«Αυλαία» λόγω κρίσης

  • Πέντε παραστάσεις κατεβαίνουν πρόωρα, ενώ τις επόμενες μέρες αναμένεται «τσουνάμι». Η κακή οικονομική κατάσταση απειλεί τις σκηνές της Αθήνας

Η ανέχεια οδηγεί τον κόσμο να γυρίζει την πλάτη του και στο θέατρο. Πέντε παραστάσεις ρίχνουν άμεσα αυλαία και ακολουθεί «τσουνάμι». Πολλά είναι τα θύματα της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας και αυτή φαίνεται τώρα ότι χτυπά έντονα πλέον και τα θεατρικά μας πράγματα.

«Στοπ καρέ»

«Στοπ καρέ»

Πέρα από κάποιες παραστάσεις που πηγαίνουν πολύ καλά και που είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού -ανάμεσά τους τα «Κορίτσια με τα μαύρα» των Ρήγα – Αποστόλου, οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» των Ρέππα – Παπαθανασίου, το «Η γυνή να φοβήται τον άντρα» με τους Μπέζο – Τσαλίκη αλλά και η «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», η «Γυναίκα της Πάτρας» -κι από κάποια άλλα που πάνε συμπαθητικά, τα περισσότερα είναι σε τραγική κατάσταση- ανάμεσα σ’ αυτά ο «Θεός της σφαγής», που ενδέχεται να ρίξει αυλαία άμεσα, οι «Καρέκλες καταστρώματος», το «Ημερολόγιο της Αννας Φρανκ» κ.λπ.

 «Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι»

«Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι»

Δεν είναι τυχαίο ότι πριν εκπνεύσει ο Ιανουάριος κατέβηκε το «Ψέμα στο ψέμα», που παιζόταν στο «Ηβη», με τους Ταξιάρχη Χάνο, Λαέρτη Μαλκότση -τώρα πια το συγκεκριμένο θέατρο θα φιλοξενεί το «Φωνάζει ο κλέφτης» που έως τώρα παιζόταν σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με το «Ψέμα στο ψέμα». Κατέβηκε όμως και ο «Εραστής της λαίδης Τσάτερλι», που ‘χε ανεβεί στον «Ορφέα», με τους Κατερίνα Διδασκάλου – Ιωσήφ Πολυζωίδη.

Αυτήν την Κυριακή πρόκειται να κατεβεί το «Στοπ Καρέ», που παίζεται στο «Αλφα» με τους Τρικαλιώτη, Παρτσαλάκη, Θεωνά και Κατσούλη, ενώ την ίδια μέρα κατεβαίνει και το «Τι είδε ο υπηρέτης», που παρουσιαζόταν στο θέατρο «Χορν» εναλλάξ με το «Κόκκινο».

Η παράσταση αυτή είχε προγραμματιστεί να τελειώσει στα μέσα Φεβρουαρίου, αλλά αποφασίστηκε να συμβεί αυτό πιο άμεσα, λόγω έλλειψης κοινού. Στις 13 Φεβρουαρίου πρόκειται να πέσει η αυλαία στην«Αττική Οδό» στο «Εμπορικόν». Μπορεί το έργο που έγραψαν μα και σκηνοθέτησαν οι Μιχάλης Ρέππας – Θανάσης Παπαθανασίου να πήρε διθυραμβικές κριτικές και να πήγε πολύ καλά πέρυσι, φέτος όμως δεν είχε πολύ κόσμο κι αυτό οδήγησε στην απόφαση να κατεβεί άρον – άρον και πλέον να παίζεται στο «Εμπορικόν» μόνο η «Φουρκέτα». Κι αυτή είναι μόνο η αρχή, λένε όσοι γνωρίζουν ακριβώς το? σκηνικό, αφού σειρά παίρνουν και άλλες παραστάσεις σιγά σιγά. Η σεζόν στο ξεκίνημά της έδειχνε να πηγαίνει καλά, μα μετά τις γιορτές βρέθηκε σε έναν απόλυτο κατήφορο?

Κάποιοι λένε ότι το κοινό δεν πηγαίνει θέατρο, επειδή είναι τσιμπημένο το εισιτήριο -το υψηλότερο είναι 30 ευρώ, το πιο συνηθισμένο είναι 20 με 25 ευρώ- αλλά δεν βοηθούν ούτε τα μειωμένα εισιτήρια -των 15 ευρώ- ούτε και τα εκπτωτικά κουπόνια!

  • Μιχάλης Ρέππας

«Είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα,το? σκηνικό είναι πιο βαρύ από ποτέ. Το σύνθημα ήταν ”μόνο κωμωδίες” και όποιος δεν του ‘δωσε σημασία έπεσε σε σκόπελο. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα άλλο μας έργο, η καθαρόαιμη κωμωδία μας ”Συμπέθεροι από τα Τίρανα” γεμίζει ακόμα και στην τρίτη χρονιά που παίζεται. Από την άλλη, σίγουρα είναι πολύ λυπηρό να κατεβαίνουν παραστάσεις, αλλά νομίζω ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να μας κάνει και καλό: να επαναπροσδιοριστούμε, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να μην υπάρχει το φαινόμενο των τόσων θεάτρων, τη στιγμή που το Λονδίνο έχει 70 θέατρα μονάχα!».

