Το βραβευμένο από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου Ασανσέρ του Σταυριανού Κιναλόπουλου, μια «ποπ τραγωδία» ενός μίζερου, αντικοινωνικού άντρα κι ενός πλουσιοκόριτσου που νοιάζεται μόνο για το μακιγιάζ του, οι οποίοι κλείνονται μέσα σε ένα ασανσέρ, παρουσιάζεται από τη Δευτέρα 3/10 στο Θέατρο Σημείο, σε σκηνοθεσία Δέσποινας-Μαρίνας Σαμαρά, με τον συγγραφέα και την Αλέξια Παπαθανασίου να ερμηνεύουν τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους. Επίσης κάθε Τετάρτη και Πέμπτη επαναλαμβάνεται το έργο του Στέλιου Χατζηαδαμίδη Έσπασε.

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΘΗΝΑ»

Ενας τυφλός. Ενας κουφός. Ενας μουγκός. Είναι φίλοι, ζουν μαζί κι αντιμετωπίζουν από κοινού τις αντιξοότητες που δημιουργεί η καθημερινότητα και οι ειδικές τους δυνατότητες.

Ενας τυφλός. Ενας κουφός. Ενας μουγκός. Είναι φίλοι, ζουν μαζί κι αντιμετωπίζουν από κοινού τις αντιξοότητες που δημιουργεί η καθημερινότητα και οι ειδικές τους δυνατότητες.

Σε αυτήν τη μικρή Βαβέλ, σε αυτήν την εντελώς ασυνήθιστη συνύπαρξη ο κάθε ήρωας έχει αναπτύξει τον δικό του κώδικα για να επικοινωνεί με τους άλλους. Και τα καταφέρνουν τόσο… όσο… Κάποια στιγμή μπαίνει στη ζωή τους μια κοπέλα γεμάτη δύναμη και αισιοδοξία, ένας άγγελος της αγάπης. Και όλα αλλάζουν ξανά, από τις 12 Οκτωβρίου, στη σκηνή του θεάτρου “Αθηνά”, με αφορμή το έργο του Γιώργου Θεοδοσιάδη “Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω”.

Το “Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω”, εμπνευσμένο από έναν παλιό ινδικό μύθο για την υπομονή και τη μακροθυμία απέναντι στις δυσκολίες της ζωής, είναι μια πολύ ιδιαίτερη, ξεκαρδιστική κωμωδία. Είναι, όμως, ταυτόχρονα ένα έργο για τη συντροφικότητα, την αγάπη, την εκτίμηση, τη φιλία, τον καθημερινό αγώνα και την αισιόδοξη προσέγγιση της ζωής, σε μια εποχή που οι μαύρες σκέψεις πληθαίνουν.

Ερχεται να θυμίσει στο κοινό ότι η καθημερινότητα και οι δυσκολίες της προσεγγίζονται πιο εύκολα με την αγάπη, τη φιλία, την αξιοπρέπεια και την αισιοδοξία. Η παράσταση παίχτηκε πέρυσι στην Αθήνα και σε καλοκαιρινή περιοδεία, με συνολικά πάνω από 300 παραστάσεις.

Η επιμέλεια κειμένου είναι των Χρήστου Χατζηπαναγιώτη και Δημήτρη Καντά, η σκηνοθεσία (και η μουσική επιμέλεια) του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη, τα σκηνικά της Λείας Ασβεστά και τα κοστούμια του Αλέξη Φούκου. Πρωταγωνιστούν: Σπύρος Πούλης, Θανάσης Βισκαδουράκης, Σπύρος Σπαντίδας. Τον ρόλο της “καλής νεράιδας” η Δήμητρα Στογιάννη.

Μνημονεύοντας τον «Θύμιο» Χατζηχρήστο

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΙΩΝΗ

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011

«Καλλιτεχνικοί βλάχοι προέκυψαν και άλλοι στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Θύμιος του Χατζηχρήστου όμως παρέμεινε ο πρώτος, ο ένας, ο πιο αυθεντικός.

Και δεν είναι υπερβολή να πούμε πως το τέλος του Κώστα Χατζηχρήστου σήμανε και το τέλος των Θύμιων», έγραφα στην Κυριακάτικη «Ε» στις 7 Οκτωβρίου 2001, τέσσερις ημέρες μετά το θάνατό του – 3 Οκτωβρίου (πριν από δέκα χρόνια), στα 80 του.

Απειρες οι εμφανίσεις του στο θέατρο και στον κινηματογράφο, στο μισό αιώνα της καλλιτεχνικής του διαδρομής. Εκεί όμως που διακρίθηκε ήταν στο γραφικό ρόλο του Θύμιου, του βλάχου, του χωριάτη.

• Αυτοδίδακτος

Ηταν αρχές του ’50, τέλος εμφυλίου (που ωστόσο η νικηφόρα «εθνικόφρων» παράταξη κράτησε ώς το 1974, με τα γνωστά…), όταν ο Θύμιος «σκάει μύτη» στην πρωτεύουσα από την επαρχία, που, λόγω αλόγιστων πολιτικών, αδειάζει κι ερημώνεται – άλλοι για την Αθήνα (που προοδευτικά τράβηξε το μισό πληθυσμό του τόπου, με τους περισσότερους σε αντιπαραγωγικές καρέκλες), άλλοι για την (αγύριστη) ξενιτιά (αυτά που πληρώνουμε στις μέρες μας, με συνέπεια, εκτός των άλλων, λόγω… Αρμαγεδδώνος, ν’ αντιμετωπίζεται η αντίστροφη πορεία -που ήδη συντελείται κατά μόνας- προς την επαρχία, ενώ ξανάνοιξαν και οι μεταναστευτικοί δρόμοι). Continue reading →