22

Δεκ

Η Μαρία Κάλλας στη σκηνή του θεάτρου

ΙΣΜΑ Μ. ΤΟΥΛΑΤΟΥ | Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010

Ενα αφιέρωμα που της ανατέθηκε το 2007, με αφορμή την επέτειο των 30 χρόνων από τον θάνατο της Μαρίας Κάλλας, έδωσε το έναυσμα στην Ολγα Λασκαράτου να γράψει ένα θεατρικό μονόλογο αφιερωμένο στην αείμνηστη ντίβα της όπερας. Τίτλος του «MΑΡΙΑ Κ. MORENDO» (η τελευταία λέξη παραπέμπει στην ερμηνευτική οδηγία που σημαίνει ότι η μουσική πρέπει να σβήνει σταδιακά και στην όπερα χρησιμοποιείται στις σκηνές θανάτου).. Το έργο, ολοκληρώθηκε το 2009 και πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο «Ελισσός» ενώ τον Νοέμβριο του 2010 ανέβηκε στο θέατρο «Σοφούλη» στη Θεσσαλονίκη. Τώρα οι Αθηναίοι έχουν μία, ακόμη ευκαιρία να το παρακολουθήσουν αφού από τις 11 Ιανουαρίου ως τις 2 Φεβρουαρίου 2011 θα παίζεται στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία της ίδιας της συγγραφέως. Την καλλιτεχνική επιμέλεια υπογράφει η Λίνα Νικολακοπούλου, τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Γιάννη Μετζικόφ και ερμηνεύει η Εύα Κεχαγιά.

Σύμφωνα με την εξέλιξη του έργου, λίγο πριν από το τέλος της ζωής της, η ντίβα είναι κλεισμένη στο διαμέρισμά της στο Παρίσι. Απομονωμένη κι εγκαταλελειμμένη από φίλους έχει την ψευδαίσθηση πως βρίσκεται στο καμαρίνι της, λίγο προτού δώσει μια ακόμη παράσταση. Οι προσπάθειές της να προετοιμαστεί για τη νέα εμφάνιση την οδηγούν σ΄ένα ταξίδι αναμνήσεων. Στην αναβίωση όλων αυτών των φωτεινών χρόνων δύο πράγματα ρίχνουν τις σκιές τους: η οικογένειά της και ο έρωτάς της. Τα παιδικά χρόνια στην Αμερική, η περίοδος της Αθήνας, η χρυσή εποχή στη Σκάλα του Μιλάνου και τα τελευταία χρόνια στο Παρίσι είναι οι βασικοί σταθμοί της προσωπικής αλλά και της καλλιτεχνικής της ζωής. Μέσα στο παραμιλητό της αναπολεί λόγια των μεγάλων της δασκάλων, στιγμές με ανθρώπους που συνεργάστηκε ταλαντευόμενη ανάμεσα στην προσπάθεια για προσωπική ευτυχία και στο πάθος της για την όπερα…

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=374199&dt=22/12/2010#ixzz18q0VnLrz

402 days ago Short URL Σχόλια

Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

22

Δεκ

Ο Παύλος Μάτεσις για τρίτη μέρα νοσηλεύεται στον «Ευαγγελισμό» μετά το βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο

Για τρίτη μέρα ο Παύλος Μάτεσις νοσηλεύεται στον «Ευαγγελισμό», μετά το βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο το οποίο υπέστη το βράδυ της περασμένης Δευτέρα.

Ο συγγραφέας βρισκόταν στο Θέατρο Τέχνης για την πρεμιέρα του έργου «Ανώνυμη Αγία» του Γιάννη Ρίτσου, απ΄όπου και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Η κατάσταση της υγείας του παραμένει εξαιρετικά κρίσιμη.

402 days ago Short URL Σχόλια

Μάτεσις Παύλος

22

Δεκ

Ταξιδεύοντας με τον Παναΐτ Ιστράτι

Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, Tετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ιδρυσε μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία και την ονόμασε «Eλληνικό Σχέδιο» δανειζόμενος τον τίτλο της από την Ιστορία. Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν κύκλο δραστηριοτήτων που στοχεύει στην αφύπνιση, τη διαφώτιση και τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού εντός και εκτός Ελλάδος. Να δοθεί τόπος και μέσα σε ανθρώπους που είναι ανεκμετάλλευτοι θέλει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, εμπνευστής της ιδέας, γιατί όπως λέει στην «Κ»: «Περάσαμε μια 30ετία και πλέον όπου ζήσαμε μια ολική αναξιοκρατία στην ανάδειξη των πνευματικών ανθρώπων, οι οποίοι θα μπορούσαν να δώσουν το στίγμα τους στη διαμόρφωση του πολιτιστικού μας προφίλ».

