Category Archives: Ελληνικά θεατρικά έργα

Θεατρικό έργο made in Greece

Ενάμιση μήνα μετά την έναρξη της σεζόν, 80 ελληνικά έργα έχουν ανέβει στα αθηναϊκά θέατρα

Θεατρικό ργο made in Greece

«Χωρίς ελληνικό έργο δεν υπάρχει ελληνικό θέατρο», έλεγε ο Κάρολος Κουν. Ετσι, έπειτα από μια μακρά περίοδο (από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 έως τις αρχές του 2000) θεατρικής συγγραφικής νηνεμίας ή και βαλτώματος, έχουμε φτάσει τα τελευταία πέντε χρόνια να μιλάμε για σαφή άνοδο της μετοχής του ελληνικού έργου στο θεατρικό χρηματιστήριο.

Αποκορύφωμα η φετινή σεζόν, όπου ήδη, ενάμιση μόλις μήνα από την έναρξή της, μετράμε περί τα 80 ελληνικά έργα στα αθηναϊκά θέατρα. Πρόκειται για άλλη μία πολιτιστική φούσκα; Για συγγραφικό φασόν ή κειμενική υψηλή ραπτική; Ο χρόνος θα δείξει. Προς το παρόν, η παραγωγή σύγχρονου ελληνικού έργου αναπτύσσεται ευθέως ανάλογα με τη συνεχή αύξηση των παραγωγών της θεατρικής μας σκηνής.

Εργο από τον τόπο σου…
Μπορούμε, επομένως, να μιλάμε σήμερα για σύγχρονο ελληνικό θεατρικό έργο; «Νομίζω πως μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε. Είναι, βέβαια, νωρίς ακόμα για να ολοκληρώσουμε οποιαδήποτε κατηγοριοποίηση χωρίς να είμαστε επιπόλαιοι», λέει η Λένα Διβάνη. «Το ζητούμενο δεν πρέπει να είναι τόσο η συγχρονία όσο η διαχρονία. Το έργο εκείνο που δεν τρέχει απλώς πίσω από ή έστω συμβαδίζει με τον καιρό του, αλλά εκείνο που ανοίγει τον καιρό του στη μνήμη του παρελθόντος και στην προοπτική του μέλλοντος. Δεν είναι και τρομερά δύσκολο, ο Τσέχοφ, ας πούμε, το κατάφερε μια χαρά», παρατηρεί ο Βασίλης Κατσικονούρης. «Για κάθε κοινωνική στιγμή υπάρχει και ο θεατρικός λόγος που την αντανακλά. Η ελληνική κοινωνία έχει καθηλωθεί από το χυδαίο τηλεοπτικό ‘’mainstream’’ και ο συγγραφέας σαν να πρέπει να ‘’εξοριστεί’’, να βρει τη θεματολογία του στις παρυφές της Ελλάδας (μετανάστες, τουρίστες) για να βρει την ελληνική ψυχή. Το ζήτημα, λοιπόν, για εμένα είναι πώς επιλέγονται τα συγκεκριμένα έργα που παίζονται στις διάφορες θεατρικές σκηνές. Δεν αποκλείεται δυνατά έργα να βρίσκονται στα συρτάρια των συγγραφέων», τονίζει ο Αντώνης Νικολής. «Επίσης, είναι πολύ βασικό το πώς ένα σύγχρονο έργο κρίνεται από τους συγχρόνους του. Γιατί οι σύγχρονοι έχουμε μια αμφιθυμική σχέση με το σύγχρονο: στο κλασικό αναζητούμε το σύγχρονο αλλά όταν εκφράζεται το σύγχρονο μέσα από ένα νέο έργο, δημιουργείται κατευθείαν ένα πρόβλημα. Το αντιμετωπίζουμε όλοι σαν να είμαστε συγγραφείς. Σαν το σύγχρονο έργο να είναι ένας ρεφενές συγγραφικός. Μάλλον η χρονική απόσταση βοηθά στη μυθοπλασία», προσθέτει ο Ακύλλας Καραζήσης.

