστασης

Jerome Kaluta, Χρήστος Μουστάκας, Κώστας Μπουγιώτης, ο σατιρικός χορός της παράστασης

Οι Χρήστος Μουστάκας, Jerome Kaluta, Κώστας Μπουγιώτης είναι το τρίο-Sos ενός σατιρικού Χορού που λειτουργεί ως γέφυρα ανά σκηνή. Στην πρώτη υποδύονται τους βοηθούς του δικηγόρου της Επιφάνειας, στη δεύτερη τα γκαρσόνια, στην τρίτη τις εργάτριες μιας βιοτεχνίας και στην τέταρτη τους βοηθούς τού μπάτλερ. Η παρουσία τους προλογίζει κάθε σκηνή μ’ ένα κατάλληλο τραγούδι.

Το πρώτο έχει μουσικά και στιχουργικά δάνεια από το «Φάντασμα της Οπερας», που εδώ όμως μετονομάζεται σε «Phantom of Democracy». Δάνεια έχει επίσης κι από το περίφημο «Καμπαρέ». Εξ ου και η ερμηνεία, που εμπνέεται από τον περίεργο Χορό του «Money-Money».

Γενικώς, για τη μουσική ο Σταμάτης Κραουνάκης δανείστηκε στοιχεία «λίγο από Rolling Stones, Beatles αλλά και Θεόφραστο Σακελλαρίδη». Αλλά κι η δική του μουσική κινήθηκε σε κλίμα λίγο ρετρό, που φλερτάρει πότε με την οπερέτα, πότε με τις καντσονέτες και πότε με το καμπαρέ. «Κατ’ αρχήν έκανα», εξηγεί, «μεγάλη έρευνα για τον Τζορτζ Μπέρναρντ Σο και την εποχή του. Ο,τι συγκέντρωσα από στοιχεία, τα έδωσα στη Νόνικα και στη Λίνα. Η Λίνα μου έδωσε μετά κάποια αρχικά κομμάτια, πάνω στα οποία έγραψα μουσικές, χωρίς ακόμα να ξέρω πού θα πάει καθεμία. Σιγά σιγά διαμορφώθηκε η οριστική μορφή. Μας οδήγησαν αρκετά οι ρόλοι. Π.χ. το τραγούδι της δεύτερης σκηνής είναι η περιγραφή του χαρακτήρα της Επιφάνειας (“Αχ μοναξιά, να νικάω πάντα εγώ, θηλυκό μου μυαλό…”). Η Λίνα διατήρησε το πνεύμα της κωμωδίας και παράλληλα μια μπρεχτική λιτότητα, που κάνει ένα σχόλιο για την οικονομία, τη φτώχεια και όσους ζουν μέσα στα λεφτά ή χωρίς αυτά».

Ως μια τολμηρή παράβαση, στην οποία λέγονται ξεκάθαρα πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν στην πρόζα, αντιμετωπίζει το μουσικό μέρος κι ο Σωτήρης Χατζάκης. «Οι στίχοι της Νικολακοπούλου», λέει, «καταγγέλλουν, σατιρίζουν, κλείνουν το μάτι πονηρά και προεκτείνουν το πνεύμα του Σο στο σήμερα».

  • Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009

Πρεμιέρα με αποκαθήλωση του πρώτου διευθυντή

  • Ο «πειραματικός» και «λαϊκός» σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης φαίνεται ότι βρέθηκε στο πόστο τής ζωής του: έγινε διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

«Σημαντικός δάσκαλος  ηθοποιών και ήθους» ήταν,  κατά τον Κ. Γεωργουσόπουλο,  ο Σωκράτης Καραντινός

«Σημαντικός δάσκαλος ηθοποιών και ήθους» ήταν, κατά τον Κ. Γεωργουσόπουλο, ο Σωκράτης Καραντινός

Αυτή η είδηση δεν είναι πρόσφατη. Πρόσφατη όμως είναι ότι στην πρώτη κιόλας συνέντευξη Τύπου, ως θεσμικός παράγοντας αποφάσισε να «καταργήσει» τον πρώτο διευθυντή τού μακεδονικού θεάτρου, τον Σωκράτη Καραντινό (1906-1979)!

