23

Νοε

ΚΘΒΕ: “Το όνειρο του Χάιμε» στην Πειραματική Σκηνή Μ. Λαζαριστών

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει φέτος στην Πειραματική Σκηνή  της Μονής Λαζαριστών το έργο «Το όνειρο του Χάιμε», του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα  Πάνου Μπρατάκου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα.  Ο Πάνος Μπρατάκος είναι ένας νέος συγγραφέας που παρουσιάζει την πρώτη ολοκληρωμένη θεατρική του δουλειά. Πρόκειται για ένα σκληρό παραμύθι ενηλικίωσης το οποίο επαναδιατυπώνει την ιστορία του Άμλετ στη σύγχρονη εποχή. Το έργο έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 19 Νοεμβρίου, στο Μικρό Θέατρο της Μ. Λαζαριστών στις 21.00.

  • ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Μια φορά και έναν καιρό

όχι τόσο μακρινό

-ίσως τον σημερινό;-

ένα αγόρι ευγενικό

και λιγάκι ντροπαλό

κλείνει χρόνια δεκαοχτώ

και με τρόπο μαγικό:

ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ

Ε, από κει και πέρα γίνεται χαμός. Ο ευγενής νέος, χτυπημένος αλύπητα από την Μοίρα, καλείται να ωριμάσει απότομα, για να τα βγάλει πέρα με τους σκληρούς κανόνες της ζωής των «μεγάλων».  Για να τα καταφέρει πρέπει να επιστρατεύσει όλες του τις δυνάμεις, τις οποίες φυσικά δεν έχει προλάβει να ανακαλύψει ακόμα (γιατί ΚΑΝΕΝΑ κοινωνικό σύστημα δεν θα πάρει ποτέ στα σοβαρά μια τέτοια τραγική πιθανότητα). Η Μοίρα βέβαια δεν θα κάτσει να τον περιμένει με σταυρωμένα χέρια. Θα τον χαστουκίσει, θα τον ποδοπατήσει, θα τον τσαλακώσει ανελέητα, ασταμάτητα και αδυσώπητα, μέχρι να ξυπνήσει τον Ήρωα μέσα του.  Γιατί, όταν ξυπνήσει ο Ήρωας-  θα χυθεί  αίμα ΑΙΜΑ Α Ι Μ Α

Αυτή εδώ είναι η περιπέτειά του

Την έχουμε ζήσει όλοι μας

Άλλοι πιο όμορφα και άλλοι πιο άσχημα

Κάποιοι την περιμέναμε πώς και τι

Μερικοί  κάναμε τα στραβά μάτια

Κανείς δεν κατάφερε να πάρει αναβολή επ` αόριστον

Ελάχιστοι βέβαια κατέληξαν σε ένα μόνιμο «τρελόχαρτο»:

Δεν μπόρεσαν να σκοτώσουν το αγόρι εντός τους:

Δεν πρόλαβαν να κοιμήσουν ξανά  τον οργισμένο Ήρωα:

Αναπαύονται χορτασμένοι από την αδιάκοπη Μάχη

Μέχρι να ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ

(γιατί ΚΑΝΕΝΑ κοινωνικό σύστημα δεν θα πάρει ποτέ στα σοβαρά μια τέτοια ΤΡΑΓΙΚΗ; πιθανότητα)

ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΝΤΡΑΣ;

ΠΑΝΟΣ ΜΠΡΑΤΑΚΟΣ

Σκέψεις του Σκηνοθέτη:

«….Tο όνειρο του Χάιμε έχει εφτά πρόσωπα, κάποια είναι ή μοιάζουν να είναι πρόσωπα της φαντασίας, κάποια είναι ή μοιάζουν να είναι πρόσωπα της πραγματικότητας. Και εκεί αρχίζει το μπέρδεμα: τα πρόσωπα της πραγματικότητας περνάνε μέσα στη φαντασία και στοιχεία της φαντασίας εισβάλλουν στον κόσμο που αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα….

… το έργο με καλεί να αποδώσω σκηνικά ένα μπλέξιμο ονείρου και πραγματικότητας. Όταν το βλέμμα μου είναι στην ευθεία έχω πραγματικότητα, όταν όμως ξαπλώσω κάτω, άρα, όταν γίνω παιδί, το βλέμμα μου, καθώς κοιτάει προς τα πάνω τα πράγματα, τα βλέπει υπερμεγέθη. Εάν τώρα είχα την δυνατότητα να είμαι και στις δύο θέσεις, όρθιος, αλλά και παιδί, θα είχα, ταυτόχρονα, δύο βλέμματα. Το ένα θα ήταν το βλέμμα της ενήλικης πραγματικότητας και το άλλο της παιδικής αθωότητας, η οποία παραμορφώνει το πραγματικό, χωρίς να το αναιρεί. Λοιπόν, μέσα σε αυτήν την εικόνα που στήνω, ξαφνικά, έχω την ανάγκη να παίξω και τα δύο βλέμματα ταυτόχρονα. Και έτσι, καθώς η πραγματικότητα παραμορφώνεται, ο θεατής μπορεί να εκλάβει αυτό που βλέπει ως δυο εκδοχές της πραγματικότητας ή μία ενιαία πραγματικότητα …».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΗΓΑΣ


Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας

Σκηνικά: Πένη Ντάνη

Κοστούμια: Χρήστος Μπρούφας

Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης

Φωτισμοί: Γρηγόρης Καραντινάκης

Βοηθός σκηνοθέτη: Καρολίνα Mάγερ

Οργάνωση Παραγωγής: Ροδή Στεφανίδου

Διανομή (με αλφαβητική σειρά):

Δημήτρης Διακοσάββας (Φύλακας), Γιάννης Καραούλης (Χάιμε), Πάολα Μυλωνά (Μάριαν), Μιχάλης Σιώνας (Κατεργάρης), Βιργινία Ταμπαροπούλου (Πενέλοπε), Γιάννης Τσιακμάκης (Λαρς), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Κρίστιαν).