  • Αλέξανδρος Ρήγας

«Γιατί γεμίζει ο κόσμος κάθε βράδυ το «Αλίκη» και αγκαλιάζει τα «Κορίτσια με τα μαύρα»; Γιατί θέλει να γελάσει με την καρδιά του, να ξεσκάσει από την τόση μαυρίλα που τον καπελώνει καθημερινά, γιατί θέλει να υπάρχει ανάμεσα στις κωμικές σκηνές και σκληρή κριτική στους πολιτικούς που μας έφτασαν στον γκρεμό. Εχει «μπουκώσει» ο κόσμος, έχει τρομερό θυμό και όταν ακούγεται κάποιο δηκτικό σχόλιο για τον δείνα πολιτικό, ρίχνει το θέατρο από το χειροκρότημα. «Πες τα», είναι το μόνιμο μότο του? Από την άλλη, υπάρχει μια πανάκριβη παραγωγή δεκαεπτά ατόμων που δεν συνάδει με την κρίση, αλλά είναι σαν να της βγάζει τη γλώσσα και να της λέει “Εμείς θα αντέξουμε πάραυτα και θα προχωρήσουμε”».

  • «ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ»
  • Μπορεί αυτή την περίοδο πολλοί δημοφιλείς πρωταγωνιστές να σημειώνουν υψηλές θεαματικότητες στην τηλεόραση, στο θέατρο όμως το κοινό δεν φαίνεται να τους ακολουθεί… Παράδειγμα, η Κάτια Δανδουλάκη που πρωταγωνιστεί στη σαρωτική «Ζωή της άλλης» την ίδια στιγμή που ο «Θεός της σφαγής» δεν έχει την αντίστοιχη ανταπόκριση.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 27/01/2011

Το θέατρο στην οικονομική κρίση

  • Tου Αποστολου Λακασα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27-1-2011

Πρόσφατα, ένας φίλος μού δώρισε τον τόμο του Μουσείου Μπενάκη για τον Κάρολο Κουν, την ιστορία και τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης. Η σπουδαία αυτή έκδοση ξεκινά με μια φράση του Κουν: «Το θέατρο ως μορφή τέχνης δίνει τη δυνατότητα να συνδεθούμε, να συγκινηθούμε, ν’ αγγίξουμε ο ένας τον άλλον, να νιώσουμε μαζί μια αλήθεια. Να γιατί διαλέξαμε το θέατρο ως μορφή εκδήλωσης του ψυχικού μας κόσμου». Οποιος κάνει μια βόλτα από το Εθνικό Θέατρο τούτες τις μέρες θα ακούσει από τους ταμίες ότι λίγα εισιτήρια έχουν μείνει για τις τρέχουσες παραστάσεις στο κτίριο της οδού Αγίου Κωνσταντίνου.

Υψηλές πληρότητες παρουσιάζει και η «Κυρία Κούλα» στο Θέατρο Τέχνης, της οδού Φρυνίχου, στην Πλάκα. Το ίδιο και η «Μπερνάρντα Αλμπα» στο Θέατρο Κεφαλληνίας. Το ίδιο συνέβη και στις «Πενήντα Λέξεις» στο Θέατρο Βικτώρια, σε μια «δύσκολη» αθηναϊκή γειτονιά – λίγο πιο κάτω από τον Αγιο Παντελεήμονα. Είναι ορισμένες από τις παραστάσεις για τις οποίες αυτές τις μέρες αναζήτησα μία θέση, και οι οποίες μου έδωσαν -πριν ακόμη μπω στην αίθουσα- ένα αίσθημα ευφορίας, αισιοδοξίας, καθώς διαπίστωσα ότι πολλοί είναι εκείνοι που αναζητούν το καλό θέατρο ως μια διέξοδο στην γκρίζα, φοβισμένη καθημερινότητά τους.

Θυμάμαι ένα σημαντικό ηθοποιό και δάσκαλο στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, που περίπου 20 χρόνια πριν μετέφερε σε μια ομάδα εκκολαπτόμενων ηθοποιών τα λόγια του Κουν: «Το θέατρο είναι αρωγός ψυχής. Πρέπει να ξεφεύγετε από τον εγωκεντρισμό για να ξεπετάξει ο μικρός θεός που ο καθένας κρύβει μέσα του. Χρειάζεται πίστη».

Καθώς η χώρα διανύει μια μεταβατική περίοδο νιώθω ότι, έστω και ακούσια, η επιλογή κάποιου να πληρώσει για να δει μια καλή παράσταση είναι μία άκρως πολιτική πράξη. Μία θεατρική παράσταση δεν είναι απλώς ένας τρόπος να ξεφύγει ο θεατής από τη μίζερη καθημερινότητά του, χασκογελώντας με τα ακκιζόμενα τηλεοπτικά είδωλα, που εξαργυρώνουν στο σανίδι την εφήμερη δόξα τους. Το καλό θέατρο είναι ένα μέσο ψυχαγωγίας που το αναζητά μια μειοψηφική μεν, αλλά σημαντική ομάδα ανθρώπων, η οποία θέλει να αποφύγει τη νάρκωση των ημερών – μια νάρκωση στην οποία καταφεύγουν πολλοί άλλοι για να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα.

Το στήσιμο μιας καλής παράστασης, ο συντονισμός ταλαντούχων ανθρώπων, το δημιουργικό ξόδεμά τους στις πρόβες και η έκθεσή τους επί σκηνής από τη μια, και, από την άλλη, η έξοδος από το σπίτι, η ψυχική συμμετοχή του κοινού στην παράσταση, αποτελούν σαφώς μία πολιτική πράξη. Πώς αυτό; Μα γιατί «Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας», όπως έλεγε ο Κάρολος Κουν. Και η αρρώστια της ψυχής είναι, στην ουσία, αυτό που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση.

