Επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά ο διαγωνισμός πρωτοεμφανιζόμενων θεατρικών συγγραφέων Βήμα Ελεύθερης Έκφρασης που διοργανώνει το θέατρο «Ελεύθερη Έκφραση» της Μαίρης Ιγγλέση, με στόχο την υποστήριξη νέων δραματουργών. Αντίθετα απ’ ό,τι πέρσι, που ο διαγωνισμός είχε για θέμα του τη νεολαία και τα προβλήματά της (συμμετείχαν με έργο τους 17 συγγραφείς, ενώ τα τέσσερα πρώτα παρουσιάστηκαν από το θέατρο «Ελεύθερη Έκφραση»), φέτος το θέμα παραμένει ελεύθερο, ισχύουν όμως οι όροι ο/η διαγωνιζόμενος/η να είναι έως 35 ετών, έργο του να μην έχει ξαναπαρουσιαστεί και η διανομή να μην ξεπερνά τα 5 πρόσωπα. Τελική ημερομηνία υποβολής έργων (σε 5 αντίγραφα) είναι η 28/2/2011,
στη διεύθυνση: Θέατρο «Ελεύθερη Έκφραση», Λέσβου 8 & Απειράνθου, 112 56, Αθήνα. Περισσότερες πληροφορίες στα 210-86.45.400, 211-70.52.380-1.
Διαγωνισμός νέων δραματουργών
Κρίση… «Υπερπαραγωγής»!
Με μια Υπερπαραγωγή επιστρέφει στις αθηναϊκές σκηνές (δηλαδή στη σκηνή του μπαρ Nueva Trova, της οδού Βλαχάβα…) ο Δημήτρης Δημόπουλος, ένα καινούργιο «ουάν-μαν σταντ-απ κόμεντι σόου», λίγο μετά το Αντί διδακτορικού, που παρουσίαζε έως πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη και λίγο πριν την κατάρρευση της χώρας, που αναμένεται οσονούπω… Ήρωας μοναδικός στον σταντ-απ μονόλογό του ένας συνάνθρωπός μας που αμφισβητεί την εθνική του ταυτότητα, απάγεται από εξωγήινους, παραληρεί στη θέα των γκρίκλις, μα στο τέλος βρίσκει τη λύτρωση στα μυστικά της γλώσσας. Μοναδικά του όπλα για όλο αυτό ένα μικρόφωνο και άφθονα γέλια. Διότι και η κρίση θέλει… τον κωμικό της (διότι τον Γερμανό της τον έχει ήδη…).
Η παράσταση Υπερπαραγωγή είχε παρουσιαστεί σε μια πρώτη μορφή στο Βοb Theatre Festival την περασμένη άνοιξη, ενώ παράλληλα ο πρωταγωνιστής της παρουσιάζει φέτος και τις πρώτες του σκηνοθετικές δουλειές, τις μουσικοθεατρικές παραστάσεις Δε λουκ, στο Void, και τα Νυχτερινά τραγούδια στην Knot Gallery.
Tromopolis: Η Αθήνα του αύριο… σήμερα
Πώς μπορεί να φαντάζεται κανείς την Αθήνα του μέλλοντος; Μάλλον όχι και πολύ διαφορετική από τη… σημερινή, μιας και το υλικό για να χτιστεί αυτό το μέλλον μπορεί να το παρατηρήσει και σήμερα γύρω του -το μόνο που έχει να κάνει είναι να επεκτείνει αυτό το σήμερα προς το… γκροτέσκο ή το τραγικό: σε μια τέτοια πόλη, οι άνθρωποι μάλλον θα ζουν στον κυβερνοχώρο τους και θα αποστειρώνονται διαρκώς. Το κάπνισμα θα είναι χειρότερο και από φόνο. Και στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη θα είναι μάλλον φυσιολογικό να συναντά κανείς έναν Αφρικανό και έναν Κινέζο εύζωνο να τσακώνονται για το ποιος είναι πιο Έλληνας. Σε αυτό το μέλλον, οι άνθρωποι βρίσκονται διαρκώς σε μεταβατική κατάσταση. Άλλοι φοβούνται τη μοναξιά ή τον γάμο, άλλοι λατρεύουν τις καταχρήσεις, άλλοι… μεταλλάσσονται και άλλοι ζητούν τα ρέστα απ’ τον Θεό.
