31

Ιαν

Τσέχοφ ανεβάζει στο Εθνικό Θέατρο ο Γιώργος Λάνθιμος

Μετά την επιτυχία του «Κυνόδοντα»

Ο Άρης Σερβετάλης ερμηνεύει τον Πλατόνοφ, ενώ η Μαρία Πρωτόπαππα την Σοφία Γκρεγκόροβνα
Ο Άρης Σερβετάλης ερμηνεύει τον Πλατόνοφ, ενώ η Μαρία Πρωτόπαππα την Σοφία Γκρεγκόρ

Το κλασικό έργο του Άντον Τσέχοφ, Πλατόνοφ, στη διασκευή του Ντέιβιντ Χέαρ ανεβάζει στο Εθνικό Θέατρο ο σκηνοθέτης Γιώργος Λάνθιμος, μετά την τεράστια επιτυχία του Κυνόδοντα. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν ο Άρης Σερβετάλης που ερμηνεύει τον Πλατόνοφ, η Μαρία Πρωτόπαππα, Αγγελική Παπούλια και η πρόσφατα βραβευμένη στο Φεστιβάλ Βενετίας, Αριάν Λαμπέντ. Δίπλα τους οι Μάνος Βακούσης, Θανάσης Δήμου, Βασίλης Καραμπούλας, Έλενα Τοπαλίδου, Ανδρέας Κωνσταντίνου.

Η υπόθεση έχει ως εξής:Ο 27χρόνος Πλατόνοφ, διευθυντής σε ένα σχολείο της επαρχίας και παντρεμένος με την αθώα Σάσα, έχει κατασπαταλήσει την πατρική περιουσία. Είναι οργισμένος με όλους, κουρασμένος από την αποπνικτική ατμόσφαιρα της μικρής κοινωνίας όπου ζει και απογοητευμένος από τον ίδιο τον εαυτό του.

Καθώς η ζωή του βυθίζεται σε τέλμα, τρεις γυναίκες τον πολιορκούν: η Άννα Πέτροβνα, έξυπνη αλλά χρεωμένη χήρα, η νιόπαντρη προγονή της Σοφία και η φοιτήτρια χημείας, Μαρία Γκρέκοβα. Ο Πλατόνοφ δεν θα μπορέσει να αντισταθεί σε καμία από τρεις και το επικίνδυνο παιχνίδι του θα έχει αναπόφευκτες συνέπειες για όλους…

Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, που σκηνοθετεί ο δημιουργός του Κυνόδοντα, Γιώργος Λάνθιμος, η δράση εκτυλίσσεται σε ένα σύγχρονο χώρο που μοιάζει με αίθουσα άσκησης και δοκιμασίας

Οι ήρωες κινούνται στον οριοθετημένο αυτό χώρο, συναντιούνται, συζητούν, λογομαχούν, χορεύουν. Μέσα από τη σωματική έκφραση και τους περιορισμούς της, αναδύονται σιγά σιγά οι σχέσεις, τα συναισθήματα, η βία και η ένταση των χαρακτήρων του έργου. Με όχημα τη σύγχρονη διασκευή του Ντέιβιντ Χέαρ, η παράσταση συμπυκνώνει ένα τεράστιο υλικό σκηνών και ρόλων.

Τους ρόλους ενσαρκώνουν εννέα ηθοποιοί, ενώ η διαρκής παρουσία όλου του θιάσου επί σκηνής δημιουργεί ένα δυναμικό πλέγμα σχέσεων. Τα έντονα κωμικά και δραματικά στοιχεία του έργου εναλλάσσονται διαρκώς, μαζί με τα πάθη, τις αναζητήσεις, τα αδιέξοδα και την πλήξη των προσώπων. Ο Πλατόνοφ ανακαλύφθηκε 20 χρόνια περίπου μετά το θάνατο του Άντον Τσέχοφ ανάμεσα σε άλλα χειρόγραφα από το γιο του.

Το έργο είναι ένα από τα πρώτα του συγγραφέα, και η διάρκειά του έφτανε τις έξι περίπου ώρες. Έχει παρουσιαστεί μία ακόμη φορά στο Εθνικό Θέατρο, το 1980 σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα. Το 2001 διασκευάστηκε πολύ επιτυχημένα από τον Ντέιβιντ Χέαρ έναν από τους πιο γνωστούς Βρετανούς θεατρικούς συγγραφείς και παρουσιάστηκε στο Λονδίνο. Η παράσταση ανεβαίνει στη Νέα Σκηνή-Νίκος Κούρκουλος από τις 10 Φεβρουαρίου έως τις 27 Μαρτίου.

362 days ago Short URL Σχόλια

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

/

31

Ιαν

«’Εφυγε» στα 85 της η ηθοποιός Καίτη Λαμπροπούλου

Η Καίτη Λαμπροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη
Η Καίτη Λαμπροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη   

‘Εφυγε από τη ζωή στα 85 της χρόνια η ηθοποιός Καίτη Λαμπροπούλου. Η Καίτη Λαμπροπούλου έπαιξε σε πολλές ταινίες του κινηματογράφου, αλλά και σε παραστάσεις του θεάτρου. Υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητή στον κόσμο και ο χαρακτηρισμός που την συνόδευε ήταν «γλυκομίλητη». Η κηδεία της θα γίνει στις 3 το μεσημέρι της Τετάρτης από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Υπήρξε σύζυγος του δημοσιογράφου, θεατρικού συγγραφέα και ιστορικού Γεωργίου Ρούσσου.

Η Καίτη Λαμπροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926, αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά της λόγω των εμπορικών δραστηριοτήτων του πατέρα της.

Η Καιτούλα -όπως τη φώναζαν- ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας Λαμπροπούλου με πρώτο τον αδερφό της Ηρακλή και τρίτη την αδερφή της Τοτό. Το ξεκίνημά της άρχισε νωρίς, το 1942, όταν ήταν ακόμη μαθήτρια. Τότε ξεκίνησε τα μαθήματα στο θέατρο Τέχνης -κρυφά απο την οικογένειά της.  Συμμετείχε στην πρώτη παράσταση του Θεάτρου Τέχνης μαζί με τον Κάρολο Κουν το 1942-1943, στην Αγριόπαπια του Ίψεν.

Με το Θέατρο Τέχνης συνεργάστηκε στα έργα Σουάνεβιτ, Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε, Κωνσταντίνου και Ελένης, Βυσσινόκηπος, Στέλλα Βιολάντη, Το πρώτο έργο της Φάννυ, Δεν μπορείς να ξέρεις, Χαρούμενα νιάτα, Βρικόλακες.

Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο υπό τη διεύθυνση του Ροντήρη και πήρε μέρος στις παραστάσεις: Φοιτηταί, Ζητείται υπηρέτης, Συρανό ντε Μπερζεράκ, Το φιντανάκι, Λοκαντιέρα, Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής, Οι Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ κ.ά. Ακολούθησε τον Ροντήρη στην Ελληνική Σκηνή, αλλά συνεργάστηκε και με άλλους θιάσους σε πολλές παραστάσεις.

Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1951 στην ταινία Το παιδί μου πρέπει να ζήσει. Εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές, καθώς και στο περίφημο Θέατρο της Δευτέρας. Στις 20 Δεκεμβρίου 2004 απονεμήθηκε στην ίδια και την Σμαρούλα Γιούλη το έπαθλο «Κυβέλη» για τη συνολική τους θεατρική προσφορά.

362 days ago Short URL Σχόλια

Απώλεια

31

Ιαν

«Το κρυφό δωμάτιο» της γαλλοκαναδής Καρόλ Φρεσέτ

 

«Το κρυφό δωμάτιο» της Καρόλ Φρεσέτ

από την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης»

στο θέατρο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης

Ένα ακόμα άπαιχτο στη χώρα μας σύγχρονο έργο που μιλάει για τα προβλήματα της εποχής μας μέσα από μια πρωτότυπη αισθητική, ανεβάζει στο θέατρο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης». Πρόκειται για το «Το κρυφό δωμάτιο» της γαλλοκαναδής συγγραφέως Καρόλ Φρεσέτ, που δίνει την πρεμιέρα του την Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου παρουσία της συγγραφέως.

Η Γκρέις, υπάλληλος σε γραφείο, γίνεται ξαφνικά βασιλοπούλα του παραμυθιού: την ερωτεύεται ο Ερρίκος, που είναι γοητευτικός, ευγενικός και πάμπλουτος. Την παντρεύεται και εγκαθίσταται μαζί της σε μια πολυτελέστατη βίλλα με είκοσι οχτώ δωμάτια. Η απόλυτη ευτυχία. Με έναν όρο: η Γκρέις μπορεί να περιδιαβάζει παντού, αρκεί να μη μπει ποτέ σ’ ένα ασήμαντο, μικρό δωμάτιο, μια σοφίτα στο τέλος μιας απόμερης σκάλας. Μα υπάρχει ευτυχία υπό όρους; Και ποιο τρομερό μυστικό κρύβεται στο απαγορευμένο δωμάτιο;

Ένα έργο γεμάτο ποίηση, εμπνευσμένο από τον μύθο του Κυανοπώγωνα, μια ψυχαναλυτική προσέγγιση των ανομολόγητων πόθων και των κρυφών μας φόβων, και ταυτόχρονα μια πολιτική παραβολή πάνω στη σχέση ατομικής ευμάρειας και κοινωνικής ευθύνης, μέσα μέσα σε μια ατμόσφαιρα αστυνομικού θρίλερ.

Η μετάφραση είναι του Νικηφόρου Παπανδρέου και η σκηνοθεσία της Χριστίνας Χατζηβασιλείου. Η Όλγα Χατζηιακώβου υπογράφει  τα σκηνικά και τα κοστούμια, η Κέλλυ Εφραιμίδου και η Μαρία Λαζαρίδου τους φωτισμούς. Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Λαζαρίδου.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κυριάκος Δανιηλίδης, Αθηνά Ευσταθίου, Νανά Παπαγαβριήλ, Μαριέττα Σπηλιοπούλου και η Έφη Σταμούλη.


Μετά την πρεμιέρα της Παρασκευής, το «Κρυφό δωμάτιο» θα παίζεται στο εναλλασσόμενο πρόγραμμα του «Αμαλία» κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, παράλληλα με τα έργα «Σε μια κόλλα χαρτί» (Παρασκευή και Σάββατο), «Η Γκρέτα Γκάρμπο ήρθε στην πόλη μας» (Κυριακή) και «Ο Μικρός Πρίγκιπας» (Κυριακή πρωί). Κράτηση θέσεων στο τηλ. 2310.821483. Ώρες ταμείου: 9-2 και 5-9.

362 days ago Short URL Σχόλια

Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης"

31

Ιαν

“Σκουλήκια” του Hillel Mittelpunkt

ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ του Hillel Mittelpunkt (Χιλέλ Μίτελπουνκτ)
(Μετάφραση: Κωνσταντίνος Καγιάννης)
Από 17 Φεβρουαρίου κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 9μμ
Στο ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ 104,
Θεμιστοκλέους 104

«Τι είναι δικό μου; Τι δεν είναι;»
«Τι μου ανήκει; Τι όχι;»
«Τι είναι δίκαιο; Τι άδικο;»
«Όλα είναι τόσο μα τόσο απλά…»

Το έργο πραγματεύεται τις ζωές 2 ανθρώπων άγνωστων μεταξύ τους, του Άαρον και της Μίρα. Ο Άαρον, πρώην οδηγός φορτηγών, ζει και εργάζεται στη φάρμα του Άλεξ, αδερφού της Μίρα. Ένα ατύχημα σημάδεψε τη ζωή του. Χάνει την μνήμη του και η μοίρα θέλησε να γνωρίσει τον Άλεξ. Μαζί  του αρχίζει να μαθαίνει τη ζωή από τη αρχή.

Η Μίρα μια γυναίκα που έχει ζήσει τη ζωή της μέσα στον πλούτο και την πολυτέλεια, εγκατέλειψε το πατρικό της πριν 25 χρόνια. Στα παιδικά της χρόνια ο Μιχαήλ Άγγελος σημάδεψε τη ζωή της και από τότε το μόνο που ήθελε ήταν να γίνει ζωγράφος. Ο Άλεξ πεθαίνει και η Μίρα επιστρέφει στο πατρικό της τέσσερις μήνες μετά την κηδεία. Εκεί καταλαβαίνει ότι το σπίτι της έχει περάσει στα χεριά του Άαρον, φίλου και συνεταίρου του αδελφού της. Αυτό το σπίτι θα γίνει η αιτία μιας λυσσαλέας διεκδίκησης και για τους δύο. Η Μίρα χτυπημένη από μια βαριά αρρώστια επιστρέφει στο πατρικό της για να τελειώσει τη ζωή της… «όχι… για να ζωγραφίσει… όχι …για να πεθάνει…» Η μάχη για το τι είναι δικό μου, τι δεν είναι, τι μου ανήκει, τι όχι, τι είναι δίκαιο, τι άδικο, αρχίζει να ξεδιπλώνεται. Μπορούν αυτοί οι τόσο διαφορετικοί κόσμοι να «συνυπάρξουν»;

Μπορούν να ζήσουν κάτω από την ιδία «στέγη»; Δεν είναι εύκολο. Ματώνουν και οι δυο. Δυο κορμιά απογυμνωμένα μπροστά στη αποκάλυψη της προσωπικής τους αλήθειας. Ο θάνατος, το τέλος, γίνεται η αιτία και με όπλο την τέχνη, τη ζωγραφική, τα χρώματα καταλαβαίνουν ότι όλα είναι τόσο μα τόσο απλά… «Κοίτα με βαθιά στα μάτια… νιώσε την ψυχή  μου… δώσε μου το χέρι σου και πάμε μαζί… ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ».

