Λουκέτο για το θέατρο «Δημήτρης Ποταμίτης» μετά από 38 χρόνια

Την αυλαία του κλείνει οριστικά το θέατρο «Δημήτρης Ποταμίτης», μετά από 38 χρόνια μεγάλης και λαμπρής πορείας.

Λίγο πριν το λουκέτο, θα πραγματοποιηθεί η παράσταση «Abnormal» της Πτούσκινα Ναντιέζντα Μιχάιλοβνα με τη Μαρία Αλιφέρη και τον Γιώργη Κοντοπόδη, σε σκηνοθεσία Προμηθέα Αλειφερόπουλου.

Η παράσταση θα πραγματοποιείται έως και την Κυριακή 25 Δεκεμβρίου, ανήμερα Χριστουγέννων. Η πλοκή του σύγχρονου αυτού έργου, διαδραματίζεται στη Ρωσία μετά την Περεστρόικα, όπου όλα έχουν αλλάξει και δύο «abnormal» ήρωες, άγνωστοι μεταξύ τους, προσπαθούν να εισχωρήσουν, ο ένας στη ζωή του άλλου.

Το θέατρο «Δημήτρης Ποταμίτης» ήταν το πρώτο θέατρο που δημιουργήθηκε στην Αθήνα εκτός κέντρου, το 1973 από τον αείμνηστο Δημήτρη Ποταμίτη ως «Θέατρο Έρευνας», ενώ το 2004 πήρε τη σημερινή του ονομασία από το Γιώργη Κοντοπόδη και τον Αλέξανδρο Λιακόπουλο, που ανέλαβαν από κοινού τη διεύθυνση του χώρου.

Σύντομα θα ανακοινωθεί ο καινούργιος χώρος που θα στεγάσει τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες του Γιώργη Κοντοπόδη.

«Ο θάνατος του εμποράκου» άλλοτε και τώρα

 Πολλά θεατρικά έργα ρίχνουν φως στην κοινωνική απόγνωση

International Herald Tribune

Είδα μήπως το φάντασμα του Γουίλι Λόμαν, τις προάλλες, να συζητάει ανταλλάσσοντας σχόλια κοινωνικής διαμαρτυρίας με τον Τζο Χιλ, τον επαναστάτη συνδικαλιστή και τραγουδοποιό, και τον Γούντι Γκάθρι; Πιθανότατα όχι. Ο Γουίλι, ο πρωταγωνιστής του έργου του Αρθουρ Μίλερ «Ο θάνατος του εμποράκου», πήγε στον τάφο με τον καημό του αμερικανικού ονείρου. Χωρίς αμφιβολία, η συμμετοχή σε δημόσιες διαμαρτυρίες θα έφερνε σε αμηχανία έναν άνθρωπο που πίστευε ότι τα καλύτερα όπλα του ήταν το χαμόγελο και τα καλογυαλισμένα παπούτσια, και που πάνω απ’ όλα ήθελε να τον συμπαθούν.

Θα ήταν εύκολο όμως ν’ ακούσεις τη φωνή της χήρας του Γουίλι, της Λίντας, ανάμεσα σ’ εκείνες των διαδηλωτών στο Ζουκότι Παρκ του κάτω Μανχάταν. Θυμάστε τη Λίντα. Ηταν εκείνη που είπε για τον άντρα της, ο οποίος φαινόταν σαν αόρατος αφότου έχασε τη δουλειά του: «Πρέπει να δίνετε προσοχή σε τέτοιους ανθρώπους». Ο,τι κι αν πεις για την έλλειψη επίσημων αιτημάτων και στρατηγικών στους κόλπους του κινήματος «Occupy Wall Street», δεν μπορείς ν’ αρνηθείς ότι τους μετέχοντες συνενώνει μια υπέρτατη επιθυμία: θέλουν να τους δοθεί προσοχή. Continue reading

Το Θέατρο Τέχνης γιορτάζει

  • Επτά, Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011
  • ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ

Με το έργο «Ο δρόμος περνάει από μέσα» αποφάσισε το Θέατρο Τέχνης, στα εβδομήντα χρόνια λειτουργίας του (1942-2012), να τιμήσει τη μνήμη του Ιάκωβου Καμπανέλλη, συγγραφέα που συνέδεσε στενά τη δημιουργία του με το συγκεκριμένο θέατρο.

