Φέτος, 25 χρόνια από τον θάνατό του, το Νέο Ελληνικό Θέατρο προτείνει το έργο-σύμβολο του γάλλου συγγραφέα
Πέντε χρόνια μετά το ανέβασμά τους από τον Λευτέρη Βογιατζή, το θεατρικό του γάλλου συγγραφέα εξακολουθεί να προκαλεί και να γοητεύει, με το θέμα και τις προεκτάσεις του. «Οι δούλες» είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Ζενέ που παίχθηκε στο Παρίσι, τον Απρίλιο του 1947, από τονΛουί Ζουβέ _νωρίτερα είχε γράψει την «Υψηλή Εποπτεία». Αν και ενόχλησε με τη θεματολογία του το συντηρητικό κοινό της εποχής, έγινε αποδεκτό από την κοινωνία της λογοτεχνίας και συνέβαλε αποφασιστικά στη γέννηση του «θεάτρου του Παραλόγου», μαζί με τον Σάμιουελ Μπέκετ και τον Ευγένιο Ιονέσκο.Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, το 1933 οι δύο αδελφές, υπηρέτριες σε ένα αστικό σπίτι, κατακρεούργησαν την Κυρία τους _και την κόρη της. Οταν δικάστηκαν και καταδικάστηκαν, δεν ζήτησαν κανένα ελαφρυντικό, παρά μόνον ότι ήθελαν να μοιραστούν την ευθύνη της πράξης τους. Ενας κλειστός χώρος, το υπνοδωμάτιο της Κυρίας, ένα φλυτζάνι ζεστό τίλιο, λίγα κόκκινα τριαντάφυλλα και η εκδίκηση που φωλιάζει μέσα στις δούλες παίρνει μορφή. Το σχέδιό τους απόβλέπει στη δολοφονία της Κυρίας τους. Κατά τη διάρκεια της πρόβας για το εγκλημά τους, μπερδεύουν την αλήθεια με το ψέμα κι έτσι τελικά αντί για το φόνο, αυτοκτονούν, καθώς οργανώνουν μόνες τους, την έξοδό τους…
Αν και ο Ζενέ δεν ήθελε να δικαιώσει τις δούλες όλων των εποχών, επεδίωξε να μεταφέρει στο κοινό την εσωτερική του φωνή, μια φωνή που όπως αποδείχθηκε αργότερα, τον έστρεψε στους αγώνες υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων… Μορφή των γραμμάτων και των τεχνών της Γαλλίας, ο Ζενέ αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα «κακού παιδιού» με μπόλικο ταλέντο, που κατάφερε να αντιστρέψει τους όρους και από τρόφιμος αναμορφωτηρίων να κερδίσει μια θέση, τελικά, στα παγκόσμια γράμματα.