Ο συγγραφέας του έργου Χιλέλ Μίτελπουνκτ εβραϊκής καταγωγής γράφει ουσιαστικά ένα πολιτικό και βαθιά ανθρώπινο έργο. Οι ήρωες του αντιπροσωπεύουν όλη αυτή την τραγική κατάσταση της διαιρεμένης γης στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ και με αφορμή αυτό μιλάει για όλα τα κράτη που έχουν το ίδιο πρόβλημα. Το έργο του επεκτείνεται και στις απλές ανθρώπινες σχέσεις ξεδιπλώνοντας με μαεστρία όλη την ανθρώπινη παθολογία…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
ΚΕΙΜΕΝΟ: ΧΙΛΕΛ ΜΙΤΕΛΠΟΥΝΚΤ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΜΑΝΟΣ ΠΕΤΟΥΣΗΣ
ΣΚΗΝΙΚΑ-ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ: ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΟΤΣΟΣ
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΕΛΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: ΤΑΣΟΣ ΝΟΥΣΙΑΣ, ΜΑΡΛΕΝΕ ΚΑΜΙΝΣΚΙ
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: ΑΡΗΣ ΣΟΜΠΟΤΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΓΑΛΛΗΣ

INFO

ΠΡΕΜΙΕΡΑ: Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, στις  9μμ
ΧΩΡΟΣ: ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ 104, Θεμιστοκλέους 104, τηλ. 2103226185, 2103301208
Διάρκεια παράστασης: 80’
Εισιτήρια: €15, €10 (Φοιτητικό)
Κρατήσεις θέσεων: 2103477677, www.skoulikia.gr

362 days ago Short URL Σχόλια

ΚΕΝΤΡΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ 104

31

Ιαν

Έλενας Πέγκα: Η γυναίκα του Γκόρκι

  • A new play about fake biographies, old world ideals and new world fantasies.
  • Ένα κείμενο της Έλενας Πέγκα σε δική της σκηνοθεσία με νέους συνεργάτες στον πολυχώρο δράσεων «Κινητήρας».
  • Το έργο

Λος Άντζελες. Μια σύγχρονη μεγαλούπολη. Ένας τόπος χωρίς ιστορία. Στο L.A. προσγειώνονται κάθε μέρα άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη του κόσμου. Ονειρεύονται και φαντασιώνονται, άλλοι χάνουν τον εαυτό τους, άλλοι τον επινοούν.  Δεν είναι τυχαίο πως εκεί εδρεύει το Hollywood, η βιομηχανία του σινεμά, τα στούντιο παραγωγής φανταστικών ιστοριών, που πλέον συνιστούν την παγκόσμια κουλτούρα ονείρων, φαντασιώσεων και αξιών. Στο έργο Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΓΚΟΡΚΙ παρακολουθούμε την Bερόνικα, μία νέα γυναίκα από τα Bαλκάνια που προσγειώθηκε εκεί ως αεροσυνοδός της Balkan, εγκατέλειψε το υπόλοιπο πλήρωμα, και πλέον ζει στο Λος ΄Aντζελες, αποκομένη από την πατρίδα της, και αυτοεξόριστη.

Μια τυχαία συνάντηση έξω από το σούπερ-μάρκετ του Ralph, μια βραδιά σ’ένα άλλοτε μποέμ στέκι καλλιτεχνών, το Gorky. Ένα έργο για το πως αρχίζεις μια νέα ζωή κάπου μακριά,  χωρίς πατρίδα,  χωρίς οικογένεια, χωρίς ταυτότητα.
Γραμμένο με χιούμορ, με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού αλλά και φάρσας, το έργο επιχειρεί να φέρει κοντά διαφορετικούς κόσμους, και να αποκαλύψει την γοητεία που μπορεί να κρύβει η επαφή μας με την διαφορετικότητα.  Οι σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση και την πόλη, με τον πολιτισμό και την πρόοδο, τη σχέση του με το παρελθόν, το μέλλον και την Iστορία, το πως σχετίζεται σήμερα ο καθένας μας με διαφορετικούς ανθρώπους, με ξένους, πώς αντιμετωπίζει τη βία, τι κάνει τις επιθυμίες του, αν ονειρεύεται και τι, με τις ιδέες της περιπέτειας, της μοναξιάς, της εξαφάνισης. Κατά το πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να αρχίζει την ζωή του ξανά από το μηδέν σε ένα μακρινό μέρος και να βιώνει τις επιθυμίες του;

Kυρίαρχο στοιχείο της παράστασης είναι η ατμόσφαιρα μιας δυτικής μεγαλούπολης σε εξέγερση, με φωτιές, και κόσμο στους δρόμους να σπάει καταστήματα και αυτοκίνητα. Μια νέα επανάσταση ; Μπορεί να συμβεί ; Μέσα από τα μάτια του Γκόρκι το φάσμα της Οκτωβριανής επαναστάσης με τους όρους και τις αναλογίες του σήμερα όπου όλα έχουν καταρριφθεί και απομυθοποιηθεί.

Κείμενο/σκηνοθεσία:  ΄Ελενα Πέγκα
Παίζουν: Χρύσα Καψούλη (ΡΟΔΑ), Βιολέττα Γύρα (ΒΕΡΑ), Τάσος Πυργιέρης (ΜΠΕΝ), Δημήτρης Νικολαϊδης (ΜΑΞΙΜ), Γιάννης Παναγόπουλος (ΛΕΟ).
Κοστούμια: Βασίλης Κοτταράς
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη-θεατρολόγος:  Ζωή Μαντά
Επικοινωνία : Ορσία Σοφρά (Τηλ. 6944 797467)

Πρεμιέρα:  Κυριακή 13 Μαρτίου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων : Κυριακή  18.30, Δευτέρα 9.15
Τιμές εισιτηρίων : 15 ευρώ, 10 ευρώ (φοιτ.)

ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ, Ερεχθείου 22, Ακρόπολη, τηλ. 210 9248328
Το έργο της ΄Ελενας Πέγκα ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αφού προηγουμένως ανέβηκε στα αγγλικά στη Νέα Υόρκη το φθινόπωρο του 1999 από το ΤHE PRESENT COMPANY.