Οι περικοπές δαπανών είναι λογιστικός τρόπος για να έχει το ταμείο χρήματα. Είναι απαραίτητος. Χρειάζεται, όμως, παράλληλα και αγωγή ψυχής για να μπορούμε να τα διαχειριστούμε λελογισμένα, για να ξέρουμε πώς θα τα ξοδέψουμε. Για να μπορούμε να πηγαίνουμε στο θέατρο…

«Beckett 3B», σκηνοθετημένος ως «σωματικό θέατρο»

  • Της Σαντρας Bουλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27-01-11

Ανάμεσα στις πολλές θεατρικές πρεμιέρες των ημερών, σαν έκπληξη καλοδεχούμενη έρχεται η πρώτη σκηνοθετική δουλειά της γνωστής χορογράφου Ερσης Πήττα, που παρουσιάζεται από την ερχόμενη Δευτέρα (31/1) και για λίγες μόνο βραδιές στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Μια παράσταση που δημιουργήθηκε έπειτα από πολλούς μήνες ομαδικής εργασίας και βασίστηκε στα «κείμενα για το τίποτα» του Μπέκετ. Θα έλεγα ότι για μας τους νεώτερους είναι συναρπαστικό να έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε έργα των «μεγάλων» που έπλασαν τον σύγχρονο χορό στην Ελλάδα. Ειδικά όταν ανακαλύπτουμε ότι σε καμιά περίπτωση δεν έχουν «κολλήσει» στα παλιά, αντιθέτως επανέρχονται με φρέσκιες ιδέες.

Βεβαίως, η Ερση Πήττα είχε ανέκαθεν μια ιδιαίτερη σχέση με το θέατρο. «Θα έλεγα ότι η σκηνοθεσία είναι μια φυσική εξέλιξη της δουλειάς μου και όχι στροφή», λέει η ίδια στην «Κ». Σε πολλές χοροθεατρικές παραστάσεις της έχει χρησιμοποιήσει κείμενα, ενώ διδάσκει εδώ και πολλά χρόνια στο Κέντρο Ερευνας και Πρακτικών Εφαρμογών Αρχαίου Δράματος, στη Σχολή Βεάκη και στο Εθνικό. «Με ενδιαφέρει κυρίως το σωματικό θέατρο και από μικρή έπαιζα ρόλους. Οταν ήμουν μόλις δέκα ετών ο Μιχάλης Κακογιάννης με επέλεξε να ερμηνεύσω τον ρόλο της Ηλέκτρας ως παιδί».

Τι είναι λοιπόν το καινούργιο που έχει ετοιμάσει; «Η παράσταση Beckett 3B βασίζεται στα κείμενα για το τίποτα που έγραψε ο Μπέκετ το 1950, όταν έκανε ψυχανάλυση με τον Bion. Επειτα από πολύμηνη ερευνητική δουλειά με έξι νέους και δυναμικούς ηθοποιούς τα κείμενα αποδομήθηκαν και θεατροποιήθηκαν» αναφέρει η Ερση Πήττα για ένα έργο όπου «κυριαρχεί ο λόγος, η κίνηση και η εικόνα». Κι αν θέλαμε να φανταστούμε μια πρώτη εικόνα του; «Ενας μεγάλος κύλινδρος. Θα μπορούσε να χωρέσει όλη την ανθρωπότητα. Μέσα έξι ηθοποιοί. Στροβιλίζονται, καταρρέουν, ανασηκώνονται σε μια επαναλαμβανόμενη κίνηση. Ενας ηθοποιός που υποδύεται τον αφηγητή σε προχωρημένη ηλικία κι ένας άλλος ντυμένος παλιάτσος που τον ακούει: «Πού θα πήγαινα αν μπορούσα να πάω; Τι θα ήμουνα αν μπορούσα να είμαι;».

Ιδρυμα Κακογιάννη (31/1, 1, 4, 5, 6/2) Πειραιώς 206, ώρα έναρξης 9 μ. μ.

Το θέατρο κινδυνεύει…

  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 28 Γενάρη 2011
  • Με κείμενό τους προς τον υπουργό Πολιτισμού – Τουρισμού Π. Γερουλάνο, κείμενο καθόλου αντάξιο των προσδοκιών, των αναγκών και της αγωνίας τους, οι επιχορηγούμενοι θίασοι καταθέτουν τα ερωτήματά τους «για την τύχη του ελληνικού θεάτρου» και τα σχέδια της πολιτείας για τη στήριξή του.
  • Πολύ «κομψά», όχι απαιτώντας όπως έπρεπε, θέτουν τα ζητήματα επιβίωσής τους, ελπίζοντας στην «κατανόηση» του υπουργού που στην πράξη περί άλλα τυρβάζει. «Το θέατρο κινδυνεύει και μας διακατέχει μια αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι θίασοι δυσκολεύονται να επιβιώσουν, οι νεανικές και πειραματικές ομάδες δεν έχουν καμία στήριξη, τα ΔΗΠΕΘΕ δε γνωρίζουν αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν, το Θεατρικό Μουσείο κινδυνεύει να κλείσει και το μόνο που διαφαίνεται πλέον με βεβαιότητα είναι ότι σε λίγο καιρό ελεύθερο ελληνικό θέατρο θα σημαίνει μόνο παραγωγές των μεγάλων εμπορικών κολοσσών του θεάματος(…) Δεν ζητάμε τίποτα άλλο από την πολιτεία, παρά μόνο να μας γνωστοποιήσει έγκαιρα τις προθέσεις της. Πιστεύουμε πως η μέχρι τώρα προσφορά μας στο θέατρο μάς δίνει το δικαίωμα, παρά τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες, να ζητάμε να πληροφορηθούμε τις θέσεις σας για το επιχορηγούμενο θέατρο».
  • Σε άλλο σημείο σημειώνουν: «Εχουν περάσει δέκα πέντε μήνες από τότε που αναλάβατε την ευθύνη για τις τύχες του ελληνικού πολιτισμού, μέσα στον οποίο το ελληνικό θέατρο παίζει ζωτικότατο ρόλο, έχοντας δημιουργήσει σημαντικά επιτεύγματα, και ακόμα δε γνωρίζουμε τις απόψεις και τα σχέδια του υπουργείου πάνω στα θέματα που μας αφορούν και που δεν είναι μόνον η οικονομική ενίσχυση του θεάτρου, αλλά και η φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζεται από την πολιτεία η θεατρική τέχνη».
  • Είναι, πάντως, απορίας άξιον πώς οι επιχορηγούμενοι θίασοι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί τη «στάση», τη «φιλοσοφία», τις «θέσεις» και τα «σχέδια» του ΥΠΠΟ-Τ για το θέατρο και τον πολιτισμό γενικότερα και ζητούν απάντηση, αντί να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Παρ’ όλα αυτά, η απάντηση του ΥΠΠΟ-Τ ήταν «άμεση» (χθες το μεσημέρι) σε όλα αυτά τα φιλοσοφικά ερωτήματα, με πρόσκληση των θιάσων να καταθέσουν τα δικαιολογητικά τους, ώστε τους επόμενους δυο – τρεις μήνες να εισπράξουν το υπόλοιπο 30% της περσινής περιόδου. Για την «ταμπακιέρα» (φετινή περίοδο, τύχη των επιχορηγήσεων) ούτε κουβέντα!