Στην παράσταση παίρνουν μέρος οι τριτοετείς σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ:  Τάσος Δημητρόπουλος, Καρολίνα Κάρτερ, Ματίνα Κουλουριώτη.

Παραστάσεις:

Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή

Τετάρτη & Κυριακή 19.00, Πέμπτη, Παρασκευή 21.00, Σάββατο 18.00 & 21.00

Τιμές εισιτηρίων:

Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή

Κανονικό 15 €

Ομαδικό, Φοιτητικό / Πολυτέκνων 10 €

Τετάρτη & Πέμπτη

Κανονικό 12 €

Φοιτητικό/Πολυτέκνων 10 €

Ομαδικό/ Κάτοχοι κάρτας ΥΠΠΟΤ, ΑΠΘ, ΠΑΜΑΚ, ΟΛΜΕ 10 €

Εκπτωτικό για ανέργους και μετανάστες 7 €

Μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου ισχύουν εισιτήρια της Εργατικής Εστίας για όλες τις παραστάσεις του ΚΘΒΕ. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τα προμηθεύονται από την Εργατική Εστία Θεσσαλονίκης, Μητροπόλεως 110 (6ος όροφος), τηλ.: 2310-224386, 286083.

Πληροφορίες-Κρατήσεις:

Ώρες λειτουργίας ταμείων:

Βασιλικό Θέατρο: Τρίτη 9.30 π.μ. – 3.30 μ.μ.

Σάββατο 9.30 π.μ. – 1.30 μ.μ. και 5.30 μ.μ. – 9.30 μ.μ.

Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Κυριακή 9.30 π.μ. – 9.30 μ.μ.

Μονή Λαζαριστών: ημέρες και ώρες παραστάσεων

Τηλ. κρατήσεων: 2310 288000

431 days ago Short URL Σχόλια

ΚΘΒΕ

23

Νοε

Νεφέλες επίκαιρες όσο ποτέ

  • Σε ήχο ελληνικό
  • ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ: ΝΕΦΕΛΕΣ – ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΥΠΡΟΥ
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ Ε. ΠΑΠΑΔΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010

Δίσκος με τα τραγούδια που έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης για το έργο του Αριστοφάνη «Νεφέλες» σε μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη, όπως παρουσιάστηκε στα Επιδαύρια από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (ΘΟΚ).

Αν ο Σταμάτης Κραουνάκης ζούσε στην αρχαία εποχή θα ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, συνάδελφος του Αριστοφάνη, δηλαδή θεατρικός συγγραφέας – μουσικός, καθώς, όπως είναι γνωστό, οι αρχαίοι θεατρικοί συγγραφείς ήταν ταυτόχρονα και μουσικοί, αφού ο ποιητικός λόγος ήταν μελοποιημένος. Οχι μόνο από αυτή μα κι από άλλες (και μη θεατρικές) εργασίες του, ο Κραουνάκης δείχνει ένα ταλέντο που «άπτεται» των πραγμάτων του θεάτρου. Στο παρόν όμως έργο, τα δημιουργήματά του, όχι μόνο άπτονται, αλλά φαίνεται πως… εναγκαλίζονται κιόλας με το πνεύμα της αριστοφανικής κωμωδίας.

Δεν γνωρίζω αν στην παράσταση φάνηκαν (είχαν δηλαδή κάποιο καλλιτεχνικό κόστος) ή όχι οι περιπέτειες που προηγήθηκαν (π.χ. παραίτηση του σκηνοθέτη Νίκου Μαστοράκη, συλλογική σκηνοθεσία υπό τον διευθυντή του ΘΟΚ Βαρνάβα Κυριαζή). Από την ακρόαση, πάντως, του δίσκου φαίνεται ότι από τον μουσικοσυνθέτη δεν έλειψαν το κέφι, ο ενθουσιασμός και η επαφή με το δίπτερο εκείνο έντομο που ονομάζεται, αρχαϊστί μεν, οίστρος, νεοελληνιστί δε αλογόμυγα, που ερεθίζει τους δημιουργούς και τους βοηθά να κάνουν πράγματα και θαύματα. Δεν έλειψαν, επίσης, και οι καλοί συνεργάτες. Τόσο οι σολίστεςυρής (Στρεψιάδης), Σταύρος Λούρας (Σωκράτης), Στέλλα Φυρογένη (κορυφαία), Αννίτα Σαντοριναίου (Δίκαιος Λόγος) όσο και ο χορός ζωντανεύουν θαυμάσια το δροσερό, γλυκόπικρο και παιχνιδιάρικο αυτής της μουσικής.