Αλέξανδρος Πέρος, Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Ασλάνογλου, Γιάννης Φέρτης  και Γιάννης Δρακόπουλος στην παράσταση  «Ο δρόμος περνάει από μέσα» σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου.

Αλέξανδρος Πέρος, Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Ασλάνογλου, Γιάννης Φέρτης και Γιάννης Δρακόπουλος στην παράσταση «Ο δρόμος περνάει από μέσα» σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου.

Το έργο, που γράφτηκε το 1990 και πρωτοπαίχτηκε την ίδια χρονιά από τον θίασο της Μαριέττας Ριάλδη, σε σκηνοθεσία του ίδιου του Ιάκωβου Καμπανέλλη, μόλις ανέβηκε στο «Υπόγειο», σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, σκηνικά-κοστούμια Ελλης Παπαγεωργακοπούλου, μουσική Μαρίνας Χρονοπούλου.

Με όχημα μια φαινομενικά απλή ιστορία, ο συγγραφέας σκιαγραφεί ένα πεδίο σύγκρουσης αρχών και αξιών, μια μάχη ανάμεσα στον παλιό, εύθραυστο κόσμο που υποχωρεί και σε κείνον που έρχεται αδίστακτος, ακαλλιέργητος και σαρωτικός στο πέρασμά του. Χωρίς να λείπουν τα κωμικά στοιχεία, οι ήρωες είναι πρόσωπα ζωντανά, αναγνωρίσιμα γύρω μας. Είναι άνθρωποι που μεγάλωσαν με το όνειρο της «αρπαχτής» για να καταλήξουν χαμένοι, μπερδεμένοι και απογοητευμένοι από το κυνήγι του μεγάλου ονείρου.

«Η απληστία, κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνίας των τελευταίων δεκαετιών, βρίσκεται στο επίκεντρο του έργου» λέει ο Δ. Χρονόπουλος. «Δυο άνθρωποι, ο καθένας από τη δική του ταξική πλευρά, προσπαθούν να κερδίσουν υλικά οφέλη από έναν κόσμο στηριγμένο σε αξίες και αρχές. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού επιμένει να φυλάττει τις μνήμες που έχουν αφήσει οι νεκροί και αποτυπώνονται στους χώρους, τα έπιπλα, τις φωτογραφίες, τα μικροαντικείμενα. Οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν δεν λησμονιούνται τόσο εύκολα. Ο κυνισμός των ζωντανών να εξαφανίσει κάθε ίχνος από το πέρασμά τους στη ζωή κάποια στιγμή θα τιμωρηθεί. Οπου κι αν καταλήγει αυτός ο Δρόμος, σίγουρα περνάει από μέσα μας». Continue reading

Ονειρο παιδικής νύχτας

  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011
  • Το σεξπιρικό έργο από τις «Μαγικές Σβούρες»
  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Μια λαμπρή περίπτωση στον πληθωρικό χάρτη των παιδικών παραστάσεων είναι και οι «Μαγικές Σβούρες», που φέτος παρουσιάζουν το σεξπιρικό «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» σε ειδική διασκευή για παιδιά.

Τις… σβούρες κινούν εδώ και οκτώ χρόνια η Δόμνα Ζαφειροπούλου και ο Δημήτρης Αδάμης. Ηθοποιοί κι οι δυο, ξεκίνησαν δέκα χρόνια πριν διοργανώνοντας παιδικές εκδηλώσεις. Χωρίς να τις θεωρήσουν ποτέ πάρεργο και διατηρώντας πάντοτε τις ποιότητες του καλού θεάτρου. Σύντομα τους δόθηκε η πρώτη μικρή σκηνή για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους.

