- Απρόβλεπτα και μικροπροβληματάκια προχθές στην Ελευσίνα;
Ναι. Ηταν τα γενικευμένα «γιούχα», που εισέπραξε στην αρχή ο δήμαρχος Ελευσίνας, όταν επιχείρησε να απευθύνει προεκλογικού τύπου χαιρετισμό. Ηταν ο μεταλλικός σκελετός του θεάτρου, που έτριζε εκκωφαντικά στο βήμα κάθε καθυστερημένου θεατή -και ήταν πολλοί όσοι έφταναν κι ένα μισάωρο μετά την έναρξη του, κατά Γιάννη Χουβαρδά και Εθνικό Θέατρο, «Ορέστη» του Ευριπίδη. Ηταν ακόμα η ηχώ, που έκανε τα λόγια των ηθοποιών πότε πότε να επιστρέφουν «διπλά» ή να χάνονται. Και ήταν και τα καταραμένα κινητά στα οποία μερικοί απαντούσαν αμέριμνοι κι άλλοι τα άφηναν να χτυπούν -ένα βαρύ λαϊκό που αναδύθηκε με αναίδεια από μια τσάντα, προκάλεσε γέλια στην κερκίδα.
Κι όμως, όλα εξατμίστηκαν μπροστά στα θέλγητρα της βραδιάς. Ηταν η ίδια περιοχή που μπορεί να φέρει τις μνήμες μιας οδυνηρής εργατικής καθημερινότητας, αλλά όταν πέφτει το φως, αποκτά αυτή τη λίγο μελαγχολική, λίγο αισθησιακή, ποιητική αχλύ του παραθαλάσσιου ελληνικού χωριού. Ηταν η μοναδικότητα του θεάτρου, στα ερείπια του παλιού εργοστασίου που επιβάλλονται ως ένα υποβλητικό σκηνικό το οποίο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, λειτούργησε άψογα υπέρ του σκηνοθετικού οράματος του Χουβαρδά. Ηταν η ίδια η παράσταση, που είχε μοντέρνα άποψη αλλά, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει συχνά, την τεκμηρίωνε τόσο πειστικά, ώστε να σκεφτεί κανείς πως αυτή τη φορά κάτι πραγματικά καινούργιο κόμισε ο σκηνοθέτης. Ηταν οι ηθοποιοί, όλοι τους ικανοί να ανταποκριθούν στις μεταπτώσεις, στις αμφιθυμίες, σε όλα όσα χρωμάτισαν δηλαδή κάθε ρόλο, στην γκάμα του φακού της τραγικωμωδίας, μέσα από τον οποίο είδε ο Χουβαρδάς τον «Ορέστη» του Ευριπίδη. Ηταν ο νεανικός Χορός, που συνέκλινε υπέρ μιας ευφυούς πρότασης για την παρουσία και τη λειτουργία του.
Κι εκτός απ’ όλα αυτά, ήταν και η κυρία δίπλα μας στο λεωφορείο της επιστροφής. Διασχίζοντας την εθνική, με το αίσθημα πληρότητας που αφήνει ένα καλό θέαμα, πιάσαμε την κουβέντα. Συνταξιούχος καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας, λάτρις της μουσικής και του βιβλίου, γυναίκα αλέγρα και ενδιαφέρουσα, εξομολογούνταν πως η περικομμένη σύνταξή της την ανάγκασε να εγκαταλείψει μικρές πολυτέλειες, όπως το κομμωτήριο ή τις μεγάλες διαδρομές με το αυτοκίνητο. Εξ ου και το λεωφορείο για το πήγαιν’-έλα στην Ελευσίνα. Γιατί «αυτό που δεν θα κόψω», έλεγε χαμογελώντας, «είναι το θέατρο».
- ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 31 Αυγούστου 2010