Ο,τι κι αν ήταν η παράσταση, το θεατρικό «δαιμόνιο» του Κραουνάκη ασφαλώς θα τη βοήθησε (όπως βέβαια όφειλε) να σταθεί στο ύψος της. Ιδιαιτέρως ο χορός (στον δίσκο τουλάχιστον) βρίσκεται σε ένα επίπεδο σπάνιο, κατά τη γνώμη μου. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως θα μπορούσε να χρησιμέψει και ως σημείο αναφοράς. Είναι ένα επίτευγμα, τόσο για την τεχνική όσο και για τον λόγο, το μέλος, και την εκφραστική του δύναμη. Παραδειγματικά αναφέρω ότι: για την πρώτη Παράβαση, για τη «Σελήνη», για «Το Τραγούδι του Δίκαιου Λόγου», για τη δεύτερη Παράβαση, καθώς και για άλλα, ο συνθέτης μπορεί, δικαίως πιστεύω, να αισθάνεται υπερήφανος.

Οπως ο ίδιος λέει σε συνέντευξή του («Ελευθεροτυπία» 27/6/2009) για τη δουλειά του: «Τα χορικά είναι φωνητική μουσική φτιαγμένη για 14 γυναίκες. Ο αυλός, η ηλεκτρική άρπα και τα κρουστά τη συνοδεύουν με αρκετή αναρχία. Δεν είναι μια κλασική ορχηστρική υποστήριξη, έχει τρέλα. Το έργο είναι εξάλλου σκοτεινό και επικίνδυνο. Υπάρχουν σημεία άκρας λυρικότητας και σημεία αγριότητας. Σήμερα μας αφορά ίσως περισσότερο από ποτέ. Αν η νομιμοποίηση του παράνομου ως νόμιμου μέσω διαστρεβλώσεων δεν είναι ό,τι ζούμε, τότε τι είναι; Ζούμε την ώρα που αγοράζεται η γνώση από την τάξη που ανεβαίνει οικονομικά ώστε να νομιμοποιεί την παρανομία της. Με την ίδια σκληρότητα αυτή η τάξη οδηγεί και τα παιδιά της σε ανάλογη διαπαιδαγώγηση».

Πράγματι, έχουμε εδώ δώδεκα πολιτικά τραγούδια τόσο επίκαιρα όσο και το 423 π.Χ. που γράφτηκε το έργο, για να εκθέσει τις αρνητικές συνέπειες των σοφιστικών κινήσεων, την υπονόμευση ηθών και κανόνων, την ηθική και πολιτική κρίση της κοινωνίας, το… νόμιμο και το ηθικό που κάτι μας θυμίζει.

431 days ago Short URL Σχόλια

Κραουνάκης Σταμάτης/ΝΕΦΕΛΕΣ

23

Νοε

Δύο εργασίες φοιτητών ΑΠΘ… μία παράσταση

  • Θεσσαλονίκη

«Καρέκλες» στο… φοιτητικό «σανίδι». Μια εναλλακτική πρόταση ψυχαγωγίας προτείνει το τμήμα Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, παρουσιάζοντας στο κοινό μια θεατρική παράσταση που προέκυψε από τις διπλωματικές εργασίες φοιτητών του.

Η παράσταση, με τον τίτλο “Καρέκλες” του Ιονέσκο, θα παρουσιαστεί την Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και την Κυριακή στο Θέατρο “Κλειώ, Εγνατίας 122.

Η παράσταση είναι στην ουσία αποτέλεσμα δύο εργασιών: Της διπλωματικής εργασίας στη Σκηνοθεσία από τη φοιτήτρια Αλέκα Θεολόγου, με επόπτη καθηγητή τον Βίκτωρα Αρδίττη και της διπλωματικής εργασίας στη Σκηνογραφία από την Ελένη Θωμαϊδου, με επόπτες καθηγητές τον Απόστολο Βέττα και την Ελευθερία Ντεκώ. Όλες οι παραστάσεις είναι ανοιχτές για το κοινό. [enet.gr, 14:23 Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010]

431 days ago Short URL Σχόλια

Τμήμα Θεάτρου ΑΠΘ

23

Νοε

Σώματα χωρίς το βάρος της ηθικής

  • ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΧΟΡΟΥ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ SINEQUANON
  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010

Η τηλεφωνική μας συνομιλία με τον Δημήτρη Σωτηρίου της ομάδας sinequanon έγινε εν μέσω πανικού. Ελάχιστες μέρες είχαν απομείνει για την αυριανή πρεμιέρα (24 Νοεμβρίου) της νέας του χορογραφικής παράστασης, με τίτλο «Το lose Lautrec», μια παραγγελία του ΚΘΒΕ στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Τελλόγλειο, όπου ως γνωστόν φιλοξενείται μια μεγάλη έκθεση με έργα του ζωγράφου.

Εννέα χορευτές, δεκατρείς ηθοποιοί του ΚΘΒΕ και δύο μουσικοί ζωνταντεύουν την Μπελ Επόκ

Εννέα χορευτές, δεκατρείς ηθοποιοί του ΚΘΒΕ και δύο μουσικοί ζωνταντεύουν την Μπελ Επόκ

Οι φωνές των τεχνικών, που έστηναν στον πυρετό των προετοιμασιών φώτα και σκηνικά, αλλά και από την πορεία του «Πολυτεχνείου», που περνούσε εκείνη τη στιγμή έξω από το Βασιλικό Θέατρο, μάς ανάγκασαν πολλές φορές να διακόψουμε. Επιπλέον, «ορισμένοι από τους συνδικαλιστές ηθοποιούς του ΚΘΒΕ έχουν ενημερώσει πως θα αργήσουν να έρθουν στην πρόβα σήμερα. Προσπαθούμε πάντα να μην υπάρχει διαφορετική μεταχείριση μεταξύ χορευτών και ηθοποιών, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο», λέει ο Δημήτρης Σωτηρίου.