Μια Αθήνα του μέλλοντος είναι λοιπόν η Tromopolis που χτίζουν οι Βαγγέλης Νάσης και Νίκος Ιωαννίδης, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιάννη Κακλέα, στο θέατρο Χυτήριο. Μια δυστοπική αλλά ταυτόχρονα κωμική πόλη, που ανοίγει τις πύλες της απόψε, χρησιμοποιώντας μια σειρά από χιουμοριστικά επεισόδια, που «πατούν» στο σήμερα για να σχολιάσουν το αύριο, και αντίστροφα.
Κάτοικοι αυτής της θεατρικής Tromopolis οι ηθοποιοί Γιώργος Χρυσοστόμου, Θωμαΐς Ανδρούτσου, Μένη Κωνσταντινίδου, Άννα Αθανασιάδη, Γρηγόρης Ποιμενίδης, καθώς και οι δύο συγγραφείς. Τα σκηνικά επιμελήθηκε η Μαίρη Τσαγκάρη, τα κοστούμια η Μαρία Καραπούλιου και τη μουσική οι Γ. Χρυσοστόμου και Μίλτος Μαγκώνης.
«Κεκλεισμένων των θυρών»: Ένα θεατρικό φιλοσοφικό δοκίμιο
ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΥ
Πώς θα ήταν να βρισκόμασταν έγκλειστοι σε ένα δωμάτιο δίχως παράθυρα; Το φως να μην έσβηνε ποτέ και τα μάτια μας να έμεναν για πάντα ορθάνοιχτα; Αυτή η υπόθεση περιγράφει την αλληγορία του θανάτου, της Κόλασης, έτσι όπως τη βιώνουν τα τρία δραματικά πρόσωπα του Ζαν-Πωλ Σαρτρ στο Κεκλεισμένων των θυρών. Ο θαλαμηπόλος συνοδεύει έναν-έναν τους ήρωες στο «δωμάτιο της κρίσης» και η πόρτα ορθώνεται ερμητικά κλειστή πίσω τους. Ο Γκαρσέν είναι δημοσιογράφος και διανοούμενος, η Ινές ομοφυλόφιλη ταχυδρομική υπάλληλος και η Εστέλ μια όμορφη μεγαλοαστή. Η Κόλαση δεν είναι σκοτεινή, αλλά ανελέητα φωτεινή και η μαρτυρική τιμωρία δεν σχετίζεται με πυρακτωμένα όργανα βασανιστηρίων αλλά με τη βασανιστική συνύπαρξη των τριών εγκλείστων εις το διηνεκές. Οι μύχιες σκέψεις και οι ανομολόγητες πράξεις αποκαλύπτονται και οι τρεις νεκροί, ταπεινωμένοι και εξευτελισμένοι, θα συνυπάρξουν στο «κολασμένο» σαλόνι με τρεις καναπέδες, δίχως καθρέφτες, δίχως παράθυρα, δίχως βιβλία, δίχως σκοτάδι, δίχως ύπνο…
Οι τρεις μετά θάνατον συγκάτοικοι του «θεατρικού δοκιμίου», έπειτα από κατά μέτωπον συγκρούσεις, συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να αγνοήσουν την ύπαρξη των άλλων, η Κόλασή τους είναι η συνύπαρξή τους, μία θέση που συνοψίζεται στην γνωστή και ανατριχιαστική ρήση του Γκαρσέν: Η κόλαση είναι οι άλλοι. Οι τρεις άγνωστοι μεταξύ τους νεκροί αλληλοσπαράζονται, «αλληλοβασανίζονται», αλλά και αλληλοεξαρτώνται, αφού άλλωστε δεν βρέθηκαν τυχαία στον ίδιο τόπο μαρτυρίου.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου εξωτερικεύεται η υπαρξιακή αγωνία της Ευρώπης, η οποία ωστόσο εκκολαπτόταν από την περίοδο του Μεσοπολέμου. Ήδη το 1938 στο πρώτο σύνθετο μεταφυσικό μυθιστόρημα του Σαρτρ, τη Ναυτία, καταγράφεται το χρονικό ενός απωθητικού κόσμου. Το 1943 δημοσιεύτηκε το φιλοσοφικό κείμενο του Το είναι και το μηδέν, ενώ παράλληλα συνέγραψε το θεατρικό Huis clos (Κεκλεισμένων των θυρών), το οποίο, στην πραγματικότητα, αποτελεί την «εκλαϊκευμένη» μεταφορά του δοκιμίου Το είναι και το μηδέν. Το έργο πρωτοανέβηκε το 1944 στο Λονδίνο και σημείωσε επιτυχία.
