- Εκτός κάθε ελέγχου φαίνεται ότι βρίσκεται η περιοχή γύρω από το Εθνικό Θέατρο. Οπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι στην πρώτη κρατική σκηνή, οι δρόμοι που περιβάλλουν το ανακαινισμένο συγκρότημα έχουν μετατραπεί σε ένα υπαίθριο γήπεδο εμπορίας ναρκωτικών. Χρήστες και εγκληματίες υπό την απειλή μαχαιριών επιτίθενται σε πεζούς και οδηγούς. Υπό αυτές τις συνθήκες θα είναι αδύνατη η επαναλειτουργία του Εθνικού Θεάτρου από το φθινόπωρο.
- Εξαθλίωση και βία στον δρόμο για το Εθνικό Θέατρο
- Tου Δημητρη Pηγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Παρασκευή, 16 Iουλίου 2010
Από την πλατεία Θεάτρου στο Εθνικό Θέατρο. Αφόρητη είναι πλέον η κατάσταση στους δρόμους που περικλείουν το νέο υπερσύγχρονο συγκρότημα της πρώτης μας κρατικής σκηνής στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου. Με επίκεντρο την οδό Μενάνδρου, ολόκληρη η περιοχή έχει εξελιχθεί σε ένα υπαίθριο γήπεδο εμπορίας και χρήσης ναρκωτικών 24 ώρες το 24ωρο. Δεν έχει σημασία η ημέρα ή η ώρα, αν έχει φως ή σκοτάδι. Προσωπικά έτυχε να περάσω από την οδό Μενάνδρου, Κυριακή απόγευμα, και να δω με τα μάτια μου αυτό που οι εργαζόμενοι στο Εθνικό Θέατρο καταγγέλλουν στη σκληρή ανακοίνωσή τους: ανθρώπους να κάνουν χρήση με σύριγγες στο κατώφλι του Εθνικού, δίπλα στα εκδοτήρια, εκεί που αν αυτήν την περίοδο είχαμε παραστάσεις, θα έπρεπε να μπαινοβγαίνουν θεατές. Αυτό που έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση κι από το ίδιο το αδιανόητο θέαμα ήταν η «κανονικότητα» της ζωής στο απέναντι πεζοδρόμιο και φυσικά στην ευρύτερη γειτονιά. Οι μόνοι έκπληκτοι ήμαστε εμείς, κάτι που δείχνει ότι ο κοινωνικός περίγυρος έμοιαζε συμβιβασμένος με τις τρομακτικές εικόνες που ξετυλίγονταν μπροστά μας. Επομένως, πρόκειται για μια όχι τόσο καινούργια ιστορία. Εφτασε απλά η ώρα να την ανακαλύψουμε και όλοι εμείς που η τύχη το έφερε να μην περιλαμβάνεται η Ομόνοια και η οδός Αγίου Κωνσταντίνου στην καθημερινότητά μας.
Το σωματείο εργαζομένων στο Εθνικό Θέατρο είχε από καιρό συντάξει την ανοιχτή επιστολή που έδωσαν τελικά στη δημοσιότητα αργά το απόγευμα της Τετάρτης. «Είναι επειδή τα πράγματα έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο τις τελευταίες δύο-τρεις εβδομάδες, δεν αντέχαμε να σιωπούμε», μας λέει ένας εργαζόμενος. Η επιστολή κοινοποιείται σε όλους όσοι έχουν σήμερα την ευθύνη (και το καθήκον) να δραστηριοποιηθούν άμεσα για τη σωτηρία του κέντρου της Αθήνας, από τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη μέχρι τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας και τον δήμαρχο Αθηναίων. Ο τόνος της επιστολής είναι (δικαίως) δραματικός. Οι εργαζόμενοι λένε το αυτονόητο, πώς είναι δυνατόν ένα πολιτιστικό έργο μείζονος σημασίας, όπως η ανακατασκευή και ο εκσυγχρονισμός του Εθνικού Θεάτρου που κόστισε εκατομμύρια ευρώ στους φορολογούμενους πολίτες, να εγκαταλείπεται στο έλεος ενός νεόκοπου γκέτο εμπορίας και χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Η περιγραφή της καθημερινότητάς τους στάζει απελπισία. «Δεκάδες έμποροι εδράζουν επί των οδών Αγίου Κωνσταντίνου και Μενάνδρου και από εδώ διακινούν μεγάλες ποσότητες ουσιών, ενώ η οδός Μενάνδρου -όπου βρίσκεται η είσοδος κοινού του Εθνικού Θεάτρου- έχει γίνει απροσπέλαστη στους πολίτες της Αθήνας, αφού χρήστες κι εγκληματίες επιδίδονται σε παράνομες ενέργειες για να εξασφαλίσουν τα «προς το ζην». Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ή και θύματα ένοπλων επιθέσεων: χρήστες κι εγκληματίες υπό την απειλή αιχμηρών αντικειμένων (μαχαιριών ή ακόμη και της ίδιας τους της σύριγγας) αποσπούν από τους περαστικούς τσάντες και τιμαλφή αντικείμενα που φέρουν επάνω τους, δεν διστάζουν δε να θέσουν σε σοβαρό κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα επιτιθέμενοι με σιδηρογροθιές».