Η δύσκολη μέρα ήρθε να προστεθεί σε μια -έτσι κι αλλιώς- δύσκολη συγκυρία για όλους μας. «Το καλό είναι ότι μέσα σε όλη αυτή την κρίση και τη δυσκολία οι άνθρωποι ξανακοιτιούνται στα μάτια. Ξαναθυμούνται την ανθρώπινη αλληλεγγύη. Το μόνο που τελικά μας μένει», εκτιμά ο χορογράφος.

Γι’ αυτό, άλλωστε, όταν τους ζητήθηκε ένα έργο εμπνευσμένο από τον Τουλούζ Λοτρέκ, προέκυψε το ομόηχο με το όνομα του ζωγράφου «Το lose Lautrec», που σημαίνει, όμως, «να χάνεις τον Λοτρέκ». Τι ακριβώς θέλει να πει; «Να χαθείς για να ξαναδείς τα πράγματα από την αρχή με φρέσκια ματιά», λέει ο Δημήτρης Σωτηρίου, «αλλά, παράλληλα, δηλώνει και το χάσιμο που ο ίδιος ο Λοτρέκ ζούσε μέσα στα καμπαρέ και τα ψεύδη».

Η παράσταση -που συνέλαβαν και σκηνοθετούν οι sinequanon αξιοποιώντας εννέα χορευτές και δεκατρείς ηθοποιούς από το δυναμικό του ΚΘΒΕ, αλλά και δύο μουσικούς που παίζουν ζωντανά επί σκηνής -επιχειρεί να ζωντανέψει κάτι από την ατμόσφαιρα των καμπαρέ του Παρισιού, τον καιρό της «Μπελ Επόκ». Εμπνέεται, όμως, εξίσου και από την προσωπικότητα του Ανρί ντε Τουλούζ-Λοτρέκ (1864- 1901), του ξεπεσμένου αριστοκράτη που έζησε μια τρυφηλή ζωή στα καμπαρέ αναζητώντας εφήμερες απολαύσεις. Η ιδιάζουσα σωματική του διάπλαση -ήταν υπερβολικά κοντός- δεν του επέτρεπε να ακολουθήσει μια συμβατική κοινωνική ζωή, αλλά δεν τον εμπόδισε καθόλου από να γίνει ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του μετα-ιμπρεσιονισμού και πρωτοπόρος στην τέχνη της αφίσας.

«Βασικός πυρήνας της παράστασης είναι το ντουέτο, ενώ η κίνηση χαρακτηρίζεται από ρευστότητα», τονίζει ο Σωτηρίου. «Ζωντανεύουμε ένα καμπαρέ που ενώνει ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων, από μποέμ και περιθωριακούς τύπους μέχρι ευυπόληπτους πολίτες. Εκεί που πέφτουν οι μάσκες και τα σώματα αφήνονται ελεύθερα να επικοινωνήσουν χωρίς το βάρος της ηθικής», τονίζει.

Οσο για τον τρόπο δουλειάς της ομάδας; Οπως κάθε φορά, έτσι και τώρα τον περιγράφει κατάλληλα η λέξη «ζύμωση». Διαχρονικά δουλεύουν πάνω στην τεχνική ριλίζ, τη ρήξη της φόρμας, τη ρευστότητα της κίνησης. «Να φαίνεται η κίνηση σαν ένα φυσικό φαινόμενο», λέει ο Δημήτρης Σωτηρίου. «Τόσο απλή ώστε να δίνεται η αίσθηση πως δεν χρειάζεται να είσαι χορευτής για να την πετύχεις. Είναι μια επιπλέον δυσκολία αυτή, να ξεπεράσεις την τεχνική».

Η ομάδα sinequanon, γνωστή μας από το 1992, είναι άστεγη από το 2009, όταν κατεδαφίστηκε ο «Κρατήρας». Και τώρα;

«Περιπλανιόμαστε. Μας έχουν παραχωρήσει ένα όμορφο σχολειό σε ένα χωριό της Δράμας, το καλοκαίρι κάναμε εκεί τις πρόβες μας για τη δουλειά που παρουσιάσαμε στο Φεστιβάλ Φιλίππων και σκεφτόμαστε να κάνουμε την περίφημη αποκέντρωση».

info: «Το lose Lautrec», Βασιλικό Θέατρο (τηλ. 2310-288000) 24-28 Νοεμβρίου και 1-5 Δεκεμβρίου, στις 9 μ.μ.

431 days ago Short URL Σχόλια

ΚΘΒΕ

23

Νοε

Ούτε διάβολος ούτε μάρτυρας

Μία από τις καλύτερες παραστάσεις της φετινής σεζόν χαρακτηρίζει ο κριτικός των νεοϋορκέζικων «Τάιμς», Μπεν Μπράντλεϊ τον «Εμπορο της Βενετίας», του Ντάνιελ Σάλιβαν, που παίζεται στο θέατρο Broadhurst, με τον Αλ Πατσίνο στον ρόλο του Σάιλοκ.

Είχε πρωτοπαρουσιαστεί το καλοκαίρι στο Σέντραλ Παρκ, αλλά τώρα, ελάχιστες αλλαγές στο καστ, όλες προς το καλύτερο, κάνουν τον Μπράντλεϊ να διαπιστώνει ενθουσιασμένος πως έχει φτάσει σε ένα υψηλότερο επίπεδο σαφήνειας και λεπτότητας.

