Εκείνος είναι ένας πρώην ηχολήπτης που το μουσικό στερέωμα τον διέγραψε, επειδή κάποιοι διέδωσαν ότι έκλεψε ένα… ζευγάρι τιράντες του Διονύση Σαββόπουλου.

Ο Κλέων Γρηγοριάδης και η Μαρία Λεκάκη, που ερμηνεύουν το ζευγάρι του έργου, βάζουν στο… κρεβάτι τους τον ψυχαναλυτή Γιάννη Ζουγανέλη.

Εχει ύφος ολίγον μισοκακόμοιρο και μικροαστικό και αγαπάει τις τσόντες. Εκείνη, χορεύτρια το επάγγελμα, ανοίγει σχολή χορού, ζει την απόλυτη επιτυχία, έχει αναστολές που της στερούν τη σεξουαλική ικανοποίηση και την ώρα του σεξ της αρέσει να βλέπει telemarketing! Οσο διαφορετική είναι η καριέρα τους, άλλα τόσα τους χωρίζουν στο κρεβάτι. Είναι ένα από τα πολλά σύγχρονα ζευγάρια που οδηγούνται στον ψυχαναλυτή. Είναι, όμως, και οι πρωταγωνιστές του έργου «Η σεξουαλική ζωή του κου και της κας Νικολαΐδη» που έγραψε η Δήμητρα Παπαδοπούλου και ανεβαίνει στα μέσα Νοεμβρίου στο θέατρο «Χώρα».

Πόσο πιστεύει η ίδια ότι το σεξ απασχολεί τα σύγχρονα ζευγάρια; «Μας απασχολεί όσο πάντα. Απλώς κάποτε ακουμπούσαμε και ανοίγαμε την καρδιά μας στους οικείους. Οταν η οικειότητα εξαφανίστηκε, επιστρατεύσαμε για τα προβλήματά μας διάφορους μεσάζοντες. Ενας απ’ αυτούς είναι και ο ψυχίατρος. Το πιο απογοητευτικό στο σεξ δεν είναι το πόσο μας απασχολεί, αλλά το ότι το εμπορευτήκαμε. Υπάρχει μια συλλογική υστερία με το γαμήσι. Καλή η γενετήσια πράξη, αλλά δεν είναι το άλφα και το ωμέγα της ζωής μας. Το lifestyle μας έκανε τατουάζ στον εγκέφαλο. Είναι τόσο κρίμα να πιστεύουμε ότι όποιος απέχει από τα πλαίσια των περιοδικών είναι προβληματικός. Γι’ αυτό και συχνά λέω ότι η διαφθορά για την οποία γίνεται τόσος λόγος ίσως και να μην είναι ό,τι χειρότερο μας συνέβη. Το ότι η ζωή μας έγινε σαν ένα reality, αυτό είναι το χειρότερο. Ισως γι’ αυτό στο έργο ήθελα να δείξω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις, η φθορά που υφίστανται και η προσπάθεια αναγέννησής τους δεν περνούν μόνο από το κρεβάτι».

Η παράσταση θα έχει διαδραστικό χαρακτήρα αφού για τα κρίσιμα διλήμματα που απασχολούν το ζευγάρι θα αποφασίζουν οι θεατές! Είναι θεμιτό εν μέσω κρίσης να κάνουν παιδί; Να χωρίσουν ή να παραμείνουν μαζί όταν ο ένας από τους δύο «ξενοκοιτά»; Να κρατήσει την παράνομη σχέση που τον έκανε να «ανθίσει» ή να διαλέξει την άχρωμη συζυγική ζωή; «Εγώ πιστεύω ότι το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας εξαρτάται από τη σύνθεση του κοινού», λέει ο Κλέων Γρηγοριάδης, που υποδύεται τον σύζυγο. «Για παράδειγμα, οι έφηβοι που έχουν κακοπάθει από γονείς που υποφέρουν από τη συμβίωση, αλλά παραμένουν μαζί, μάλλον θα ψηφίσουν να χωρίσουμε. Αν στο κοινό υπερτερεί η γενιά των 40άρηδων, τότε πιθανολογώ ότι θα ζητήσουν να κάνουμε παιδί, αφού σε αυτή την ηλικία αρχίζεις να ανησυχείς για την αναπαραγωγή. Αν πάλι θεωρήσουμε ότι το θέατρο γυναικοκρατείται, τότε είναι βέβαιο ότι πολύ λίγες βραδιές θα ψηφίσουν να συνεχίσω την παράνομη σχέση με την γκόμενα».