Το Κεκλεισμένων των θυρών του Ζαν-Πωλ Σαρτρ παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Νέου Ελληνικού Θεάτρου του Γιώργου Αρμένη, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, σε σκηνοθεσία Έφης Μουρίκη και μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ. Ερμηνεύουν οι: Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Έφη Μουρίκη, Κατερίνα Παπουτσάκη και Γιώργος Πολυχρονόπουλος.
* Η Κ. Διακουμοπούλου είναι θεατρολόγος.
Μοναχικά καρτούν στο “Θησείον”
Μια σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία για μεγάλους, ένα έργο σκληρό «όσο και η ζωή», το Lonely Tunes, με «χάρτινους» ήρωες που δραπετεύουν από το χαρτί για να βιώσουν τη δική τους μοναχική αλήθεια, παρουσιάζει από σήμερα και κάθε Παρασκευή και Σάββατο τα μεσάνυχτα, για δέκα παραστάσεις, ο Νικόλας Στραβοπόδης, σε χορογραφία του Κωνσταντίνου Ρήγου, στο θέατρο «Θησείον». Η παράσταση, που είχε παρουσιαστεί πέρυσι τον Φεβρουάριο στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης, θέτει επί σκηνής τους χάρτινους ήρωες της παιδικής μας ηλικίας, τον Λούκυ Λουκ και τον Αστερίξ, τον Δρακουμέλ και τον αστυνόμο Σαΐνη, μόνο που… τα χρόνια έχουν περάσει. Επιστρέφουν στο σήμερα με σάρκα και οστά, γερασμένοι, μόνοι, δυστυχισμένοι όσο ποτέ. Πιο κυνικοί, λιγότερο αθώοι, σε κρίση μέσης ηλικίας, όπως περίπου όλοι γύρω μας… Τους χάρτινους μοναχικούς ήρωες ενσαρκώνουν οι: Μαριέτα Βέττα, Σοφία Γεωργοβασίλη, Ζωή Καραβασίλη, Δημήτρης Σαμόλης και ο σκηνοθέτης, ενώ τη μουσική φροντίζει ο Δημοσθένης Γρίβας.
- Siren Song στο «Ονειροδρόμιο»
Μια «ζωντανή εγκατάσταση», εμπνευσμένη από τη Μεταμόρφωση του Φραντς Κάφκα και το Μπίλλυ Μπαντ του Χέρμαν Μέλβιλ παρουσιάζει η νεοσύστατη φοιτητική ομάδα “Ιππόκαμπος”, με τον γενικό τίτλο Siren Song. Σε αυτούς τους παράλληλους κόσμους, όπου ο Γκρέγκορ Σάμσα, μεταμορφωμένος σε κατσαρίδα, ανατέμνει τις σχέσεις του με τα υπόλοιπα μέλη της μεσοαστικής οικογένειας του και ο ορφανός ναυτικός Μπίλλυ Μπαντ ανακαλύπτει, στο κατάστρωμα του «Αδάμαστος», ένα πατρικό υποκατάστατο στο πρόσωπο του καπετάνιου, θα ξεναγήσουν τους θεατές οι ηθοποιοί (Έλενα Βασιλοπούλου, Παναγιώτης Λαμπής, Παναγιώτης Λογοθέτης, Τάσος Μαλλής, Νίκη Νίκα, Ντιάνα Παπαναγιωτάκη, Μαρία Ραυτοπούλου, Μπέττυ Σαράντη, Δημήτρης Τσάλτας) αυτής της ημιδιαδραστικής σύνθετης παράστασης. Η ομάδα “Ιππόκαμπος” και ο σκηνοθέτης Γιώργος Σίμωνας προτείνουν, με αυτήν την παράσταση, που θα πραγματοποιηθεί στο “Ονειροδρόμιο” (Αγαθάρχου 4-6, Ψυρρή) στις 29/11-1/12 και 6-8/12, έναν διαφορετικό τρόπο θέασης, όπου θα έχει την ευκαιρία να συνυπάρξει μέσα στην ατμόσφαιρα του έργου και να μοιραστεί την εμπειρία της πραγμάτωσής του.