Ο σκηνοθέτης της ομάδας, Δημήτρης Αδάμης, εμπνεύστηκε τότε, από έναν πίνακα του Βαν Γκογκ που απεικονίζει ένα χωράφι γεμάτο σιτάρι, τον ήρωά του Σίτο Σιταράκι. Η παράσταση με τίτλο «Αυτός ο μεγάλος μικρός Σίτος Σιταράκις» πρωτοπαρουσιάστηκε το 2003 στην «Αθηναΐδα». Την είδε λίγος κόσμος. «Το αποτύπωμά της όμως έμεινε» όπως λένε. Γι’ αυτό και την επανέλαβαν πέντε χρόνια μετά στο Θέατρο Αθηνών της Βουκουρεστίου. Continue reading

Χορεύοντας στο τεντωμένο σκοινί Ισλάμ-Δύσης

Η παράσταση του Λόιντ Νιούσον «Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό;», με θέμα την ανεξιθρησκία και την ανεκτικότητα, στην Αθήνα

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011

«Can we talk about this?» («Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτό;»). Το ερώτημα μόνο ρητορικό δεν είναι για τον Αυστραλό σταρ χορογράφο και καλλιτεχνικό διευθυντή του DV8 Physical Theatre, Λόιντ Νιούσον στην ομώνυμη παράστασή του που, μετά την πρεμιέρα στην Οπερα του Σίδνεϊ (τον Αύγουστο), μεταφέρθηκε στο παρισινό Theatre de la Ville δημιουργώντας μάλλον κοινωνικό παρά καλλιτεχνικό «γεγονός». Και τώρα καταφτάνει και στην Αθήνα, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (8-11 Δεκεμβρίου), για να προκαλέσει αναλόγως έντονη συζήτηση για τα όρια της ανοχής και την ανεξιθρησκία.

Την έντονη σωματικότητα συμπληρώνουν οι προβολές, το γράψιμο στους τοίχους και η παράθεση φωτοτυπιών με θύματα φανατικών ισλαμιστών

Την έντονη σωματικότητα συμπληρώνουν οι προβολές, το γράψιμο στους τοίχους και η παράθεση φωτοτυπιών με θύματα φανατικών ισλαμιστών

Αυτολογοκρινόμαστε στη Δύση όποτε μιλάμε για το Ισλάμ; Μπορεί το Ισλάμ να συνδυαστεί με την πολυπολιτισμικότητα και την ελευθερία; Υποστηρίζουμε στη Δύση τους προοδευτικούς μουσουλμάνους; Γιατί μια χώρα – υπόδειγμα πολυπολιτισμικότητας, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, επιτρέπει στους κόλπους της το φονταμενταλισμό, με τη λειτουργία συμβουλίων που εφαρμόζουν με αυστηρότητα τη μουσουλμανική σαρία; Παραδέχονται οι μουσουλμάνοι gay της Ευρώπης ανοικτά τη σεξουαλική ταυτότητά τους;

Στην παράσταση – ντοκιμαντέρ «Can we talk about this?» ο Λόιντ Νιούσον εκκινεί από «πιασάρικα», ευρέως γνωστά γεγονότα: το κάψιμο των αντιτύπων του βιβλίου του Σαλμάν Ρουσντί «Οι σατανικοί στίχοι» το 1989, τη δολοφονία του Ολλανδού σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ για το φιλμ που γύρισε και αποκάλυπτε τη δεινή θέση της γυναίκας στο Ισλάμ το 2004 και το σάλο που προκάλεσε η δημοσίευση των σατιρικών σκίτσων του Μωάμεθ στη Δανία το 2005. Αλλά προχωράει ακόμη… βαθύτερα.

Προτού στήσει την conceptual αφηγηματική σκηνική παρτιτούρα του, με τους χορευτές να μιλούν ακατάπαυστα, κινούμενοι ανάμεσα σε οθόνες σαν σπαστικά, ο Βέμπερ πραγματοποίησε μια εμβριθή έρευνα για το Ισλάμ στην Ευρώπη, παίρνοντας συνεντεύξεις από 50 συγγραφείς, ακτιβιστές, πολιτικούς, επικεφαλής μουσουλμανικών κοινοτήτων και θύματα επιθέσεων μουσουλμάνων φονταμενταλιστών. Και τη συνδύασε με έγκυρα ευρωπαϊκά γκάλοπ για το Ισλάμ και προβολές πλούσιου αρχειακού υλικού, από το Channel 4 έως το Al Jazeera, με debate για το Ισλάμ, ιμάμηδες που ρητορεύουν, ανατριχιστιαστικές εικόνες φανατικών μουσουλμάνων σε παράκρουση στο Hyde Park του Λονδίνου καθώς καίνε το ομοίωμα του Ρουσντί και στιγμιότυπα από τη δολοφονία του Τέο Βαν Γκογκ…

