Category Archives: Παιδικό Θέατρο

Ονειρο παιδικής νύχτας

  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011
  • Το σεξπιρικό έργο από τις «Μαγικές Σβούρες»
  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Μια λαμπρή περίπτωση στον πληθωρικό χάρτη των παιδικών παραστάσεων είναι και οι «Μαγικές Σβούρες», που φέτος παρουσιάζουν το σεξπιρικό «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» σε ειδική διασκευή για παιδιά.

Τις… σβούρες κινούν εδώ και οκτώ χρόνια η Δόμνα Ζαφειροπούλου και ο Δημήτρης Αδάμης. Ηθοποιοί κι οι δυο, ξεκίνησαν δέκα χρόνια πριν διοργανώνοντας παιδικές εκδηλώσεις. Χωρίς να τις θεωρήσουν ποτέ πάρεργο και διατηρώντας πάντοτε τις ποιότητες του καλού θεάτρου. Σύντομα τους δόθηκε η πρώτη μικρή σκηνή για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους.

Ο σκηνοθέτης της ομάδας, Δημήτρης Αδάμης, εμπνεύστηκε τότε, από έναν πίνακα του Βαν Γκογκ που απεικονίζει ένα χωράφι γεμάτο σιτάρι, τον ήρωά του Σίτο Σιταράκι. Η παράσταση με τίτλο «Αυτός ο μεγάλος μικρός Σίτος Σιταράκις» πρωτοπαρουσιάστηκε το 2003 στην «Αθηναΐδα». Την είδε λίγος κόσμος. «Το αποτύπωμά της όμως έμεινε» όπως λένε. Γι’ αυτό και την επανέλαβαν πέντε χρόνια μετά στο Θέατρο Αθηνών της Βουκουρεστίου. Συνέχεια ανάγνωσης

Θέατρο για παιδιά

«Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει»

Πέρασαν οκτώ χρόνια από τότε που το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» δημιούργησε «κινητή μονάδα» θεάτρου για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα. Εχοντας, ήδη, δώσει 1.400 δωρεάν παραστάσεις, φέτος παρουσιάζει το έργο της Μαρίας Παπαγιάννη «Το αίνιγμα του Τρουλ». Το έργο, όπως και τα προηγούμενα, γράφτηκε ειδικά γι’ αυτό το σκοπό, παίρνοντας υπόψη τις συνθήκες και τους χώρους όπου δίνονται οι παραστάσεις. Ο εκπαιδευτικός και ψυχαγωγικός χαρακτήρας αυτών των παραστάσεων, που παράλληλα προσφέρουν ψυχολογική στήριξη στα παιδιά, είναι αναπόσπαστα δεμένος με το καλλιτεχνικό τους αποτέλεσμα.

Δυο παιδιά ξεκινούν ένα μεγάλο ταξίδι για να βρουν τους αγαπημένους τους φίλους. Δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν και στο σκοτεινό δάσος θα έρθουν αντιμέτωποι με το φοβερό ξωτικό Τρουλ και θα πρέπει να λύσουν ένα σκοτεινό αίνιγμα. Τα δυο παιδιά γρήγορα θα καταλάβουν πως για να βρουν τους αγαπημένους τους πρέπει να τολμήσουν και να ξορκίσουν τους μεγάλους φόβους τους για να λύσουν το μυστήριο. Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης. Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος. Κίνηση: Σεσίλ Μικρούτσικου. Σκηνικά – κοστούμια: Μαρία Χανιωτάκη – Νίκος Δεντάκης. Παίζουν: Ντίνη Ρέντη, Κατερίνα Μαούτσου, Μάνος Στεφανάκης. Παράλληλα με τις παραστάσεις σε νοσοκομεία, το έργο παίζεται κάθε Κυριακή (5μμ, εισιτήριο 10 ευρώ).

  • Στο θέατρο «Χυτήριο» από τις 9/1 και κάθε Κυριακή στις 12μ η λυρική ομάδα «Οπερες των ζητιάνων» θα παρουσιάζει το μιούζικαλ του Νίκου Κυπουργού «Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει». Το έργο, που γράφτηκε το 1993 από τον σκηνοθέτη Θωμά Μοσχόπουλο, σε συνεργασία με τον συνθέτη και βασίζεται στο φημισμένο παραμύθι «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», πρωτοπαίχθηκε το 1994 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ξαναπαίχθηκε από την ομάδα «Οπερες των ζητιάνων» το 2009 στο «Bios» και το 2010 από το Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου, στη Λάρισα.

Οι Νίκος Κυπουργός και Θωμάς Μοσχόπουλος μετέφεραν την υπόθεση του παραμυθιού του Αντερσεν στον κόσμο της μουσικής. Την ανέμειξαν με δόσεις χιούμορ, μελωδίας και σάτιρας για την καλλιτεχνική πραγματικότητα της χώρας μας, εισάγοντας διακριτικά και παιχνιδιάρικα τον θεατή στις βασικές έννοιες της μουσικής, συνθέτοντας μια παράσταση κατάλληλη για όλες τις ηλικίες.

Οι «Οπερες των ζητιάνων» πιστεύουν ότι η δύναμη της λυρικής φωνής, χωρίς τις «αγκυλώσεις» της παραδοσιακής όπερας, είναι ένα καθόλα σύγχρονο εκφραστικό όπλο, υψηλής καλλιτεχνικής ακριβείας και ότι η εξοικείωση των μικρών θεατών με τον ήχο και το ήθος της λυρικής φωνής είναι ένα εκπαιδευτικό καθήκον. Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη. Παίζουν – τραγουδούν: Ζαφείρης Κουτελιέρης, Δημήτρης Δημόπουλος, Ιωάννα Φόρτη. Τη μουσική εκτελούν ζωντανά οι μουσικοί του «ART facts ensemble» σε νέα ενορχήστρωση του Χαράλαμπου Γωγιού. Σκηνικό-κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη, φωτισμοί Νίκου Σωτηρόπουλου.