Αυτούς θέλει να αναδείξει είτε είναι ανάμεσά μας είτε ανήκουν στην Ιστορία, βγάζοντάς τους ξανά στο φως. Χρειαζόταν ένα πρόσχημα γι’ αυτή την αφύπνιση, προκειμένου να συγκεντρώσει όλα τα πνεύματα που περιθωριοποιήθηκαν ή απομακρύνθηκαν ο ένας από τον άλλον, λέει ο Δ. Παπαδημητρίου. Το πρόσχημα είναι ο «Κύκλος Ελληνικού τραγουδιού» και η πραγματικότητα είναι ότι εδώ θα συναντηθούν άνθρωποι απ’ όλες τις τέχνες. Μια ιδέα που ξεκίνησε πολύ πριν αναλάβει γενικός διευθυντής Ραδιοφωνίας.

Απόψε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στον κύκλο Ελληνικό Τραγούδι που επιμελείται, παρουσιάζεται η παράσταση «Ταξιδεύοντας με τον Παναΐτ Ιστράτι» με σκηνοθέτη – ερμηνευτή τον Δήμο Αβδελιώδη. Ο ίδιος υπογράφει και τη σκηνοθεσία – διασκευή της παράστασης «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» του Γ. Βιζυηνού που αποτελεί το πρώτο μέρος. Μια πρωτότυπη φόρμα όπου μέσα από το τραγούδι περνάει θεατροποιημένη λογοτεχνία (Βιζυηνός και Ιστράτι), μουσική, κινηματογράφος, βίντεο αρτ και φυσικοί ήχοι. Ολα αυτά υποστηρίζουν την αφήγηση και είναι δεμένα έτσι που κάποιος «δεν μπορεί να διακρίνει αν το κείμενο επιλέχτηκε για να υποστηρίξει τα τραγούδια ή το αντίθετο».

«Ενα τέτοιο πρόσωπο που μπήκε στο περιθώριο παρότι κάνει μικρά αριστουργήματα είναι και ο Δήμος Αβδελιώδης που έχει αναπτύξει μια γλώσσα πολιτισμού χωρίς πολύ χρήμα», λέει ο συνθέτης. Αλλά και η Φαραντούρη που τιμητικά θα πει δύο κομμάτια. «Ανθρωπος που δεν υπέστειλε τη σημαία της ποιότητας ποτέ και μια από τις μεγαλύτερες ερμηνεύτριες σε δράση».

Αυτή η νέα πρόταση προκάλεσε και τον Αβδελιώδη. Εξηγεί ωστόσο ότι δεν πρόκειται περί ερμηνείας, αλλά αφήγησης. «Δεν αισθάνομαι πλέον τη δεξιότητα του ηθοποιού. Αυτό απαιτεί χρόνο διαρκούς μάθησης και εκπαίδευσης. Απλώς θα διαβάσω με τον τρόπο που θα δίδασκα έναν ηθοποιό. Σαν παρτιτούρα με τονικές σημάνσεις». Αλλωστε χρόνια τώρα δεν τον θέλγει η σκηνή, αλλά η σκηνοθεσία και η διδασκαλία.

«Με ενδιαφέρει πολύ η μείξη των τεχνών και ο τρόπος που θα τις διαχειριστεί κάποιος. Πώς οι θεατές θα μπουν στη βαθύτερη ουσία ενός κειμένου το οποίο εκπροσωπεί το πνεύμα ενός μεγάλου διηγηματογράφου, του Παναΐτ Ιστράτι. Ενας μεγάλος ξεχασμένος. Χάρις στην Μπουμπουλίνα Νικάκη οδηγήθηκα σε αυτή την κατεύθυνση».

Είναι συγκινημένος που θα διαβάσει το κείμενο σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. «Είναι ευκαιρία να επανατοποθετηθούμε στην πραγματικότητα κι όχι στο φαίνεσθε της ζωής. Αυτό που πραγματικά συνδέει την ανθρώπινη ύπαρξη είναι η πίστη σε ορισμένες ιδέες». Αν αυτές καταρρεύσουν οι άνθρωποι δεν μπορούν να ανασάνουν. «Φτάνουν στο επίπεδο που βιώνουμε σήμερα. Την πλήρη σύγχυση και απαξίωση. Αυτά τα μεγάλα κείμενα είναι σαν μια πυξίδα που θα μας βγάλει από το σκοτάδι. Περιμένουμε να έρθει η σωτηρία από τους άλλους. Η συγκρότηση δεν θα έρθει απ’ έξω, αλλά από μέσα μας. Και αφήνουμε ένα τεράστιο απόθεμα γνώσης, σοφίας και πολιτισμού ανεκμετάλλευτο. Ουσιαστικά το δικό μας πνεύμα αναδεικνύουμε μέσα από τον Ιστράτι, τον Βιζυηνό, τον Παπαδιαμάντη».