Στην άκρως πολιτική παράσταση, που διαρρηγνύει τα όρια μεταξύ των τεχνών φλερτάροντας με το μανιφέστο, ένα ασθμαίνον σκηνικό μοντάζ βίντεο, κίνησης, θεάτρου και έρευνας, παρακολουθούμε πράγματα που γνωρίζαμε (παρατίθεται πλήρης ο κατάλογος των θυμάτων από φονταμενταλιστές), ενώ βομβαρδιζόμαστε και από «παράπλευρες» νέες πληροφορίες. Για τα έργα και τις ημέρες των βρετανικών μουσουλμανικών συμβουλίων για τη σαρία, για τους βίαιους γάμους των μουσουλμάνων γυναικών αλλά και για την on camera, σε ανύποπτο χρόνο, παραδοχή του Ντέιβιντ Κάμερον «Αποτύχαμε. Αποτύχαμε στα ζητήματα της πολυπολιτισμικότητας». Continue reading

Στην κόλαση του αδελφικού πολέμου

ΟΙ «ΡΙΤΕΡ, ΝΤΕΝΕ, ΦΟΣ» ΤΟΥ ΤΟΜΑΣ ΜΠΕΡΝΧΑΡΤ ΑΛΛΗΛΟΣΠΑΡΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ «ΣΦΕΝΔΟΝΗΣ»

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
  • Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011

Ράνια Οικονομίδου, Αννα Κοκκίνου, Δημήτρης Καταλειφός. Τα τρία αδέλφια «Ρίτερ, Ντένε, Φος» στο ομώνυμο αιχμηρό θεατρικό έργο του Τόμας Μπέρνχαρτ, που ανεβαίνει σε ομαδική, δική τους συν-σκηνοθεσία, στο θέατρο «Σφενδόνη» στις 20 Δεκεμβρίου.

Τα θεατρικά «αδέλφια» Αννα Κοκκίνου, Δημ. Καταλειφός  και Ράνια Οικονομίδου συν-σκηνοθετούν  το πολιτικό έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ, τον αβυσσαλέο αγώνα αλληλο-εξόντωσης που τρέφεται στο οικογενειακό περιβάλλον

Τα θεατρικά «αδέλφια» Αννα Κοκκίνου, Δημ. Καταλειφός και Ράνια Οικονομίδου συν-σκηνοθετούν το πολιτικό έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ, τον αβυσσαλέο αγώνα αλληλο-εξόντωσης που τρέφεται στο οικογενειακό περιβάλλον

Μια επανένωση δυνάμεων ύστερα από 25 χρόνια και τις περίφημες εποχές της «Σκηνής», όπου δημιουργούσαν από κοινού ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Τάσος Μπαντής και ο Βασίλης Παπαβασιλείου. Σε μια νέα επανεκκίνηση για ένα βαθιά πολιτικό έργο, που αποτυπώνει με υλικά σκηνής τον αβυσσαλέο αγώνα αλληλοεξόντωσης που «επωάζεται» στους κόλπους της οικογένειας – μικρογραφίας της κοινωνίας και της χώρας.

Το έργο του Μπέρνχαρτ εκτυλίσσεται μία μόνο μέρα στο παλάτι της αρχοντικής οικογένειας Βόρινγκερ, οπότε η Ντένε φέρνει για επανεγκατάσταση τον φιλόσοφο αδερφό Λούντβιχ (Φος), ύστερα από εικοσαετή εγκλεισμό σε ψυχιατρείο. Continue reading

Τραγικός θάνατος για τον θεατρικό επιχειρηματία Βαγγέλη Λειβαδά

  • Ξέσπασε πυρκαγιά στο διαμέρισμά του, πιθανότατα από αερόθερμο

Νεκρός ανασύρθηκε ο 90χρονος θεατρικός επιχειρηματίας Βαγγέλης Λειβαδάς, από το διαμέρισμά του στη Γλυφάδα, έπειτα από πυρκαγιά που ξέσπασε λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι της Κυριακής, για  άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους.

