Συν(εργασία) – Επι(τυχία)

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010
  • Βραδιές σολντ άουτ και λίστες αναμονής ημερών, παραστάσεις που γίνονται talk of the town, ιδιότυπες καλλιτεχνικές συμπράξεις αλλά και σπουδαία έργα ρεπερτορίου σε πρώτη παρουσίαση.

Γιάννης Παπαδόπουλος, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου και Ακις Βλουτής συνιστούν το ερωτικό τρίγωνο των «Εξόριστων» του Τζ. Τζόις

Γιάννης Παπαδόπουλος, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου και Ακις Βλουτής συνιστούν το ερωτικό τρίγωνο των «Εξόριστων» του Τζ. Τζόις

Ο απολογισμός της εταιρείας θεάτρου Συν-Επί (+, x) που στα δύο μόλις χρόνια παρουσίας της, έχει καταφέρει να γίνει μια υπολογίσιμη θεατρική δύναμη, είναι ανέλπιστα θετικός. Το επιβεβαιώνει και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Ακις Βλουτής· «Δεν θα μπορούσαμε να πάμε καλύτερα. Και το διάστημα είναι πάρα πολύ μικρό και οι εποχές πάρα πολύ δύσκολες».

Παρ’ όλα αυτά, η ενέργειά του είναι προσανατολισμένη στο ρεπερτόριο της επόμενης θεατρικής σεζόν που μόλις ολοκληρώθηκε και μας ανακοινώνει. Και τα τέσσερα έργα παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

* Στην κεντρική σκηνή του θεάτρου «Από Μηχανής» στο Μεταξουργείο -έδρα της εταιρείας θεάτρου- η αρχή γίνεται (από 5 Νοεμβρίου) με το μοναδικό θεατρικό κείμενο του σπουδαίου Ιρλανδού λογοτέχνη Τζέιμς Τζόις, τους «Εξόριστους», σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη που δεν κατάφεραν για λόγους υγείας να παρουσιάσουν τη σεζόν που μας πέρασε, όπως αρχικά είχε προγραμματιστεί. Πρόκειται για ένα αινιγματικό έργο με κυρίαρχο θέμα του την εξορία, έναν ύμνο στην ελευθερία του πνεύματος και του σώματος από τον συγγραφέα του «Οδυσσέα».

* Στη συνέχεια (από 25 Φεβρουαρίου) παρουσιάζεται το κύκνειο άσμα του Χένρικ Ιψεν, «Το ξύπνημα των νεκρών», από το οποίο μάλιστα ο Τζόις εμπνεύστηκε τους «Εξόριστους». Η σκηνοθεσία ανήκει στον 49χρονου Λιθουανό Γκίνταρας Βάρνας – από τους σημαντικότερους ανανεωτές του Θεάτρου στην πατρίδα του. Η μετάφραση είναι της Ρούλας Πατεράκη που πρωταγωνιστεί μαζί με τους: Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Ακι Βλουτή, Περικλή Μουστάκη, Γιάννη Παπαδόπουλο και Τασία Σοφιανίδου. Πρόκειται ίσως για ένα από τα σημαντικότερα έργα του σπουδαίου Νορβηγού θεατρικού συγγραφέα, στο οποίο ώριμος πια συνδυάζει αλχημικά το οικογενειακό δράμα, τον νατουραλισμό, με την οριακή ποιητικότητα και τα ριζοσπαστικά «ονειρικά δράματα».

**Η Β’ Σκηνή που έπειτα από πολλές δυσκολίες ανακαινίστηκε πλήρως και άνοιξε φέτος προς το τέλος της χρονιάς -φιλοξένησε πρώτα το επιτυχημένο «Βουνσκόνσερτ»- θα παρουσιάσει (από 21 Νοεμβρίου) την υψηλή κωμωδία του Νόελ Κάουαρντ «Ο καλύτερος τρόπος να ζεις», σε μετάφραση και σκηνοθεσία Αντώνη Γαλέου. Πρωταγωνιστεί ένας θίασος ταλαντούχων νέων ηθοποιών: Φαίη Ξυλά, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Νέστωρ Κοψιδάς και Δημήτρης Μακαλιάς. Τέσσερις άνθρωποι έχουν μπλεχτεί ανεπανόρθωτα σε μια ξέφρενη κούρσα ερωτικού πάθους που θα σωθούν μόνο καταργώντας κάθε ηθικό κανόνα.