402 days ago Short URL Σχόλια

Αβδελιώδης Δήμος

22

Δεκ

«Ο Επιστάτης», «Fool for Love», «Ρόσμερσχολμ», «Norma-l/n»

«Ο επιστάτης» στο «Απλό»

Ξεκίνησαν στη Νέα Σκηνή του «Απλού Θεάτρου» οι παραστάσεις της αριστουργηματικής ιλαροτραγωδίας του Χάρολντ Πίντερ «Ο Επιστάτης», με τον Δημήτρη Καταλειφό στον ομώνυμο ρόλο. Ο Πίντερ αφηγείται την ιστορία της κοινωνικής ζωής, τις ανθρώπινες απόπειρες συμβίωσης και συνύπαρξης, αναλύοντας τα τεχνάσματα, τις παγίδες, τις μεταμορφώσεις, χρησιμοποιώντας όλο το οπλοστάσιο της λεκτικής και σωματικής βίας μέσα σε αυτό τον ατελείωτο πόλεμο για επιβίωση και επιβολή. Μετάφραση Κώστα Σταματίου, σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα, σκηνικά – κοστούμια Μαγιούς Τρικεριώτη, μουσική Ελένης Καραΐνδρου. Παίζουν επίσης: Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Χάρης Φραγκούλης.

    Το έργο του Σαμ Σέπαρντ «Fool for Love» παρουσιάζει στο «Κάππα» η 5η Εποχή Τέχνης, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Σ’ ένα μοτέλ στην έρημο, παρακολουθούμε την ιστορία έρωτα, μίσους, πάθους, απόγνωσης μεταξύ ενός καουμπόη και της γυναίκας της ζωής του. Μέχρι χτες, κάθε προσπάθειά τους να απεξαρτηθούν ο ένας από το βλέμμα του άλλου έμοιαζε απελπισμένη. Μετάφραση: Χρήστος Νικολόπουλος. Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Πάτσας. Παίζουν: Αλκης Κούρκουλος, Χριστίνα Αλεξανιάν, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Τάσος Γιαννόπουλος. 

  • Ο θίασος «Συνθήκη» παρουσιάζει στο «Αλεκτον» (Σφακτηρίας 23, Μεταξουργείο, τηλ.: 210.3420.419), το έργο του Ιψεν «Ρόσμερσχολμ». Επίσης, θα συμμετέχει με δύο μονολόγους: «Το Παγκάκι» του Ζάχου Βασιλείου με τον Σπύρο Μπιμπίλα και το «Χωρίς Τίτλο» με την Μαρία Μακρή. Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές. Σκηνοθεσία: Kωστής Kαπελώνης. Σκηνικά – κοστούμια: Ανδρέας Σαραντόπουλος. Παίζουν: Μαρία Μακρή, Δέσποινα Πόγκα, Βασίλης Βλάχος, Αντώνης Ραμπαούνης, Σπύρος Μπιμπίλας, Αγγελος Κεχαγιάς.
  • Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της κινηματογραφικής ταινίας «Psycho» του Χίτσκοκ, παρουσιάζεται στη σκηνή 104-1 του 104 Κέντρου Λόγου και Τέχνης το έργο του δημοσιογράφου Χρήστου Νικολόπουλου «Norma-l/n», έργο γραμμένο με αφορμή το «Psycho». Πρωταγωνιστεί ο Μάξιμος Μουμούρης. Συμμετέχει ο Χρήστος Νικολόπουλος. Σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια Μάξιμος Μουμούρης. Εικαστική επιμέλεια Γκάι Στεφάνου – Μαρία Λάππα. Επιμέλεια κοστουμιών Γκάι Στεφάνου.

402 days ago Short URL Σχόλια

Απλό Θέατρο/ΑΛΕΚΤΟΝ/Θέατρο Κάππα

///

22

Δεκ

«Ωχ, τα νεφρά μου» στη «Θεατρική Σκηνή»

Η «Θεατρική Σκηνή» (30 χρόνια παρουσίας και προσφοράς) του Αντ. Αντωνίου παρουσιάζει κατά την τρέχουσα θεατρική περίοδο την παράσταση «Ωχ, τα νεφρά μου» του πεζογράφου και δραματουργού Μπάμπη Τσικληρόπουλου.

Ο τίτλος του έργου επικεντρώνει το ενδιαφέρον μας ευθέως στο φόβο και στον πόνο για τα νεφρά μας, που προέρχεται όμως – όπως θα διαπιστωθεί στην παράσταση – όχι από οργανική πάθηση, αλλά από το αδηφάγο κέρδος των εμπόρων νεφρών στον καπιταλισμό, που παράγει και εκτρέφει τέτοιου είδους και άλλες οικονομικές δραστηριότητες.

Δυο μοναχικοί άνθρωποι, ο Μητσάρας (Αντώνης Αντωνίου) και ο Μπούλης (Τάκης Βαμβακίδης) ρακοσυλλέκτες, φίλοι μεταξύ τους, συγκατοικούν σ’ ένα φτωχό κρύο διαμέρισμα. Αν και εξαθλιωμένοι κοινωνικά και οικονομικά, διατηρούν την ανθρωπιά τους και συνεχίζουν να κάνουν όνειρα. Αυτούς τους «ευάλωτους», όπως νόμιζε, τύπους, διάλεξε ο «εισβολέας» στο σπίτι τους απρόσκλητος έμπορος νεφρών «Κύριος Νεφράς» (Ηλίας Κατέβας) (όπως τον αποκαλούσαν στη συνέχεια), για να τους εξαγοράσει… Ο Μητσάρας παρ’ ολίγο να ενδώσει στην ενδιαφέρουσα οικονομική πρόταση του δήθεν «φιλάνθρωπου», «αλτρουιστή» και «καλού Σαμαρείτη» εμπόρου. Οι δυο φίλοι, αν και φοβήθηκαν, δεν έχασαν το ήθος τους. Ο Μπούλης έπεισε τον Μητσάρα για τις δόλιες προθέσεις του «εισβολέα» και μάλιστα φαίνεται έμμεσα ότι ο ένας φίλος, ο Μητσάρας, τελικά θυσίασε ακόμη και τη ζωή του για τον άλλο και την ευτυχία του.