Στο νοσοκομείο «Σωτηρία» μεταφέρθηκε επίσης με αναπνευστικά προβλήματα και ισχυρό σοκ η σύντροφος της ζωής του, ηθοποιός Σμαρούλα Γιούλη.

Έρευνες στο διαμέρισμα του 3 ορόφου, στην οδό Κολοκοτρώνη 19, στη Γλυφάδα, διεξάγει το Ανακριτικό της Πυροσβεστικής, προκειμένου να διαπιστώσει τα αίτια της φονικής πυρκαγιάς.

Από τις πρώτες εκτιμήσεις της Πυροσβεστικής, πιθανή αιτία της φωτιάς είναι ένα αερόθερμο στην κρεβατοκάμαρα του διαμερίσματος, από το οποίο πήραν φωτιά τα κλινοσκεπάσματα.

Ο Βαγγέλης Λιβαδάς γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο κατεξοχήν Έλληνας θεατρικός επιχειρηματίας, αρνιόταν αυτόν τον τίτλο και προτιμούσε αυτόν του θεατρικού παραγωγού.

Από παιδί ακόμα μαγεύτηκε από τον κόσμο του θεάτρου. Η πρώτη του δουλειά ως παραγωγός ανέβηκε στο θέατρο το 1958 και από τότε μέχρι σήμερα έχει στο ενεργητικό του πάνω από 360 παραγωγές, που περιλαμβάνουν από το αρχαίο ελληνικό θέατρο, το κλασσικό θέατρο, ως την επιθεώρηση, την οπερέτα το μιούζικαλ, και γενικότερα από όλο το φάσμα του θεατρικού ρεπερτορίου. Ο Βαγγέλης Λιβαδάς ήταν παντρεμένος με την μεγάλη πρωταγωνίστρια του θεάτρου και του κινηματογράφου, Σμαρούλα Γιούλη, από τα πρώτα του επιχειρηματικά βήματα στο χώρο του θεάτρου. Continue reading

Η Θεσσαλονίκη χάνει την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης της

Κλείνει λόγω οικονομικών προβλημάτων
TO BHMA:  25/11/2011

Η Θεσσαλονίκη χάνει την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης της
  • Σκηνή από την παράσταση «Το νερό της ζωής», που είχε ανέβει στην Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στη Θεσσαλονίκη

Δει δη χρημάτων η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» της Θεσσαλονίκης διακόπτει τη λειτουργία της, μετά από τριάντα δύο χρόνια. Χωρίς επιχορήγηση και μέσα στη δεδομένη οικονομική κρίση, τα πράγματα αποδείχθηκαν εξαιρετικά δύσκολα για ένα θέατρο που επιμένει στο ρεπερτόριο, το ελληνικό έργο και την ανάδειξη νέων καλλιτεχνών. Οπως επισημαίνει στην ανακοίνωσή του ο καλλιτεχνικός διευθυντής της, ο σκηνοθέτης Νικηφόρος Παπανδρέου«είναι προφανές ότι το είδος του θεάτρου που υπηρετούμε, το ποιοτικό ρεπερτόριο, η ανάδειξη νέων συγγραφέων, σκηνοθετών, σκηνογράφων, το φυτώριο νέων ηθοποιών, το κόστος λειτουργίας μόνιμης στέγης, ο πολυμελής θίασος, η καλλιέργεια του πειραματισμού και της θεατρικής παιδείας, το χαμηλό εισιτήριο, όλα αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά ενός θεάτρου που είναι μαθηματικώς αδύνατον να επιζήσει μόνο με τις εισπράξεις του, ακόμα και αν υπάρχει ικανοποιητική προσέλευση θεατών στις παραστάσεις του».

Παράλληλα, τονίζει ότι κατανοεί πλήρως της κρίσιμη οικονομική κατάσταση αλλά δεν παραλείπει να σημειώσει ότι «το να κλείνουν θέατρα αποτελεί σύμπτωμα παρακμής και επιδεινώνει τη γενικευμένη κρίση, οικονομική, κοινωνική, ηθική, που περνάει η χώρα», και σίγουρα έχει δίκιο.