  • Η συγγραφέας-σκηνοθέτης

Σπούδασε θέατρο και φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο Wesleyan στο Κονέτικατ των ΗΠΑ και σενάριο-συγγραφή θεατρικών έργων στο University of Southern California του Λος Άντζελες. Παρουσίασε τα πρώτα της έργα σε πρωτοποριακά θέατρα της Νέας Υόρκης ενώ στην Ελλάδα επέστρεψε τη δεκαετία του ’90. Μεταξύ άλλων έχει γράψει το ΒΑΛΣ ΕΞΙΤΑΣΙΟΝ (Αμόρε, 1998), Η ΚΑΙΤΕ ΚΟΛΒΙΤΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΤΕΧΝΗΣ (Φούρνος, 1999)  3-0-1 ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ (Εθνικό Θέατρο, 2000), ΟΤΑΝ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΟΙ GO-GO DANCERS (Booze, 2002), Η NELLYS ΒΓΑΖΕΙ ΒΟΛΤΑ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΤΗΣ (Δημήτρια, 2003), ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΙ ΦΙΛΟΙ (ΚΘΒΕ, 2006), ΦΑΙΔΡΑ ΄Η ΑΛΚΗΣΤΗ – LOVE STORIES (Δελφοί, 2007), ΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ (Plus Soda 1999 & Ροές, 2009). Συχνά χρησιμοποιεί ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα στα έργα της, όπως ο συνθέτης Γιάννης Κωνσταντινίδης, η φωτογράφος Nelly’s, η Γερμανίδα χαράκτρια Καίτε Κόλβιτς, ή κλασικές ιστορίες επιδιώκοντας μέσα από αυτά τον προσδιορισμό του παρόντος. Τα έργα της χαρακτηρίζονται από τη χρήση νέων τεχνολογιών και την επιδίωξη του διαλόγου με άλλες φόρμες τεχνών, όπως τον χορό και τα εικαστικά. Στο πλαίσιο αυτής της αναζήτησης επιδιώκει την παρουσίαση των έργων της σε μη συμβατικούς θεατρικούς χώρους, όπως γκαλερί, κλαμπ και πασαρέλες.  ΄Εργα της έχουν μεταφραστεί στα Ολλανδικά, Σουηδικά, Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Αγγλικά, και έχουν παρουσιαστεί στο Σαν Φρανσίσκο, στη Νέα Υόρκη, στη Λισαβόνα, στην Ολλανδία, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.  Στην Ελλάδα τα πεζά της κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΄Αγρα και τα θεατρικά της από τις Εκδόσεις Νεφέλη. Διδάσκει γραφή θεατρικού έργου στο Τμήμα Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών και στο Ι.Τ.Ι. στην Αθήνα.  Με τον Κωνσταντίνο Ρήγο έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών σε πολλές παραστάσεις της ΟΚΤΑΝΑ και στο ΚΘΒΕ. Το 2004 είχε σκηνοθετήσει στην γκαλερί Gazon Rouge (Κολοκοτρωνη) τους ΤΥΦΛΟΥΣ του Μέτερλιγκ σε μια απρόσμενη εκδοχή (σαν οπτικοακουστικο θέαμα με 6 συχρονισμένους προτζέκτορες) που είχε εντυπωσιάσει.

362 days ago Short URL Σχόλια

Κινητήρας Στούντιο

/

31

Ιαν

Η «Σούσα» έμεινε για πάντα Ελληνίδα

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011

Τα κοστούμια πέντε μόνο ελληνικών παραστάσεων είχε υπογράψει η βραβευμένη με Οσκαρ και Τόνι ενδυματολόγος Θεώνη Βαχλιώτη- Ολντριτζ, η οποία έφυγε από τη ζωή στις 21 Ιανουαρίου. Αλλά παρέμεινε ώς το τέλος Ελληνίδα μέχρι το κόκαλο. «Γλυκιά γυναίκα». «Υπέροχος άνθρωπος». «Προσωπικότητα». «Καλλιεργημένη». «Συνεργάσιμη». «Χαμηλού προφίλ».

Οσοι μου μίλησαν για τη Θεώνη Βαχλιώτη- Ολντριτζ συμφωνούν μεταξύ τους. Και με τη γνώμη που είχα σχηματίσει. Υστερα από μια συνέντευξη που είχαμε κάνει: μια Κυρία που δεν την είχε καταπιεί το Χόλιγουντ και το Μπρόντγουεϊ όπου διέπρεψε ως ενδυματολόγος, προσγειωμένη, ανθρώπινη, με χιούμορ αλλά και με γνώση. Οταν, μάλιστα, μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης εκείνης, μου τηλεφώνησε για να με ευχαριστήσει, πράγμα μάλλον ασύνηθες για τα ελληνικά δεδομένα- δημοσιογράφο λίγων χρόνων, αυτή, μία Οscar και Tony winner- έμεινα έκπληκτος. Και ακόμα το θυμάμαι.

Τώρα που η Τheoni V. Αldridge, όπως υπέγραφε στις ΗΠΑ, έφυγε από τη ζωή- στις 21 Ιανουαρίου- έχω να θυμηθώ και την αγάπη της για την Ελλάδα. Εικόνα που μου ενίσχυσε η επιθυμία της να φέρουν την τέφρα της στον τόπο της και να την τοποθετήσουν στον οικογενειακό τάφο των Βαχλιώτηδων, στο Πρώτο Κοιμητήριο. Επιθυμία που θα πραγματοποιήσουν ο αγαπημένος της σύζυγος- από το 1953, γνωρίστηκαν στη σχο λή που σπούδαζαν, πενήντα οκτώ ολόκληρα χρόνια δεμένη μαζί του- ηθοποιός Τομ Ολντριτζ που βρίσκεται πια σε αναπηρικό καροτσάκι και η ανιψιά της, κόρη ενός από τους τρεις αδελφούς της, Μερόπη Βαχλιώτη η οποία επίσης σπούδασε και ασχολήθηκε με την ενδυματολογία. Εικόνα που μου ενίσχυσαν επίσης οι πληροφορίες που μου έδωσε μια άλλη ευγενική κυρία, η νύφη της, χήρα του αδελφού της Βασίλη, Αλίκη Βαχλιώτη: η Τheoni V. Αldridge της αστραφτερής καριέρας, η βραβευμένη με Οσκαρ και τρεις φορές με Τόνι- υπήρξε δεκαπέντε συνολικά φορές υποψήφια!και τιμημένη με πλήθος άλλων βραβείων, η ενδυματολόγος στη μνήμη της οποίας έσβησαν τις μαρκίζες τους τα θέατρα του Μπρόντγουεϊ, δεν είχε πάρει ποτέ την αμερικανική υπηκοότητα. Διατήρησε στα πάνω από εξήντα χρόνια που ήταν εγκατεστημένη στις ΗΠΑ την ελληνική και με ελληνικό προξενικό διαβατήριο ταξίδευε. Και όλη αυτήν την τεράστια καριέρα με πράσινη κάρτα την έκανε.