Βαθιά κοινωνικό και ρεαλιστικό έργο. Ο θεατής συγκινείται με τις αλλεπάλληλες μορφές μιας φιλικής, αδερφικής, ανθρώπινης σχέσης. Εμφανή, βέβαια, είναι και άλλα στοιχεία στο έργο: Η κοινωνική κριτική, η ειρωνεία, η σάτιρα και το μελόδραμα. Το μείγμα κοινωνικού ρεαλισμού, με δραματικά και κωμικά στοιχεία, είναι εκρηκτικό και «διαπερνά» τους θεατές. Το αποτέλεσμα είναι να φύγουν από την παράσταση κοινωνικά προβληματισμένοι.

Η σκηνοθεσία είναι του Αντώνη Αντωνίου και τα σκηνικά – κοστούμια του Νίκου Κασαπάκη και η μουσική του Νίκου Παπακώστα.

Θ. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
(συνεργάτης του «Ρ»)
Ριζοσπάστης, Τετάρτη 22 Δεκέμβρη 2010

402 days ago Short URL Σχόλια

Θεατρική Σκηνή

21

Δεκ

Ιδεαλιστές: Η πιο ηρωική θεατρική ομάδα της Ευρώπης

Στιγμιότυπο από την παράσταση «Στο μυαλό του Χάρολντ Πίντερ» της ομάδας Ελεύθερο Θέατρο της Λευκορωσίας

Η ομάδα Ελεύθερο Θέατρο της Λευκορωσίας είναι ένας underground θίασος με βάση το Μινσκ. «Underground» όχι επειδή είναι ψαγμένος αλλά επειδή η Λευκορωσία είναι δικτατορία και κάθε αντίσταση, καλλιτεχνικής ή άλλης φύσεως, μπορεί με ευκολία να καταπνιγεί. Η ακραία λογοκρισία και οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη της χώρας που μόλις την περασμένη Κυριακή «επανεξέλεξε» (με ύποπτη υπερπλειοψηφία 79,96%) τον Αλεξάντερ Λουκασένκο. Οσοι υπονομεύουν το καθεστώς έχουν μυστηριωδώς εξαφανιστεί ή απαχθεί, φυλακιστεί και δολοφονηθεί.

Το Ελεύθερο Θέατρο της Λευκορωσίας ανεβάζει έργα που λένε στους θεατές τι συμβαίνει στη χώρα τους. Δέχονται συνεχώς παρενοχλήσεις και θανατικές απειλές. Αρνούνται όμως να το βάλουν κάτω. Οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς του θιάσου έχουν στο παρελθόν εξοστρακισθεί από το κρατικό θέατρο της χώρας εξαιτίας της συμμετοχής τους στην «απαγορευμένη» ομάδα. Οι μυστικές υπηρεσίες τούς έχουν χαρακτηρίσει «ασταθή στοιχεία». Η παραγωγός και συγγραφέας Ναταλία Κολιάντα και ο θεατρικός συγγραφέας Νικολάι Κχαλέζιν έχουν στραφεί στον ακτιβισμό υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παράλληλα με τη θεατρική τους δράση. Νιώθουν ότι ο κόσμος έχει ξεχάσει τη χώρα τους.

  • Επιδρομές της αστυνομίας

Οσοι έχει τύχει να παρακολουθήσουν παράσταση της ομάδας στα πάτρια εδάφη της υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη βραδιά στο θέατρο. Ο θίασος είναι αναγκασμένος να παίζει στα κρυφά παίρνοντας μεγάλο ρίσκο, καθώς στο παρελθόν έχουν σημειωθεί επιδρομές της αστυνομίας και πολλαπλές συλλήψεις. Οι επίδοξοι θεατές ειδοποιούνται μέσω μηνυμάτων στο κινητό τους σχετικά με την μυστική τοποθεσία συνάντησης με τους ανθρώπους της ομάδας, οι οποίοι τους οδηγούν στο θέατρο. Αυτή την περίοδο η ομάδα χρησιμοποιεί ως βάση ένα ετοιμόρροπο κτίριο με δύο δωμάτια που έχουν ενωθεί. Οι θεατές, μερικοί από τους οποίους έχουν ταξιδέψει ώρες για να φτάσουν εκεί, στριμώχνονται στους πάγκους και βλέπουν απορροφημένοι το έργο. Η αίσθηση προσμονής είναι διάχυτη. Στο τέλος, το χειροκρότημα σκάει σαν κύμα ανακούφισης _ όχι απλώς επειδή η αστυνομία δεν εισέβαλε στο κτίριο. Πολλά από τα μέλη του κοινού δεν έχουν ξαναδεί κάτι παρόμοιο στη ζωή τους: τα προβλήματα της χώρας του να θίγονται με ειλικρίνεια. Αυτό τους κάνει να αισθάνονται λιγότερο μόνοι.