• Σε ρόλο πυροσβέστη

Τι λέει, όμως, και η άμεσα ενδιαφερόμενη; «Ολες οι γυναίκες, εμού συμπεριλαμβανομένης, ένιωσαν κάποια στιγμή όπως η πρωταγωνίστρια. Χαίρομαι, λοιπόν, που με την interactive αυτή παράσταση δίνεται η ευκαιρία να χαλαρώσουμε και να εκφραστούμε ελεύθερα», λέει η Μαρία Λεκάκη που παίζει τη σύζυγο του Κ. Γρηγοριάδη.

Εκείνος που θα οργανώνει και θα μετρά τις ψήφους του κοινού είναι ο Γιάννης Ζουγανέλης αυτοπροσώπως. Ιδανικός στο ρόλο του μεσάζοντα: Είναι έξυπνος, άμεσος, εξαιρετικά αστείος και χειρίζεται με ευκολία τις απρόσμενες αντιδράσεις του κοινού. «Ο κόσμος δεν πάει πια σε σεξολόγους, γαμιέται μόνος του», φωνάζει σε κάποια στιγμή του έργου. «Μου αρέσει ο ρόλος του πυροσβέστη και του ισορροπιστή» παραδέχεται. «Τον έχω παίξει πολλές φορές στη ζωή μου, όχι τόσο γιατί δεν αντέχω τις εντάσεις, αλλά γιατί πιστεύω ότι η διάλυση μιας σχέσης είναι ο εύκολος δρόμος. Το δύσκολο πάντα στη ζωή είναι η σύνθεση. Εκεί που συγκρούομαι πολύ με το ρόλο είναι στο θέμα της ψυχανάλυσης: Δεν αποδέχομαι την ψυχιατρική ως επιστήμη. Δεν είχα ποτέ τέτοια εμπειρία -τη θεωρώ αναποτελεσματική. Στο γιατρό λες μόνο όσα θες. Οταν, λοιπόν, μπορείς να ξεγελάσεις τη γνώση του, δεν μπορούμε να μιλάμε για αλήθειες». *

Πρέπει ν’ αντέξουμε τη θλίψη του άρρωστου καιρού μας. Οι γέροι τράβηξαν πολλά. Εμείς οι νέοι ούτε θα δούμε όσα είδαν οι παλιοί κι ούτε θα ζήσουμε εμείς τόσο πολύ».

Πόσο πιο επίκαιρη για τις μέρες μας θα μπορούσε να είναι η φράση από το φινάλε του «Βασιλιά Λιρ», ενός σπουδαίου κλασικού έργου που μιλάει για τις δραματικές συνέπειες της αλαζονικής εξουσίας, εκείνων των ηγετών που αφήνονται μακάριοι στον εφησυχασμό και την κολακεία; Η βραβευμένη παράσταση του Στάθη Λιβαθινού με τον Νικήτα Τσακίρογλου στο ρόλο του Λιρ, μετά τη μεγάλη επιτυχία της στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, παρουσιάζεται από την ΕΛΘΕΑ και στην Αθήνα, κάνοντας πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου στο «Παλλάς».

Η παράσταση επαινέθηκε από την κριτική, αλλά και όσους την είδαν στη Θεσσαλονίκη και στο Κρατικό Θέατρο της Σερβίας στο Βελιγράδι. Ενας σκληρός, αιχμηρός, ροκ «Βασιλιάς Λιρ» σε μουσική του Γιώργου Αμπαζή (τέσσερις μουσικοί επί σκηνής), στο λιτό σκηνικό και με τα άχρονα κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου. Οι ηθοποιοί δούλεψαν πάνω σε ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς και το υλικό δουλεύτηκε στη σκηνή μέσα από την σκηνοθετική ματιά του Λιβαθινού. Ο Λιρ ήταν ρόλος-πρόκληση για ηθοποιό με ταλέντο και πείρα, τον Νικήτα Τσακίρογλου, που έχει ήδη συμμετάσχει σε παλαιότερες παραστάσεις του έργου με πρωταγωνιστές τους Κωτσόπουλο και Μινωτή:

«Νέος δεν μπορούσα να συλλάβω το μέγεθος του έργου και ήμουν ικανοποιημένος να παίξω το ρόλο αρκούμενος στις σκηνοθετικές οδηγίες και το ένστικτό μου», λέει ο ίδιος. «Με τον Λιβαθινό όλα ήταν αλλιώς. Είναι απ’ τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του τόπου και μπορώ να έχω άποψη έχοντας δουλέψει δίπλα σε επίσης σημαντικούς της γενιάς μου όπως τον Κουν, τον Βολανάκη, τον Ευαγγελάτο κ.ά. Η παράσταση ξεκίνησε από “λευκή κόλλα”. Ο Στάθης μου είχε ζητήσει απεριόριστο χρόνο και ηθοποιούς αποκλειστικά δικούς του, να μην παίζουν αλλού ούτε πριν ούτε μετά. Η πρότασή του ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί σ’ ένα κρατικό θέατρο. Το παλέψαμε όμως. Καταρχήν συμφώνησαν οι ηθοποιοί και καταφέραμε να υπερβούμε τον συνδικαλιστικό σκόπελο της Θεσσαλονίκης δουλεύοντας δέκα ώρες πρωί κι απόγευμα. Το αποτέλεσμα μας δικαίωσε. Η παράσταση, χωρίς μεταμοντερνιές, είναι σύγχρονη. Δεν παίζεις απλώς έναν πατέρα με τρεις κόρες. Το έργο φέρει μια θρησκευτικότητα, ένα συμπαντικό πνεύμα που ωθεί τον ηθοποιό στην υπέρβαση. Ο ήρωας φτάνει από το μεγαλείο στο μηδέν και στα όρια της τρέλας».

Η παράσταση γεννήθηκε καταμεσής των γεγονότων του Δεκέμβρη τού 2008 στην Αθήνα αλλά και στη Θεσσαλονίκη. Το κλίμα εκείνων των ημερών και το πνεύμα του έργου επηρέασε τις πρόβες. «Ο Λιρ αποτελεί μια ευφυή παραβολή για την κρίση της εξουσίας», συνεχίζει ο Ν. Τσακίρογλου. «Οταν την έχεις πρέπει να προετοιμάζεις τη διαδοχή με σύνεση, φροντίδα, αγάπη κι όχι με αυτισμό και αλαζονεία. Ο Λιρ εκβιάζει την κόρη του για να της αποσπάσει πόσο τον αγαπά. Εκείνη προτιμά να είναι ειλικρινής σε αντίθεση με τις αδελφές της. Η εξουσία όμως αρέσκεται στο ψέμα και την κολακεία, μια πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα, την εποχή της κρίσης. Ο Ελληνας δεν ξέρει πού είναι η αλήθεια και το ψέμα γιατί και τα δυο εναλλάσσονται μέσα σε μια διαρκή αντίφαση. Η φριχτή καθημερινότητα και η καπελωμένη ενημέρωση από τα ΜΜΕ δεν τον βοηθούν να ανιχνεύσει την πραγματικότητα. Τι απομένει; Η προσαρμογή στη μοίρα μας, σ’ ένα συγκεχυμένο, αβέβαιο μέλλον».

«Ο ηθοποιός είναι ένας απλός αθλητής»

Ο Ν. Τσακίρογλου παρακολουθεί τη δουλειά των νέων συναδέλφων του, αλλά βρίσκει το τοπίο διαφορετικό από τη δική του εποχή. «Τότε οι απαιτήσεις ήταν μεγαλύτερες όπως και οι δυσκολίες σ’ όλα τα επίπεδα. Ως ηθοποιός περασμένης γενιάς διστάζω να μπω στην πλευρά των νέων, να κατανοήσω πώς αντιμετωπίζουν το θέατρο φοβούμενος ότι θα τους αδικήσω. Κι έπειτα εμείς οι καλλιτέχνες αρεσκόμαστε να κάνουμε δηλώσεις δίκην διανοούμενου -λες κι αυτός είναι ένας ακόμα “ρόλος”- ξεχνώντας ότι η δουλειά μας δεν είναι τίποτα άλλο από την παρουσία μας πάνω στη σκηνή. Ο ηθοποιός είναι ένας απλός αθλητής που μέσα στο πέρασμα των χρόνων, ανάλογα με τις δυνάμεις του, πνευματικές και σωματικές, διαγράφει κύκλους. Οταν μάλιστα μιλάμε για ρόλους όπως τον Λιρ, απαιτούνται αντοχές πρωταθλητών μεγάλων διαδρομών».

Ο θρίαμβος της παράστασης του «Βασιλιά Λιρ» συνέπεσε με την απομάκρυνση του πρωταγωνιστή από τη διεύθυνση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. «Οσο ήμουν διευθυντής, δεν είχα καμιά αγωνία να ικανοποιήσω καλλιτεχνικές ανάγκες γιατί οι προτεραιότητες ήταν άλλες. Επαιξα μία φορά στον “Δον Κάρλος” γιατί δεν βρισκόταν ηθοποιός σε μεγάλη ηλικία και στον “Ιουλιανό τον Παραβάτη” επειδή το θέατρο έπρεπε να παρουσιάσει κάτι επετειακό για τα 50 χρόνια από το θάνατο του Καζαντζάκη. Ενιωσα σαν Βασιλιάς Λιρ: πάρτε τα όλα, θώκους, εξουσίες, κι αφήστε με να επιστρέψω στην τέχνη μου…». *