«Οταν έφυγε για να σπουδάσει στην Αμερική», λέει η κ. Αλίκη Βαχλιώτη, «ο πατέρας της τής είπε: “Μην ξεχάσεις ποτέ την πατρίδα”. Και της έκανε δώρο μια καρφίτσα- τσαρουχάκι με μπριγιάν και διαμαντάκια. Αυτήν την καρφίτσα τη φορούσε πάντα όταν ταξίδευε. Η καρδιά της στην Ελλάδα ήταν». Η καρφίτσα- τσαρουχάκι θα συνοδεύει και την τέφρα της.

  • Ηταν στο θέατρο από το πρωί και ζωγράφιζε με το χέρι τα υφάσματα γιατί ήθελε να είναι μοναδικά

Σούσα ήταν το χαϊδευτικό της. Από το γερμανικό s ss- γλυκιά και τη γερμανίδα γκουβερνάντα που είχαν σπίτι. Ετσι ακόμα τη φωνάζει η νύφη της- «χάσαμε την αγαπημένη μας Σούσα». Στη Θεσσαλονίκη είχε γεννηθεί. Το 1932; Το 1928; Το 1922- και το πιθανότερο; Νωρίτερα; Αγνωστο – τρεις διαφορετικές ημερομηνίες γέννησής της κυκλοφορούν. Τι σημασία, όμως, έχει;

Τα τέσσερα αδέρφια έχασαν μικρά τη μητέρα τους και ο πατέρας αφοσιώθηκε στην ανατροφή τους. Τα αγγλικά, βασικό εφόδιο. Και ποιος ήταν ο καθηγητής τους των αγγλικών; Ο Κάρολος Κουν! Ο σκηνοθέτης και δάσκαλος Χρήστος Βαχλιώτης και η αδελφή του, επίσης ενδυματολόγος Ντένη Βαχλιώτη, υποψήφια στα Οσκαρ για τα κοστούμια της στο «Ποτέ την Κυριακή» του Ζιλ Ντασέν, ήταν πρώτα της ξαδέλφια. Και η ενεργή ενδυματολόγος Ντέννη Βαχλιώτη- «δεν είχαμε συχνές επαφές αλλά όταν τη γνώρισα στην Αμερική τη βρήκα έναν υπέροχο άνθρωπο και αναπτύξαμε πολύ καλή σχέση»- και η σκηνοθέτρια του κινηματογράφου Ειρήνη Βαχλιώτη, κόρες του Χρήστου, ανιψιές της.

Στην Ελλάδα ως ενδυματολόγο την έφερε η Νόνικα Γαληνέα. 1991- 1992, θίασος Αλέκου Αλεξανδράκη- Νόνικας Γαληνέα και τη σεζόν εκείνη αποφασίζουν να ανεβάσουν σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο δύο έργα: «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Ντίρενματ και «Η κυρία του Μαξίμ» του Φεντό. Σκηνοθέτης, ο Αγγλος Λίο Ρούμπιν. Και τότε η Νόνικα Γαληνέα σκέφτεται να καλέσει για τα κοστούμια τη Θεώνη ΒαχλιώτηΟλντριτζ.

«Είχα πάει στη Νέα Υόρκη», μου λέει. «Και είχαμε έναν κοινό φίλο που δεν ζει πια, τον Τόλη τον Σταματίκο, που με έφερε σε επαφή μαζί της. Της μίλησα τηλεφωνικώς χωρίς να συναντηθούμε και μου είπε πως θα ήταν πολύ ευτυχής να δουλέψει για μένα.

Ηταν δύσκολη γυναίκα στη δουλειά η Θεώνη, ούτε κι εγώ είμαι ό,τι ευκολότερο αλλά υπήρξε μια επαφή απίστευτη μεταξύ μας. Επαγγελματική και γυναικεία. Μου έκανε όλα μου τα χατίρια και της έκανα όλα της τα χατίρια. Και δεν ήταν απλό να κάνεις τα χατίρια της Θεώνης… Αλλά είχε μία γενναιοδωρία. Εκείνο, μάλιστα, το διάστημα πέθανε ένας αδελφός της και, μέσα στον πόνο της, την πείραζε που δεν μπόρεσε, όπως πίστευε, να μου δώσει αυτά που ήθελε να μου δώσει».

Η Νόνικα Γαληνέα θυμάται ακόμη πόσο μεγάλη αδυναμία είχε στον άντρα της. «Μιλούσε εξαιρετικά τα ελληνικά. Και είχε χιούμορ- γελούσα πολύ μαζί της».

362 days ago Short URL Σχόλια

Βαχλιώτη-Ολντριτζ Θεώνη

30

Ιαν

Ο χορός μας πηγάζει από αληθινή ανάγκη

  • Οι χορευτές Λίντα Καπετανέα και Γιόζεφ Φρούτσεκ, της ομάδας «Rootless Root», ψάχνονται επί της ουσίας, ερευνούν και αγωνιούν
  • Της Σαντρας Bουλγαρη, Η Καθημερινή, Kυριακή, 30 Iανoυαρίου 2011

Οσοι για πρώτη φορά είδαν τη Λίντα Καπετανέα και τον Γιόζεφ Φρούτσεκ, δημιουργούς και ερμηνευτές της ομάδας «Rootless Root», να χορεύουν στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας το 2007, είχαν φύγει από το θέατρο με την αίσθηση πως μια καινούργια ενέργεια -φρέσκια και δυνατή- έπνεε στο τοπίο του σύγχρονου ελληνικού χορού. Ενέργεια ωμή, βίαιη, σχεδόν αυτοκαταστροφική, καθώς τα σώματα των δύο χορευτών πάλευαν, συγκρούονταν, αγκαλιάζονταν στις «Ξαφνικές καταιγίδες σιωπής» («Sudden Showers of Silence»). Και ήταν περίεργο, αλλά αυτή η εκρηκτική, τραχιά δυναμική τους σαν να αποκάλυπτε το τόσο εύθραυστο των σωμάτων που δοκίμαζαν τις δυνάμεις τους μέχρι τελικής πτώσης.

Σε λίγες μέρες, από τις 11 Φεβρουαρίου και για ένα κύκλο παραστάσεων, οι «Rootless Root» θα παρουσιάσουν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση το νέο έργο τους «Eyes in the Color of the Rain» («Μάτια στο Χρώμα της Βροχής», η πρεμιέρα έγινε τον Δεκέμβριο στο Κάσελ της Γερμανίας).