Η παιδική παράσταση «3 Ευχές» στη Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη
  • Την παιδική θεατρική παράσταση «3 Ευχές» ανεβάζει στη Θεσσαλονίκη (στο αμφιθέατρο του Ολυμπιακού Μουσείου) το Θεατρικό Καλλιτεχνικό Κέντρο «Πούπουλο».

Το έργο είναι βασισμένο σε ιδέες μαθητών που φοιτούν στα σχολεία Friedrich-Ebert Gymnasium (Γερμανία), Yenikent Anadolu Lisesi (Τουρκία), Scοala Cu Clasele (Ρουμανία), 1ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων Θεσ/νίκης (Ελλάδα) στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος Comenius.

Η διασκευή των ιδεών στην τελική μορφή του θεατρικού κειμένου έγινε από τα μέλη του Θεατρικού Καλλιτεχνικού Κέντρου «Πούπουλο». Η σκηνοθεσία είναι της Ρίτας Πουταχίδου, σκηνικά και κουστούμια της Ευαγγελίας Μοβσεσιάν, ειδικές κατασκευές από τους Δημήτρη Μπελογιάννη, Ελένη Χατζημιχαηλίδου, Μουσική – Κρουστά από τον Επαμεινώνδα Μανή (ζωντανά επί σκηνής).

Ο κεντρικός ήρωας του παραμυθιού περιπλανιέται από τη μια χώρα στην άλλη και ζει διάφορες περιπέτειες, μέσα από τις οποίες έρχεται σε επαφή με τα ήθη και τα έθιμα των συγκεκριμένων χωρών. Γνωρίζει χαρακτηριστικούς τύπους του θρύλου και της παράδοσης και δημιουργεί φιλίες. Στο οδοιπορικό του καθώς έρχεται αντιμέτωπος με σκληρές δοκιμασίες βιώνει την έννοια της αυταπάρνησης και της αυτοθυσίας, κατανοεί την αξία της ουσιαστικής φιλίας και νιώθει το νόημα της αληθινής αγάπης.

Η παράσταση έχει έγκριση παιδαγωγικής καταλληλότητας από τις αρμόδιες παιδαγωγικές υπηρεσίες του ΥΠΕΠΘ και απευθύνεται σε μαθητές Δημοτικού, από την Γ΄ έως και την Στ΄ Δημοτικού και μαθητές Γυμνασίου.

Το εισιτήριο κοστίζει 7 ευρώ. (Για πληροφορίες στο τηλ. 2310-968531, 2310-968532)

Εβδομάδες παραστάσεων:

6 – 10 Δεκεμβρίου 2010

24 – 28 Ιανουαρίου 2011

31 Ιανουαρίου – 4 Φεβρουαρίου 2011

14 – 18 Μαρτίου 2011

4 – 8 Απριλίου 2011

Το παιδικό θέατρο είναι αγροτικό και μεταπτυχιακό μαζί

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010

Ενας στρατιώτης επιστρέφει κατάκοπος και πεινασμένος από τον πόλεμο για να διαπιστώσει πως το σπίτι του είναι άδειο κι ερειπωμένο. Τα τρία παξιμάδια που έχει στην τσέπη του τα χαρίζει σε τρεις διαβάτες που βρίσκονται σε μεγαλύτερη ανάγκη. Κι εκείνοι του ανταποδίδουν τρία δώρα. Ασήμαντα αρχικά. Τον βοηθούν, όμως, να αποκτήσει χρήμα, δόξα, έρωτα, οικογένεια. Αλλά και αλαζονεία.

Καλαϊτζίδου, Πατσίκας, Ξάφης, Χατζηνικολάου, Μάσχα, Μπερικόπουλος πανευτυχείς σε πρόβες στο «Πόρτα»

Καλαϊτζίδου, Πατσίκας, Ξάφης, Χατζηνικολάου, Μάσχα, Μπερικόπουλος πανευτυχείς σε πρόβες στο «Πόρτα»

«Ο τυχερός στρατιώτης» είναι ο μύθος που ενέπνευσε στον Ιγκόρ Στραβίνσκι το διάσημο μουσικοχορευτικό θέαμα «Ιστορία του στρατιώτη». Είναι, επίσης, ένα όμορφο φιλοσοφικό παραμύθι, που μέσα στον πλουραλισμό του αγγίζει και σκοτεινές περιοχές. «Στο βάθος, όμως, μιλά για το “εγώ” που δεν είναι αποκομμένο από το “εσύ”, που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το “εμείς”». Αυτή είναι η ουσία του και αυτό είναι και το νόημα του θεάτρου για τον Θωμά Μοσχόπουλο. Φέτος, με μια ομάδα ηθοποιών Α’ Εθνικής (Κώστας Μπερικόπουλος, Αννα Μάσχα, Αργύρης Ξάφης, Αννα Καλαϊτζίδου, Σωκράτης Πατσίκας, Βαγγέλης Χατζηνικολάου), ξανακατεβαίνει στο πρωτάθλημα του παιδικού θεάτρου.

  • Οικογενειακή υπόθεση

«Το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα. Τουλάχιστον το θέατρο που αγαπάω εγώ», παραδέχεται ο σκηνοθέτης, που έχει κάνει πράξη περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την έννοια της θεατρικής ομάδας, που με τον καιρό αποκτά κοινούς κώδικες και κοινή γλώσσα, που παιδεύει λέξη λέξη και χειρονομία χειρονομία το έργο.

Η συγκυρία της ταυτόχρονης διαθεσιμότητας τόσο καλών συνεργατών ήταν από μόνη της λόγος, όπως μας εξηγεί, για να απαρνηθεί για φέτος τη «μεγαλομανία» και να αναζητήσει «μια νέα περιπέτεια σε γνώριμο, όμως, έδαφος».