Επέλεξε όμως να κατεβάσει την αυλαία και να αποχαιρετίσει το κοινό της στο θέατρο «Αμαλία» με τέσσερα έργα, τα οποία και παίζονται σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο – ως το τέλος Ιανουαρίου 2012. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την κωμωδία του Κεν Λούντβιχ «Πανικός στα παρασκήνια», το έργο για παιδιά «Το νερό της ζωής», που είναι μια σύνθεση στοιχείων από το ομότιτλο παραμύθι των αδελφών Γκριμ και από άλλα λαϊκά παραμύθια, ελληνικά και ξένα, τη μουσική παράσταση-αναλόγιο «Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά», μια συμπαραγωγή της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» και του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και, τέλος, την «Ολεάννα» του Ντέιβιντ Μάμετ, μια παράσταση της θεατρικής ομάδας «Passatempo», σε συμπαραγωγή με την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης».

Ακολουθεί η επίσημη ανακοίνωση της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης της Θεσσαλονίκης, με την υπογραφή του Νικηφόρου Παπανδρέου: Continue reading

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Τέσσερις πρεμιέρες και… ένα «λουκέτο»

Η Πειραματική Σκηνή της “Τέχνης” αναστέλλει τη λειτουργία της μετά από 32 χρόνια. Με ποιες παραστάσεις αποχαιρετά το κοινό πριν “κατεβάσει ρολά”

Σκηνή απο την παράταση «Πανικός στα παρασκήνια», που κάνει πρεμιέρα στις 2 Δεκεμβρίου

Σκηνή απο την παράταση «Πανικός στα παρασκήνια», που κάνει πρεμιέρα στις 2 Δεκεμβρίου

Μετά από 32 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην πολιτιστική ζωή της Θεσσαλονίκης, η Πειραματική Σκηνή της “Τέχνης” αναστέλλει τη λειτουργία της. Κατεβάζει ρολά στις 29 Ιανουαρίου και αφού μέχρι τότε παρουσιάσει τέσσερις παραστάσεις που ετοιμάστηκαν όσο υπήρχε ελπίδα να δοθεί κρατική επιχορήγηση. Το υπουργείο Πολιτισμού δεν απάντησε και το θέατρο “Αμαλία” κλείνει τις πόρτες του, “εκτός κι αν σπάσουν τα ταμεία, οπότε θα παρατείνουμε τη λειτουργία του”, όπως λένε οι συντελεστές της.

“Δεν είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε για τίποτα. Νιώθουμε κιόλας άβολα όταν κόβονται συντάξεις, κλείνουν μαγαζιά, η ανεργία καλπάζει και εμείς απασχολούμε τον κόσμο με ένα θεατρικό σχήμα που αναστέλλει τη λειτουργία του”, δήλωσε ο Νικηφόρος Παπανδρέου, “ψυχή” της “Τέχνης” και εκ των ιδρυτών της, ενώ η ηθοποιός Εφη Σταμούλη χαρακτήρισε “ανήθικη” τη στάση του υπουργείου να μην έχει ενημερώσει μέχρι σήμερα τους επιχορηγούμενους θιάσους για το αν και πότε θα πάρουν χρήματα.

“Η κρίση μάς διδάσκει συνεργασίες και η αλληλεγγύη πρέπει να πάρει τη θέση του ανταγωνισμού”, δήλωσε ο κ. Παπανδρέου και ανέφερε πως η “Τέχνη” έπαιρνε στο παρελθόν επιχορήγηση 190.000 ευρώ και τελευταία 105.000 ευρώ. Οσο για την απόφασή τους να τελειώσουν με παραστάσεις ο κ. Παπανδρέου είπε ότι “θέλουμε να κλείσουμε την πορεία μας δημιουργικά και επιπλέον σεβόμαστε τον μόχθο των ανθρώπων που επί τρεις μήνες έκαναν πρόβες”.