«Το πρόβλημα του σώματος είναι η προσωρινότητά του», λένε οι δύο δημιουργοί, εκφράζοντας έναν από τους κύριους προβληματισμούς της δουλειάς τους. Μια πορεία ενδιαφέρουσα και περιπετειώδης. Η Λίντα Καπετανέα και ο Γιόζεφ Φρούτσεκ γνωρίστηκαν όταν χόρευαν μαζί στο διάσημο συγκρότημα του Φλαμανδού χορογράφου Βιμ Βαντεκέιμπους «Ultima Vez». Το 2006 ήρθαν στην Ελλάδα και δημιούργησαν τη δική τους ομάδα, τη «Rootless Root», παρέα με το τότε νεογέννητο κοριτσάκι τους που τους ακολουθούσε μέσα σε μάρσιππο σε πρόβες και παραστάσεις: στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών. Υπήρξαν ακόμη πολλές εμφανίσεις στην Ελλάδα, αλλά κυρίως στο εξωτερικό, με συμμετοχή στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Και η επιβράβευση ήρθε το καλοκαίρι του 2009, όταν τιμήθηκαν στο Fringe Festival του Εδιμβούργου με το βραβείο κοινού Herald Angel 2009.

Είναι εντυπωσιακό να γνωρίζεις δύο χορευτές οι οποίοι όχι απλώς είναι άψογοι τεχνικά, αλλά έχουν άποψη και βάθος, «ψάχνονται» επί της ουσίας, ερευνούν, αγωνιούν και προβληματίζονται. Δεν έχουν απλά ένα όραμα που θέλουν να επιβάλουν. Ο χορός τους πηγάζει από αληθινή ανάγκη κι αυτό είναι ένας από τους λόγους για τον οποίο οι «Rootless Root» ξεχωρίζουν.

Εν όψει της εμφάνισής τους στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ο Γιόζεφ Φρούτσεκ (εκπροσωπώντας και τη Λίντα Καπετανέα) απάντησε σε ερωτήσεις της «Κ».

  • Η πορεία μας

- Τι είναι αυτό που συνεχίζει να «πλάθει» την εξέλιξη των «Rootless Root»;

- Δεν είναι πολύ εύκολο να πούμε πώς εξελίσσεται η ομάδα και προς τα πού κατευθύνεται. Πολλές φορές ξυπνάμε, κοιτάμε το ταβάνι και αναρωτιόμαστε ξανά και ξανά γιατί κάνουμε όλες αυτές τις δημιουργίες, τα ταξίδια, τις διδασκαλίες, τις μάχες. Ποιο είναι το νόημα; Τι ψάχνουμε; Στ’ αλήθεια έχουμε ανάγκη να υλοποιήσουμε τα όνειρά μας; Και ποιος ενδιαφέρεται; Ομως, αυτή η πάλη μας οδηγεί σ’ ένα σημαντικό συμπέρασμα: θέλουμε και μπορούμε να μοιραστούμε συγκρούσεις που καθρεφτίζουμε από τον κόσμο, αισθήσεις και εικόνες που «βράζουν» μέσα μας, τις οποίες εάν δεν εκφράσουμε, θα δηλητηριάσουν την ύπαρξή μας. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουμε δημιουργήσει εννέα έργα και εγκαταστάσεις για έξι διαφορετικές ομάδες και τη «Rootless Root». Εχουμε δώσει γύρω στις 200 παραστάσεις κι έχουμε διδάξει σε πολλά διαφορετικά μέρη. Η κόρη μας μετακινείται μαζί μας σχεδόν συνέχεια. Και πρέπει να πούμε ότι το να ταξιδεύεις είναι ωραίο και σημαντικό, τουλάχιστον για ανθρώπους που διψούν να μάθουν και να μοιραστούν. Από την άλλη, εννοείται ότι εάν δεν ταξιδεύαμε σε άλλες χώρες για να δημιουργήσουμε, να διδάξουμε και να χορέψουμε, η δουλειά μας απλά δεν θα υπήρχε.

  • Κρίση της ανθρωπότητας

- Η κρίση σάς έχει επηρεάσει;

- Κρίση. Αυτή είναι η λέξη που ακούμε από παντού. Οπως πριν ακούγαμε για τον Ψυχρό Πόλεμο, την υπερθέρμανση του πλανήτη, τις πανδημίες. Ξέρουμε, αισθανόμαστε ότι πέφτουμε σε βαθιές κρίσεις αρκετό χρόνο πριν έρθουν. Δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουμε τώρα. Βρισκόμαστε εν μέσω μιας κρίσης της ίδιας της ανθρωπότητας. Αυτήν την «αρρώστια» ότι εγώ ως άτομο μπορώ να ελέγξω τη μοίρα μου, τη ζωή μου, ότι μπορώ να κάνω μόνος μου τα πάντα, καλύτερα από τους άλλους, ξεχωριστός και απομονωμένος. Κάθε κρίση φέρνει νέες δυναμικές. Ξεκινάμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά, προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Ψάχνουμε άλλα μονοπάτια για να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας. Εάν υπάρχουν λίγα η καθόλου χρήματα για να δημιουργήσουμε και να παράγουμε έργο τέχνης (και αυτή είναι η κατάσταση τώρα στην Ελλάδα), αυτό θα μας οδηγήσει βασικά σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις: η μια από αυτές θα μπορούσε να είναι ένα ταξίδι σε βαθύτερη παρακμή για να ικανοποιήσουμε τους κανόνες και τις ανάγκες του κέρδους και της οικονομικής επιβίωσης και η άλλη θα μπορούσε να είναι ένας εξαγνισμός αυτού που θέλουμε να κάνουμε και πώς θέλουμε να το κάνουμε, ακόμη κι αν υπάρχει ελάχιστη οικονομική υποστήριξη και μπορεί να μη γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι. Και φυσικά, η σύγχρονη εποχή του εξελιγμένου καπιταλισμού θα προσπαθήσει να κόψει όσο μπορεί από την εκπαίδευση και την τέχνη. Ομως, πιστεύω ότι οι αληθινοί μαχητές θα επιβιώσουν.

- Το σώμα είναι ο πρωταγωνιστής των έργων σας με ένα σχεδόν βίαιο κι όμως «πνευματικό» τρόπο. Εσείς ποια εικόνα / αίσθηση έχετε για τη δουλειά σας;

- Πολλοί προσπαθούν να επιβάλουν εικόνες του ποιοι είμαστε, ακόμη κι αν εμείς δεν γνωρίζουμε τους εαυτούς μας. Μπορεί να έχουμε δυσκολία να είμαστε «καθαροί» δραματουργικά ή αισθητικά, μπορεί κάποιοι διανοούμενοι να αποπροσανατολίζονται με αυτά που κάνουμε, όμως το δικό μας ερώτημα έχει να κάνει με το σώμα: την «εξαφάνισή» του, την «καταστροφή» του για να απελευθερωθεί ο πόνος τού να είσαι άνθρωπος. Αυτή είναι η έμπνευσή μας. Το νέο μας έργο «Eyes in the Colors of the Rain» είναι άλλη μια επώδυνη σύγκρουση της ύλης με την ψυχή. Μια παράσταση για τη ζωή, που προσπαθεί να επανέλθει μέσα από την ανυπαρξία. Με λίγα λόγια: «αποσυνθέτουμε» τη φυσική μορφή για να εισχωρήσουμε στις συναισθηματικές δυνατότητες του ανθρώπου.

  • Καριέρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό

Η Λίντα Καπετανέα αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης το 1994. Μετεκπαιδεύθηκε ως υπότροφος του ΙΚΥ στο Merce Cunninghmam Studio, το Movement Research και το Dance Space στη Νέα Υόρκη, όπου επίσης δούλεψε με τη χορογράφο Irene Hultman. Το 2002, το υπουργείο Πολιτισμού της απένειμε το βραβείο καλύτερης ερμηνείας.

Ο Γιόζεφ Φρούτσεκ αποφοίτησε από την Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου της Bratislava, ολοκληρώνοντας εκεί τη διδακτορική του διατριβή το 2002. Σήμερα, παράλληλα με τη δράση της ομάδας τους, «Rootless Root», οι δύο καλλιτέχνες διδάσκουν στην Κρατική Σχολή Χορού (ΚΣΟΤ) στην Αθήνα και σε πολλούς οργανισμούς και ιδρύματα στο εξωτερικό. Αυτή την περίοδο ο Γιόζεφ Φρούτσεκ εργάζεται επίσης στο ερευνητικό πρόγραμμα «Fighting monkey» (εφαρμογή της μεθοδολογίας των πολεμικών τεχνών στην εκπαίδευση χορευτών και ηθοποιών).

363 days ago Short URL Σχόλια

Χορός

/

29

Ιαν

«Ποιες είναι οι προθέσεις σας για το θέατρο;»

  • ΕΠΙΣΤΟΛΗ. Ενωμένοι και με κοινό ερώτημα 335 άτομα: καθηγητές πανεπιστημίου, θεατρολόγοι, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, συγγραφείς αλλά και παραγωγοί, μουσικοί, χορογράφοι, μεταφραστές, φωτιστές και όσοι γενικά αγαπούν το θέατρο, απέστειλαν χθες επιστολή στον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού, ζητώντας να μάθουν τις προθέσεις της πολιτείας για το θέατρο. Γνωστοποιούν στον κ. Π. Γερουλάνο τις αγωνίες τους για την τύχη του ελληνικού θεάτρου, αφού, όπως υπογραμμίζουν, έχουν περάσει 15 μήνες από τότε που ανέλαβε την ευθύνη και «ακόμα δεν γνωρίζουμε τις απόψεις σας και τα σχέδια του υπουργείου πάνω στα θέματα που μας αφορούν και που δεν είναι μόνο η οικονομική ενίσχυση του Θεάτρου αλλά και η όλη φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζεται από την πολιτεία η Θεατρική Τέχνη». Παραδέχονται ότι καταργήθηκε το ΕΚΕΘΕΧ, θίγουν ωστόσο πως: «ακόμη διατηρεί το κτίριό του και τους υπαλλήλους του, με όλα τα οικονομικά επακόλουθα».
  • Επίσης ότι σε αυτό το διάστημα έγινε μερική εξόφληση από επιχορηγήσεις προηγούμενων ετών και ότι δημιουργήθηκε επιτροπή για να διερευνήσει τα προβλήματα του θεάτρου. Κάθε νέος υπουργός, προσθέτουν, διορίζει μια Επιτροπή για να μελετήσει τα προβλήματα του Θεάτρου, τα συμπεράσματα της οποίας όμως μπαίνουν συνήθως στα ράφια του υπουργείου.
  • Υποστηρίζουν ότι τις τελευταίες δεκαετίες το επιχορηγούμενο θέατρο βρισκόταν σε μια λαμπρή περίοδο, ότι τώρα μείωσαν παραγωγές και ελαχιστοποίησαν τα έξοδά τους, εργάζονται «χωμένοι μέσα στο άγχος της επιβίωσης», και ζητούν να μάθουν τις θέσεις του ΥΠΠΟΤ για το επιχορηγούμενο θέατρο.
  • Την επιστολή υπογράφουν, μεταξύ άλλων, οι: Κ. Σβολόπουλος, Αλκη Ζέη, Κ. Γεωργουσόπουλος, Σ. Πατσαλίδης, Σπ. Ευαγγελάτος, Β. Παλαντζάς, Β. Θεοδωρόπουλος, Αντ. Αντύπας, Στ. Λιβαθινός, Δ. Καταλειφός, Β. Αρδίττης, Ρ. Οικονομίδου, Χρ. Λούλης, Λ. Πρωτοψάλτη, Ν. Παπανδρέου, Κ. Βούλγαρης, κ. ά.

[ Η Καθημερινή, 28-01-11]

364 days ago Short URL 1 σχόλιο

Επιχορηγήσεις

29

Ιαν

Σώματα σε κρίση

  • Μια κοινωνία σε κρίση χτυπάει καμπανάκι και επιστρατεύει όλες τις μορφές τέχνης. Ακόμα και αυτές που δεν συνδέονται απαραίτητα με τον λόγο, αλλά με το σώμα.

Η Λίντα Καπετανέα και ο Γιόζεφ Φρούτσεκ εκφράζουν μέσα από την κίνηση το συναισθηματικό κόσμο, τη θεατρικότητα και την ενστικτώδη επικοινωνία

Η Λίντα Καπετανέα και ο Γιόζεφ Φρούτσεκ εκφράζουν μέσα από την κίνηση το συναισθηματικό κόσμο, τη θεατρικότητα και την ενστικτώδη επικοινωνία

Η δημιουργική ομάδα «RootlessRoot» της Λίντας Καπετανέα και του Γιόζεφ Φρούτσεκ, για παράδειγμα, στην παράσταση «Eyes in the colour rain» (11-13 και 16-20 Φεβρουαρίου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, στη Μικρή Σκηνή, στις 9 μ.μ.) επιχειρεί να απαντήσει μια σειρά από ερωτήματα: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να ξεφύγει από την αυτοκαταστροφική δίνη της σκέψης του; Μπορεί να ξαναγίνει κύριος του εαυτού του; Στο δραματουργικό κομμάτι συμπράττει η Χίλντεγκαρντ ντε Βάιστ.