«Είχα ανάγκη από μια εσωτερική αναδίπλωση». Είναι αυτό που είπε εύστοχα ο Αργύρης Ξάφης: «Οταν τα πράγματα δυσκολεύουν, θες απλώς να βρίσκεσαι με την οικογένειά σου». Ετσι όλοι μαζί, δημιουργικοί και πανευτυχείς, προετοιμάζουν την παράσταση. «Είναι ένα πείραμα πάνω στο θέμα της συλλογικότητας και από το ύφος της και από το περιεχόμενο», λέει ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Αλλά και ένα πιο σύνθετο εγχείρημα. Οι ηθοποιοί κινούν τρεις μεγάλες κούκλες.

«Αυτό που δεν μπορεί να κάνει ο καθένας μόνος του, ενωμένοι το κάνουμε εξαιρετικά αποτελεσματικά», εξηγεί ο σκηνοθέτης. «Είμαι τρομερά χαρούμενος με αυτή τη μοιρασιά.

Αυτά που σκέφτομαι ως σκηνοθέτης είναι απλώς η αφορμή για να δουλέψουμε όλοι μαζί και να ανακαλύψουμε άλλα τόσα. Ο καθένας συμμετέχει προτείνοντας πράγματα στο κείμενο, στη δομή και στη λειτουργία του ρόλου. Τα δουλεύουμε ξανά και ξανά, τα καταγράφουμε και, στο τέλος, όλα υπακούουν σε έναν πολύ συγκεκριμένο δομικό κανόνα».

Το παιδικό θέατρο αντιμετωπίζεται συχνά ως πάρεργο με πολύ κακά αποτελέσματα. Πώς νιώθει άραγε γι’ αυτό; «Στεναχωριέμαι πραγματικά. Προσπαθώ απλώς να σκέφτομαι πως κάνω μια άλλη δουλειά από τη δική τους. Τώρα, αν κάποιος βλέπει το παιδικό θέατρο σαν μπίζνα, ας πληρώσει τις συνέπειες. Οπως κι εμείς πληρώνουμε τις συνέπειες της αφοσίωσής μας». Τοποθετεί τόσο ψηλά το παιδικό στην ιεράρχηση, που υποστηρίζει: «Θα έπρεπε να κάνει κανείς το μεταπτυχιακό του ή το αγροτικό του στο παιδικό». Ο λόγος; «Το παιδί είναι ένας πιο ανοιχτός δέκτης. Δεν έρχεται να δει τη νέα δουλειά του Μοσχόπουλου ή τη Μάσχα και τον Ξάφη».

Μαζί με την Ξένια Καλογεροπούλου φαίνεται πως έχουν βρει το μυστικό για θεάματα που ενθουσιάζουν ταυτόχρονα παιδιά και ενήλικες. «Είναι αυτό που λέει συχνά η Ξένια: “Κάνουμε θέατρο και για παιδιά”. Απευθυνόμαστε στο ενήλικο κομμάτι των παιδιών και στο παιδικό κομμάτι των ενηλίκων». Τι κάνει τόσο μοναδική τη συνεργασία του μαζί της; «Οτι δεν επαναπαύεται στις δάφνες της αλλά είναι δαιμονικά ανήσυχη. Ταυτόχρονα έχει μια πολύτιμη πείρα και είναι συγκινητική στην αφοσίωσή της».

  • Τέχνη υψηλής διατροφικής αξίας

Η σχέση, όμως, του Μοσχόπουλου με το παιδικό θέατρο έχει βαθύτερα ερείσματα. «Αγάπησα για πρώτη φορά το θέατρο ως θεατής παιδικών παραστάσεων. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να το ξεχωρίσω στο μυαλό μου από το θέατρο των ενηλίκων. Είναι κάτι αντίστοιχο με την τροφή.

Οταν είμαστε παιδιά, δεν χρειαζόμαστε κατώτερης διατροφικής αξίας τροφή». Αλλά και η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, σε ηλικία μόλις 25 ετών, ήταν ένα παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά για την παιδική σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, που διηύθυνε τότε ο Γιάννης Κακλέας.

Για το καλοκαίρι ετοιμάζει μια μεγάλη πειραματική δουλειά και, φυσικά, βρίσκεται μπροστά του και η πρόσκληση για να ανεβάσει «Οιδίποδα Τύραννο» στο Stratford Festival του Καναδά. Αισιοδοξεί για την οικονομική κρίση. «Νιώθω πολύ πιο επώδυνη τη διάσπαση που έζησα, προσωπικά και συνολικά, την περίοδο της Ολυμπιάδας. Τώρα νιώθω πιο συγκροτημένος. Δεν έχουμε κανένα άλλο περιθώριο από το να “πολεμάμε” για το σήμερα και το τώρα. Ελεος με την τρομολαγνεία!», λέει.

Εχει αποφασίσει να προσφέρει πλέον στον εαυτό του την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου. «Οταν ακούω “το θέατρο είναι η ζωή μου”, μου σηκώνεται η τρίχα», λέει. «Το θέατρο είναι μέσο για να γνωρίσω τη ζωή μου και τον εαυτό μου. Αλλά αν μου το στερούσαν, δεν θα πέθαινα…». *

* Πρεμιέρα 14 Νοεμβρίου, θέατρο «Πόρτα», Μεσογείων 59, τηλ.: 210-7711333. Σκηνικά-κοστούμια: Ελλη Παπαγεωργακοπούλου. Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής.