Πριν από δύο εβδομάδες η ομάδα επισκέφθηκε το Λονδίνο και παρουσίασε δύο έργα στο Young Vic (η βραδιά ήταν μια πρωτοβουλία της διοργάνωσης Index on Censorship δηλαδή Δείκτης στη Λογοκρισία). Το πρώτο λεγόταν Numbers, ένα προϊόν devised theatre που διερευνά τη σύγχρονη Λευκορωσία μέσα από στατιστικές (π.χ. «72% των Λευκορώσων δυσκολεύονται να ορίσουν τη λέξη “δημοκρατία”», ή «13 πρακτορεία μοντέλων σε συνεργασία με το υπουργείο πολιτισμού πούλησαν νεαρές γυναίκες από τη Λευκορωσία ως σεξουαλικές σκλάβες»). Το δεύτερο ήταν το Discover Love, η ιστορία της Ιρίνα Κρασόφσκαγια και του αντικαθεστωτικού ακτιβιστή συζύγου της που έπεσε θύμα απαγωγής και φόνου. Αυτό το περιστατικό φέρνει στο μυαλό τον πρόσφατο ύποπτο θάνατο του Ολεγκ Μπεμπένιν, δημοσιογράφου και στενού φίλου της ομάδας. Τα δύο κομμάτια δημιουργούν έναν δυνατό συνδυασμό ξεκινώντας από τον αφηρημένο κόσμο των στατιστικών και καταλήγοντας σε μια σπαρακτική προσωπική ιστορία.

Οσον αφορά το καθαρά δημιουργικό σκέλος της δουλειάς τους, αυτό χαρακτηρίζεται από ευρηματικότητα, πρωτοτυπία, αλλά και πολύ χιούμορ που συνορεύει με τη βαθιά θλίψη. Ποιος ξέρει τι θα συνέβαινε αν οι κάτοικοι της Λευκορωσίας είχαν τη δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης στις παραστάσεις του Ελεύθερου Θεάτρου…

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=373827&dt=20/12/2010#ixzz18lZkXHHS

403 days ago Short URL Σχόλια

Ξένο θέατρο

20

Δεκ

The Christmas double issue: Judi Dench and the Stage scholarship winners

  • By Scott Matthewman on December 16, 2010

The Christmas 2010 double issue

This week’s double issue of The Stage – on sale from today – reveals that Dame Judi Dench has won our Greatest Stage Actor poll. In this week’s paper, we reveal how you, our readers, ranked the ten nominees. And Geoffrey Colman, head of acting at Central School of Speech and Drama, reflects on the series and considers what makes the ten artists special, why performers of the past missed out on a place and the importance of versatility.

Pantomime remains hugely popular, says director Steve Marmion (Dick Whittington and His Cat, Lyric Hammersmith) – yet there are those who deride its value. The reality is that the rest of the theatre industry has a lot to learn from its ability to connect with audiences

Meanwhile, writer Mike Kenny tells Kevin Berry why theatre for kids shouldn’t begin and end with pantomime, and John Byrne reflects on some of theatre’s other Christmas traditions

Baywatch and Knight Rider star David Hasselhoff tells Catherine Usher about making his panto debut in Wimbledon, trading insults with Piers Morgan and his plans for a Serge Gainsbourg-inspried duet with his Baywatch co-star Pamela Anderson

We wanna get in touch with her again – my German label said we could have a smash record if I were to do a duet with Pamela Anderson, so I’m trying to convince her to do a song with me. She says she can’t sing, but I said, ‘We can help you with that’. If she could do the rap in the song, that would be pretty cool.

Also in The Stage this week:

With one show running on Broadway and another at London’s Southbank Centre, Kneehigh’s award-winning joint artistic director and chief executive Emma Rice tells Lucy Brown about the challenge of presenting work to a US audience and her latest project adapting the Umbrellas of Cherbourg for its debut at Leicester’s Curve

  • The Christmas TV and radio schedules are previewed by Scott Matthewman and Nick Smurthwaite
  • We showcase some of theatre photographer Tristram Kenton’s shots of the year
  • We celebrate the 15 young people who won Stage scholarships totalling over £110,000 worth of training, thanks to the generosity of our arts partners
  • Natalie Woolman and Matthew Hemley summarise the key stories in the arts and broadcasting world over 2010
  • Our look back at 2010 continues with an appraisal of the West End by Mark Shenton, Fringe theatre by Paul Vale, regional theatre by Anthony Field, Opera by George Hall, Light entertainment by Liz Arratoon, dance by Kevin Berry, television by Harry Venning and radio by Nick Smurthwaite
  • Actress Maria Hodson listens to the British Library’s Voices of the UK CD and visits its Evolving English: One Language, Many Voices exhibition
  • In our second supplement of the year looking at the burgeoning cruise ship sector, we look at the new ships being commissioned and the sort of acts companies are looking to book for them
  • Nick Smurthwaite looks back at 100 years of the London Palladium, as the BFI Southbank prepares for a season of archive film & Tv showing celebrating London’s iconic theatre and entertainment venue

And as it is Christmas, we’ve got some seasonal fun for you. From a backstage quiz (can you tell your bastard prompts from your Baddeley Cakes?) to some fiendishly difficult picture quizzes and a crossword.