Παρ’ όλο που ο Σέξπιρ στη Νέα Υόρκη είναι συχνά ένα ανομοιογενές μίγμα αστέρων, που κάνουν επίδειξη του κλασικού τους οπλοστασίου, η παράσταση του Σάλιβαν και της ομάδας του είναι ένας συλλογικός και εντελώς πρωτότυπος «Εμπορος». Αλλά και η καλύτερη διάψευση για όσους υποστηρίζουν ότι μόνο οι Βρετανοί ανεβάζουν τον Σέξπιρ σωστά. Ο κριτικός, μάλιστα, θυμάται στο σημείο αυτό την περσινή «ακαθοδήγητη εισαγόμενη λονδρέζικη παραγωγή» του «Αμλετ» με πρωταγωνιστή τον Τζουντ Λο.

Οσο για την ερμηνεία του Αλ Πατσίνο; Επωμιζόμενος έναν από τους πιο δυσάρεστους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου, αποφεύγει τις παραδοσιακές ερμηνείες που θέλουν τον Σάιλοκ είτε διάβολο είτε μάρτυρα. Η εξαιρετικά αιχμηρή και βαθιά ερμηνεία του ξεκινά με το τελετουργικό μειδίαμα, που υιοθετεί στις επιχειρηματικές του συναλλαγές. Αλλά το κοινό διατηρεί πάντα την επίγνωση (στο κάτω κάτω πρόκειται για Αλ Πατσίνο) πως κάτω από τους μανιερισμούς επικρατεί αναβρασμός. Ο Σάιλοκ έχει ξοδέψει τη ζωή του συλλέγοντας περιφρονήσεις και κατηγορίες εναντίον των Εβραίων, που θα τον οδηγούσαν αναμφίβολα στην εξόντωση.

Τον ρόλο της Πόρσια ερμηνεύει η, επίσης, εξαιρετική Λίλι Ρέιμπ. Στα αβρά χαρακτηριστικά της ηθοποιού, κάθε άλλο παρά βλέμμα θριάμβου (όπως συμβαίνει στις περισσότερες αναγνώσεις) είναι αυτό που διακρίνεται, αλλά μια πολύτιμη και αμετάκλητη απώλεια. Εχει αναγκαστεί να ζήσει εγκλωβισμένη και μέσα σε αυτά τα όρια να εξασκήσει την εύθραυστη ευφυΐα της, ενώ λαχταρά για μια καθαρή λυτρωτική αγάπη. Για να καταλάβει στο τέλος πως η αγνότητα είναι ανέφικτη στην ντροπιαστική, ρηχή Βενετία και αυτή η συνειδητοποίηση να μοιάσει με ηχηρό χαστούκι.

Η παράσταση -σύμφωνα, πάντα, με τον κριτικό- επενδύει στην πολυαναλυμένη δικαστική σκηνή με τέτοιο πάθος και οργή, που διαλύει κάθε προκατάληψη. «Το κοινό ενδεχομένως να νιώσει ότι τρέμει, όπως συμβαίνει όταν κάτι τρομακτικό και μπλεγμένο αρχίζει να αποκτά νόημα. Ενώ είναι πιθανό να πονοκεφαλιάσει προκειμένου να διαπιστώσει ποια ακριβώς είναι η συμπάθειά του. Μια στιγμή επώδυνη για όλους», προειδοποιεί.

Και καταλήγει: «Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον “Εμπορο”, ο συγκεκριμένος υπενθυμίζει διαρκώς στο κοινό πως τα χρήματα καθορίζουν και μολύνουν κάθε σχέση. Δεν τελειώνει με τη συνήθη επανενωμένη αρκαδική ευδαιμονία των ερωτευμένων, αλλά με την τσουχτερή αίσθηση ότι το να αγαπάς στη Βενετία είναι συνώνυμο της απώλειας, της ήττας».

  • Υπεύθυνος: ΕΠΙΜ.: ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010

431 days ago Short URL Σχόλια

Shakespeare

/

23

Νοε

«Καρυοθραύστης» από το χοροθέατρο «Οκτάνα» του Κωνσταντίνου Ρήγου

Με τον «Καρυοθραύστη», την παράσταση που παρουσιάζει το χοροθέατρο «Οκτάνα» του Κωνσταντίνου Ρήγου στο «Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες» (Τουρναβίτου 7, τηλ. 210 32 55 444), ολοκληρώνεται η τριλογία, στα μεγάλα μπαλέτα του Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι, που ξεκίνησε με την «Ωραία κοιμωμένη» (1999) και τη «Μνήμη των κύκνων» (2002). Με οδηγό την περίφημη μουσική του Τσαϊκόφσκι, ο Κ. Ρήγος δημιουργεί το δικό του μαγικό παραμύθι μέσα από την αντιπαράθεση του χιούμορ και της φαντασίας με την ασχήμια και τη βία, που κρύβονται, άλλωστε, πίσω από κάθε παραμυθική αφήγηση. Χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος. Δραματουργός: Ξένια Αηδονοπούλου. Βοηθός Χορογράφου: Μαρκέλλα Μανωλιάδη. Κοστούμια: Νατάσα Δημητρίου. Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Σπηλιόπουλος. Ερμηνευτές: Τάσος Καραχάλιος, Μυρτώ Κοντονή, Γιάννης Νικολαΐδης, Διογένης Σκαλτσάς, Χρήστος Στρινόπουλος. Διάρκεια παραστάσεων έως 3/1, καθημερινά (9.30μ.μ.), εκτός Τρίτης και Τετάρτης.