Για δεύτερη χρονιά ο «Αλαντίν» στο Θέατρο Τέχνης

Για δεύτερη συνεχή χρονιά επαναλαμβάνεται από την Κυριακή 31 Οκτωβρίου, η παιδική παράσταση, «Αλαντίν» στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν -Φρυνίχου 14 Πλάκα. Οι περιπέτειες του Αλαντίν, που είναι γνωστός σε όλους μας από το μεγάλο αραβικό παραμύθι «Χίλιες και μια νύχτες», έγιναν αφορμή για μια γοητευτική θεατρική διασκευή με πολλή μουσική και ζωντανά τραγούδια σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.

 

Το έργο διαδραματίζεται στην παραμυθένια Βαγδάτη. Τα ευφάνταστα σκηνικά μεταμορφώνονται σε παλάτι του σουλτάνου, γίνονται παζάρια, αγορές και σπιτάκια. Η μουσική μαζί με τους φωτισμούς δημιουργούν φαντασμαγορικές εικόνες και μια ξεχωριστή ονειρική ατμόσφαιρα. Και όταν εμφανίζονται τα τζίνι… ε τότε όλα μπορούν να συμβούν!

Το έργο μιλάει για την αιώνια μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, την αγάπη και το μίσος. Το δίκαιο είναι αυτό που τελικά θριαμβεύει και μας διδάσκει πόσο σημαντικό είναι να προσπαθούμε να κάνουμε πάντα το σωστό στη ζωή μας.

Η παράσταση φιλοδοξεί να μαγέψει μικρούς αλλά και μεγάλους θεατές, με τη ζωντάνια, την ευρηματικότητα και την παραμυθένια της ατμόσφαιρα.

Διασκευή: Άντρη Θεοδότου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δεγαΐτης
Σκηνικά-Κοστούμια: Πάρις Μέξης
Μουσική: Νίκος Τσέκος
Χορογραφία: Λία Τσολάκη
Φωτισμοί: Κωστής Καπελώνης

Παίζουν οι: Κώστας Βελέντζας, Άνδρη Θεοδότου, Βασίλης Λέμπερος, Δημήτρης Δεγαΐτης, Θανάσης Ακοκκαλίδης, Σαμψών Φύτρος, Ειρήνη Στρατηγοπούλου, Αναστασία Γεωργοπούλου, Πάρις Θωμόπουλος, Άλκηστις Πολυχρόνη.

Μαύρο θέατρο για παιδιά

Στον «Κόσμο του Ολίβιου» μας ταξιδεύει ο Νικόλας Ράπτης μέσα από μια διαδραστική παιδική παράσταση για την καταστροφή του περιβάλλοντος και τον όλο και αυξανόμενο ατομικισμό. Mια διαδραστική παιδική θεατρική παράσταση που μπλέκει περίτεχνα την τεχνική του Μαύρου Θεάτρου και τη συμμετοχή του κοινού στην εξέλιξη της ιστορίας της είναι αυτή του «Κόσμου του Ολίβιου» που θα φιλοξενείται από σήμερα και κάθε Σάββατο και Κυριακή στο «Ιλίσια-Ντενίση»

Οι θεματικοί άξονες που διατρέχουν την παράσταση στηρίζονται σε σημαντικές αρχές και αξίες της σύγχρονης κοινωνίας, όπως η προστασία του περιβάλλοντος, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η διαχείριση της

Οι θεματικοί άξονες που διατρέχουν την παράσταση στηρίζονται σε σημαντικές αρχές και αξίες της σύγχρονης κοινωνίας, όπως η προστασία του περιβάλλοντος, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η διαχείριση της απώλειας και του φόβου.

Ο μαγικός κόσμος της σκηνής σε συνδυασμό με τις φαντασμαγορικές δυνατότητες που προσφέρει η τεχνική του Μαύρου Θεάτρου δημιουργούν ένα υπερθέαμα -με κύριους θεματικούς άξονες την προστασία του περιβάλλοντος, τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, τη διαχείριση της απώλειας και του φόβου, την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και της αυτενέργειας, τη δύναμη της ομαδικότητας και της συνεργασίας- που ζωντανεύει βήμα βήμα κι εξελίσσεται «μαγικά» μπροστά στα μάτια των θεατών. Τι είναι όμως αυτός ο… Κόσμος του Ολίβιου;

Μαύρο θέατρο για παιδιά

Ονειρα και ανησυχίες

Ο Νικόλας Ράπτης που υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία της πρωτότυπης παράστασης μας τον… συστήνει! «Ο Ολίβιος είναι ένα παιδί τού σήμερα, γεμάτο όνειρα αλλά και ανησυχίες. Ενα τυχαίο γεγονός τον φέρνει στο θέατρο, τον χώρο όπου εργαζόταν ο παππούς του και είναι γεμάτος με γλυκές αναμνήσεις από τη σχέση τους. Μοιράζεται με τους θεατές τις σκέψεις του για τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας που τον απασχολούν: την καταστροφή του περιβάλλοντος, τα θέματα της καθημερινότητάς του, τον όλο και αυξανόμενο ατομικισμό στην κοινωνία μας.

Μια μυστηριώδης βαλίτσα κι ένας απρόσμενος επισκέπτης γίνονται το έναυσμα για να πιστέψει στον εαυτό του και να ξεκινήσει, έτσι, ένα ταξίδι σε τόπους που ποτέ δεν φαντάστηκε ότι θα μπορούσε να επισκεφτεί, αναζητώντας τη λύση στα προβλήματά του και την αναγέννηση της ελπίδας του/μας. Ενα ταξίδι που θα κάνει παρέα με τους θεατές και την «παραμυθένια» φίλη του, γιατί τώρα ξέρει ότι όλοι μαζί, ενωμένοι, μπορούμε να κάνουμε πιο εύκολα τα όνειρά μας πραγματικότητα».

