- Του Δηµήτρη Δανίκα
ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011
Μια πρωταγωνίστρια τόλµησε να της αντιµιλήσει. «Κυρία Ολντριτζ – της έγραψε σ’ ένα σηµείωµα – σας παρακαλώ, δεν µου πάει το ροζ». Διαβάζει το σηµείωµα εκείνη, τα παίρνει στο κρανίο και της λέει:
«Γλυκιά µου, οι προτιµήσεις σου για το σπίτι σου. Εδώ είναι θέατρο»!
Η Theoni V. Aldredge ή Θεώνη Βαχλιώτη -Ολντριτζ (που έφυγε την Παρασκευή από τη ζωή στα 79 της) δεν σήκωνε µύγα στο σπαθί της. Ποια ήταν η εν λόγω πρωταγωνίστρια; Πάντως όχι η Τζέραλντιν Πέιτζ (1924-1987), από τις θρυλικές µορφές (κυρίως) θεάτρου και κινηµατογράφου.
Ο Ελίας Καζάν λοιπόν επρόκειτο να ανεβάσει στο θέατρό του το «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Ουίλιαµς µε την Πέιτζ και τον κούκλο της εποχής Πολ Νιούµαν. Κατά σύµπτωση, η Πέιτζ σε µια θεατρική παράσταση του διάσηµου παραγωγούΝτέιβιντ Μέρικ είχε θαυµάσει τα κοστούµιαµιας 36χρονης – τότε –και σχεδόν πρωτοεµφανιζόµενης µε το όνοµα Θεώνη Αθανασιάδου Βαχλιώτη – Ολντριτζ. «Ελίας», του λέει, «αυτή η Ελληνίδα είναι άλλο πράγµα».
Ο Καζάν, που πριν από έξι χρόνια στην επιτροπή του Μακάρθι είχε καρφώσει κάµποσους «κοµµουνιστές» συνεργάτες του, έψαχνε διαρκώς φρέσκα ονόµατα. Ετσι η Θεώνη από τη µια στιγµή στην άλλη βρέθηκε στοθεατρικό πρωτοποριακό κύµα τηςΝέας Υόρκης. Σαράντα χρόνια αργότερα, για το ίδιο έργο σχεδίασε τα κοστούµια στην παράσταση της Κάτιας ∆ανδουλάκη στην Αθήνα. «Για την Τζέρι (την Πέιτζ) σχεδίασα τρία κοµµάτια. Μία κοµπινεζόν, µία ρόµπα και ένα βραδινό. Πρόθεσή µου ήταν τα ρούχα, όπως το πουλί, να είναι ανάλαφρα µπροστά και πίσω λίγο πιο βαριά», έλεγε σε µια συνέντευξή της στους «New York Times» –που ανέβασαν την ηλικία της Βαχλιώτη κατά δέκα χρόνια (ως γεννηµένη το 1922– ουδείς αλάνθαστος).
Εναν χρόνο µετάαυτήν τη θρυλική παράσταση του1959, ο ΖυλΝτασσέν, ο οποίος αν και εβραιοαµερικανός πολιτογραφήθηκεστη συνείδησή µας ως έλληνας κανονικός και που µέχρι το τέλος της πολύχρονης ζωής του (1911-2008) µισούσε τον Καζάν, αναθέτει στη Θεώνη τα κοστούµια για το µιούζικαλ «Ilya darling», βασισµένο στην ταινία «Never on Sunday» (Ποτέ την Κυριακή) των τεσσάρων υποψηφιοτήτων και του ενός Οσκαρ (Μάνος Χατζιδάκις).
Το όνοµα Aldredge το κληρονόµησε από το 1953 όταν σε ηλικία µόλις 21 παντρεύτηκε – διά βίου – τον Τοµ Ολντριτζ, ηθοποιό κυρίως της τηλεόρασης. Εχει παίξει και σε 23 επεισόδια των «Sopranos». Γιατί Ολντριτζ και όχι Βαχλιώτη; Πρώτον, γιατί πιο αµερικανικό και δεύτερον, γιατί η Θεώνη ήταν κλασική Ελληνίδα. Ακλόνητων παραδοσιακών πεποιθήσεων. Από οικογένεια στρατιωτικού γιατρού.
Γι’ αυτό και τόσο φουριόζα και λαλίστατη προς όλες τις κατευθύνσεις. Ακόµα και µε κίνδυνο να κλονιστεί η καριέρα της.
Παράδειγµα;«Thegreat Gatsby» (Οµεγάλος Γκάτσµπι) του Τζακ Κλέιτον που της χάρισε Οσκαρ. Επρεπε λοιπόν µέσα σε διάστηµα λιγότερο των δύο εβδοµάδων να σχεδιάσει και να επιµεληθεί εκατοντάδες τουαλέτες. Τόσο για τη Μία Φάροου και την Κάρεν Μπλακ όσο και για τις άλλες ντεπιντάν. Το κατάφερε. Θριάµβευσε. Επειδή όµως τα κοστούµια του Γκάτσµπι, δηλαδή του goldenboy µε το όνοµα Ρόµπερτ Ρέντφορντ, προέρχονταν από τη συλλογή του Ραλφ Λόρεν, τα φώτα της δηµοσιότητας στράφηκαν σ’ αυτόν.