431 days ago Short URL Σχόλια

Ρήγος Κωνσταντίνος/Χοροθέατρο Νταλίκα

23

Νοε

Ομάδα «δυο συν»: « η και ο »

  • Βασισμένο σε μια ιδέα της Γιούλης Τσαγκαράκη και του Αλέξανδρου Κομπόγιωργα

«Είναι από αυτές τις μέρες που λες «τέλος, ως εδώ!». Και το μόνο που θες είναι ένα ποτό σε κάποιο μπαρ, μόνος σου. Τόσο μόνος, που και ο εαυτός σου να μην ερχόταν, καλύτερα θα ήταν…»

Ένας άνδρας και μια γυναίκα βρίσκονται κάποιο βράδυ σε ένα μπαρ. Αυτή εσωστρεφής, ευαίσθητη, ανασφαλής για την εξωτερική της εικόνα και γεμάτη αγωνία για αποδοχή από το άλλο φύλο. Αυτός εξωστρεφής, κοινωνικός, φιλόδοξος, αλλά και εγκλωβισμένος από την αγάπη του για ύλη. Μαζί με αυτούς θα γνωρίσουμε πρόσωπα του παρελθόντος, πρωταγωνιστές στις ζωές τους, που τους διαμόρφωσαν και τους διαμορφώνουν. Και όσο και εάν αυτοί οι δύο διαφέρουν, δεν παύουν να έχουν, στα τριάντα πέντε τους χρονιά, τρία κοινά χαρακτηριστικά : την μοναξιά, την ανάγκη για αγάπη και  μια  ειλικρινή και ουσιαστική σχέση με έναν άνθρωπο. Στα σαράντα λεπτά της παράστασης, ηθοποιοί και κοινό θα ταξιδέψουν μαζί στο παρελθόν αυτών των ανθρώπων, θα περιπλανηθούν με κωμικό τρόπο και θα ταυτόχρονα θα συγκινήσουν με όλα εκείνα τα συμβάντα που σημαδεύουν τον κάθε άνθρωπο στην ζωή του, και τον απομακρύνουν από αυτό που πραγματικά ζητάει βαθιά μέσα του: την επαφή με τον εαυτό του. Στο τέλος αυτού του ταξιδιού,  ένα βλέμμα στον άνθρωπο που κάθετε διπλά θα δώσει την λύση…

Σκηνοθεσία : Σαμψών Φύτρος

Παίζουν : Αλέξανδρος Κομπόγιωργας , Γιούλη Τσαγκαράκη

Μουσική επιμέλεια – DJ  : Μηνάς Λυριστής

Κίνηση ηθοποιών : Άρτεμις Ιγνατίου

Βίντεο : Στέφανος Κοσμίδης

Εικαστική επιμέλεια : Αλέξανδρος Κομπόγιωργας

Δημόσιες Σχέσεις : Ηρακλής Ντουλάκης

Φωτογραφίες : Θοδωρής Μωραΐτης

Υλοποίηση κοστουμιών : Κική Μαρκάκη

Τα χτενίσματα των ηθοποιών επιμελείται ο Ακης Ιατροπουλος (Αkis Iatropoulos Hair & Color)

Ώρες και ημέρες παραστάσεων : Δευτέρα και Τρίτη στις 9.30

Είσοδος με ποτό : 10 ευρώ

Διάρκεια παράστασης : 45 λεπτά.

Τηλέφωνο κρατήσεων  : 210.34.23.066

Προγραμματισμένη πρεμιέρα : 15 Νοεμβρίου

Bar theater mayo (Περσεφόνης 33 Γκάζι – μετρό Κεραμεικός )

431 days ago Short URL 1 σχόλιο

Θεατρική Ομάδα ΔΥΟ ΣΥΝ

22

Νοε

Μια γυναίκα με πάθος

  • Ρεσιτάλ ερμηνείας στον «Συμβολαιογράφο», που ανεβαίνει στο Νέο Ελληνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Καραμίχου
Η λύτρωση έρχεται στο τέλος με μια συγνώμη, την οποία η πρωταγωνίστρια ζητάει κοιτώντας τον κόσμο στα μάτια
Η λύτρωση έρχεται στο τέλος με μια συγνώμη, την οποία η πρωταγωνίστρια ζητάει κοιτώντας τον κόσμο στα μάτια