Μπορεί, ρωτάω τον σκηνοθέτη-συγγραφέα του έργου, μια θεατρική παράσταση να δώσει μηνύματα στα παιδιά και μάλιστα σε τόσο τρυφερή ηλικία για το περιβάλλον; Πώς το πετυχαίνει αυτό ο «Κόσμος του Ολίβιου»; «Το θέατρο αποτελεί την πλέον επικοινωνιακή ζωντανή τέχνη κι αυτό του δίνει μία σχεδόν μεταφυσική δύναμη να μπορεί, μέσα από τη σκηνική δράση, να μεταδίδει στον θεατή, με αξιοθαύμαστη ευκολία, τα μηνύματα του έργου. Για να γίνει αυτό, όμως, απαιτείται μια προσεγμένη δουλειά στο επίπεδο του κειμένου.

“Ο Κόσμος του Ολίβιου” αποφεύγει σκόπιμα κάθε ηθικοδιδακτική παρέμβαση. Στόχος δεν είναι να διδάξουμε, αλλά να νιώσουμε, να μοιραστούμε και να κατανοήσουμε. Οι θεματικοί άξονες που διατρέχουν την παράσταση στηρίζονται σε σημαντικές αρχές και αξίες της σύγχρονης κοινωνίας, όπως η προστασία του περιβάλλοντος, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η διαχείριση της απώλειας και του φόβου, η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης και της αυτενέργειας, η δύναμη της ομαδικότητας και της συνεργασίας.

Ολα αυτά τα θέματα γίνονται διακριτικοί μοχλοί για να προκαλέσουν τη ροή της ιστορίας και να μας ταξιδέψουν στον φανταστικό κόσμο του Ολίβιου». Συνεχίζοντας τον ρωτώ για τη «διαδραστική» διάσταση της παράστασης και αν θεωρείται πλέον ότι τα… στατικά παιδικά θεάματα αποτελούν παρελθόν. «Είναι αλήθεια ότι οι εποχές αλλάζουν και μαζί με τις εποχές αλλάζουν οι συνήθειες, οι αξίες, η ιδιοσυγκρασία των λαών. Το θέατρο, ιστορικά αποδεδειγμένα, καταγράφει όλες αυτές τις αλλαγές στο DNA του, σε όποιο επίπεδο κι αν συντελούνται και εξελίσσεται παράλληλα με την κοινωνία.

Εχω την αίσθηση ότι αυτό ακριβώς είναι που κάνει το θέατρο διαχρονικό και επιτρέπει τις νέες «αναγνώσεις» παλαιότερων έργων με μία φρέσκια ματιά, σε σύγχρονα σκηνοθετικά πλαίσια και ερμηνευτικές φόρμες. Το ίδιο συμβαίνει και στο παιδικό θέατρο. Το παιδί τού σήμερα χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα της γνώσης και της πληροφόρησης. Οι εικόνες τρέχουν γύρω του κι αυτό απορροφά με εντυπωσιακή ευχέρεια ό,τι πραγματικά το ενδιαφέρει. Το να του προτείνεις, λοιπόν, μια θεατρική παράσταση όπως θα ανέβαινε το 1980, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον και, σίγουρα, κανένα νόημα για το παιδί του 2010.Από την άλλη μεριά, βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι μια παράσταση που βασίζεται σε μία απλή πλοκή αλλά διαθέτει ένα «δυνατό» κείμενο δεν μπορεί να συγκινήσει και να κρατήσει το ενδιαφέρον ενός παιδιού.

Ο Ολίβιος ήθελα να κάνει ένα μαγικό ταξίδι παρέα με τους θεατές. Αυτό με έκανε να ψάξω τρόπους για να «συνεργαστούν» και να «ξεπεράσουν» τα εμπόδια που θα συναντήσουν στον δρόμο τους.

Στον «Κόσμο του Ολίβιου» ο θεατής επεμβαίνει στην πλοκή, βοηθάει τον ήρωα να φτάσει τον στόχο του, γίνεται συμμέτοχος στη δράση, χαίρεται και συγκινείται μαζί του. Νομίζω ότι ο μικρός και, γιατί όχι, ο μεγάλος θεατής θα θυμάται το ταξίδι του στον «Κόσμο του Ολίβιου» για πολύ καιρό μετά την παράσταση. Αυτό θα είναι η επιτυχία του Ολίβιου. Αυτό ελπίζω να συμβεί».

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Νικόλας Ράπτης. Σκηνικά – κοστούμια: Ισαάκ Μαυρίδης, Μαρία Ταπίνη. Κινησιολογία: Κωνσταντίνος Κατσαμάκης. Πρωτότυπη μουσική: Αλκαίος Αβδελάς. Μουσική επιμέλεια: Νικόλας Ράπτης, Ρόη Πορφύρη, Λεμονιά Γιανναρίδου. Σχεδιασμός Φωτισμού: Ελίζα Αλεξανδροπούλου. Δημιουργία βίντεο: Πηνελόπη Αναστασιάδου. Φωτογραφία: Νίκος Ράκκας. Παίζουν: Κωνσταντίνος Κατσαμάκης, Βλάσης Πασιούδης, Καλλιόπη Τζερμάνη, Χρήστος Βελιάνο, Μαρία Θωμά, Ελενα Καλλιγέρη, Δανάη Λαζοπούλου, Σωτηρία Λεγάτου, Αναστασία Σκοπελίτη. Παραγωγή: Τεχνηέντως 010. Παραστάσεις κάθε Σάββατο στις 15.00 και Κυριακή στις 12.00 Καθημερινά (Δευτέρα – Παρασκευή) οργανωμένες παραστάσεις μόνο για σχολεία.

  • Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 03/10/2010

Καλλιεργώντας το θέατρο για παιδιά

Η κηποτεχνική, στην Ιαπωνία, εκτός από μορφή της αρχιτεκτονικής, αποτελεί από μόνη της και ένα είδος αφήγησης. Δέντρα μπονσάι, πέτρες, λίμνες, μικροί καταρράκτες και κήποι του ζεν, όλα, μέσα από ένα κώδικα συμβόλων και μεταφορών, διηγούνται, με έναν ιδιαίτερο τρόπο, μια δική τους ιστορία.

Με έναν τέτοιο τρόπο επιλέγει να αφηγηθεί τη δική του ιστορία, τις εντυπώσεις του από ένα μεγάλο ταξίδι, ο μικρός Σίρο, ο πρωταγωνιστής των Γιαπωνέζικων κήπων, της παράστασης του σκηνοθέτη Δημήτρη Σεϊτάνη και του Θεάτρου Νέων.

Όταν οι κήποι είναι έτοιμοι, ο Σίρο καλεί τους φίλους του να τους επισκεφθούν για να δουν και να νιώσουν κι εκείνοι όλα όσα είχε δει και είχε νιώσει στο ταξίδι του -ίσως όμως ακόμη περισσότερα και διαφορετικά. Έτσι, οι θεατές προσκαλούνται από τον ίδιο να ανέβουν στο σκηνικό χώρο, όπου κυριαρχεί ένα χαλί με κινούμενες εικόνες, δημιουργώντας μια διαδραστική επαφή μαζί τους, επιτρέποντας στον καθένα να βρει το δικό του τρόπο προσέγγισης σε εξερευνήσεις και διασκεδαστικά παιχνίδια. Οι θεατές περνούν ανάμεσά τους και οι ηθοποιοί τούς προτρέπουν να φτιάξουν και αυτοί με απλά υλικά (πέτρες, ξύλα, άμμο, φύλλα) το δικό τους μικρό κήπο…

Έτσι, μέσα από την ελεύθερη και διασκεδαστική συμμετοχή, αναπτύσσεται μια ενδιαφέρουσα θεατρική δράση, δημιουργώντας μια μορφή εικαστικής ποίησης που βασίζεται στη σχέση κίνησης, παιχνιδιού, εικόνας και ήχου.

Η παράσταση Γιαπωνέζικοι κήποι θα παρουσιάζεται από αυτήν την Κυριακή 26/9 έως το τέλος Νοεμβρίου στον καινούργιο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου «Ακαδήμεια» (Μαραθωνομάχων 8, στην Ακαδημία Πλάτωνος, http://www.akademeia.gr ). Το κείμενο έγραψαν οι Δ. Σεϊτάνης και Γιάννα Ροϊλού, τη χορογραφία επιμελήθηκε η Έφη Καρακώστα, τα σκηνικά και τα κοστούμια η Ελένη Στρούλια, ενώ τη μουσική φρόντισαν οι Spartaco Cortesi - Χρήστος Κραβαριώτης. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Παναγιώτης Αλεξανδράκης και Ευρυδίκη Ψαλτίδου.

Παιδική θεατρική παράσταση για τον Αχελώο

Αγρίνιο

Μια ξεχωριστή και πρωτότυπη παιδική θεατρική παράσταση στα πλαίσια του προγράμματος των «Παιδικών Θεατρικών Συναντήσεων», είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν στο κατάμεστο από κόσμο αμφιθέατρο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αιτωλοακαρνανίας, εκατοντάδες γονείς και συμμαθητές των μικρών μαθητών των δημοτικών σχολείων της περιοχής που πρωταγωνίστησαν σε αυτή.


Η παράσταση «Αχ λώων» ήταν αφιερωμένη στο πολύπαθο ποτάμι της περιοχής, τον Αχελώο. Με την καθοδήγηση των παιδαγωγών – εμψυχωτών τους Αποστολίας Πάστρα, Θανάση Βλάχου και Νεκταρίας Ζαμπάτη, τη μουσική επένδυση του Γιάννη Χασάπη και υπό τους ήχους της φλογέρας του μαθητικού συνόλου του Ωδείου του Γεράσιμου Κουτσαγγέλη, οι μικροί μαθητές έδωσαν σε όλους μας ένα υπέροχο μάθημα αυτοσεβασμού προς αυτό τον ακρογωνιαίο λίθο της ζωής του νομού, τον Αχελώο. Προλογίζοντας την παράσταση ο Αντινομάρχης Παναγιώτης Κατσούλης, δήλωσε πως θα καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε το Σεπτέμβρη όσο το δυνατόν περισσότεροι μαθητές δημοτικών σχολείων της Αιτωλοακαρνανίας να την παρακολουθήσουν. enet.gr, 14:29 Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010

Το top 4 των παιδικών παραστάσεων

  • Οι σκηνοθέτες τεσσάρων θεατρικών έργων για μικρούς και μεγάλους αποκαλύπτουν το μυστικό της επιτυχίας τους

Είναι όντως το παιδικό το πιο δύσκολο είδος θεάτρου; Ισως ναι, αν αναλογιστεί κανείς ότι όποιος κάνει παιδικό θέατρο θα πρέπει να απευθύνεται εξίσου αποδοτικά σε μικρούς και μεγάλους. «Το Βήμα» ξεχώρισε τέσσερις από τις καλύτερες παιδικές παραστάσεις της σεζόν και απευθύνθηκε στους συντελεστές τους. Αν οι κάτωθι παιδικές σκηνές έχουν κάνει αίσθηση στο εφετινό θεατρικό τοπίο, αυτό συνέβη επειδή κατάφεραν να τους ευχαριστήσουν όλους: τα παιδιά, τους γονείς τους… και τους φίλους στους οποίους τις συνέστησαν.

