Εγώ, η Ιωάννα!

Είμαι 4ετής φοιτήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στη Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μ’ αρέσει να ενημερώνομαι και να ενημερώνω. Διαβάζω εφημερίδες, περιοδικά, και κυρίως… χάνομαι στο διαδίκτυο! Όπου βλέπω να γράφεται κάτι για το θέατρο, το διαβάζω. Δεν μ’ αρέσει να διαβάζω εκείνα που γράφουν κάποιοι δημοσιογράφοι όταν υμνούν τους καλλιτέχνες χωρίς να υπάρχει αποχρών λόγος. Δεν μ’ αρέσει επίσης όταν οι καλλιτέχνες μιλάνε για τα πάντα. Ξέρετε ότι στην Ελλάδα οι περισσότεροι είναι απαίδευτοι. Έχει πλημμυρίσει η πιάτσα με τραγουδιστές, ηθοποιούς, δημοσιογράφους, ανθρώπους που εμφανίζονται στην τηλεόραση έτσι, για πλάκα. Η κοινωνία μας έχει γίνει μια τεράστια παιδική χαρά ή καλύτερα θα έλεγα ότι έχει γίνει ένα τσίρκο, με όλων των ειδών τα ζώα…

Δεν είμαι αισιόδοξη για τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στον τόπο μας, όπως επίσης δεν είμαι αισιόδοξη για το θέατρο που παίζεται στα θέατρά μας. Και για να προκαταλάβω: Για την τέχνη του θεάτρου αισιοδοξώ. Δεν πρόκειται να χαθεί. Απλώς, σήμερα, κάποιοι δεν ξέρουν πώς ν’ ασχοληθούν μαζί της. Η “ακαδημαϊκή” προσκόλληση σε ερμηνείες απολιθωμένες είναι κακό αλλά και η “ελεύθερη” και “ανανεωτική” ερμηνεία είναι εξίσου κακό. Παίρνεις έναν Shakespeare και τον κάνεις αγνώριστο. Κλασαυχενίζονται εκείνοι που τον κάνουν αγνώριστο ότι “δημιουργούν”, εκστασιάζονται οι κάθε λογής σνομπ, στριμώχνονται στις ουρές σαν μιμητικά ζώα. Κι αν κάποιος με λογική και σύνεση και φρόνηση θελήσει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, σαρώνεται στο άψε-σβήσε από την αποδοκιμασία και το χλευασμό.

Εγώ, η Ιωάννα ήθελα να γίνω ηθοποιός – και δεν έγινα, ή τουλάχιστον όχι ακόμη. Στο κάτω της γραφής, κάνουμε και τίποτε άλλο στην καθημερινή μας ζωή από το να ερμηνεύουμε, κάθε στιγμή, ρόλους; Τέλος πάντων, κάπου όλοι νιώθουμε ότι εκείνο που διασφαλίζει μια ταυτότητα, μια συνείδηση καταγωγής, ένα κοινό ψυχικό βάθρο, είναι η τέχνη. Και μέσα στην ψευδαίσθηση του Χρόνου, αυτή είναι που μας κάνει να νιώθουμε υπαρκτοί!

• Στο σκίτσο του ο David Levine έχει κάνει μια αντιστροφή των “προσώπων”. Το γυμνό κρανίο κρατάει στα χάρια του το κεφάλι του Άμλετ…