* Σκυτάλη θα πάρει (από 6 Μαρτίου) η αναρχική κομεντί «Drunk Enough to say Ι love you?» της Κάριλ Τσέρτσιλ, σε μετάφραση επίσης Αντώνη Γαλέου και σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Μπερδεκέα με τους Κωνσταντίνο Γαβαλά και Γιώργο Ντούση. Η σημαντικότερη θεατρική συγγραφέας των ημερών μας στο τελευταίο της έργο χρησιμοποιεί την ερωτική ιστορία δύο αντρών για να μιλήσει σε λιγότερο από μια ώρα για τον έρωτα, την υποταγή, τη δημοκρατία, τον πόλεμο, την τρομοκρατία, την οικολογία, τα οικονομικά συμφέροντα, το μίσος και την αγάπη.

Οι αρχικοί στόχοι, η ολοκλήρωση, δηλαδή, της ανακαίνισης του θεάτρου καθώς «το είχαμε παραλάβει σε πολύ άσχημη κατάσταση δύο χρόνια πριν», η δημιουργία ενός ρεύματος «να με πιστέψουν και να με ακολουθήσουν κάποιοι άνθρωποι», αλλά και η καθιέρωση ενός νέου τόπου θεατρικής συνάντησης, πέτυχαν. Και τώρα πια «το ρεπερτόριο είναι αυτό που ξεκαθαρίζει το τοπίο».

Γνώμονας για την επιλογή, στάθηκε αυτή τη φορά το ιστορικό νήμα που συνδέει τις οριακές ιστορικές χρονικές στιγμές που γράφτηκαν τα έργα, όπως μας εξήγησε ο εισηγητής του. Από την πίεση του τέλους τού 19ου αιώνα (Ιψεν, 1899), στις ζυμώσεις πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο («Εξόριστοι» 1914-5) και την κορύφωση του οικονομικού Κραχ («Ο καλύτερος τρόπος να ζεις» 1932), φτάνοντας στην ισοπέδωση του μεταμοντέρνου φιλελευθερισμού και στην κατάρρευση του καπιταλιστικού ονείρου (Drunk enough, 2006).

«Η δική μας εποχή είναι εξίσου οριακή», εκτιμά ο ίδιος. «Δεν είναι τυχαίο, όμως, το γεγονός ότι σε αυτές τις εποχές γεννιούνται σημαντικές καλλιτεχνικές πραγματικότητες και τα μεγάλα κείμενα». Οσο για το ελληνικό έργο; Φέτος εντάσσεται στο πλαίσιο των Αναγνώσεων. Σε συνεργασία με το Δραματικό Θέατρο της Ρούλας Πατεράκη και σε έντεκα σκηνικές παρουσιάσεις μετά μουσικής, θα παρουσιαστεί το σπουδαίο μυθιστόρημα του συζύγου της Γιάννη Πάνου «Ιστορία μεταμορφώσεων» (Καστανιώτης, 1998).

Στην οικονομική κρίση, απαντούν με καθιέρωση εισόδου δύο ατόμων με ένα εισιτήριο κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Ενώ, όσον αφορά τις δυσκολίες της γειτονιάς τού Μεταξουργείου; Ο Βλουτής διαβεβαιώνει πως η κατάσταση δεν είναι τόσο άσχημη όσο ακούγεται. «Ξέρουμε πως υπάρχουν κρούσματα στις γύρω περιοχές, αλλά από τους θεατές μας δεν έχει διαμαρτυρηθεί κανείς. Κάναμε μεγάλο αγώνα, φωτίσαμε τον δρόμο μέχρι την Πειραιώς και βλέπουμε πως και ο κόσμος δεν πτοείται». * Ακαδήμου 13.

Από το «Κόκκινο» του Ρόθκο, μέχρι το καπέλο του «Αντωνάκη»

Μια τολμηρή κωμωδία για τη διαφθορά, με την υπογραφή των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου.