- «Φτου κακά!» στην Κυψέλη
Έναν σκληρό κωμικό, αλλά ταυτόχρονα πολύ τρυφερό μονόλογο, παρουσιάζει από σήμερα τα μεσάνυχτα στο Studio Κυψέλης ο Γιάννης Τραμπίδης, συγγραφέας και σκηνοθέτης της παράστασης Φτου κακά! Πρωταγωνίστριά της μια καθημερινή μεσόκοπη γυναίκα (που ενσαρκώνει η Λαμπρινή Λίβα), που βιώνει τα αδιέξοδα της σύγχρονης ζωής, επιχειρώντας να ξεχαστεί χωρίς… να ξεχάσει. Τα σκηνικά σχεδίασε η Ζωή Γεωργίου και τα κοστούμια ο Νίκος Καλαϊτζίδης, ενώ τη μουσική επιμελήθηκε η Up Team.
Θεατρικές μεταφορές: Δύο ηρωίδες βιβλίων ανεβαίνουν στη σκηνή
Παύλος Μάτεσις
Οι συγγραφείς Μένης Κουμανταρέας και Παύλος Μάτεσις μιλούν για τις θεατρικές μεταφορές των μυθιστορημάτων τους «Η κυρία Κούλα» και «Η μητέρα του σκύλου»
Μένης Κουμανταρέας
Δύο σημαντικά έργα της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας θα διαγράψουν μια νέα πορεία στο θεατρικό σανίδι αυτή την περίοδο. Η νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα «Η κυρία Κούλα» (1978) και το μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι «Η μητέρα του σκύλου» (1990) μεταλλάσσονται δημιουργικά και ανεβαίνουν στις δύο πιο ιστορικές σκηνές της χώρας, στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν και στο Εθνικό Θέατρο αντίστοιχα, με διαφορά λίγων μηνών.
Την περασμένη Τρίτη έκανε την πρεμιέρα της «Η κυρία Κούλα», διασκευασμένη από τον Ακη Δήμου. Την παράσταση σκηνοθετεί ο Νίκος Μαστοράκης, με τη Λυδία Κονιόρδου να πρωταγωνιστεί σε έναν ρόλο-έκπληξη, της μεσοαστής που ανατρέπει τη συνηθισμένη ζωή της για να παρασυρθεί από τον έρωτα ενός νεαρού φοιτητή του Πολυτεχνείου.
Ο Μένης Κουμανταρέας βρέθηκε στην πρεμιέρα. «Εχω μόνο θετικές εντυπώσεις, η παράσταση ήταν εξαιρετική. Είχα βέβαια την εικόνα της Βέρας Ζαβιτσιάνου στο μυαλό μου (από την ομώνυμη τηλεταινία που γύρισε ο Διαγόρας Χρονόπουλος το 1983 στην ΕΡΤ), αλλά η Λυδία Κονιόρδου δίνει μια ερμηνεία υψηλής στάθμης και πολλών αποχρώσεων. Με εξέπληξε ευχάριστα και σε αυτόν τον ρόλο που είναι μακριά από τις ερμηνείες της στην αρχαία τραγωδία. Νομίζω άλλωστε ότι πρώτη φορά φιλιέται επί σκηνής και αυτό είναι ωραίο». Ο συγγραφέας πιστεύει ότι το έργο του βρίσκεται σε καλά χέρια. «Θα ήταν μεγάλο σφάλμα να αποδοθεί ρεαλιστικά, αλλά η αφαιρετική προσέγγιση του Νίκου Μαστοράκη δικαιώνει την προσπάθεια. Η σκηνή ήταν από μόνη της ένα βαγόνι» έργου». τονίζει ο Μένης Κουμανταρέας, ο οποίος έγραψε αυτή την ιστορία αποπλάνησης μεταξύ ανθρώπων με μεγάλη διαφορά ηλικίας στις διαδρομές του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, όταν δούλευε υπάλληλος εκεί. «Ενιωσα χαρά που είδα ζωντανεμένο το έργο μου πάνω στη σκηνή αλλά και μια περίεργη αμηχανία για τις αναφορές στον συγγραφέα Μένη του Η τελευταία φορά που ανέβηκε έργο του Παύλου Μάτεσι στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ήταν το 1995. Ωστόσο το «Προς Ελευσίνα» είχε «κακή τύχη και ήταν για πολλούς λόγους, ανεξάρτητα από την προσπάθεια των ηθοποιών, απαράδεκτη παράσταση». Υστερα από έναν μήνα το έργο κατέβηκε και ο Μάτεσις το αποκήρυξε. «Η μητέρα του σκύλου» δεν έχει ανεβεί ποτέ ως θεατρικό σε ελληνική σκηνή. Από το 2008 ως σήμερα ο διάσημος τσέχος συγγραφέας Πάβελ Κόχουτ, έχοντας μεταγράψει το βιβλίο με την άδεια του Μάτεσι, το σκηνοθετεί σε θέατρο ρεπερτορίου στην Πράγα με μεγάλη επιτυχία.