Επιστολή «335» προς Γερουλάνο για τις επιχορηγήσεις

Τριακόσια τριάντα πέντε ονόματα από τον χώρο του θεάτρου υπογράφουν την επιστολή που απέστειλαν χθες, προς τον υπουργό Πολιτισμού κ. Παύλο Γερουλάνο μέσα από την οποία ζητούν να πληροφορηθούν τις προθέσεις του σχετικά με το θέμα των επιχορηγήσεων. Με ημερομηνία 6 Ιανουαρίου, οπότε και συντάχθηκε, η επιστολή φέρει υπογραφές από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς, ακαδημαϊκούς, σκηνογράφους αλλά και τεχνικούς του θεατρικού χώρου, οι οποίοι εκφράζουν σε ήπιους, είναι η αλήθεια, τόνους, τη δυσαρέσκειά τους για τη σιωπή του ΥΠΠΟ απέναντι στο πρόβλημά τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιστολή αυτή κινείται εσκεμμένα σε χαμηλούς τόνους καθώς οι γράφοντες και οι υπογράφοντες δεν θέλουν να προκαλέσουν αλλά να βρουν, σ΄ αυτή την πρώτη φάση, μια λύση στα αιτήματά τους. Αλλωστε γνωρίζουν ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», άρα δύσκολα μπορούν να «απαιτήσουν». Ωστόσο οι ίδιοι είναι που ισχυρίζονται, ότι να δεν υπάρξει άμεση αντίδραση, η επόμενη επιστολή δεν θα είναι στον ίδιο τόνο….

Συγκεκριμένα η επιστολή έχει ως εξής:

Αξιότιμε κ. Υπουργέ,

σύσσωμο το επιχορηγούμενο θέατρο, καθώς και κάθε Έλληνας πολίτης που ενδιαφέρεται για τα θεατρικά πράγματα της χώρας μας, καταθέτουμε τα αγωνιώδη ερωτήματά μας για την τύχη του ελληνικού θεάτρου και για τα σχέδια που κάνει η Πολιτεία για τη στήριξή του.

Έχουν περάσει δέκα πέντε μήνες από τότε που αναλάβατε την ευθύνη για τις τύχες του ελληνικού Πολιτισμού, μέσα στον οποίο το ελληνικό θέατρο παίζει ζωτικότατο ρόλο έχοντας δημιουργήσει σημαντικά επιτεύγματα, και ακόμα δεν γνωρίζουμε τις απόψεις σας και τα σχέδια του Υπουργείου πάνω στα θέματα που μας αφορούν και που δεν είναι μόνο η οικονομική ενίσχυση του Θεάτρου αλλά και η όλη φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζεται από την Πολιτεία η Θεατρική Τέχνη.

Μέσα σ’ αυτούς τους δέκα πέντε μήνες το μόνο που έχει γίνει προς αυτή την κατεύθυνση είναι η κατάργηση του ΕΚΕΘΕΧ, το οποίο ακόμη διατηρεί το κτίριό του και τους υπαλλήλους του, με όλα τα οικονομικά επακόλουθα, μια μερική εξόφληση από επιχορηγήσεις προηγούμενων ετών και η δημιουργία μιας επιτροπής που θα διερευνήσει τα προβλήματα του θεάτρου για να οργανώσει τη στάση της Πολιτείας.

Κάθε νέος Υπουργός Πολιτισμού, δικαίως, διορίζει μια Επιτροπή για να μελετήσει τα προβλήματα του Θεάτρου, τα συμπεράσματα της οποίας όμως μπαίνουν συνήθως στα ράφια του Υπουργείου και κατά κανόνα έρχεται κάποιος άλλος Υπουργός για να αρχίσει να διερευνά από την αρχή, με μια άλλη Επιτροπή, τα ίδια προβλήματα. Έτσι χάνεται πολύς χρόνος και η θεατρική δημιουργία λιμνάζει μέσα σ’ ένα τέλμα αβεβαιότητας. Αν θελήσετε να κάνετε μια σύγκριση με το παρελθόν θα δείτε ότι τις τελευταίες δεκαετίες το επιχορηγούμενο θέατρο βρισκόταν σε μια λαμπρή περίοδο, που κατά γενική ομολογία έπαιζε, και παίζει ακόμη, σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο ρόλο, από τα Κρατικά θέατρά μας. Σήμερα όμως προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μειώνοντας τις παραγωγές μας και ελαχιστοποιώντας όλα τα έξοδά τους – αριθμός ηθοποιών, συντελεστών και τεχνικού προσωπικού, σκηνικά, κοστούμια, μουσική, χορογραφίες, βίντεο κλπ. – και εργαζόμαστε χωμένοι μέσα στο άγχος της επιβίωσης.