Ποιες είναι, όμως, άραγε οι αφετηρίες έμπνευσης των θεατρικών μας συγγραφέων; «Η πείνα και η δίψα για ζωή και η ακύρωσή της. Μιλάμε για μεγάλο δράμα», παραδέχεται ο Βασίλης Κατσικονούρης. «Κοιτάζω γύρω μου και η έμπνευσή μου ορίζεται από το πώς διαθλάται ο κόσμος μέσα μου», λέει ο Γιάννης Μαυριτσάκης. «Πρόκειται για την ανάγκη κοινοποίησης κάτι πολύ προσωπικού -όχι με μια ανάγκη ψυχοθεραπευτική ή έκθεσης του εσωτερικού μου κόσμου- αλλά για την ανάγκη να μιλήσω με πολιτικούς όρους για το χώρο μου, για αυτό που ζω, που εμπεριέχει και την κριτική αντιπαράθεση με το βίωμα αυτό καθαυτό», υπογραμμίζει ο Ακύλλας Καραζήσης.

…κι ας είναι παραμελημένο
Παρ’ όλη την αύξηση σύγχρονων ελληνικών έργων στο σανίδι η Πολιτεία μοιάζει ανδρανής. «Εν αρχή ην η τρέλα. Αυτή θα μας σώσει. Το κράτος δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του – δεν το βλέπετε που διαλύεται;», διερωτάται φωναχτά η Λένα Διβάνη. «Σίγουρα η τρέλα και το ψώνιο της ελληνικής Πολιτείας βοηθάει κάθε συγγραφέα, όσον αφορά τουλάχιστον την έμπνευσή του», παρατηρεί σκωπτικά ο Βασίλης Κατσικονούρης. «Δεν υπάρχει πουθενά το ΥΠΠΟ για τους νέους συγγραφείς. Θα ήταν ευχής έργο να υπάρχει ένας θεσμός που θα βοηθούσε το ελληνικό έργο να βγει και εκτός συνόρων», εύχεται ο Γιάννης Μαυριτσάκης. «Το ΥΠΠΟ είναι απόν σε ό,τι αφορά τους συγγραφείς. Ενώ διαμορφώνει τη θεατρική αγορά με τις επιχορηγήσεις του επιτρέποντας σε περίπου πενήντα ανθρώπους να είναι επαγγελματίες σκηνοθέτες, δεν κάνει κάτι αντίστοιχο και με τους θεατρικούς συγγραφείς», τονίζει ο Αντώνης Νικολής. Ο Ακύλλας Καραζήσης θέτει και μία άλλη παράμετρο: «Είναι βασικό οι κοινωνικές ομάδες που σχετίζονται με τη συγγραφή -θίασοι, λογοτέχνες, θεσμικά όργανα της Πολιτείας, οι εφημερίδες- να στηρίζουν το ελληνικό έργο. Και δεν εννοώ τόσο την οικονομική στήριξη αλλά τη στήριξη με την έννοια της συζήτησης, χωρίς να αποκλείσουμε και τη σύγκρουση».

Εδώ, λοιπόν, στην Ελλάδα το ελληνικό έργο καλά κρατεί προς το παρόν. Μπορεί όμως να εξαχθεί και στο εξωτερικό; «Φυσικά – ειδικά άμα σκεφτούμε τι έχουμε κάνει κατά καιρούς εισαγωγή!», αποκρίνεται η Λένα Διβάνη. «Οταν ένα έργο είναι πραγματικά καλό, λειτουργεί σε κάθε τόπο και χρόνο γιατί λειτουργεί αυτόματα στο συλλογικό υποσυνείδητο των ανθρώπων. Είμαστε, επομένως, εμείς οι συγγραφείς εργολάβοι του παγκόσμιου συλλογικού υποσυνείδητου. Αν φτάσουμε να γράφουμε καλά έργα -τα οποία γίνονται σχεδόν συμπτωματικά- θα είναι και εξαγώγιμα και όχι μόνο τοπικού ενδιαφέροντος», τονίζει ο Αντώνης Νικολής. «Οταν οι μητροπολιτικές εστίες του οικονομικού, πολιτικού αλλά και πολιτιστικού ιμπεριαλισμού (Λονδίνο, Βερολίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη) έχουν να δείξουν μια συνεχή ροή παραγωγής σύγχρονων έργων, το ζητούμενο είναι πώς χειραφετημένα θα συνομιλήσουμε με αυτούς τους πολιτισμούς και πώς θα προστατευθούμε από τη δύναμη της επιβολής της γλώσσας τους σε παγκόσμιο επίπεδο», παρατηρεί ο Ακύλλας Καραζήσης.