Εφέτος το Εθνικό ανεβάζει για πρώτη φορά τη «μετασκευή» του ίδιου του Μάτεσι σε σκηνοθεσία του Σέρβου Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. «Είναι Βαλκάνιος, ξέρει απ΄ αυτά και επιπλέον μου άρεσαν πολύ οι δουλειές του που έχω δει» σχολιάζει ο συγγραφέας. Η Θέμις Μπαζάκα θα πρωταγωνιστήσει στις παραστάσεις που ξεκινούν τον προσεχή Απρίλιο. Η ιστορία της Ραραού, που αναδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρη, «είναι η ιστορία της Ελλάδας ανάποδα, ιδωμένη απ΄ τον πάτο» στη διάρκεια της Κατοχής αλλά και της Απελευθέρωσης.
- «Το ελληνικό θέατρο δεν υπάρχει πλέον»
Ο Παύλος Μάτεσις, ο οποίος αυτή την περίοδο έχει αφήσει στην άκρη δύο θεατρικά έργα και δουλεύει με ζήλο πάνω στο νέο του μυθιστόρημα, εκφράζει την ανησυχία του για την «αμηχανία» του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. «Δεν θέλω να δίνω έργα! Εχω πολλές επιφυλάξεις με τους έλληνες σκηνοθέτες, μέσα σε έναν γενικότερο προβληματισμό για την αμηχανία του ελληνικού θεάτρου την τελευταία εικοσαετία. Το ελληνικό θέατροπου άλλαζε χωρίς να μιμείται δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον. Υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να χώσουν στο θέατρο μια απίστευτη κενότητα ανασκολοπίζοντας τα κλασικά έργα. Ανθρωποι που θέλουν σώνει και καλά να παίξουν, να γράψουν, να σκηνοθετήσουν, που επιδεικνύουν τέτοια μανία που στο τέλος καλλιεργούν μόνο το μίσος για το θέατρο. Επιτίθενται όμως σε έναν τοίχο που δεν σπάει από μετριότητες. Μέσα σε αυτό το κλίμα θα προτιμούσα να σιωπήσω».
ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
- «Η κυρία Κούλα»: Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ. 210 3222.464.
- Παραστάσεις: ΤετάρτηΚυριακή στις 21.00.
- Εισιτήρια: 20, 15, 10 ευρώ.
- «Η μητέρα του σκύλου»: Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου
- Προγραμματισμένη πρεμιέρα: 4 Απριλίου 2011.
- Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=369768&dt=26/11/2010#ixzz16MnycHGt
Αληθινές ιστορίες: «Τζόρνταν» και «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου»
 |
Η συγκλονιστική ιστορία του Τζόρνταν και της εικοσάχρονης μητέρας του Σίρλεϊ Τζόουνς, στο έργο που έγραψαν για το θέατρο η Αννα Ρέινολντς και η Μόιρα Μπουφίνι, με τίτλο «Τζόρνταν» ανεβαίνει, σήμερα, στο «Αμιράλ», σε διασκευή Μάριου Πλωρίτη, σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Το σκηνικό χώρο σχεδίασε ο Μανόλης Παντελιδάκης, ενώ τους φωτισμούς επιμελήθηκε η Μελίνα Μάσχα. Ερμηνεύει η Μαρίνα Ασλάνογλου. Το «Τζόρνταν» είναι μια συγκλονιστική, αληθινή ιστορία, που το κεντρικό πρόσωπο, η Σίρλεϊ, αποκάλυψε στην Αννα, την μία από τις δύο συγγραφείς, όταν οι δυο τους ήσαν συγκρατούμενες στη φυλακή. Πρόκειται δηλαδή για ένα ντοκουμέντο, για την πραγματική ιστορία μιας γυναίκας, «που υπογράφει μια συνθήκη αυτοκτονίας με το ένα μέλος να την αγνοεί. Συνέρχεται από την απόπειρα, συνειδητοποιεί ότι έχει ζήσει …» σημειώνει η Αννα Ρέινολντς.