The Stage Christmas issue costs £2 and is available from the usual stockists. There will be no issue next week; the next edition will be on sale on December 29.

404 days ago Short URL Σχόλια

Ντεντς Τζούντι

20

Δεκ

Η κορυφαία ηθοποιός στα θεατρικά χρονικά

  • Η ΤΖΟΥΝΤΙ ΝΤΕΝΤΣ ΕΚΤΟΠΙΣΕ τους ΟΛΙΒΙΕ και ΓΚΙΛΓΚΟΥΝΤ

Το αγγλοσαξονικό θέατρο είχε την τιµητική του σε ψηφοφορία που οργάνωσε βρετανικό περιοδικό για το θέατρο. Η ντέιµ Τζούντι Ντεντς είναι η σηµαντικότερη ηθοποιός όλων των εποχών, σύµφωνα µε δηµοψήφισµα ειδικών του θεάτρου και κοινού που πραγµατοποιήθηκε στην Αγγλία. Η 76χρονη ηθοποιός επικράτησε άλλων θεατράνθρωπων της βρετανικής θεατρικής σκηνής, όπως ο σερ Λόρενς Ολίβιε και ο Τζον Γκίλγκουντ.

Το δηµοψήφισµα πραγµατοποίησε το περιοδικό για το θέατρο «Τhe Stage» – θεσµός για τα θεατρικά δρώµενα, τα οποία παρακολουθεί και καταγράφει από το 1880. Σάστισε µε το αποτέλεσµα και την τιµή που της έγινε η ντέιµ Τζούντι Ντεντς.

«∆εν έχω λόγια», έλεγε, «όµως είναι σαν κόλαση για µένα, στην οποία πρέπει να ζήσω στο εξής», εξηγούσε για το βάρος της ευθύνης που απορρέει από τη διάκριση αυτή.

Στη δεύτερη θέση ανέδειξαν – ειδικοί, κριτικοί θεάτρου και κοινό – την επίσης ντέιµ Μάγκι Σµιθ. Την τρίτη θέση κατέλαβε ο Μαρκ Ράιλανς, ονεώτερος ηλικιακά – είναι µόλις 50 ετών – από όλους τους συναδέλφους του που συνθέτουν τη λίστα µε τους δέκα καλύτερους βρετανούς ηθοποιούς όλων των εποχών. Την πεντάδα συµπληρώνουν οι θρύλοι του θεάτρου σερ Ιαν ΜΑΚΚΈΛΕΝ και σερ Λόρενς Ολίβιε που κατέλαβαν, µε τις ψήφους που συγκέντρωσαν, την τέταρτη και πέµπτη θέση αντιστοίχως.

Σύµφωνα µε τα αποτελέσµατα της κάλπης, η λίστα ανδροκρατείται, µε τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ στην ένατη θέση να είναι η τρίτη γυναίκα της καλύτερης δεκάδας της βρετανικής θεατρικής σκηνής. Ο κατάλογος θα δηµοσιευτεί στη χριστουγεννιάτικη έκδοση του περιοδικού µαζί µε τη βαθµολογία των συντακτών του εντύπου. Σύµφωνα µε την κρίση και την ψήφο τους, η ντέιµ Τζούντι Ντεντς κατέλαβε την πρώτη θέση, την οποία µοιράστηκε µε τον σερ Λόρενς Ολίβιε, αφήνοντας στο δεύτερο σκαλοπάτι τον Τζον Γκίλγουντ και τον Πολ Σκόφιλντ στην τρίτη θέση. Ωστόσο, άλλοι σπουδαίοι ερµηνευτές δεν πλασαρίστηκαν στη δεκάδα, όπως ο Θέσπις, ο αρχαίος Ελληνας που λογίζεται ως ο πρώτος ηθοποιός, ή ο Ντέρεκ Τζάκοµπι.

Είναι η πρώτη φορά στα 130 χρόνια κυκλοφορίας του που το περιοδικό «The Stage» διοργάνωσε ψηφοφορία. «Ολα αυτά τα χρόνια γράφουµε για τους ανθρώπους που εργάζονται στη θεατρική βιοµηχανία και η έρευνά µας για τον κορυφαίο ηθοποιό όλων των εποχών απαρτίζεται από ταλαντούχους ανθρώπους που κοσµούν το βρετανικό θέατρο», ανέφερε ο διευθυντής σύνταξης Αλιστερ Σµιθ. [Χ.Ν.Ε.Ι., ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010]

404 days ago Short URL Σχόλια

Ντεντς Τζούντι

20

Δεκ

Ηταν αυστηρή, όχι κακιά

  • Πέθανε στα 91 της χρόνια η ηθοποιός Τασσώ Καββαδία

Η πιο διάσημη μέγαιρα του ελληνικού κινηματογράφου, η Τασσώ Καββαδία με τα σφιγμένα λεπτά χείλη και τις χαρακτηριστικές γωνίες που σμίλεψαν από γεννησιμιού την αυστηρότητα στο πρόσωπό της, έφυγε από τη ζωή στα 91 της χρόνια. Η κηδεία της θα γίνει την Τετάρτη στις 11 π.μ., στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας.