Καθότι λαϊκό το θεατρικό όραμα του Σωτήρη Χατζάκη, μετονόμασε τη σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών σε «Λαϊκή Σκηνή». Με την πρώτη κίνηση έκανε ματ στο τι θα περιμένει από τη θεατρική σκακιέρα του νεοδιορισμένου διευθυντή το θεατρόφιλο κοινό της Θεσσαλονίκης.

Εκτός κι αν ο Σωτήρης Χατζάκης θέλει να δηλώσει ότι έχει έρθει η στιγμή να μπει ταφόπλακα στα «ιερά και στα όσια» του νεοελληνικού θεάτρου. Κοινώς, να ξεμπερδέψουμε από το ενοχλητικό παρελθόν, για να δοκιμαστούμε σε λαϊκοπειραματικές παραστάσεις, ας είναι και επανάληψη δικής μας παραγωγής που επιχορηγήθηκε από μεγάλο ελληνικό ίδρυμα. Και δεν κατανοούμε την εμμονή του με το ελληνικό έργο: μόνο δύο από τα δέκα έργα της νέας σεζόν είναι ξένα. Μάλλον έχει καταλάβει ότι η ξένη συνεισφορά στο θέατρο αρχίζει με τον Αλφρέ Ζαρί και τελειώνει με τον Ντάριο Φο.

Για να επανέλθουμε στη μετονομασία της Μονής Λαζαριστών, να του θυμίσουμε ότι ο Σωκράτης Καραντινός, εντελώς συμπτωματικά, είναι ο πρώτος διευθυντής του ΚΘΒΕ (1961-1967), επί προεδρίας Γιώργου Θεοτοκά. Μετά την παραίτησή του, προσελήφθη ως διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Είναι ο θεατράνθρωπος ο οποίος πρώτος εισήγαγε το θέατρο στα ερτζιανά. Και ανέβασε την «Εκάβη» του Ευριπίδη το 1943, με πρωταγωνίστρια τη μεγάλη τραγωδό Ελένη Παπαδάκη.

Αν διαβάσουμε προσεκτικά το βιογραφικό του Σωκράτη Καραντινού θα ανακαλύψουμε: ότι ίδρυσε και διηύθυνε τη «Νέα Πειραματική Σκηνή» (1933 – 1937), με συνιδρυτές τούς Ν. Παρασκευά, Γιάννη Σιδέρη, Δημήτρη Πικιώνη, Σπύρο Βασιλείου και Αντώνη Γιαννίδη. Δικό του δημιούργημα ήταν και η «Αττική Σκηνή» (1956-1958). Να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε ότι συμμετείχε στην ιδρυτική ομάδα του πρωτοποριακού περιοδικού «Τρίτο μάτι» με τους Ν. Χατζηκυριάκο – Γκίκα, Δ. Πικιώνη, Σπ. Παπαλουκά και Στρ. Δούκα. Και ορισμένα από τα σημαντικά βιβλία που εξέδωσε: «Στοχασμοί γύρω από το θέατρο», «Το αρχαίο δράμα», «Περί θεάτρου», «Η αρχαία τραγωδία και η σκηνική ερμηνεία της», «Σύστημα αγωγής του προφορικού λόγου», «Σαράντα χρόνια θέατρο» (τρίτομο).

Κρατάμε από κείμενο του ποιητή και θεατρικού κριτικού Κώστα Γεωργουσόπουλου την αποτίμηση της παρουσίας του Σωκράτη Καραντινού στα θεατρικά δρώμενα: «Θα παραμείνει στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου ως ο σημαντικός δάσκαλος ηθοποιών και ήθους, ως πνευματική παρουσία γεμάτη αγάπη για τους νέους και τα κλασικά κείμενα και ως ένας αφοσιωμένος εργάτης των θεατρικών πραγμάτων χωρίς προκαταλήψεις ή δογματισμούς».

  • ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009

Στροφή προς το ελληνικό λαϊκό θέατρο από το ΚΘΒΕ

  • Έμφαση στο ελληνικό λαϊκό θέατρο δίνει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος κατά τη νέα θεατρική περίοδο.