- Ξεκίνησαν οι παραστάσεις του έργου «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», που ανεβαίνει για τρίτη σεζόν, στο θέατρο «Βασιλάκου» με την Νένα Μεντή. Μια συγκινητική ιστορία για τη μεγάλη κυρία του Eλληνικού τραγουδιού… Ενας μονόλογος γεμάτος μεγάλα τραγούδια, τραγούδια που γράφτηκαν με ψυχή από μια γυναίκα που έζησε με πάθος τη ζωή… Το βιβλίο της Ρέας Μανέλη «Η γιαγιά μου η Ευτυχία», με τη δύναμη και την αμεσότητα της προσωπικής μαρτυρίας προσέφερε το υλικό της θεατρικής αφήγησης. Μιας αφήγησης αποσπασματικής και ακροβατικής, ανάλογης της προσωπικότητας που βιογραφείται. Κείμενο – Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας. Σκηνικά κοστούμια: Αναστασία Αρσένη. Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλλης. Επιλογή τραγουδιών: Ελεάνα Βραχάλη. Μουσική επένδυση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Η παιδική παράσταση «3 Ευχές» στη Θεσσαλονίκη
- Την παιδική θεατρική παράσταση «3 Ευχές» ανεβάζει στη Θεσσαλονίκη (στο αμφιθέατρο του Ολυμπιακού Μουσείου) το Θεατρικό Καλλιτεχνικό Κέντρο «Πούπουλο».
Το έργο είναι βασισμένο σε ιδέες μαθητών που φοιτούν στα σχολεία Friedrich-Ebert Gymnasium (Γερμανία), Yenikent Anadolu Lisesi (Τουρκία), Scοala Cu Clasele (Ρουμανία), 1ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων Θεσ/νίκης (Ελλάδα) στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος Comenius.
Η διασκευή των ιδεών στην τελική μορφή του θεατρικού κειμένου έγινε από τα μέλη του Θεατρικού Καλλιτεχνικού Κέντρου «Πούπουλο». Η σκηνοθεσία είναι της Ρίτας Πουταχίδου, σκηνικά και κουστούμια της Ευαγγελίας Μοβσεσιάν, ειδικές κατασκευές από τους Δημήτρη Μπελογιάννη, Ελένη Χατζημιχαηλίδου, Μουσική – Κρουστά από τον Επαμεινώνδα Μανή (ζωντανά επί σκηνής).
Ο κεντρικός ήρωας του παραμυθιού περιπλανιέται από τη μια χώρα στην άλλη και ζει διάφορες περιπέτειες, μέσα από τις οποίες έρχεται σε επαφή με τα ήθη και τα έθιμα των συγκεκριμένων χωρών. Γνωρίζει χαρακτηριστικούς τύπους του θρύλου και της παράδοσης και δημιουργεί φιλίες. Στο οδοιπορικό του καθώς έρχεται αντιμέτωπος με σκληρές δοκιμασίες βιώνει την έννοια της αυταπάρνησης και της αυτοθυσίας, κατανοεί την αξία της ουσιαστικής φιλίας και νιώθει το νόημα της αληθινής αγάπης.
Η παράσταση έχει έγκριση παιδαγωγικής καταλληλότητας από τις αρμόδιες παιδαγωγικές υπηρεσίες του ΥΠΕΠΘ και απευθύνεται σε μαθητές Δημοτικού, από την Γ΄ έως και την Στ΄ Δημοτικού και μαθητές Γυμνασίου.