Γνωρίζουμε τις οικονομικές δυσκολίες και πρώτοι, κάποιοι από εμάς, δηλώσαμε, σε συνάντησή μας με την κ. Γενική Γραμματέα του Υπουργείου πριν από δέκα μήνες, την κατανόησή μας. Αλλά το θέατρο κινδυνεύει, και μας διακατέχει μια αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι θίασοι δυσκολεύονται να επιβιώσουν, οι νεανικές και πειραματικές ομάδες δεν έχουν από πουθενά καμία στήριξη, τα ΔΗΠΕΘΕ δεν γνωρίζουν αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν, το Θεατρικό Μουσείο κινδυνεύει να κλείσει και το μόνο που διαφαίνεται πλέον με βεβαιότητα είναι ότι σε λίγο καιρό ελεύθερο ελληνικό θέατρο θα σημαίνει μόνο παραγωγές των μεγάλων εμπορικών κολοσσών του θεάματος. Από τη φύση της δουλειάς μας έχουμε μάθει να αγωνιζόμαστε σ’ όλη μας τη ζωή, με όλες μας τις δυνάμεις, κυρίως κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλά οι αντοχές μας εξαντλούνται.

Με την επιστολή μας αυτή δεν ζητάμε τίποτα άλλο από την Πολιτεία παρά μόνο να μας γνωστοποιήσει έγκαιρα τις προθέσεις της. Πιστεύουμε πως η μέχρι τώρα προσφορά μας στο θέατρο μας δίνει το δικαίωμα, παρά τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες, να ζητάμε να πληροφορηθούμε τις θέσεις σας για το επιχορηγούμενο θέατρο.

Αθήνα, 6 Ιανουαρίου 2011

Μάθηµα διαρκείας

  • Του Κώστα Γεωργουσόπουλου
    ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

Σε µιαν εποχή θεατρικού πληθωρισµού αλλά πλήρους ερηµίας πνευµατικότητας, όπου αστέρες και αστεράκια και κυρίως διάττοντες διαγκωνίζονται στα κανάλια, στα περιοδικά λάιφσταϊλ και στα σκοτεινά µπαράκια, σε µιαν εποχή που τίποτε δεν φτάνει στο σινάφι της σκηνής από τις θεωρητικές αναζητήσεις των πέντε θεατρολογικών µας τµηµάτων µε αποτέλεσµα να ακούµε και να διαβάζουµε (ελάχιστες αξιοπρόσεκτες εξαιρέσεις) άρρητα αθέµιτα, ηλιθιότητες και αγράµµατες κολοκύνθες από επίδοξους και ακριβοπληρωµένους αστεροειδείς, έρχεται η Ασπασία Παπαθανασίου που σαν θαλερή έφηβος διατρέχει την ένατη δεκαετία του βίου της να µας αιφνιδιάσει µε δύο θεωρητικά κείµενα καρπό της µανικής και οιστρήλατης υποκριτικής της πορείας. Μιας διεθνούς πορείας τραγωδού-πρεσβευτή του ελληνικού πολιτισµού ανά την Υφήλιο. Βραβευµένη µε το πρώτο βραβείο του Θεάτρου των Εθνών, µε το έπαθλο Κοτοπούλη, Ηλέκτρα και Μήδεια του Ροντήρη σε περιοδείες από την Ολυµπιάδα του Μεξικού έως το Λος Αντζελες, ηθοποιός που έπαιξε ΕΛΛΗΝΙΚΑ τραγωδία µε Ρώσους, Ιάπωνες και Γεωργιανούς στη γλώσσα τους, καταθέτει δύο µελέτες της µε τους τίτλους «Γυναικείες µορφές της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας» (Εκδόσεις ΝΕΔΑ) και «Ευριπίδου Μήδεια, µε τα µάτια µιας ηθοποιού» (University Studio Press).

Τα δύο αυτά δοκίµια καταστάλαγµα µελετών και προσωπικών αναζητήσεων είναι η γραπτή εµπειρία µιας επώδυνης γέννας, αφού η Παπαθανασίου ευτύχησε να ενσαρκώσει πολλές από τις µείζονες ηρωίδες του τραγικού λόγου. Λόγος λιτός, µεστός, σαφής, ακριβής και δοκιµασµένος σε ατελείωτα ξενύχτια, όταν επωάζονταν ρόλοι γιγάντιοι. Τα δύο δοκίµια της µεγάλης τραγωδού ας γίνουν παράδειγµα του τι σηµαίνει πράγµατι διά βίου διακονία της τέχνης και ας λειτουργήσουν και ως ενοχή στους ανέµπνευστους καιρούς µας.

Τα… λάθη του Σαν Φρανσίσκο µέσα από ελληνική µατιά

  • «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ
    Δ.Κ., ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

Ενας «ελεύθερος καβαλάρης» επιστρέφει στο πατρικό του για να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος. Αραγε, είναι εύκολο να ξανακερδίσει τη χαµένη εµπιστοσύνη των άλλων; «∆εν εξαρτάται µόνο από εσένα. Οσο και ναπροσπαθείς, πρέπει να σε αφήσουν και οι άλλοι να αποδείξεις ότι µπορείς να γίνεις καλύτερος», λέει στα «ΝΕΑ» η Τζούλια Σπυροπούλου που κάνει το ντεµπούτο της στο Θέατρο Παραµυθίας ως συγγραφέας του έργου «Free Rider».