Η έμφαση στο ελληνικό και λαϊκό ρεπερτόριο, η αξιοποίηση του καλλιτεχνικού δυναμικού της πόλης, αλλά και η διάθεση συνεργασίας με φορείς της πόλης, της βόρειας Ελλάδας και των Βαλκανίων, φαίνεται ότι αποτελούν τις προτεραιότητες του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Σωτήρη Χατζάκη, για τη θεατρική σεζόν 2009-2010.

«Θεωρώ ότι εφόσον θέλουμε να δρούμε παγκόσμια, πρέπει πρώτα να σκεφτόμαστε τοπικά. Για το λόγο αυτό στραφήκαμε στο ελληνικό ρεπερτόριο», τόνισε ο Σωτήρης Χατζάκης, σε σχετική συνέντευξη τύπου, δίνοντας το στίγμα των προθέσεών του.

Το πρόγραμμα του Κρατικού Θεάτρου για την περίοδο 2009-2010 περιλαμβάνει οκτώ ελληνικά έργα και μόλις δύο ξένα. Το κριτήριο της επιλογής τους ήταν να έχουν «στοιχεία ελκυστικά και αναγνωρίσιμα από τους θεατές, για να προσελκύσουν κόσμο», όπως υπογράμμισε ο κ. Χατζάκης.

Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής υπενθύμισε, εξάλλου, ότι η θητεία του στο Εθνικό Θέατρο ως αναπληρωτή καλλιτεχνικού διευθυντή, του δίδαξε ότι «η φιλοσοφία του διευθυντή σε ένα δημόσιο θέατρο οφείλει να συγχρωτίζεται πρωτίστως με τις ανάγκες της κοινωνίας».

Η ανάγκη της προσέλκυσης κοινού φαίνεται πως σχετίζεται και με τη διεθνή οικονομική κρίση, αλλά και με το γεγονός ότι το χρέος του ΚΘΒΕ, ανέρχεται πλέον, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Κρατικού Θεάτρου, Δημήτρη Γαρούφα, στα 3,46 εκατομμύρια ευρώ.

Στην κατεύθυνση της παρουσίασης ελληνικών και λαϊκών έργων κινείται ο καθορισμός της σκηνής «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών ως Λαϊκής Σκηνής του ΚΘΒΕ. Εναρκτήριο έργο θα είναι το «Βασικά, με λεν Θανάση» του Γιώργου Αρμένη, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους, ενώ θα ακολουθήσουν «Τα παιδιά της πιάτσας» του Νίκου Τσιφόρου, σε διασκευή Γιώργου Σκαμπαρδώνη, και η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Τάσου Ράτζου.

Το Βασιλικό Θέατρο θα ανοίξει τις πόρτες του για το κοινό με το έργο του Δημήτριου Βυζάντιου «Η Βαβυλωνία», σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη. Τη «σκυτάλη» θα πάρει η σάτιρα του Ντάριο Φο «Ισαβέλλα, τρεις Καραβέλλες και ένας Παραμυθάς». Επίσης, το Χοροθέατρο του ΚΘΒΕ θα ανεβάσει το έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», σε χορογραφία του Αντώνη Φωνιαδάκη.

Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής αποκάλυψε, επίσης, τη διάθεση συνεργασίας του Θεάτρου με το δυναμικό της πόλης (συγγραφείς, σκηνοθέτες, σπουδαστές), καθώς και με πολιτιστικούς φορείς. Η αρχή θα γίνει με τη συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου για το ανέβασμα του έργου του Μιχάλη Κακογιάννη «Το κορίτσι με τα μαύρα» στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Στην ίδια σκηνή θα ακολουθήσει μια διαβαλκανική παραγωγή με το έργο «Του Νεκρού Αδελφού», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, όπου θα συμμετάσχουν ηθοποιοί από την Ελλάδα, τη Σερβία, την Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Επίσης, μελετάται η δυνατότητα συνεργασίας με τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της Βόρειας Ελλάδας, καθώς και το ανέβασμα παραστάσεων του ΚΘΒΕ σε τουριστικές, αλλά και παραμεθόριες περιοχές.