Η πρεμιέρα των παραστάσεων της Πειραματικής Σκηνής της “Τέχνης” θα γίνει στις 2 Δεκεμβρίου με την κωμωδία του Κεν Λούντβιχ “Πανικός στα παρασκήνια” – καθόλου τυχαία επιλογή. Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική κωμωδία, με θέμα έναν καταχρεωμένο θίασο περιοδείας, στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Η σκηνοθεσία είναι του Στ. Μαυρόπουλου και παίζουν οι ηθοποιοί: Δ. Ναζίρης, Ε. Σταμούλη, Μ. Κυριάκογλου κ.ά. Οι παραστάσεις θα δίνονται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, στις 9 το βράδυ.

Την Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου ξεκινούν οι παραστάσεις του έργου “Το νερό της ζωής”, το οποίο αποτελεί μια σύνθεση στοιχείων από το ομότιτλο παραμύθι των αδερφών Γκριμ και άλλα λαϊκά παραμύθια. Η διασκευή και η σκηνοθεσία είναι της Ελ. Δημοπούλου και παίζουν οι: Σ. Βούλγαρη, Κ. Δανιηλίδης, Γ. Δημητριάδης, κ.ά. Παραστάσεις θα δίνονται κάθε Κυριακή πρωί στις 11.30. Την Τετάρτη 14 και την Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου, θα παρουσιαστεί η μουσική παράσταση-αναλόγιο “Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά”, μια συμπαραγωγή της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης” και του τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.

Πρόκειται για μια πολυφωνική προσέγγιση της “Μαρίας Νεφέλης” του Ο. Ελύτη με τους: Ε. Σταμούλη, Δ. Ναζίρη, Κ. Βόμβολο και φοιτητές του Α.Π.Θ.

Τελευταία παραγωγή της “Τέχνης” αποτελεί η “Ολεάννα” του Ντ. Μάμετ, μια παράσταση σε συμπαραγωγή με τη θεατρική ομάδα “Passatempo”, που ξεκινά στις 21 Δεκεμβρίου και θα παρουσιαστεί για έναν μήνα. Αφορά τη συνάντηση ενός καθηγητή με φοιτήτριά του, τους οποίους ερμηνεύουν ο Γ. Μόχλας και η Ν. Παπαγαβριήλ, σκηνοθετημένοι από τη Γλ. Καλαϊτζή. Οι παραστάσεις θα δίνονται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 9 το βράδυ.

ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ, ΕΘΝΟΣ, 25/11/2011

Επτά μονόπρακτα του Πίντερ στο Τελλόγλειο

Με επτά μονόπρακτα του Χάρολντ Πίντερ μετακομίζει στο Τελλόγλειο της Θεσσαλονίκης το Pinter Centre Goldsmiths College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Θα δοθούν τρεις παραστάσεις από σήμερα έως και την Κυριακή στις 8 το βράδυ.

Επτά μονόπρακτα του Πίντερ στο Τελλόγλειο

Με επτά μονόπρακτα του Χάρολντ Πίντερ μετακομίζει στο Τελλόγλειο της Θεσσαλονίκης το Pinter Centre Goldsmiths College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Θα δοθούν τρεις παραστάσεις έως και την Κυριακή στις 8 το βράδυ.

Η παράσταση Pinter: In Other Rooms αποτελείται από επτά μονόπρακτα του νομπελίστα συγγραφέα, ο οποίος κατατάσσεται στους σημαντικότερους Βρετανούς μεταπολεμικούς θεατρικούς συγγραφείς.

Η παράσταση θα μεταφέρει τους θεατές στην ιδιαίτερη ατμόσφαιρα των εφτά θεατρικών έργων, μετατρέποντας γιορτινές συναντήσεις σε μυστικούς χώρους ανάκρισης και βασανιστηρίων ή σε προσωπικούς χώρους, όπου οι διάλογοι εναλλάσσουν το εύθυμο με το μακάβριο, το παράλογο με το σοκαριστικό. Σκοπός της παράστασης είναι να φέρει τους θεατές σε επαφή με πτυχές του πιντερικού έργου, που μέχρι σήμερα ήταν γνωστές κυρίως στον κύκλο των μελετητών του συγγραφέα.

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.