Η ιστορία µάς µεταφέρει στα τέλη του ‘50 σε ένα σπίτι στο Σαν Φρανσίσκο. Ο Τζακ επιστρέφει για να επανασυνδεθεί µε τον βαριά άρρωστο πατέρα του. «Ο ρόλοςείναι βασισµένος σε πρόσωπο από το φιλικό µου περιβάλλον. Είναι ένα σύµβολο ελευθερίας σε µια εποχή όπως αυτή που ζούµε, που είµαστε εγκλωβισµένοι στη δουλειά, τις σχέσεις», µας λέει η νεαρήελληνοαµερικανίδα συγγραφέας και ηθοποιός, η οποία έγραψε το έργο το 2004 έπειτα από σπουδές υποκριτικής και θεατρικής συγγραφής στη Φλόριντα. Μάλιστα µετέφρασε το έργο της στα ελληνικά, καθώς το πρωτότυπο είναι στην αγγλική γλώσσα.

Η παράσταση σε σκηνοθεσία ∆ιονύση Ταραζή ανεβαίνει έπειτα από προσπάθειες της ίδιας και του ηθοποιού ∆ηµήτρη Νικολόπουλου, µε τον οποίο δηµιούργησε τον Θεατρικό Οµιλο ΕκτόςΠροβολέα. «∆εν είναι εύκολο να φέρεις στη σκηνή ένα δικό σου έργο, αλλά δεν πρέπει να χάνεις και την πίστη σουσε αυτό που κάνεις» σχολιάζει η Τζούλια Σπυροπούλου, η οποία παραδίδει και µαθήµατα χορού.

< INFO

Στο Θέατρο Παραµυθίας (Παραµυθίας 27 και Μυκάλης, Κεραµεικός, τηλ. 210-3457.904) κάθε Τετάρτη και Πέµπτη στις 21.15. Εισιτήριο: 15 ευρώ (8 ευρώ για φοιτητές και κάτω των 18 ή άνω των 65). Εκπτωση 50% µε επίδειξη κάρτας ανεργίας.

«Είµαι µύθος και είµαι ακόµα ζωντανός»

  • Ο ΑΛΕΝ ΝΤΕΛΟΝ ΚΑΙ Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ, ΜΑΖΙ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ

Στο Παρίσι η παράσταση για το έργο «Μια συνηθισµένη µέρα» είναι ήδη sold out. Λογικό αν σκεφτεί κάποιος πως επί σκηνής εµφανίζεται ένας από τους τελευταίους ζωντανούς µύθους της µεγάλης οθόνης: ο Αλέν Ντελόν. Μόνο που εκείνος πλέον στα 75 του δεν φαίνεται να ανεβαίνει στο σανίδιµόνο και µόνο για τηχαρά της ερµηνείας και για ναγευτεί για πολλοστή φορά την επαφή του µε το κοινό, αλλά και για να βοηθήσει την 20χρονη κόρητου Ανούσκα – καρπός του έρωτά του µε την ολλανδή καλλονή και µοντέλο Ροζαλί βαν Μπρίµεν.

«Σκεφτείτε όλους τους µεγάλους του κινηµατογράφου απότον Στιβ ΜΑΚΚΟυίν και µετά. Ανήκω ανάµεσα σ’αυτούς, µε τη διαφορά ότι εγώ παίζω ακόµη, είµαι ακόµη στην αγορά. Αν το σκεφτείτε, είναι κάτι που δεν τοπιστεύει εύκολα κάποιος. Είµαι από τους ελάχιστους εναποµείναντες ζωντανούς µύθους στον 21ο αιώνα», λέει ο πρωταγωνιστής ταινιών που έγραψαν ιστορία όπως ο «Γατόπαρδος» και «Ο Ρόκο και τα αδέλφια του», του οποίου ήταν αρκετή µια φωτογραφία το 1966για να εκτοξεύσει κατακόρυφα τις πωλήσεις ανδρικού αρώµατος στη Γαλλία. Με τις ρυτίδες του φαίνεται να τα πηγαίνει καλά και δεν επιχειρεί – φανερά τουλάχιστον – να τις εξαφανίσει.

Και µπορεί να δικαιολογήσει µε άνεση τον ρόλο – και επί σκηνής – του πατέρα της Ανούσκα. Εκείνη λοιπόν υποδύεται τη Ζουλί, µια 20χρονη κοπέλα που ζει µε τον πατέρα τηςΖουλιέν, καθώς η µητέρα της σκοτώθηκε όταν ήταν 12 ετών. Και ενώ ο Ζουλιέν δεν έχει το κουράγιο να ξαναρχίσει τη ζωή του, η Ζουλίτου ζητά την άδεια να µετακοµίσει για να πάει ναζήσει µε τον αρραβωνιαστικό της.

«Η ιστορία αυτή είναι κατά 90% αυτοβιογραφική», υποστηρίζει ο Αλέν Ντελόν. Οπρωταγωνιστής όµως ζει µε την ανάµνηση της συζύγου του. Ο γόης του κινηµατογράφου πάλι ζει µόνοςκαι δεν έκρυψε ποτέ το γεγονός ότι δεν ξεπέρασε τον µεγάλο του έρωτα µε τη Ρόµι Σνάιντερ.