Το εισιτήριο κοστίζει 7 ευρώ. (Για πληροφορίες στο τηλ. 2310-968531, 2310-968532)
Εβδομάδες παραστάσεων:
6 – 10 Δεκεμβρίου 2010
24 – 28 Ιανουαρίου 2011
31 Ιανουαρίου – 4 Φεβρουαρίου 2011
14 – 18 Μαρτίου 2011
4 – 8 Απριλίου 2011
CRACK από την ομάδα χορού ΖΗΤΑ
Η ομάδα χορού ΖΗΤΑ παρουσιάζει ένα σύγχρονο έργο που μελετά τη σχέση ΟΜΑΔΑΣ ≠ ΜΟΝΑΔΑ
για τέσσερις μόνο παραστάσεις 18-21 Δεκεμβρίου 2010
Θέατρο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
9.30 μμ
Διάρκεια 45’
Γενική είσοδος : 13 ευρώ
Φοιτητές/ Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας & Πολυτεκνίας: 10 ευρώ
Αποτέλεσμα συνεργασίας της χορογράφου Ίριδας Καραγιάν, του εικαστικού Νίκου Παπαδημητρίου και του μουσικού Νίκου Βελιώτη, το CRACK είναι ένα σύγχρονο έργο που μελετά την σχέση ΟΜΑΔΑΣ ≠ ΜΟΝΑΔΑΣ. Η δυναμική της σχέσης μεταμορφώνεται μέσα στο πλέγμα του χωροχρόνου αντιτάσσοντας συνθήκες ΚΙΝΗΣΗΣ- ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ- ΤΑΞΗΣ & ΧΑΟΥΣ. Η παράσταση προσκαλεί τον θεατή να εισέλθει με τις αισθήσεις του στο συνεχώς εναλλασσόμενο σύμπαν του CRACK.
Χορογραφία: Ίρις Καραγιάν
Εικαστική Επιμέλεια: Νίκος Παπαδημητρίου
Μουσική: Νίκος Βελιώτης
Σχεδιασμός Φωτισμού: Ελισάβετ Μωράκη
Χορεύουν οι: Χαρά Κότσαλη, Μαριλένα Πετρίδου, Μαρία Φουντούλη, Κατερίνα Ανδρέου, Κώστας Κέκης, Σταύρος Κώττας
Παραγωγή/Επικοινωνία: ΖΗΤΑ & Ανάμεσα στους Μέρμηγκες
Προπώληση:
-Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206) 210.3418579. Καθημερινά, 11.00 -14.00 www.mcf.gr.
-Public Συντάγματος (210.3246210) & Πειραιά (210.4126400) www.public.gr
- Ομάδα ΖΗΤΑ
Η ΖΗΤΑ έχει παρουσιάσει έργα ως ανεξάρτητες παραγωγές και έχει συμμετάσχει στις εξής διοργανώσεις-φεστιβάλ: Διεθνής Μήνας Χορού Θεσσαλονίκης, Mediaterra International Festival for New Technologies, 2η Βαλκανική Πλατφόρμα Χορού (2003) | Βουκουρέστι, Πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Αθηναίων στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, Πλατφόρμες Ελληνικών Ομάδων Χορού, Φεστιβάλ Χορού του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων, VideoDance 2005 – 6ο Φεστιβάλ Ταινιών Χορού και άλλων Πειραμάτων | Θεατράκι του Μύλου, Θεσσαλονίκη.
Το σόλο Self Portrait (2005-8) παρουσιάστηκε στο Λονδίνο, στο Φεστιβάλ Χορού Resolution 08! | The Place, Robin Howard Dance Theatre, στην 3η Πλατφόρμα Σύγχρονου Ελληνικού Χορού (διοργάνωση του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων) | Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο Διήμερο Σύγχρονου Χορού, διοργάνωση ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών (2009) | Domestic animals (2008), Αθήνα (Κρατήρας στούντιο) | A time to mourn (2009-10) Κινητήρας Artistic Residency Center, 9ο Φεστιβάλ χορού του Σωματείου Ελλήνων χορογράφων – Θέατρο ΗΒΗ, 4η Πλατφόρμα σύγχρονου Ελληνικού χορού – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το έργο A time to mourn θα παρουσιαστεί τον Νοέμβριο του 2010 στην Πράγα – Divadlo Duncan Centre – NEW EUROPE FESTIVAL 2010 AND JARMILA JEŘÁBKOVÁ AWARD.
Η ομάδα έχει επιχορηγηθεί από την ΔΕΛΤΑ Γαλακτοβιομηχανία (2002), το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης (2003), το ΥΠΠΟ , το Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ., και το ΥΠΠΟΤ.