Ο «Αντωνάκης» (Γιάννης Μπέζος), το καπέλο του και η «Ελενίτσα» του (Ναταλία Τσαλίκη)

Ο «Αντωνάκης» (Γιάννης Μπέζος), το καπέλο του και η «Ελενίτσα» του (Ναταλία Τσαλίκη)

Και μια αντίστοιχη πολιτική σάτιρα του έτερου συγγραφικού διδύμου των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα. Το πολυσυζητημένο έργο της Γιασμίν Ρεζά «Για όνομα του Θεού!», σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, ο οποίος θα ανέβει και στη σκηνή, υπέρ του, πολυβραβευμένου με Τόνι, έργου του Αμερικανού Τζον Λόγκαν «Στο κόκκινο». Η κλασική κωμωδία του Γιώργου Τζαβέλα «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», με τον Γιάννη Μπέζο, στον ρόλο του «Αντωνάκη» και τη Ναταλία Τσαλίκη. Μια νέα αστυνομική κωμωδία του Θοδωρή Αθερίδη, με τίτλο «Ο Τυφλοσούρτης» και τη Σοφία Φιλιππίδου στον κεντρικό ρόλο μιας τυφλής ζαχαροπλάστιδος. Είναι οι έξι καινούργιες θεατρικές παραγωγές, από τις συνολικά 14 που έχει προγραμματίσει η Ελληνική Θεαμάτων για τη σεζόν 2010-2011.

* Στο θέατρο «Αλίκη», κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο η κωμωδία των Ρήγα-Αποστόλου «Τα κορίτσια με τα μαύρα», με πρωταγωνίστριες τέσσερις λαμπερές γυναίκες κωμικούς: Χρυσούλα Διαβάτη, Ελένη Καστάνη, Σοφία Μουτίδου, Χρύσα Ρώπα. Η ιστορία διαδραματίζεται στη γυναικεία μονή της Παναγιάς της Μαυροβουνιώτισσας, μέσα στην οποία συναντιούνται κάθε άλλο παρά τίμιοι, άγιοι και αδιάφθοροι άνθρωποι. Στην υπόθεση εμπλέκεται και ο… Θεός που, παρατηρώντας όσα συμβαίνουν, αρχίζει να επανεξετάζει το ενδεχόμενο να ρίξει φωτιά και να τους κάψει όλους. Η διανομή θα συμπληρωθεί σύντομα.

* Η βραβευμένη, εκρηκτική κωμωδία της Γιασμίν Ρεζά «Για όνομα του Θεού!» θα ανεβεί τον Οκτώβριο στο θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη», σε μετάφραση Γιώργου Βούρου και με τον Σταμάτη Φασουλή να σκηνοθετεί ένα εκλεκτό καστ. Οι Κάτια Δανδουλάκη, Γιάννης Φέρτης, Γιάννης Βούρος, Κατιάνα Μπαλανίκα υποδύονται δύο σύγχρονα παντρεμένα ζευγάρια που συναντώνται, με αφορμή το άγριο ξύλο που έπαιξαν τα παιδιά τους. Η πρόθεσή τους είναι συμφιλιωτική, εγχείρημα που αποδεικνύεται στην πορεία πολύ δυσκολότερο απ’ό,τι νόμιζαν: Από την ανώδυνη συζήτηση περί ζαχαροπλαστικής, καταλήγουν να ανταλλάσσουν απόψεις περί ομοφυλοφιλίας, δημοκρατίας, ισότητας και αντιρατσιστικών αναζητήσεων και εκτρέπονται σε καβγά. Ή μάλλον σε μακελειό…

* Με μια από τις πιο επιτυχημένες ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και με το κλασικό πρωταγωνιστικό της ζευγάρι (Γιώργος Κωνσταντίνου – Μάρω Κοντού), θα αναμετρηθούν από τον Οκτώβριο, στο θέατρο «Κιβωτός», η Ναταλία Τσαλίκη και ο Γιάννης Μπέζος που υπογράφει και τη σκηνοθεσία. Και μπορεί να ‘χουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε που ο Γιώργος Τζαβέλας έγραψε το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», ωστόσο το μοτίβο του ανύπαντρου ζεύγους, στο οποίο ο άντρας επιμένει να κυριαρχεί, δεν είναι και τόσο… ξεπερασμένο. Στην τωρινή παράσταση, μια ακόμα σύγχρονη πινελιά θα δώσουν οι Δήμητρα Γαλάνη και Λίνα Νικολακοπούλου που γράφουν τα τραγούδια του έργου. Το καστ συμπληρώνουν οι Παύλος Ορκόπουλος, Φαίδρα Δρούκα, Γιώργος Ψυχογιός, Γιάννης Στόλλας, Βαλερία Κουρούπη, Αγγελος Μπούρας, Γιάννα Παπαγεωργίου, Δημήτρης Κανέλλος, Ελένη Σιδερά, Λήδα Καπνά.