Στην παράσταση η κόρη παίρνει τελικά, ύστερα από ποτάµια δακρύων, την άδεια να ζήσει µε τον αγαπηµένο της. Στη ζωή ο Αλέν Ντελόν όχι µόνο δεν εµπόδισε άλλα βοήθησε την Ανούσκα να συζήσει µε τον αγαπηµένο της, τον 23χρονο ηθοποιό Ζουλιέν Ντερέν. «Ελπίζω να διαρκέσει η σχέση τους όσο περισσότερο γίνεται», λέει ο Αλέν Ντελόν. Οσο για την Ανούσκα; Τον βρίσκει υπερπροστατευτικό. Ζωντανός µύθος ή όχι, το βέβαιο είναι πως ο Αλέν Ντελόν είναι πατέρας. Και αφού ολοκληρώσει τη θεατρική σεζόν για το ντεµπούτο της Ανούσκα, θα γυρίσει στα κινηµατογραφικά πλατό µε τον πρωτότοκό του, τον 46χρονο Αντονι. [Μ.Α., ΤΑ ΝΕΑ: Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011]

Cockoρομαχίες μεταξύ φύλων

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011
  • «Γκέι, στρέιτ, λέξεις από τη δεκαετία του ’60. Ακούγονται τόσο παλιές και φριχτές… Γιατί μου λες πως το με τι φύλο κοιμάμαι, είναι πιο σημαντικό από το με ποιον άνθρωπο κοιμάμαι!».

Ιωάννα Παππά, Δημήτρης Μοθωναίος, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιώργος Κοτανίδης, «γυμνοί» στο «Cock»

Ιωάννα Παππά, Δημήτρης Μοθωναίος, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιώργος Κοτανίδης, «γυμνοί» στο «Cock»

Μπορεί το «Cock» (ελληνιστί, κοκόρι αλλά και ανδρικό μόριο) να είναι εκ προοιμίου ένας προκλητικός τίτλος, όμως το θεατρικό έργο του Μάικ Μπάρτλετ, που ανεβαίνει την Πέμπτη στο «Θησείον» (Τουρναβίτου 7) σε σκηνοθεσία και μετάφραση Κατερίνας Ευαγγελάτου, στο βάθος, πίσω από το παράδοξο πρωταγωνιστικό τρίγωνο, που παραπαίει ανάμεσα στην ομοφυλοφιλία και την ετεροφυλοφιλία, βάζει τη «φιτιλιά» για έναν βαθύτερο πολιτικοκοινωνικό προβληματισμό.

Μήλον της Εριδος στο κέντρο ενός τριγώνου, που γίνεται το όχημα για μια σοβαρή συζήτηση για τις σχέσεις και τη συντροφικότητα σε ένα κόσμο χωρίς αξίες και ηθική, είναι ένας νέος άνδρας. Ο Τζον (Δημήτρης Μοθωναίος). Αντεραστές, από τη μία ο σταθερός εραστής του, ο Α (Μάκης Παπαδημητρίου) και, από την άλλη, μια γοητευτική νέα κοπέλα, η Γ (Ιωάννα Παππά) που, στα καλά καθούμενα, ο Τζον ερωτεύτηκε παράφορα.

Η «κοκορομαχία» κορυφώνεται στο δείπνο στο οποίο ο Α καλεί τη Γ για να λυθούν οι διαφορές και μαζί το μεγάλο… πρόβλημα. Ο αμφίθυμος, μπερδεμένος Τζον εκβιάζεται, με το όπλο στον κρόταφο και την επιστράτευση ακόμη και του πατέρα τού Α, του Π (Γιώργος Κοτανίδης), να αποφασίσει τι θέλει. Το κορίτσι και μια ζωή «κανονική» με γάμο και παιδιά; Ή τον άνδρα σε μια συμβίωση συντροφική; Ο ήρωας μπλέχτηκε για πρώτη φορά με μια γυναίκα επειδή περνά μια «κρίση αυτοπεποίθησης»; Επειδή ξαφνικά θέλησε «να γίνει πιο κανονικός»; Ή, τα πράγματα, είναι σοβαρότερα;

Στον λεκτικά ελλειπτικό μικρόκοσμο των ερωτευμένων και των απατημένων, που στήνει παραδειγματικά ο ταλαντούχος Μπάρτλετ, ο Π βάζει τις άμεσες πινελιές πολιτικής σκέψης, φέρνοντας μέσα στο ιδιωτικό δράμα, την τραγωδία τού έξω κόσμου: «Είδα στην τηλεόραση εκείνα τα παιδιά στο Μπαγκλαντές ή όπου ήταν η πλημμύρα. Ξέρεις, δεν έχουν φαΐ, ούτε νερό. Είναι καλό να θυμόμαστε πόσο τυχεροί είμαστε», είναι το συμπέρασμα του ώριμου πατέρα, στο αμήχανο, ατυχέστατο τραπέζωμα, όπου οι σπόντες εκτοξεύονται σαν τα στιλέτα.

Ο προοδευτικός άλλωστε Π, που έχει ξεπεράσει προ πολλού την ομοφοβία του, για το χατίρι του γκέι γιόκα του, κάνει τα πάντα για να γύρει η πλάστιγγα υπέρ του παιδιού του. Σήμερα πια, όπως εκμυστηρεύεται στο τραπέζι, έχει εκτιμήσει «πόσο τυχερός» είναι ως γονιός που το παιδί του, αν και ομοφυλόφιλος είναι ευτυχισμένο.

Στο αιχμηρό έργο του Μπάρτλετ, που πρωτοανέβηκε το 2009 στο Royal Court Theatre, δημιουργώντας αίσθηση, τίθεται ευθέως το ερώτημα: «Κάποια πράγματα είναι στο DNA, όπως η φαλάκρα, το ύψος και οι σεξουαλικές προτιμήσεις;». Πολλή συζήτηση, πολλά επιχειρήματα.