Η Τασσώ Καββαδία στον «Αγαπημένε μου Ερνεστ» στο θεάτρο «Αλώνι»

Η Τασσώ Καββαδία στον «Αγαπημένε μου Ερνεστ» στο θεάτρο «Αλώνι»

Η εικόνα που θα μας μείνει από αυτήν είναι της δολοπλόκας πεθεράς, της άσπλαχνης αδερφής ή της ανελέητης δεσμοφύλακα αναμορφωτηρίου που έκανε κόλαση τη ζωή της Ζωής Λάσκαρη στη «Στεφανία». Οσοι τη γνώριζαν, όμως, μόνο για έναν καλό και ευγενικό άνθρωπο έχουν να λένε.

Ελεγε η ίδια για την περίφημη κινηματογραφική κακία της: «Ημουν αυστηρή. Οχι κακιά, αλλά σωστή για τα δεδομένα της εποχής. Δεν είχα άδικο να αντιπαθώ την Τζένη Καρέζη, που τα ‘φτιαξε με τον Κούρκουλο, που ήταν αρραβωνιασμένος με την κόρη μου, ή με τον Μάνο Κατράκη, που η κομμώτρια Λάσκαρη τον απατούσε και του έτρωγε τα λεφτά».

Είχε βιώσει και η ίδια την οικογενειακή αυστηρότητα. Η απόφασή της να γίνει ηθοποιός αποδοκιμάστηκε από τους γονείς της, που την ανάγκασαν να παντρευτεί με τον βιομήχανο Αντώνη Σαλαπάτα. Χώρισαν επτά χρόνια αργότερα. Ελεύθερη, βρήκε την ευκαιρία να ολοκληρώσει τις σπουδές της στο πιάνο και πήγε στο Παρίσι για μαθήματα ζωγραφικής, σχεδίου μόδας, διακοσμητικής και εικονογράφησης. Οταν επέστρεψε στην Αθήνα, ύστερα από προτροπή του Γιάννη Τσαρούχη -από τον οποίο είχε διδαχθεί σκηνογραφία και ενδυματολογία- γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, όπου έκανε και τα πρώτα της βήματα ως ηθοποιός. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με θιάσους των Μ. Φωτόπουλου, Μ. Αρώνη, Δ. Μυράτ, Λ. Τριβιζά, Τ. Καρέζη – Κ. Καζάκου, Ν. Κούρκουλου κ.ά. Επαιξε τα πάντα, εκτός από αρχαία τραγωδία. «Τη σέβομαι πάρα πολύ, είναι κάτι μουσειακό για μένα», έλεγε. «Ποτέ δεν μου έγινε πρόταση. Αλλά δεν μου αρέσει το μουσειακό θέατρο, προτιμώ το καθημερινό».

Εμφανίστηκε στο σινεμά το 1954 στο «Κυριακάτικο ξύπνημα» του Κακογιάννη. Μερικές μόνο από τις ταινίες που έπαιξε ήταν οι: «Στέλλα», «Η δε γυνή να φοβήται τον άντρα», «Μια τρελή τρελή σαραντάρα», «Η αμαρτία της ομορφιάς». Πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση στη σειρά «Ο σπαγγοραμένος» (1971).

  • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010

404 days ago Short URL Σχόλια

Απώλεια

20

Δεκ

Το θέατρο είναι τόπος ανάστασης νεκρών

  • ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΝΟΤ GALLERY
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010

«Παρείσακτοι». Το θεατρικό έργο της Μαρίας Ευσταθιάδη, που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση σε πρώτη πανελλήνια στην «Knot gallery», είναι ένα παράδοξο αλλά όχι… παρείσακτο έργο, παρ’ όλο που δεν έχει ακριβώς την ορθόδοξη θεατρική δομή και δράση.

«Η δραματουργία μου βρίσκεται πιο κοντά στο ποιητικό θέατρο και τη σύγχρονη γαλλική θεατρική παράσταση» λέει η Μαρία Ευσταθιάδη

«Η δραματουργία μου βρίσκεται πιο κοντά στο ποιητικό θέατρο και τη σύγχρονη γαλλική θεατρική παράσταση» λέει η Μαρία Ευσταθιάδη Είναι έντεκα υπαρξιακοί, αυτοαναφορικοί μονόλογοι, που εκφέρουν έξι χαρακτήρες-φαντάσματα «παγιδευμένα σε μια χρονική και χωρική στασιμότητα». Ο κοινός άξονας που τα διαπερνά είναι η απώλεια της ζωής, της αγάπης, της γλώσσας και της μνήμης. Η ανάκληση προσώπων και συναισθημάτων, μεταξύ «βραδύτητας και ακινησίας».