* Η τυφλή ζαχαροπλάστις (Σοφία Φιλιππίδου), ένας εν αποστρατεία, εξαρτημένος από τα ναρκωτικά, αστυνομικός σκύλος (Θοδωρής Αθερίδης), η εκπαιδεύτριά του (Ζέτα Μακρυπούλια), μια διευθύντρια τράπεζας (Νίκη Γαβριηλίδου) κι ο καταχρεωμένος γόης, εραστής της (Χρήστος Πλαϊνής) είναι τα πρόσωπα που κάνουν την εξέλιξη της αστυνομικής κωμωδίας του Αθερίδη, κάθε άλλο παρά «Τυφλοσούρτη». Το έργο θα κάνει πρεμιέρα τον Δεκέμβριο στο «Μικρό Παλλάς».

* «Πώς ένας οίκος ανοχής επιδοτείται από την Ευρώπη ως πολιτιστικό ίδρυμα;». Η ιστορία «φωνάζει» από μακριά ότι είναι η καινούργια νεοελληνική σάτιρα «Ράους» που «γέννησε» η πένα των Παπαθανασίου και Ρέππα. Ενας υπάλληλος του υπουργείου Συγκοινωνιών (Αλέξανδρος Αντωνόπουλος), μια προϊσταμένη νοσοκόμα (Ελένη Γερασιμίδου), μία φαρμακοποιός (Αβα Γαλανοπούλου), δύο πόρνες, μια Ελληνίδα (Βασιλική Ανδρίτσου) και μια Ρωσίδα (Ζώγια Σεβαστιάνου), ένας υπάλληλος επί της υποδοχής (Παντελής Καναράκης), ένας νταβατζής (Σπύρος Πούλης) και ένας αυστηρός Γερμανός επίτροπος (Χάρης Γρηγορόπουλος) συναντιούνται σε μια καθαρή φάρσα που ξεγυμνώνει την απληστία ενός κόσμου, ο οποίος το μόνο που δε σκέφτεται είναι πώς να εργαστεί παραγωγικά. Σας θυμίζει κάτι; Η απάντηση θα μας περιμένει από τον Οκτώβριο στο θέατρο «Πειραιώς 131».

* Βασισμένο σε μία κορυφαία στιγμή της ζωής του Ρόθκο, ενός από τους κορυφαίους ζωγράφους του 20ού αιώνα, είναι το έργο «Στο κόκκινο» που επέλεξε να ανεβάσει ο Σταμάτης Φασουλής στο θέατρο «Δημήτρης Χορν», με τον ίδιο και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους, από τον Νοέμβριο.

Σε μια εποχή που όλοι και όλα είναι στο κόκκινο, ο Τζον Λόγκαν (δραματουργός αλλά και σεναριογράφος ταινιών όπως «Ο Μονομάχος» του Ρ. Σκοτ, «The Aviator» του Μ. Σκορτσέζε και «Sweeney Todd» του Τ. Μπάρτον) μιλά όχι μόνο για την τέχνη και την εξαγορά της, αλλά και για τη συνείδηση, το χρήμα, το αίσθημα, τις σχέσεις, την ανταλλαγή και το ξεπούλημά τους. Κι είναι εντυπωσιακό ότι, ενώ το έργο ξεκίνησε από ένα θέατρο 200 θέσεων στο Λονδίνο, το Donmar Warehouse, κατέληξε πέρυσι να παίζεται σε ένα θέατρο 1.000 θέσεων στην καρδιά του Μπρόντγουεϊ, το Golden Theater, αποσπώντας και έξι βραβεία Τόνι -συμπεριλαμβανομένου και αυτού για το «καλύτερο θεατρικό έργο του 2010».

* Στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» θα επαναληφθεί όμως και το έργο του Τζο Ορτον «Τι είδε ο Μπάτλερ», σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, καθώς και το «Μπουφάν της Χάρλεϊ» του Β. Κατσικονούρη -ενάλλάξ με το «Στο Κόκκινο». Επίσης στις άλλες σκηνές της Ελληνικής Θεαμάτων επαναλαμβάνονται τα «Mazoo and the Ζοο-The Musical» («Αλίκη»), «Σεσουάρ για δολοφόνους» (επιστρέφει για 12ο χρόνο στο θέατρο «Αποθήκη» με διανομή-έκπληξη), «Φουρκέτα» της Ελ. Γκασούκα και «Αττική Οδός» των Ρέππα-Παπαθανασίου («Εμπορικόν»), «Συμπέθεροι απ’τα Τίρανα» των Ρέππα-Παπαθανασίου («Λαμπέτη»), «Ηρωες» της Ελ. Γκασούκα («Μικρό Παλλάς»).

  • ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010

Πρόγευση από χειμερινή θεατρική σεζόν

  • Mας αρέσει να μαθαίνουμε από το καλοκαίρι ποιες θα είναι οι παραστάσεις που θα δούμε τον χειμώνα… Η Ελληνική Θεαμάτων ανακοίνωσε τις νέες της παραγωγές για τη θεατρική περίοδο 2010–2011.

Το θέατρο Αλίκη θα φιλοξενήσει τον Οκτώβριο το έργο «Τα κορίτσια με τα μαύρα» των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου… Στο Αλίκη, για δεύτερη συνεχή χρονιά, θα παίζεται το έργο «Mazoo and the zoo-The musical» με καινούργια τραγούδια.

Στο θέατρο Αποθήκη θα συνεχιστεί για 12η χρονιά το «Σεσουάρ για δολοφόνους». Στο θέατρο Εμπορικόν συνεχίζεται η «Φουρκέτα» της Ελένης Γκασούκα για τρίτη χρονιά, μαζί με το έργο «Αττική Οδός», των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα για δεύτερο χρόνο.

Στο θέατρο Δανδουλάκη έχει προγραμματιστεί να ανέβει τον Οκτώβριο το έργο της Γιασμίν Ρεζά, «Για όνομα του Θεού», σε μετάφραση Γιώργου Βούρου, σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Στο θέατρο Κιβωτός θα μεταφερθεί από τον κινηματογράφο το έργο του Γιώργου Τζαβέλλα, «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου. Στο θέατρο Λαμπέτη επαναλαμβάνεται για τρίτη χρονιά το έργο «Συμπέθεροι απ΄τα Τίρανα». Στο Μικρό Παλλάς θα φιλοξενηθούν δύο παραγωγές, «Ο τυφλοσούρτης» του Θοδωρή Αθερίδη, τον Δεκέμβριο και «Ηρωες» της Ελένης Γκασούκα. Στο θέατρο της οδού Πειραιώς 131 με «Ράους», την καινούργια κωμωδία των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, και τέλος στο «Δημήτρης Χορν», τρία έργα, «Στο κόκκινο» σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή σε εναλασσόμενο ρεπερτόριο με το «Τι είδε ο μπάτλερ» και «Το μπουφάν της Χάρλεϊ» κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Ραντεβού τον Οκτώβριο.

Ταξίδια γέλιου

Η κωμωδία των Αλέξανδρου Ρήγα – Δημήτρη Αποστόλου εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα «Ο αλχημιστής» του Πάολο Κοέλιο και το μπουλβάρ «It Had to Be You», με τίτλο «Αυτός ο αλήτης ο Κοέλιο έχει πάρει πολύ κόσμο στον λαιμό του…», περιοδεύει. Σκηνοθεσία Αλέξανδρος Ρήγας. Σκηνικά: Λία Ασβεστά. Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Ενδυματολόγος Μαρία Καραπούλιου. Παίζουν: Εβελίνα Παπούλια, Αλέξανδρος Ρήγας. Παραστάσεις: Σήμερα στην Ελασσόνα, αύριο Αμφίπολη. 25/7 Ασπροβάλτα. 27/7 Πειραιάς «Βεάκειο». 29/7 Σπέτσες. 30/7 Αστρος – Κυνουρίας. 31/7-1/8 Μύκονος κ.ά.