Πρόκειται για μία από τις πιο δυνατές ερμηνείες της σεζόν. Η ερμηνεία της Υρώς Μανέ στον «Συμβολαιογράφο» του Νίκου Βασιλειάδη, στο «Νέο Ελληνικό Θέατρο». Η ηθοποιός σαν να ανθίζει υποκριτικώς σε αυτή την παράσταση. Αποκαλύπτει εκφραστικά μέσα που τα τελευταία χρόνια μοιάζει να άφηνε στο καμαρίνι – ίσως λόγω των θεατρικών επιλογών της δεν της δινόταν η ευκαιρία, ίσως να ήταν οι συγκυρίες. Φέτος, ξαφνιάζει θετικά δείχνοντάς μας ένα άλλο πρόσωπο στη σκηνή. Το πρόσωπο μιας ηθοποιού με τεχνική, με έλεγχο των μέσων της, με αμεσότητα και δύναμη. Η ειλικρίνεια και η καθαρότητα της ερμηνείας της ως Ερασμίας, ο «βιωμένος» τρόπος που αποδίδει τον μονόλογο αποτελούν ισχυρά χαρτιά του ανεβάσματος. Η δημιουργική «χημεία» της, δε, με τον Γιώργο Καραμίχο, στην πρώτη του σκηνοθεσία, μια σκηνοθεσία με ωριμότητα και απόλυτα κατασταλαγμένη, λειτουργεί άριστα. Μια δυνατή γυναίκα της επαρχίας, με χαρακτήρα στιβαρό αλλά σμπαραλιασμένο, στερημένο, είναι η Ερασμία της Υρώς Μανέ. Η ίδια η δύναμή της, σε συνδυασμό με τον κοινωνικό περίγυρο, δημιουργεί περίεργα γρέζια στην ψυχή της. Σύνθετος ο ψυχισμός της ηρωίδας και βαθιά ανθρώπινος. Δεν έχει τίποτα ψεύτικο. Τα ίδιο και ο τρόπος που αποδίδεται σκηνικά από την πρωταγωνίστρια. Ευνουχισμένη στα δεδομένα μικρής κοινωνίας, βαθιά στερημένη, πολύ πονεμένη, ισχυρά καχύποπτη, με κρυμμένη τη λαχτάρα για ζωή. «Σιγά πήραν να στυφίζουνε και να ξινίζουνε και τα μούτρα μου και η καρδιά μου. Κι έπαψα όλως διόλου να μην είμαι Ερασμία», λέει. Ξέρει τι συμβαίνει. Είχε υποβάλει τον εαυτό της στο μαρτύριο της καταπίεσης της σεξουλικότητάς της, από τα 22 που χήρεψε. Η σχέση της με το παιδί της, τη Ματούλα, τον πιο κοντινό της άνθρωπο, είναι σχέση αγάπης-μίσους. Την υπεραγαπάει μεν αλλά στη διαπραγμάτευση των μεταξύ τους αισθημάτων βγαίνει ο ανταγωνισμός μάνας-κόρης, δε. Μπροστά σ’ αυτό η Ερασμία αντιδρά εντελώς πρωτόγονα. Κι έρχεται το μοιραίο. Το ομώνυμο αρχικό κείμενο του Νίκου Βασιλειάδη, μια τραγική κωμωδία, αποτελεί μια νουβέλα με πολλά πρόσωπα. Η Εμμανουέλα Αλεξίου και ο Γιώργος Καραμίχος, που συνυπογράφουν τη θεατρική διασκευή, είχαν την εξαιρετική ιδέα να επικεντρώσουν το κείμενο στο πρόσωπο της Ερασμίας, το πάσχον πρόσωπο στη νουβέλα. Ετσι το έργο αποτελεί μια αφήγηση μέσα από τα μάτια και τον καημό της Ερασμίας. Και το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση-απολογία και εξομολόγηση μαζί. Με τη λύτρωση να έρχεται στο τέλος με τη μορφή «συγνώμης», την οποία η πρωταγωνίστρια ζητάει κοιτώντας τον κόσμο στα μάτια. Ισως αυτή η επιλογή του φινάλε να μοιάζει μελό κι «εύκολη». Είναι όμως δοσμένη τόσο σωστά και μετρημένη που καθόλου δεν αφήνει τέτοια αίσθηση. Κι αυτό είναι το χαρακτηριστικό της παράστασης: ξεκάθαρη γραμμή, χωρίς «σκηνοθετίτιδες», φιοριτούρες και περιττά. Αναδεικνύει το κείμενο και την ερμηνεία του ηθοποιού. Ο θεατής «βλέπει» και τους άλλους ήρωες, τον Αργύρη και τη Ματούλα, να ζωντανεύουν στη σκηνή, με την Υρώ Μανέ να αλλάζει μέσα σε δευτερόλεπτα τη φωνή και την κορμοστασιά της. Ο λόγος ακούγεται πεντακάθαρος. Και τι λόγος. Σύνθετος. Σε άπταιστη καθαρεύουσα. Μέσα στα καθαρευουσιάνικα η ηρωίδα πετάει και κάτι «ελληνικούρες». Γιατί, ως λαϊκή γυναίκα είχε αναπτύξει και το δικό της λεξιλόγιο, χρησιμοποιώντας, εν τέλει, μια «μαλλιαρή καθαρεύουσα». Οσο σύνθετος είναι ο λόγος τόσο λιτό είναι το σκηνικό. Ενα κρεβάτι, ένα τραπέζι, η πρόσοψη ενός περιπτέρου -σε μικρότερες του φυσικού μεγέθους διαστάσεις- (σκηνικά Χριστίνα Κωστέα) και λίγα κολοκυθάκια. Ιδιαίτερα αυτά. Η αφορμή του κακού. Διότι η αιτία ήταν άλλη. Πιο βαθιά. Κρυμμένη στα τρίσβαθα της ψυχής. Η Ερασμία είναι μια γυναίκα με πάθος. Σε λάθος χώρο και λάθος χρόνο. Σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδος, η Ερασμία, μια χήρα εγκλωβισμένη σε ένα περίπτερο και στα ήθη της μικρής κοινωνίας, οδηγείται στην απουσία. Το τριχωτόν της παρειάς της υποδηλώνει τη θέρμη της, αλλά για την πολίχνη όπου ζει, μια χήρα είναι απλώς μια μεταχειρισμένη. Χωρίς δικαιώματα. Αντίδοτο στη φαντασίωσή της τα κολοκυθάκια. Και ο νοών… νοείτω. Το κακό όμως δεν αργεί να γίνει. Ο πειρασμός εμφανίζεται. Και είναι κοντός, αλλά με προσόντα. Κι η Ερασμία πώς να πάει κόντρα στη λίμπιντο; Θύτης και θύμα μαζί, επιθυμεί το απαγορευμένον. Κι όταν τολμά να το προκαλέσει, η τιμωρία άμεση. Ο λόγος είναι συμβόλαιο και το υπεσχημένον οφείλει να τηρηθεί… Τα κοστούμια φιλοτέχνησε ο Γιώργος Σεπτέμβρης, η μουσική επιμέλεια είναι του Γιώργου Νανούρη και οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη (παραστάσεις Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο 21.15, Κυριακή 20.00). * Ακορντεόν και τραγούδι Το τραγούδι στο φινάλε της παράστασης είναι του Κώστα Λειβαδά, σε στίχους Γιώργου Καραμίχου. Ακορντεόν παίζει ο Παναγιώτης Τσεβάς. Τραγουδά η Υρώ Μανέ.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 22/11/2010