Από το νέο ρεπερτόριο του Κρατικού Θεάτρου δεν θα λείψει, βέβαια, και η διάθεση πειραματισμού. Σε αυτή την κατεύθυνση θα κινούνται οι παραστάσεις στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Τα δύο πρώτα έργα που θα ανεβούν θα είναι «Ο Ύμπυ Βασιλιάς» του Αλφρέ Ζαρύ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου, και «Η αποστολή στον πλανήτη Γη» του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα. «Το Μικρό Θέατρο θα δίνει βήμα σε ομάδες και ηθοποιούς που θέλουν να εκφραστούν με ρηξικέλευθους τρόπους», εξήγησε ο κ. Χατζάκης.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ: Ετοιμάζεται για χειμώνα

Το νέο ρεπερτόριο του ΚΘΒΕ ανακοινώνεται κάτω από δυσμενείς οικονομικές συνθήκες από τον νέο καλλιτεχνικό του διευθυντή Σωτήρη Χατζάκη. Αυτό επισημαίνεται στην παρουσίαση του χειμερινού του ρεπερτορίου, με το οποίο δίνεται έμφαση στο ελληνικό έργο.

Φέτος θεσμοθετούνται: Η Λαϊκή Σκηνή, στη σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών. Εναρκτήριο έργο της θα είναι το «Βασικά, με λεν Θανάση» του Γιώργου Αρμένη, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους. Ακολουθεί το έργο του Νίκου Τσιφόρου «Τα παιδιά της πιάτσας» σε διασκευή Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Στην ίδια σκηνή της Μονής Λαζαριστών, η Νεανική Σκηνή θα παρουσιάσει την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Τάσου Ράτζου.

Η Πειραματική Σκηνή (θα στεγάζεται στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών) δημιουργείται με στόχο να δοθεί βήμα στους νέους, σε όλα τα σχήματα και μεμονωμένους καλλιτέχνες. Εναρκτήριο έργο της θα είναι το έργο του Αλφρέ Ζαρύ «Ο Υμπυ βασιλιάς», σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου. Ακολουθεί «Η αποστολή στον πλανήτη Γη» του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα.

Ενας από τους στόχους του ΚΘΒΕ είναι να συγχρονίσει το βήμα του με έναν καταξιωμένο πολιτιστικό θεσμό της πόλης, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Σ’ αυτό το πλαίσιο, το ΚΘΒΕ θα τιμήσει έναν από τους κορυφαίους Ελληνες σκηνοθέτες, τον Μιχάλη Κακογιάννη, παρουσιάζοντας στο θέατρο της ΕΜΣ το έργο του «Το κορίτσι με τα μαύρα».

Στο δεύτερο μισό της θεατρικής περιόδου, στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών θα ανέβει η διαβαλκανική παραλογή «Του νεκρού αδελφού», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, με τους Μάγια Μόργκεστερν, Μαργαρίτα Τζέπα και ηθοποιούς από Ελλάδα, Σερβία, Αλβανία, Βουλγαρία και Ρουμανία.

Στο «Βασιλικό Θέατρο» θα ανέβει ως εναρκτήριο το έργο του Δ. Βυζάντιου «Η Βαβυλωνία» σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη και μετά η σάτιρα του Ντάριο Φο «Ισαβέλα, τρεις καραβέλες και ένας παραμυθάς» .

Στην Παιδική Σκηνή θα επαναληφθεί, στην έναρξη της περιόδου, «Ο ερωτευμένος πειρατής», σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Ακολουθεί «Ο σιμιγδαλένιος» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου.

Το Χοροθέατρο θα παρουσιάσει το έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», σε χορογραφία Αντώνη Φωνιαδάκη.

Οι δραστηριότητες του ΚΘΒΕ σε σχολεία, νοσοκομεία και χώρους κοινής ωφέλειας θα συνεχιστούν. Θα επιδιωχθεί επίσης η συνεργασία με τα ΔΗΠΕΘΕ στη Βόρεια Ελλάδα και η ισχυρή παραστασιακή παρουσία του ΚΘΒΕ στην επικράτεια και την Αθήνα. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 22/07/2009]

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 51 other followers