Πες το με έναν τίτλο

Αν το σύγχρονο ελληνικό έργο ήταν βιβλίο, τι τίτλο θα του έδιναν οι συγγραφείς; «“Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα” (γιατί τώρα η αξιολόγηση γίνεται συνοπτικά με αστεράκια…)», κατά τη Λένα Διβάνη. Ο Βασίλης Κατσικονούρης θα του έδινε τον τίτλο του βιβλίου του Σωτήρη Δημητρίου «Η βραδυπορία του καλού», ενώ ο Γιάννης Μαυριτσάκης θα το τιτλοφορούσε «Ξανά προς τη δόξα τραβά…», ο Αντώνης Νικολής «Η διαμαρτυρημένη αυτογνωσία» και ο Ακύλλας Καραζήσης θα προσέθετε το σχόλιο: «Ελληνικό ναι, αλλά με ποιους όρους;».

«Οι συγγραφείς και τα έργα τους είναι αξίες. Από τη στιγμή που στην εποχή μας κλυδωνίζονται οι αξίες, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι επιλέγονται και τα καλύτερα έργα. Οι συγγραφείς είμαστε έρμαια δέκα σκηνοθετών και παραγωγών. Μόνο η τηλεόραση τελικά μπορεί να σε κάνει επαγγελματία θεατρικό συγγραφέα…»
Αντωνης Νικολης Συγγραφεας

«Η θεματολογία μου είναι νομίζω η ίδια που στοιχειώνει και την πεζογραφική μου δουλειά. Το περιβάλλον που μας καθορίζει ασφυκτικά, η υπαγορευμένη και ως εκ τούτου παραλυτική ατομικότητα, τα κλισέ που ομογενοποιούν τη συμπεριφορά μας έως καρικατουρικής γελοιότητος…»
Λενα Διβανη Συγγραφεας

«Ενας θεατρικός συγγραφέας μπορεί να ψωμιστεί από τη δουλειά του μόνο όταν υπάρχουν θεατές, που κάποτε άγγιξαν την ψυχή τους και τιμούν το γεγονός αυτό ως σχέση και όχι ως στιγμιαία κατανάλωση αισθημάτων. Αλλιώς και οι καημένοι οι συγγραφείς το ρίχνουν στην τηλεόραση, ή έστω οι πιο αξιοπρεπείς γίνονται συνοδοί ηλικιωμένων ευκατάστατων Αμερικανίδων».
Βασιλης Κατσικονουρης Συγγραφεας

«Αν τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 το θεατρικό έργο ήταν κυρίως πολιτικό λόγω των τότε μεγάλων πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων, σήμερα δεν βλέπω κάτι ανάλογο. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεματολογία»

Γιαννης Μαυριτσακης Συγγραφεας

«Ισως η πραγματικότητα να είναι μια μυθοπλασία που εξωραΐζουμε μες στο μυαλό μας. Ισως, η συγγραφή να είναι το σημείο όπου συναντιέται το παρελθόν με το μέλλον μέσα
από την παροντικότητά μας»

Ακύλλας Καραζησης, Ηθοποιος, σκηνοθετης, συγγραφεας

info
• «Το γάλα» του Β. Κατσικονούρη, Βασιλάκου (Πλαταιών & Πρ. Δανιήλ, Μεταξουργείο, τηλ. 210-3467735).
• «Καλιφόρνια Ντρίμιν» του Β. Κατσικονούρη, Χυτήριο (Ιερά Οδός 44, τηλ. 210-3412313).
• «Wolfgang» του Γ. Μαυριτσάκη, Εθνικό – Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ. 210-3455020).
• «Λισαβόνα» του Α. Νικολή, Στοά (Μπισκίνη 55, 210-7702830. Φεβρουάριος 2009).
• «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς: Cannabis Indicae / Patria Greca» του Α. Καραζήση, Εθνικό – Σύγχρονο Θέατρο (από 21/02/09).

• «Μεταβατικό στάδιο» της Λ. Διβάνη, Εθνικό Θέατρο– Αναλόγια (άνοιξη 2009).

ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Κυριακή, 14.12.08

Θέατρο αλά ελληνικά

Πολλά είναι και φέτος τα ελληνικά θεατρικά έργα που διεκδικούν κοινό στα αθηναϊκά θέατρα μ’ ένα ευρύ ρεπερτόριο: κοινωνικοπολιτικό, κλασικό, βιογραφίες, ιστορικά, κωμωδία μέχρι και αρχαίο δράμα. Παλιοί αλλά και νεότεροι συγγραφείς εμφανίζονται με καινούριο έργο, ενώ οι θεατρικές ομάδες με αυτοσχέδιες παραστάσεις ολοένα αβγατίζουν. Ας τα δούμε αναλυτικά:

«ΗΘΟΠΟΙΟΙ»

* Νέο συγγραφικό αίμα στο θέατρο και μάλιστα απρόσμενα. Ο Αρκάς υπογράφει το πρώτο του έργο «Εχθροί εξ αίματος» που σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

**Ο πεζογράφος Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης μπήκε δυναμικά στο χώρο της θεατρικής γραφής. Στο «Σφενδόνη» παίζεται ήδη το εξαιρετικό «Λα Πουπέ» με την Αννα Κοκκίνου, ενώ στις 17 Δεκεμβρίου ένα ακόμα έργο του, «Η Λάσπη», θα παρουσιαστεί στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας.

**Με τη νουβέλα του Ανδρέα Μήτσου «Ο κύριος Επισκοπάκης» κάνει το σκηνοθετικό του ντεπούτο ο Στέλιος Μάινας και -συγχρόνως- παίζει στο «104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης».

**Το «Λιωμένο βούτυρο» του Σ. Σερεφα, που πέρσι διέγραψε μια πετυχημένη καριέρα στο Εθνικό Θέατρο (σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα), επαναλαμβάνεται μέχρι τις 28 Δεκεμβρίου. Ενα ακόμα έργο του με τίτλο «Θεσσαλονίκη σε πρώτο πρόσωπο» σκηνοθετεί η Κορίνα Χαρίτου στη Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στη Θεσσαλονίκη.

**Στο ίδιο θέατρο παίζεται, επίσης, το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του πολυγραφότατου Ακη Δήμου. Τ’ όνομά του συνδέθηκε με την «Κατσαρίδα» και μάλλον έχει αποκτήσει την ταχύτητά της… «Μαθήματα βίας» είναι το καινούριο έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου που παίζεται στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

**Ο Βασίλης Κατσικονούρης βλέπει φέτος στη σκηνή δύο έργα του: Εκτός από το «Γάλα» στο «Βασιλάκου», το «Καλιφόρνια ντρίμιν» (1ο Κρατικό Βραβείο 2003) σκηνοθετεί ο Νίκος Καραγεώργος στο θέατρο «Χυτήριο».

Το έργο διαπραγματεύεται τις ζωές μιας παρέας (Γ. Γεροντιδάκης, Π. Καρμάτης, Τ. Ελευθερίου, Ε. Ρουμελιώτη) στη μετεφηβική ηλικία που προσπαθεί να κάνει μια ληστεία για να μετακομίσει σε κοινόβιο στην Καλιφόρνια… Εξυπνες ατάκες, με γρήγορους ρυθμούς η παράσταση, πολλές αλλαγές φωτισμών, άφθονη μουσική και τραγούδια.

Είκοσι χρόνια μετά

* Οι παλιοί, πάντως, δεν απουσιάζουν. Ο Γιώργος Αρμένης κουβαλά δεύτερη χρονιά έναν, δικής του επινόησης, «Αμερικάνο στο κεφάλι» στο Νέο Ελληνικό Θέατρο, ενώ στο «Τρένο στο Ρουφ» η Τατιάνα Λύγαρη σκηνοθετεί το έργο του Ευγένιου Τριβιζά «Ο Εβδομος Σταθμός». Τον Γιάννη Μαργαρίτη τον γνωρίζουμε ως σκηνοθέτη. Με την παράσταση «Ιππότα Φηρ κοιμάσαι;» στο Θέατρο της Ανοιξης τον μαθαίνουμε, μ’ έναν τρόπο, και ως συγγραφέα.

«ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ ΝΤΡΙΜΙΝ»

**Ο Γιώργος Σκούρτης επιστρέφει έπειτα από είκοσι χρόνια στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης με καινούριο έργο -τους «Ηθοποιούς»- με θέμα ένα σύγχρονο ερωτικό τρίγωνο (Αγγελος Αντωνόπουλος, Ελισάβετ Μουτάφη, Μάνος Ζαχαράκος). Το επάγγελμα του ηθοποιού μέσα από αναφορές σε έργα αρχαίου δράματος, του Σέξπιρ και του Στρίντμπεργκ, αλλά και ο ιδιαίτερος προσωπικός βίος των καλλιτεχνών, δημιουργεί πολλαπλά επίπεδα σχέσεων.