- Αδιαφορία
Και τι κάνει η Αστυνομία; «Κάποια στιγμή βλέπουμε ένα περιπολικό να έρχεται, έμποροι και χρήστες σκορπίζουν κι όταν απομακρυνθεί, μέσα σε 10 λεπτά όλα είναι όπως και πριν». Το γράφουν και στην επιστολή τους: «Κάθε μας προσπάθεια να εισακουστούμε (επιστολές, γραπτά και τηλεφωνικά αιτήματα, κλήσεις στην Aμεσο Δράση, συναντήσεις με υπουργούς, υφυπουργούς, γενικούς γραμματείς και διευθυντές κ. ο. κ.) πέφτει στο κενό. Η ανταπόκριση που λαμβάνουμε κυμαίνεται από την πλήρη αδιαφορία μέχρι τον απόλυτο εμπαιγμό!».
Eίναι θυμωμένοι. Και τρομοκρατημένοι. Και δεν θέλουν να σκέφτονται τι θα συμβεί αν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί μέχρι τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, όταν οι αίθουσες του συγκροτήματος θα αρχίζουν να υποδέχονται το κοινό των πρώτων παραστάσεων. Πώς θα έρχονται αυτοί οι άνθρωποι; Και το βασικότερο: Πώς θα φεύγουν μέσα στη νύχτα; Τελικά, θα είναι σε θέση να λειτουργήσει Εθνικό Θέατρο υπό αυτές τις συνθήκες;
- Από πλατεία Θεάτρου στην Αγ. Κωνσταντίνου
Είναι σαφές ότι το γκέτο της πλατείας Θεάτρου μετατοπίστηκε στην Αγίου Κωνσταντίνου. Εκεί γίνεται τώρα το εμπόριο των ουσιών, εκεί παίζονται τα μεγάλα δράματα με τους ανθρώπους να σέρνονται και να τρυπιούνται στις 12 το μεσημέρι. Και μαζί με το εμπόριο το μικρο-έγκλημα, οι κλοπές, οι επιθέσεις σε ανυποψίαστους περαστικούς και οδηγούς. «Η κατάσταση γίνεται δραματική μετά τις 5 το απόγευμα», μας εξομολογείται εργαζόμενος της περιοχής. «Προχθές κατέβασαν άνθρωπο από το αυτοκίνητό του και τον απείλησαν για να δώσει ό,τι έχει και δεν έχει. Τελικά τους έδωσε ό,τι χρήματα είχε πάνω του και του πήραν και το αυτοκίνητο!». Πώς μετά να μην εγκαλούν (με τον τρόπο τους) τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη: «Τι και αν ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη έχει συνδέσει το όνομά του με σημαντικές επιτυχίες στον χώρο της οργανωμένης τρομοκρατίας… Χιλιάδες πολίτες της ελληνικής πρωτεύουσας νιώθουν στο πετσί τους τον τρόμο σε κάθε τους βήμα». Και υπενθυμίζουν ότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης, στην υπέρβαση από την οποία έχουμε κληθεί να συμβάλουμε όλοι, το έργο της αναβάθμισης του κτιρίου Τσίλλερ που στοίχισε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στους Ελληνες πολίτες, με σκανδαλώδη ευκολία ακυρώνεται, ώστε πολύ σύντομα θα απαιτηθεί από τους ίδιους Ελληνες πολίτες να προσφέρουμε περισσότερα χρήματα για την αποκατάστασή του.
Φαίνεται όμως ότι ούτε το ακριβοπληρωμένο σκυρόδεμα ούτε οι ανθρώπινες ψυχές αγγίζουν τους πολιτικούς μας, ώστε να αναλάβουν δράση για να επιστραφεί το κέντρο στους πολίτες της Αθήνας».