  • Ενας συνειδητοποιημένος ομοφυλόφιλος

«Το έργο μιλά γι’ αυτό που είναι δίπλα μας. Αντικατοπτρίζει 100% τα προβλήματα των σημερινών σχέσεων», υποστηρίζει ο Μάκης Παπαδημητρίου που υποδύεται τον Α. «Ισως είναι ο καλύτερος ρόλος που έχω κάνει», εξομολογείται, έχοντας ήδη μια θητεία 7 ετών στη σκηνή, με «γαλόνια» υπέροχων χαρακτήρων. «Είναι ένας “φτιαγμένος” χρηματιστής, συνειδητοποιημένος γκέι και όχι μια ταραγμένη “αδελφή”. Η επιλογή του είναι συνειδητή. Εχει μια σχέση που προσπαθεί να στηρίξει στην ειλικρίνεια. Επειδή ο εραστής του είναι νεότερος, έχει μια ανασφάλεια. Οντως οι λέξεις γκέι και στρέιτ δημιουργήθηκαν για να διεκδικηθούν κάποια δικαιώματα. Ενώ το ζητούμενο είναι όχι με τι φύλο, αλλά με ποιον κοιμάσαι τελικά», τονίζει ο ηθοποιός.

Η μάχη του γκέι εναντίον μιας θηλυκής αντίζηλης είναι δυσκολότερη απ’ ό,τι θα ήταν εναντίον ενός άνδρα; «Το ίδιο ερώτημα τέθηκε και στις πρόβες. Αλλά κανένας μας δεν μπόρεσε να απαντήσει», παραδέχεται ο Μάκης Παπαδημητρίου.

Το κοινό περισσότερο θα γελάει ή θα προβληματίζεται; «Θα γελάει και θα κλαίει», απαντά. «Το “Cock” έχει κομμάτια πάρα πολύ αστεία και κομμάτια εξαιρετικά συγκινητικά. Αν έρθει να δει κάποιος τις τρελές “αδελφές” επί σκηνής, θα απογοητευτεί». *

Νέες χειμερινές πρεμιέρες

«Σόλο ντουέτο»

Ο θίασος «Πράξη» παρουσιάζει από σήμερα, στη Β’ Σκηνή του «Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας», το έργο του Τομ Κεμπίνσκι «Σόλο ντουέτο», σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά, με τη Μάνια Παπαδημητρίου και τον Νίκο Αρβανίτη. Mετάφραση Γιώργος Βάλαρης, σκηνικά – κοστούμια Κωνσταντίνος Ζαμάνης, φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου.

Η Στέφανι, διάσημη βιρτουόζος του βιολιού, αντιμετωπίζοντας μια απρόβλεπτη προσωπική τραγωδία, αναγκάζεται να επαναπροσδιορίσει τη ζωή, τα βαθύτερα συναισθήματα και τις αξίες της, όταν συναντά τον ανατρεπτικό ψυχίατρο Δρ. Φέλντμαν. Tο βραβευμένο έργο μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο (1986) σε σκηνοθεσία Α. Κοντσαλόφσκι, με τους Μαξ Φον Σίντοφ, Τζούλι Αντριους, Αλαν Μπέιτς και Λίαμ Νίσον. Το 2009 ξαναπαρουσιάστηκε στο θέατρο «Almeida» και στη συνέχεια στο West End αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.

  • Ο «Τυφλοσούρτης», η νέα αστυνομική κωμωδία του Θοδωρή Αθερίδη, παρουσιάζεται στο «Μικρό Παλλάς». Τι ακριβώς συμβαίνει μπροστά στα έκπληκτα μάτια της τυφλής ζαχαροπλάστριας; Γιατί ένας συγγραφέας αναγκάζεται να φορέσει κολάρο; Ποια πραγματικά είναι η φιλόζωη αστυνομικίνα; Τι παιχνίδι παίζει ο Ιταλός σεκιουριτάς; Πόσο άπληστη μπορεί να γίνει μια τραπεζικός; Τι είναι αυτή η τρούφα; Λαδώνονται οι τερματοφύλακες στην Ιταλία; Παίζουν: Σοφία Φιλιππίδου, Θοδωρής Αθερίδης, Ζέτα Μακρυπούλια, Χρήστος Πλαΐνης, Νίκη Γαβριηλίδου. Σκηνοθεσία: Θοδωρής Αθερίδης. Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης. Κοστούμια: Νικολέτα Παναγιώτου. Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη.
  • Στο Ιδρυμα Μ. Κακογιάννη (31/1- 1/3, κάθε Δευτέρα – Τρίτη) θα παρουσιάζεται η παράσταση «No body else». Σύλληψη – σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή. Σκηνικά – κοστούμια Ηλένιας Δουλαδίρη, Ελίζας Αλεξανδροπούλου. Φωτισμοί Ελίζας Αλεξανδροπούλου. Εικαστική παρέμβαση Κωνσταντίνου Πάτσιου. Παίζουν: Ελένη Ευθυμίου, Χριστίνα Μπιρμπίλη-Καραλέκα, Χρήστος Τανταλάκης, Τάσος Τσουκάλης-Δημητριάδης, Αναστασία Χατζάρα, Μαρία Ψαρολόγου. Η παράσταση αφορά σε έξι ιστορίες- «αποτυπώματα» της μνήμης. «Το αυτονόητο» – σημειώνει η Κίρκη Καραλή – «το άμεσα διαθέσιμο και προσβάσιμο, το ακαθόριστα εξερευνημένο, με αυτοματισμούς, προσωπικές διαθέσεις, προτιμήσεις, συστάσεις… Το σώμα μεταφέρει μνήμη κυτταρική. Μνήμη συλλογική. Ενστικτα. Απορίες. Και είναι σε θέση να πει ιστορίες ασήμαντες ή και ιστορικές».­

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.