Οπως λέει ο συγγραφέας, το έργο είναι εμπνευσμένο από τα φαντάσματα και τα «χνότα» ηθοποιών και σκηνοθετών που δούλεψαν στο «Υπόγειο». Ο σκηνοθέτης της παράστασης Θοδωρής Γράμψας θεωρεί ότι «η παράσταση κινείται στη σφαίρα του παιχνιδιού και απεικονίζει το υποσυνείδητο των ηρώων».

* Οι συγκυρίες δεν θα πάψουν ποτέ να εμπνέουν τη συγγραφή έργων με πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο… Μια φρέσκια θεατρική ομάδα με τον παιχνιώδη τίτλο «Πείρα(γ)μα» δοκιμάζει τις δυνάμεις της στο Στούντιο του θεάτρου «Αργώ» κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Για ξεκίνημα διάλεξε το «Επιχείρησις Ιουδίθ» του Περικλή Κοροβέση, έργο που ανέβασε πριν από 17 χρόνια ο Αντώνης Αντωνίου στη Θεατρική Σκηνή. Δύο γυναίκες κι ένας άντρας βρίσκονται εγκλωβισμένοι σ’ ένα απομονωμένο σπίτι.

Εκείνος κινηματογραφιστής επικίνδυνων ντοκιμαντέρ σ’ όλο τον κόσμο. Η Μαρία είναι η πρώην γυναίκα του και η Ιουδίθ δημοσιογράφος. Οταν η αστυνομία κατηγορεί τον άντρα ως τρομοκράτη, η «επιχείρησις Ιουδίθ» αποκαλύπτει τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η Αντιτρομοκρατική για να κατασκευάσει ενόχους. Μαύρο μπλουζ, φιλμ νουάρ ή πολιτικό θρίλερ; Ο Π. Κοροβέσης δεν θέλει να το χαρακτηρίσει. «Ας βάψει ο καθένας τον κόσμο του έργου όπως θέλει, σε φόντο ασπρόμαυρο»…

* Η πτώση του Τείχους μέσα απ’ τη ζωή μιας ομάδας νεαρών αντιστασιακών κυριαρχεί στο έργο του Δημήτρη Γκενεράλη «Βερολίνο 1989-Ιστορίες μιας πόλης» που παίζεται στη Β’ Σκηνή του Απλού Θεάτρου.

* Ο Γιάννης Μαυριτσάκης από τότε που σταμάτησε να παίζει στο θέατρο έχει πάρει φόρα. Δικός του είναι ο «Βόλφανγκ» που ανεβάζει το Εθνικό Θέατρο στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας και δεν είναι άλλος από τον απαγωγέα της Αυστριακής Νατάσα Κάμπους.

* Τα Δευτερότριτα του Μεταξουργείου παραδίδονται σε αληθινές ιστορίες καθημερινών ανθρώπων. Με γενικό τίτλο «Αγιογραφίες», τρεις παραστάσεις των Ολιας Λαζαρίδου, Στρατή Πανούργιου, Γιώργου Παλούμπη αναφέρονται σε πρόσωπα που βίωσαν το περιθώριο.

Κοινωνικά και βιογραφίες

* Δεν είναι τυχαίο που τέσσερα έργα με καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία πέρσι -τα δύο μάλιστα προσφάτως βραβευμένα-, φέτος επαναλαμβάνονται. Ολα αναφέρονται στο κοινωνικό ζήτημα της οικονομικής μετανάστευσης στη χώρα μας: Η παράσταση του Λαέρτη Βασιλείου «Ενας στου δέκα» με αλλοδαπούς ηθοποιούς, «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη με την Αννα Βαγενά και το «Φωτιά και νερό» της πολυγραφότατης πλέον Χρύσας Σπηλιώτη.

Επίσης το «Πιτσιμπούργκο» της Σώτης Τριανταφύλλου στο Αλεκτον, με τη διαφορά ότι αυτό το έργο μάς πηγαίνει έναν αιώνα πίσω μιλώντας για το δικό μας μεταναστευτικό κύμα στην Αμερική.