«Τα παιδιά καθοδηγούν τη δράση»

Σκηνοθέτις του «Εβδομου σταθμού: Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ» και «ψυχή» του Τρένου στο Ρουφ, όπου ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά, η Τατιάνα Λύγαρη διαπιστώνει ότι τα παιδιά αντιδρούν πιο γρήγορα από τους ενηλίκους: ανταποκρίνονται πιο άμεσα στο χιούμορ και σε κάποια έξυπνη ατάκα. Ισως επειδή από τη φύση τους είναι περισσότερο αυθόρμητα, ίσως διότι στη δεύτερη χρονιά της παράστασης είναι περισσότερο ενημερωμένα σε σχέση με ό,τι συμβαίνει μέσα σε ένα πραγματικό βαγόνι. Η ίδια, παρ΄ ότι το θεωρούσε ασύμφορο λόγω μεγάλου κόστους, αποφάσισε να ξανανεβάσει το ιδιαίτερο παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά που πραγματεύεται το θέμα της ελευθερίας στην τέχνη για να ευχαριστήσει τους μαθητές-θεατές οι οποίοι ήθελαν να παρακολουθήσουν το έργο και άλλοι συμμαθητές τους αλλά και τους γονείς που ήθελαν να το δουν οι δικοί τους φίλοι.

«Βλέπω τα παιδιά να συμμετέχουν στην παράσταση που τους επιτρέπει να γίνουν επιβάτες αυτού του θεατρικού τρένου σε τέτοιον βαθμό ώστε το θέαμα να γίνεται διαδραστικό. Το βαγόνι είναι μικρό, υπάρχει η αίσθηση της επικοινωνίας και τα παιδιά καθοδηγούν τη δράση» καταλήγει. Θα ανεβάσει και για τρίτη χρονιά το ίδιο έργο; «Νομίζω όχι, λόγω του υψηλότατου κόστους. Αλλά πάλι, τα ίδια έλεγα και πέρυσι».

«Αυτό το έργο δεν έχει happy end»

Η πιο έντονη μνήμη που έχει από παιδική παράσταση ο Γιάννης Κακλέας δεν ήταν από παράσταση που παρακολούθησε μικρός αλλά… μεγάλος. Ηταν πριν από λίγα χρόνια που πήγε την κόρη του Λενιώ, πιτσιρίκα, σε μια παράσταση της Μικρής Πόρτας της Ξένιας Καλογεροπούλου. Τι τον εντυπωσίασε περισσότερο από όλα; Οτι η συγκεκριμένη παιδική παρά σταση αφορούσε και εκείνον. «Εκτοτε ονειρευόμουν να κάνω μια παράσταση για παιδιά που να τη χαίρονται όσο οι ενήλικοι. Οπως εκείνη που απήλαυσα στην παράσταση της Μικρής Πόρτας που, σημειωτέον, θεωρώ στολίδι του παιδικού θεάτρου».

Η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα μόλις εφέτος, όταν ανέβασε τα «Μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου: ο άπληστος βασιλιάς Αρπατίλαος απαγορεύει τις Κυριακές, τα πάρτι γενεθλίων, τις παιδικές χαρές, ως και τον λόξυγγα. «Με βοήθησε στον στόχο μου ο Τριβιζάς» λέει ο Γιάννης Κακλέας «διασκευάζοντας με τέτοιον τρόπο το μυθιστόρημά του ώστε να απευθύνεται σε διαφορετικές ηλικίες, με όπλο το χιούμορ και όχι τον διδακτισμό». Αποτέλεσμα, ένα πολύχρωμο και κοινωνικό σχόλιο για την αυθαιρεσία της εξουσίας, απευθυνόμενο σε ένα κοινό κάθε ηλικίας.

Ποια είναι, αλήθεια, η διαφορά στον τρόπο αντίδρασης μικρών και μεγάλων; «Κατά κανόνα εμείς είμαστε πιο παθητικοί από τα παιδιά μας. Οι μεγάλοι αρέσκονται στο να καταναλώσουν το νόημα του έργου· οι μικροί στο να μεταμορφωθούν, να γίνουν οι ίδιοι ρόλοι» σημειώνει και αναρωτιέται: «Γιατί να περιμένουμε κατ΄ ανάγκην το “happy end” σε μια παιδική παράσταση; Ε, σας πληροφορώ ότι αυτό το έργο τελειώνει και είναι λίγο… στον αέρα».

«Οι ηθοποιοί δημιουργούν τα σώματά τους»

Ενα ρυθμικό «μπράβο» στο τέλος του «Αλλαντίν» στο Θέατρο Τέχνης από μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ήταν εκείνο που αναστάτωσε τον σκηνοθέτη της παράστασης Δημήτρη Δεγαΐτη. «Δεν το είχα ξανασυναντήσει ποτέ αυτό σε σχολείο. Και ενθουσιάστηκα» μας λέει.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου, ο αυτοσχεδιασμός στον οποίο έχει παράδοση η Σχολή είναι το κύριο στοιχείο της παράστασης, ενός μιούζικαλ για παιδιά που διαδραματίζεται στη Βαγδάτη. «Το σκηνικό είναι όλο κι όλο τρεις πάγκοι. Τα υπόλοιπα τα φτιάχνουν οι ηθοποιοί με τα σώματά τους. Μπορούν να δημιουργήσουνέτσιμια σπηλιά, τρεις βρύσες, μια πύληή να πάρουν ένα ποτήρι και να το κάνουν κάστρο. Αυτό είναι το ξεχωριστό κομμάτι της παράστασης που ευχαριστιέται ο θεατής- μικρός και μεγάλος. Γιατί τους έχουμε όλους στο πίσω μέρος του μυαλού μας» εξηγεί. Η παράσταση απευθύνεται σε κοινό από τριών ετών και πάνω. Πώς, αλήθεια, μπαίνουν στο παιχνίδι του αυτοσχεδιασμού; «Συμμετέχουν παρακολουθώντας» μας λέει ο σκηνοθέτης. «Και πιστέψτε με, αυτό είναι αρκετό».

ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΔΕΙΤΕ

  • «Τα μαγικά μαξιλάρια»: Εθνικό Θέατρο- Παιδική Σκηνή Ρεξ (Πανεπιστημίου 48), τηλ. 210 3301.881.
  • «Grimm & Grimm»: Θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59), τηλ. 210 7711.333.
  • «Εβδομος σταθμός:Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ» : Αμαξοστοιχία- Θέατρο «Το Τρένο στο Ρουφ», Σιδηροδρομικός Σταθμός Ρουφ, επί της οδού Κωνσταντινουπόλεως, τηλ. 210 5298.922.
  • «Αλλαντίν»: Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Φρυνίχου 14, Πλάκα), τηλ. 210 3222.464 και 210 3236.732.

Ξένια Καλογεροπούλου: «Το στοίχημα είναι να καθηλώσεις το κοινό»

«Το δύσκολο δεν είναι να κάνεις το παιδί να γελάσει, να επαναλάβει μια λέξη ή να μιμηθεί μια κίνηση» έχει πει η Ξένια Καλογεροπούλου, δημιουργός της παιδικής σκηνής Μικρή Πόρτα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. «Το δύσκολο είναι να το κρατήσεις πραγματικά καθηλωμένο τις στιγμές που θέλεις να περάσεις κάποιο μήνυμα». Προς αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει το γεγονός ότι η καινούργια παράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου και της Λίλο Μπάουρ (ιδρυτικό μέλος της Τheatre de Complicite) με τίτλο «Grimm & Grimm» βασίζεται σε τέσσερα κλασικά παραμύθια επιλεγμένα από την πλούσια συλλογή των αδελφών Γκριμ. Κάποια από αυτά όπως «Το μαγικό τραπέζι, ο γάιδαρος και η μαγκούρα» χαρακτηρίζονται από το έντονο κωμικό στοιχείο. Οι ήρωες- άνθρωποι και ζώα – δίνουν τις μάχες τους με αδικίες και πονηριές και βγαίνουν νικητές, ενώ σε άλλα όπως «Οι τρεις χρυσές τρίχες του διαβόλου» ή «Οι έξι κύκνοι» ο τίμιος και γενναίος ήρωας κερδίζει τη μάχη απέναντι στους εχθρούς του. Τόσο οι μικροί όσο και οι μεγάλοι χαίρονται τον συνδυασμό παιχνιδιού, φαντασίας και χιούμορ.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010

«Θέατρο του Παιδιού»: Όσκαρ Ουάιλντ «Ο εγωιστής γίγαντας» στο θέατρο “Αποθήκη”

[Δελτίο Τύπου]

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ: Ο θίασος «Θέατρο του Παιδιού» κάνει θέατρο για παιδιά από το 1995. Το θέατρο «ΑΠΟΘΗΚΗ» είναι η μόνιμη στέγη μας εδώ και 11 χρόνια. Για την φετινή χρονιά, έχουμε τη χαρά να παρουσιάζουμε την υπέροχη ιστορία του Όσκαρ Ουάιλντ «Ο  ΕΓΩΙΣΤΗΣ  ΓΙΓΑΝΤΑΣ»

Πρόκειται για ένα απίστευτα τρυφερό παραμύθι, που γράφτηκε το 1888 και αποτελεί ένα από τα διηγήματα της συλλογής «Ιστορίες για Παιδιά». Για τις ανάγκες της θεατρικής παρουσίασής του, διασκευάστηκε από τον σκηνοθέτη του θιάσου μας, κ. Γιάννη Κόκκινο.

Λίγα λόγια για το έργο:

Κάπου στην Βόρια Ιρλανδία υπάρχει ένας απίθανος κήπος, με πανέμορφα δέντρα, κάθε λογής λουλούδια και χιλιάδες μελωδικά πουλιά! Ο κήπος ανήκει σ’ έναν Γίγαντα, ο οποίος λείπει για χρόνια σ’ ένα μέρος μακρινό. Σ’ αυτόν τον κήπο, κάθε μέρα μαζεύονται τα παιδιά και παίζουν, γιατί στην μικρή τους πόλη, δεν υπάρχει άλλος ελεύθερος χώρος. Κάποια μέρα ο Γίγαντας επιστρέφει και βλέπει τα παιδιά. Ενοχλημένος τα διώχνει και βάζει φράκτες σε όλες τις εισόδους για να μην μπει κανείς. Από εκείνη την στιγμή ο κήπος ερημώνει… Φεύγουν τα πουλιά, τα λουλούδια αρνιούνται να φυτρώσουν και στον κήπο απλώνεται  το Χιόνι, η Παγωνιά, το Χαλάζι και ο Βοριάς. Ο πανέμορφος κήπος μεταβάλλεται σ’ ένα απέραντο  χειμωνιάτικο, παγωμένο τοπίο. Άραγε, το γέλιο ενός παιδιού, θα μπορέσει να λιώσει την παγωμένη καρδιά ενός ΕΓΩΙΣΤΗ ΓΙΓΑΝΤΑ ;

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία & θεατρική διασκευή: Γιάννης Κόκκινος. Σκηνικά: Γιώργος Καρακάσης. Κοστούμια: Εύη Μπαράκου. Μουσική: Μιχάλης Κόκκινος

ΗΘΟΠΟΙΟΙ :

Ελένη Τριανταφύλλου, Ηλίας Νάκος, Νικολέτα Κοφινά, Μιχάλης Κόκκινος, Κατερίνα Τσιμόγιαννη, Ηλίας Παγούρας, Ρούλα Θεοδοσίου

κάθε Κυριακή, ώρες παραστάσεων 11.15 π.μ &  3.15 μ.μ. στο Θέατρο «ΑΠΟΘΗΚΗ»(Σαρρή 40, Θησείο)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 52 other followers