Τα ερωτήματα ζητούν απαντήσεις. Τα σώματα τολμούν μια προσέγγιση της υπαρξιακής κρίσης «σε μια στιγμή βαθύτερου αντικατοπτρισμού της πραγματικότητας». Αφετηρία, αλλά και τελικός προορισμός, παραμένει το σώμα. Πιο ζωντανό από ποτέ. Η Λίντα Καπετανέα και ο Γιόζεφ Φρούτσεκ δεν περιορίζονται όμως σε ένα καθαρά χορευτικό λεξιλόγιο. Αναδεικνύουν ό,τι η κίνηση μπορεί να εκφράσει: τον συναισθηματικό κόσμο, τη θεατρικότητα και την ενστικτώδη επικοινωνία επί σκηνής.

Οι κινησιολογικοί κώδικες της ομάδας «RootlessRoot» άλλωστε πηγάζουν και οι ίδιοι από έναν πλουραλισμό τεχνών διαφορετικών κατευθύνσεων. Οι πολεμικές τέχνες, τα ακροβατικά και ο σύγχρονος χορός ενσωματώνονται σε έναν ενιαίο κινησιολογικό λόγο, που διανθίζεται από ποίηση και εικόνες και καταπιάνεται με την κρίση ταυτότητας μιας κοινωνίας που επιθυμεί να μείνει αναλλοίωτη, παρά τα ρευστά της όρια ασφαλείας.

Η επικινδυνότητα της κίνησης παραμένει σημείο αναφοράς της ομάδας. Αυτή τη φορά όμως, υπάρχει εντονότερο ένα ποιητικό ύφος. Ενώ μια αναπάντεχη τρυφερότητα έρχεται να ισορροπήσει την παροξυσμική δράση επί σκηνής, όπου τα σώματα υποκύπτουν στη φθορά.

  • Σύντροφοι και στη ζωή

Η Λίντα Καπετανέα σπούδασε στην ΚΣΟΤ αλλά και στη Νέα Υόρκη. Ο Τσέχος Γιόζεφ Φρούτσεκ έχει σπουδάσει ηθοποιός και ασχολείται με τις πολεμικές τέχνες. Βρέθηκαν μαζί στο κέντρο της ευρωπαϊκής σκηνής, μέλη της περίφημης ομάδας «Ultima Vez» του Βέλγου Βιμ Βαντεκέιμπους. Την άφησαν και επέστρεψαν στην Ελλάδα για να συστήσουν τη δική τους ομάδα, τη «RootlessRoot», που έχει κλείσει ήδη πέντε χρόνια. Σύντροφοι στη ζωή αλλά και στη σκηνή, χορογραφεί ο ένας τον άλλον αλλά και τον εαυτό τους, αξιοποιώντας τις διαφορετικές καταβολές τους στην τέχνη υπέρ ενός νέου και προσωπικού τους χορευτικού ύφους σε μια χορευτική πλατφόρμα που παραμένει ανοιχτή και ευέλικτη.

Η μουσική του Βασίλη Μαντζούκη για το «Eyes in the colour rain» μεγεθύνει τη δράση και αναδεικνύει τη δραματικότητα. Τα κοστούμια έχει επιμεληθεί ο Αγγελος Μέντης.

Μετά το τέλος της παράστασης στις 16 Φεβρουαρίου, οι συντελεστές θα είναι παρόντες για να συνομιλήσουν με το κοινό. Ενώ η Χίλντεγκαρντ ντε Βάιστ θα κάνει τριήμερο εργαστήριο στις 11, 12 και 13 Φεβρουαρίου, 11 π.μ. – 4 μ.μ. (με διάλειμμα 1 μ.μ. – 2 μ.μ.) στην αίθουσα χορού (4ος όροφος) για χορογράφους και χορευτές. Ο στόχος είναι ένας στοχασμός πάνω στη δομή μιας χορευτικής παράστασης και τη δημιουργία μιας προσωπικής πορείας στην τέχνη του χορού. Θα διεξαχθεί στα αγγλικά. Οσοι ενδιαφέρονται μπορούν να στείλουν το βιογραφικό τους στο education@sgt.gr. Κόστος συμμετοχής, 80 ευρώ το τριήμερο.

Τιμές εισιτηρίων: 22 ευρώ και 12 ευρώ το φοιτητικό. Πληροφορίες: www.sgt.gr, press@sgt.gr, τηλ: 210-9005800.

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011

364 days ago Short URL Σχόλια

Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών

29

Ιαν

Οι επιχορηγούμενοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου

Σήμα κινδύνου εκπέμπει «σύσσωμο το επιχορηγούμενο θέατρο» με επιστολή που απέστειλε χθες στον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού, Παύλο Γερουλάνο. «Γνωρίζουμε τις οικονομικές δυσκολίες αλλά το θέατρο κινδυνεύει», υπενθυμίζουν οι επιχορηγούμενοι στον υπουργό. «Οι θίασοι δυσκολεύονται να επιβιώσουν, οι νεανικές και πειραματικές ομάδες δεν έχουν από πουθενά καμία στήριξη, τα ΔΗΠΕΘΕ δεν γνωρίζουν αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν, το Θεατρικό Μουσείο κινδυνεύει να κλείσει και το μόνο που διαφαίνεται πλέον με βεβαιότητα είναι ότι σε λίγο καιρό ελεύθερο ελληνικό θέατρο θα σημαίνει μόνο παραγωγές των μεγάλων εμπορικών κολοσσών του θεάματος.

Από τη φύση της δουλειάς μας έχουμε μάθει να αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις, κυρίως κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλά οι αντοχές μας εξαντλούνται».

Εχουν περάσει δεκαπέντε μήνες από τότε που ο Π. Γερουλάνος ανέλαβε «την ευθύνη για τις τύχες του ελληνικού πολιτισμού» και ακόμη, όπως τονίζεται στην επιστολή, «δεν γνωρίζουμε τις απόψεις σας και τα σχέδια του υπουργείου πάνω στα θέματα που μας αφορούν και που δεν είναι μόνο η οικονομική ενίσχυση του θεάτρου αλλά και η φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζεται από την πολιτεία η θεατρική τέχνη». Στο μεταξύ, ενώ καταργήθηκε το ΕΚΕΘΕΧ, «ακόμη διατηρεί το κτίριό του και τους υπαλλήλους του, με όλα τα οικονομικά επακόλουθα».

Μεταξύ των 335 «επώνυμων» υπογραφών της επιστολής, που περιμένουν εναγωνίως τον υπουργό να ανοίξει τα χαρτιά του, και οι Μπέτυ Αρβανίτη, Κάτια Γέρου, Ξένια Καλογεροπούλου, Κατερίνα Ευαγγελάτου, Μάνια Παπαδημητρίου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Δημήτρης Καταλειφός, Στάθης Λιβαθινός, Διαγόρας Χρονόπουλος, Δημήτρης Τάρλοου, Βίκτωρ Αρδίττης, Αλέξανδρος Βούλγαρης. [Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011]

364 days ago Short URL Σχόλια

Επιχορηγήσεις

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.