* Βασισμένα στη ζωή δύο μεγάλων προσωπικοτήτων από το χώρο του λαϊκού τραγουδιού είναι τα έργα που επίσης επαναλαμβάνονται. Η βραβευμένη παράσταση του Πέτρου Ζούλια «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» έχει ακόμα ουρές κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο «Κατερίνα Βασιλάκου», με μοναδική ερμηνεύτρια τη Νένα Μεντή. Στο θέατρο «Στοά» μια άλλη σημαντική ηθοποιός, η Λήδα Πρωτοψάλτη, ζωντανεύει τον θυελλώδη βίο της Σωτηρίας Μπέλλου στην παράσταση του Κ. Κωνσταντόπουλου «Σωτηρία με λένε».

* Αλλά οι προτιμήσεις των σκηνοθετών μάς οδηγούν σε ακόμα παλαιότερους συγγραφείς:

**«Το αμάρτημα της μητρός μου» ερμηνεύει ο Ηλίας Λογοθέτης στο Υπόγειο του Θ. Τέχνης και «Το φιόρο του Λεβάντε» του Γρ. Ξενόπουλου ο Σπύρος Παπαδόπουλος στο «Ανεσις».

**Δεν λείπει ούτε το αρχαίο δράμα μες το χειμώνα: «Βάκχες» του Ευριπίδη σκηνοθετεί η Ρενάτε Τζετ -κοντεύει να πολιτογραφηθεί Ελληνίδα- στο θέατρο «Πορεία», ενώ στις «Ροές» ο Λουκάς Θάνος μεταφράζει και σκηνοθετεί τους «Πέρσες» του Αισχύλου με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Βόγλη. Ενα ιδιαίτερο έργο παίζεται στη Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης. Το «Αθήνα-Μήλος Π.Χ.» του Αυγερινού Φραγκούλη είναι βασισμένο στην Ιστορία του Θουκυδίδη και αναφέρεται στην εκστρατεία των Αθηναίων εναντίον των ουδέτερων Μηλίων. Την παράσταση του εντεκαμελούς θιάσου σκηνοθετεί ο Κωστής Καπελώνης.

* Πλήθος οι νεανικοί θίασοι με τα ευρηματικά ονόματα («Κασκαντέρ», «Ex Animo», «Sforaris» κ.ά.) που αυτοσχεδιάζουν ομαδικά σε χώρους εναλλακτικούς και μη. Εχουμε δε παραστάσεις τους στις μικρές σκηνές των θεάτρων, κυρίως τα «Δευτερότριτα», αλλά και στα πιο απίθανα μέρη. Η Μπλανς Ντιμπουά, για παράδειγμα, ενέπνευσε τη Ζωή Ξανθοπούλου να στήσει το έργο της στο μπαρ «Νίξον».

Τα θέματα που διαλέγουν οι μικρές, ευέλικτες ομάδες ποικίλλουν: Οι σχέσεις, το θέμα επικοινωνίας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και οι ψυχαναγκασμοί, ο έρωτας αλλά και το σεξ, η σύγκρουση των δύο φύλων.

**Η Μάνια Παπαδημητρίου εκτός από ηθοποιός είναι και σκηνοθέτης. Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει τη δουλειά της με την ομάδα «Πασπαρτού».

Με όχημα τη Μοριακή Βιολογία και τη Νευρολογία, μας ταξιδεύει στη σκηνή Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης μέσα στον εγκέφαλο. Στη «ΝευρΟδύσσεια» πρωταγωνιστούν η συνείδηση ως Οδυσσέας, οι αισθήσεις και οι νευρώνες ως σύντροφοί του. Σταθμοί του περιπλανώμενου ήρωα είναι τα διάφορα σημεία του εγκεφάλου όπου εδράζονται οι αναμνήσεις, τα κίνητρα και οι επιθυμίες.

* Κι επειδή χωρίς κωμωδία δε μπορούμε, η ισχυρή Ελληνική Θεαμάτων, η οποία μέχρι τώρα έχει επενδύσει στο είδος, μας προσφέρει κάμποσες. Μέχρι να ετοιμαστεί το καινούριο θέατρο ποιοτικού ρεπερτορίου όπου θα διευθύνει ο Θωμάς Μοσχόπουλος, μπορούμε να δούμε περσινά και καινούρια έργα: «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» της Δήμητρας Παπαδοπούλου στο «Κιβωτός», «Φούστα-μπλούζα» στην Πειραιώς 131 και «Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα» στο «Λαμπέτη» των Ρέππα-Παπαθανασίου, «Ηρωες» της Ελένης Γκασούκα στο «Μικρό Παλλάς».

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 57 other followers