- Ίρις Καραγιάν | καλλιτεχνική διεύθυνση | χορογραφία |
Σπούδασε χορό στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης και έκανε μεταπτυχιακό στις Παραστατικές Τέχνες και τον Πολιτισμό: διαθεματική προσέγγιση, στην Βρετανία. Σαν χορεύτρια έχει δουλέψει με την χορογράφο Αθηνά Βάχλα και συνεργάζεται με την Μαριέλα Νέστορα από το 2002. Έχει συμμετοχές σε πρότζεκτ, ταινίες χορού και κινηματογραφικές παραγωγές ως περφόρμερ ή χορογράφος. Συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Αθηνών (2008) και με το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (2008-09) γράφοντας κείμενα για παραστάσεις χορού. Διδάσκει στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης το μάθημα της χορογραφίας σε συνεργασία με την Αθηνά Βάχλα και στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου – Σχολή Καλών Τεχνών – Τμήμα Θεάτρου, τα μαθήματα: Χορός/ Σύνθεση-Αυτοσχεδιασμός και Σεμινάριο για τους σύγχρονους χορογράφους. Είναι ιδρυτικό μέλος και χορογράφος της ομάδας χορού ΖΗΤΑ.
Συνεργάτες – συντελεστές
Ελισάβετ Μωράκη | http://www.elisavetmoraki.gr
Νίκος Βελιώτης | http://www.nikosveliotis.com
Νίκος Παπαδημητρίου | http://www.nikospapadimitriou.com
Εγκρίθηκε από το ΚΑΣ η αποκατάσταση του αρχαίου θεάτρου Θάσου
- Την μελέτη για την αναστήλωση και αποκατάσταση του αρχαίου θεάτρου Θάσου ενέκρινε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.
Το αρχαίο θέατρο που βρίσκεται στην ακρόπολη της Θάσου, κάθε καλοκαίρι από το 2002, φιλοξενεί το πετυχημένο καλλιτεχνικό Φεστιβάλ της περιοχής. Παρόλα αυτά, η παρούσα κατάσταση του θεάτρου κρίνεται ακατάλληλη τόσο για την διατήρηση του ως μνημείο όσο και για την ασφάλεια των θεατών που φιλοξενεί τους καλοκαιρινούς μήνες.
Το θέατρο στο πέρασμα των χρόνων και εξαιτίας της έντονης βλάστησης της περιοχής υπέστη σοβαρές ζημιές. Χαρακτηριστικά, 72 δέντρα φύτρωσαν στο κοίλο αυτού βοηθώντας στη διάδοση ασθενειών και μηκύτων στα υλικά που το συνθέτουν. Παράλληλα, πολλές από τις ρίζες έχουν σπάσει τα εδώλια.
Το θέατρο της Θάσου υπήρχε από τον 5ο αι. π.Χ., αυτό όμως που βλέπει ο επισκέπτης είναι η ρωμαϊκή του φάση, όταν πια έχει γίνει χώρος παραστάσεων ναυμαχιών και κυνηγεσίων.
Η πρώτη ανασκαφή έγινε από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή το 1921 και αποκάλυψε το κοίλο του θεάτρου, την ορχήστρα, τις παρόδους και τμήμα της σκηνής του. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η έρευνα επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στη μελέτη των ήδη γνωστών στοιχείων και κυρίως σε ξεκαθάρισμα της αρχιτεκτονικής μορφής του σκηνικού οικοδομήματος.
Οι εργασίες συντήρησης και μερικής αναστήλωσης στο θέατρο της Θάσου άρχισαν το 1957, προκειμένου να ενταχθεί το μνημείο στο νέο για την περιοχή φεστιβάλ, Φιλίππων-Θάσου. Τότε στερεώθηκε το θωράκειο της ορχήστρας, συμπληρώθηκαν τα κενά στα μαρμάρινα εδώλια του κοίλου με Dexion και ξύλινη επένδυση και διαμορφώθηκε το μονοπάτι που οδηγεί στο θέατρο. Με την πάροδο του χρόνου σάπισαν τα ξύλα και για λόγους προστασίας του μνημείου και των θεατών, το θέατρο έκλεισε για να ολοκληρωθεί η ανασκαφική έρευνα.
Την περίοδο μεταξύ 1990 και 1995 οι ανασκαφικές έρευνες σε συνεργασία με τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή ολοκληρώθηκαν. Το ζητούμενο τώρα είναι να ολοκληρωθούν και οι αναστηλωτικές με συνέχεια των αντικαταστάσεων των εδωλίων και των ξύλινων επενδύσεων, προκειμένου αυτό να διασωθεί και να μπορεί να συνεχίζει να φιλοξενεί παραστάσεις.
