Στο θεατράκι «Αλεκτον» του Μεταξουργείου ένα κείμενο με τον περίεργο τίτλο «Η απολογία του Θεόφιλου Τσάφου», που υπογράφει ο Νίκος Κούνδουρος, αποτελεί ένα «one man show» που μας ακολουθεί για ώρα μετά. Αδειο σκηνικό, 2-3 προβολείς, ένας ηθοποιός. Ο πολύ νέος Νίκος Πανόπουλος, που υποδύεται τον Θεόφιλο Τσάφο, είναι «άψογος». Ο μονόλογος, που σκηνοθετεί η Γιώτα Κουνδουράκη, γράφτηκε πριν από 37 χρόνια στο Λονδίνο. Ηταν η παρορμητική καταγραφή ενός αληθινού γεγονότος, που δημοσιεύτηκε το 1968 στον ελληνικό Τύπο από τον τότε πολιτικό εξόριστο Κούνδουρο: ο φόνος μιας νεαρής φοιτήτριας, ερωμένης αξιωματικού της Ειδικής Στρατιωτικής Υπηρεσίας. Την έπνιξε και την πέταξε από τον τρίτο όροφο ξενοδοχείου της Ομόνοιας γιατί την υποψιαζόταν για κομμουνιστική δραστηριότητα. Το κείμενο βασίζεται στα πρακτικά της δίκης, έχει τη σφραγίδα μιας καυστικής και μαζί αποστασιοποιημένης γραφής και αποτελεί μια ηχηρή καταγγελία της χούντας. Ενα πολλαπλά σπάνιο ντοκουμέντο σε μια λιτή, καθηλωτική θεατρική βραδιά. [Κ.Ε., Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011]