431 days ago Short URL Σχόλια

Νέο Ελληνικό Θέατρο

21

Νοε

«Ο Γλάρος» στο νέο θέατρο της Μαίρης Βιδάλη

Το Διάχρονο, το νέο θέατρο της Μαίρης Βιδάλη, στη γειτονιά του Νέου Κόσμου, ανοίγει τις πόρτες του για να φιλοξενήσει μια τσεχοφική κωμωδία, τον «Γλάρο». Στο κλασικό έργο, που περιέχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, μια σειρά από πρόσωπα συναντιούνται στο εξοχικό του Σόριν, ξετυλίγοντας ένα ερωτικό γαϊτανάκι, στο οποίο καθένας επιθυμεί εκείνον που δεν τον αγαπά. Ο μύθος εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας σαν μουντή φθινοπωρινή μέρα. Το φθινόπωρο μιας ολόκληρης κοινωνίας. Η δράση ανεπαίσθητη, ο διάλογος καθημερινός. Οι χαρακτήρες κυκλοφορούν, ζουν και μιλάνε, όμως σπάνια εκφράζουν αυτά που διαδραματίζονται στα βάθη της ψυχής τους. Τα γεγονότα είναι απλά ασήμαντα, εξωτερικά. Και όμως υπάρχει φοβερό κρυμμένο πάθος. Βαθιά αισθήματα, ανεκπλήρωτοι έρωτες. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιάννης Μόρτζος, η μετάφραση είναι του Λυκούργου Καλέργη και παίζουν οι Μαίρη Βιδάλη, Οδυσσέας Σταμούλης, Τάσος Πολιτόπουλος, Τέλης Ζώτος κ.ά. Ο «Γλάρος» θα παίζεται κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, ώρα 9.15 και Κυριακή 6.15 μ.μ. (Διάχρονο Θέατρο, Πυθέου 52, Νέος Κόσμος).

433 days ago Short URL Σχόλια

Γλάρος/Διάχρονο Θέατρο

21

Νοε

Περασμένες μου αγάπες

ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ | Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Εδώ και ενάμιση περίπου μήνα έχει ξεκινήσει η θεατρική σεζόν και ακόμη δεν έχουν ξεχωρίσει τα «φαβορί». Αυτά που θα τραβήξουν το ενδιαφέρον μας και σιγά σιγά, από στόμα σε στόμα, θα μετατραπούν σε αντικείμενα θαυμασμού και σχολιασμού. Κακά τα ψέματα: οι καλύτερες παραστάσεις που μπορεί να δει κανείς αυτόν τον καιρό είναι επαναλήψεις από την περασμένη και την προπερασμένη χρονιά. Τον χορό κρατάει η «Λα Πουπέ» της Αννας Κοκκίνου, η τροφαντή μοδίστρα με τον σκοτεινό σουρεαλισμό στο θέατρο Σφενδόνη. Ακολουθούν δύο ακόμη εκρηκτικά θηλυκά: «Η γυναίκα της Πάτρας» με την Ελένη Κοκκίδου χυμώδη και χειμαρρώδη πόρνη Πανωραία στο θέατρο Βασιλάκου και η Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. της Μαρίας Πρωτόπαππα ως μεταμοντέρνας αυτόχειρος που δεν χαρίζει κάστανα στο Χώρα. Τέλος, δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει ανενδοίαστα ούτε τον «Γλάρο» της ομάδας Ρequod ούτε τις «Παραλογές» της ομάδας Sforaris: δύο πραγματικά αξιοσημείωτες δουλειές που επιστρέφουν σε κείμενα κλασικά με καθαρή ματιά, λιτή αισθητική και διάθεση εκσυγχρονισμού που δεν κραυγάζει ανόητα αλλά εξαπλώνεται γλυκά. Είναι νωρίς ακόμη, θα πείτε. Πράγματι το τοπίο τώρα σχηματίζεται. Μέχρις ότου ξεδιαλύνει η ομίχλη της έναρξης όμως, δενχρειάζεται να χάνετε τον χρόνο σας…

433 days ago Short URL Σχόλια

Παραστάσεις

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.