Ενώ σε πρώτο επίπεδο οι μονωδίες φαίνονται μεταξύ τους ασύνδετες, ωστόσο, πέρα από τη θεματολογία, υπάρχουν νήματα που συνδέουν τη μια με την άλλη, «σαν να έχουμε να κάνουμε με διαφορετικές ηλικίες ή εποχές ή στιγμές των προσώπων μεταξύ τους», τονίζει η συγγραφέας τους. «Σκιές ανάμεσά μας, σωσίες μας, παρείσακτοι επιζώντες διασταυρώνονται, πότε ανταλλάσσοντας χαμόγελα συνενοχής, πότε χωρίς διόλου να κοιτάζονται, βυθισμένοι σε σκέψεις, σε θραύσματα αναμνήσεων», προσθέτει για τους παράξενους ήρωές της, οι οποίοι «κινούνται σαν υπνωτισμένοι, ξαπλώνουν νωχελικά σε στάσεις ανάρμοστες ή μένουν ακίνητοι εντελώς, χειρονομούν περίεργα, ακούγοντας τις φωνές και τα τρυφερά ουρλιαχτά τους».

Τα πρόσωπά τους τα χαρακτηρίζει «ίδια με τα δικά μας. Ερχονται κάθε τόσο προς το μέρος μας και μας μιλούν». Την ώρα που στο βλέμμα τους συναντάς «την απουσία, την έλλειψη, την απώλεια, τη νοσταλγία για κάτι μελλοντικό, ανησυχητικό και άπιαστο».

Παρείσακτοι. Στα αγγλικά και τα γαλλικά, revenants. «Δυστυχώς, δεν υπάρχει απ’ όσο ξέρω αντίστοιχη ελληνική λέξη με τη γαλλική και αγγλική, γι’ αυτούς που ξαναγυρνούν, πεθαμένοι και επιζώντες συγχρόνως», λέει η Μ. Ευσταθιάδη. «Φαντάσματα, δηλαδή, αλλά με σάρκα και οστά. Που μπορούν να μιλούν και να δρουν, εδώ, μέσα από το σώμα των ηθοποιών. Γιατί το θέατρο, όπου τα πάντα είναι δυνατά, κατ’ εξοχήν κατοικείται από νεκρούς που συνομιλούν με ζωντανούς. Είναι ένας τόπος ανάστασης νεκρών χωρίς καμιά μεταφυσική».

Είναι προφανές: το κείμενό της είναι απαιτητικό για το θεατή. Αφετηρία του, όπως αποκαλύπτει η δραματουργός, ήταν μια σειρά φωτογραφίες της Γκλόρυς Ροζάκη, με την οποία είχε βγάλει παρέα το βιβλίο «Οταν οι δρόμοι, πριν από μια δεκαετία». «Μια αποθέωση του “άδειου”, που όμως στα μάτια μου το κατοικούσαν ζωντανά αγάλματα», σχολιάζει.

Αν και είναι δύσκολο να αυτοτοποθετηθεί, θα έλεγε ότι τα κείμενα που γράφει ανήκουν σ’ αυτό που ονομάζουμε «μεταδραματικό θέατρο, όπου το στόρι, η σύνθεση, το κείμενο ρόλων και η σχέση με αυτό που λέμε πραγματικότητα απουσιάζουν», παραδέχεται η Μ. Ευσταθιάδη, η οποία προ ημερών βρισκόταν στη Μασσαλία εκπροσωπώντας την Ελλάδα στη 2η Διεθνή Συνάντηση Μεσογειακής Λογοτεχνίας.

«Η γραφή ακολουθεί περισσότερο τη φαινομενικά άναρχη και αποσπασματική δομή των ονείρων, όπου σιωπές, μονολογίες και ήχοι εναλλάσσονται», προσθέτει. «Σχηματικά, γράφω μια δραματουργία που βρίσκεται πιο κοντά στο ποιητικό θέατρο και στη σύγχρονη γαλλική θεατρική παράδοση».

Τα φαντάσματα των παρεισάκτων της, στο σκηνικό λαβύρινθο που έστησε ο σκηνοθέτης Θέμελης Γλυνάτσης, ενσαρκώνουν οι Βασιλική Ανδρέου, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Νατάσα Γιανναράκη, Πάνος Ροκίδης και Γιώργος Σεραφειμίδης. Το ηχητικό περιβάλλον και ο ηχητικός σχεδιασμός ανήκουν στον Γιάννη Κοτσώνη. Το video είναι του Μάριου Γαμπιεράκη.

  • info: ΚΝΟΤ Gallery: Μιχαλακοπούλου 206 και Πύρρου, Αμπελόκηποι. Παραστάσεις: κάθε Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη. Ωρα έναρξης: 9 μ.μ.

404 days ago Short URL Σχόλια

Γλυνάτσης Θέμελης

/

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.