«Ρε σεις», είπεπερίπουη Θεώνη, «ποιος Λόρεν, εγώείµαι η designer της ταινίας». «Θίο», συµβούλευαν οι φίλοι της, «συγκρατήσου, το σύστηµα θα σε καταπιεί». Τίποτα εκείνη. Ετσι ως κλασική Ελληνίδα που απαιτεί το δίκιο της, χτυπάει την πόρτα των executives της Paramount ζητώντας το όνοµα αυτού του τύπου να αφαιρεθεί από τα γράµµατα. Εγινε συµβιβασµός και το Ραλφ Λόρεν κατέληξε µικροκροσκοπικό. Αποτέλεσµα; Στηντελετή απονοµής, δικαιωµένη από τονθρίαµβό της, επανορθώνει, λέγοντας δυο λογάκια και για τον Λόρεν!
Οταν τη ρωτούσαν «µα, πώς από οικογένεια στρατιωτικών εσύ να καταλήξεις designer κοστουµιών» η απάντηση µία: «Από µικρή έραβα ρουχαλάκια για τις κούκλες µου και επιδιόρθωνα τις φούστες που µου αγόραζαν οι γονείς µου». Τοβίτσιο µε τις κούκλες διατηρήθηκε διά βίου. Η συλλογή της – µε κούκλες – θεωρείται από τις µεγαλύτερες στον κόσµο.
Και πώς στο θέατρο; «Οταν µετά τις σχολικές σπουδές µου στο Αµερικανικό ΚολλέγιοΑθηνών κατέφθασα στις ΗΠΑ µε προορισµό το Goodman School of Drama στο Σικάγο, έκανα µια στάση στη Νέα Υόρκη καιέπεσα πάνω στην ταινία «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» µε µια Βίβιαν Λι να λάµπει µέσα σε πανέµορφα ρούχα. Αυτό θα κάνω κι εγώ, είπα».
∆ύο τα µεγάλα ανθρώπινα εφαλτήρια της καριέρας της. Καιοι δύο µέγιστοι παραγωγοί θεάτρου. Πρώτος ο Ντέιβιντ Μέρικ που της αναθέτει τα κοστούµια της πρωτοεµφανιζόµενης τότε Μπάρµπαρας Στρέιζαντ γιαµια παράσταση µε τον τίτλο «I can get it for you wholesale». Εκτοτε φίλες η Θεώνη µε τη Βαρβάρα. Επί κινηµατογραφικής οθόνης ξανασυναντήθηκαν το 1996 για τον «Καθρέφτη µε τα δύο πρόσωπα» που σκηνοθέτησε η Στρέιζαντ και που παρτενέρ στο καστ ήταν ο Τζεφ Μπρίτζες.
Ο δεύτερος– ακόµα πιο σπουδαίος – είναι ο Ρωσοεβραίος Τζόζεφ Παπ, ιδρυτής του θρυλικού New York Shakespeare Festival που οργανώνεται στο Σέντραλ Παρκ. Υπερδιπλάσιες οι συµµετοχές της στοθέατρο αλλά και στο µπαλέτο και την όπερα, απ’ ό,τι στον κινηµατογράφο. Γιατί; «Μα επειδή ο προϋπολογισµός της Ελληνίδας είναι ο ακριβότερος όλωντων designers από συστάσεως Χόλιγουντ». Απαιτητική. Ντόµπρα. Τελειοµανής. Φανταστείτε: το 1984 στα Θέατρα Off και On Broadwayκυκλοφορούσαν πάνω από χίλια κοστούµιατης Θεώνης. Απίστευτο.
«Οποιος κάνει κοστούµια που φωνάζουν δεν είναι καλός ενδυµατολόγος»
Γεννήθηκε: στις 22 Αυγούστου 1932
Σπούδασε: στο Αµερικανικό Κολλέγιο Αθηνών και στο Goodman School of Drama Σικάγο
Παντρεύτηκε: Τον ηθοποιό Τοµ Ολντριτζ
Βραβεία: Τρία θεατρικά Tony Awards για τα «Annie», «Το κλουβί µε τις τρελές», «Barnum» και ένα Οσκαρ για τον «Μεγάλο Γκάτσµπι»
Ταινίες: Οι πιο γνωστές: «Ο µεγάλος Γκάτσµπι», «Το δίκτυο», «Κάτω από τη λάµψη του φεγγαριού», «Οι τρεις µέρες του κόνδορα», «Τα µάτια της Λόρα Μαρς», «Ghostbusters», «Ο καθρέφτης έχει δύο πρόσωπα», «Annie», «Πέρυσι το καλοκαίρι»
Σκηνή: Από µιούζικαλ µέχρι δράµατα και κωµωδίες και από Σαίξπηρ µέχρι Εντουαρντ Αλµπι («Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ») και Τενεσί Ουίλιαµς (πρώτη παράσταση «Γλυκό πουλί της νιότης» το 1959).
Εγκατέλειψε: 21 Ιανουαρίου 2010 (η σορός της αποτεφρώθηκε στο Στάνφορντ).