  • Η «Η στρίγκλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ θα παρουσιαστεί: Σήμερα στο Ανοιχτό θέατρο Βόλου. Αύριο στα Μουδανιά. 25/7 στο Δίον. 26-27/7 στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης. 28/7 στη Βέροια. 30/7 στα Γιαννιτσά κ.ά. Σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη, με τον ίδιο στο ρόλο του Πετρούκιου και τη Σμαράγδα Καρύδη στο ρόλο της Κατερίνας. Παίζουν επίσης: Νάστια Βραχάτη, Νίκη Γαβριηλίδου, Στέλιος Γούτης, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Χρύσανθος Καγιάς, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Ανδρέας Κωνσταντινίδης, Πατρίκιος Κωστής, Χρήστος Πλαΐνης, Δημήτρης Τσέλιος, Ηλίας Τσιάρας, Σόλωνας Τσούνης. Μετάφραση: Μαριαλένα Κωτσάκη. Σκηνικά – Κοστούμια: Μανώλης Παντελιδάκης. Χορογραφίες: Μαρία Μανιώτη.
  • «Ο μπακαλόγατος» των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου, σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα. Αύριο θα παρουσιαστεί στη Σαλαμίνα, την Κυριακή στην Πετρούπολη, τη Δευτέρα στο Κηποθέατρο Παπάγου, 27-29/7 στο θέατρο Τάφρου στα Χανιά κ.ά. Παίζουν: Πέτρος Φιλιππίδης, Τάσος Κωστής, Χριστίνα Τσάφου, Γιώργος Λέφας, Γιάννης Δεγαΐτης, Γιώργος Γαλίτης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Ελένη Αποστολοπούλου, Δέσποινα Γιαννοπούλου, Θανάσης Τσαλταμπάσης, Ειρήνη Τσιάρη. Σκηνικά Γιώργου Γαβαλά, κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ, φωτισμοί Ελευθερίας Ντεκώ, μουσική επιμέλεια Ιάκωβου Δρόσου.
  • Την κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι «Η Λοκαντιέρα», παρουσιάζει η «5η Εποχή»: 25,26/7 Ρέθυμνο. 27-28/ Ηράκλειο. 30/7 Ιεράπετρα. 31/7 Αγ. Νικόλαο. Απόδοση – σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, σκηνικό – κοστούμια Γιώργου Πάτσα, μουσική Θοδωρή Οικονόμου, κινησιολογία – χορογραφία Ελενας Γεροδήμου, φωτισμοί Νίκου Σωτηρόπουλου. Παίζουν: Ρένια Λουϊζίδου, Κώστας Κόκλας, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Τάσος Γιαννόπουλος, Μαριάνθη Σοντάκη κ.ά. Πρόκειται για απολαυστική κωμωδία, δαιμόνιας πλοκής, με διαρκείς φαρσικές καταστάσεις.

Αγώνας για να σωθεί το Θέατρο Δωδώνης

  • Δύσκολο το έργο αναστήλωσης του αρχαίου μνημείου, το οποίο βρίσκεται σε τραγική κατάσταση

Από μακριά εντυπωσιάζει με το μέγεθος και το σχήμα του, τις καμπύλες επιφάνειες και τους επιβλητικούς αναλημματικούς τοίχους. Από κοντά όμως η εικόνα είναι απελπιστική. Το Αρχαίο Θέατρο της Δωδώνης αυτοκαταστρέφεται, καθώς η τοπική ασβεστολιθική πέτρα με την οποία κατασκευάστηκε τρίβεται και διαλύεται. Προβλήματα όμως συναντά και ο δύσκολος αγώνας που έχουν ξεκινήσει οι υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού για την αναστροφή αυτής της κατάστασης. Η πρώτη κερκίδα του θεάτρου στην οποία έγιναν πιλοτικά οι δραστικές επεμβάσεις στερέωσης και αποκατάστασης του μνημείου ολοκληρώθηκε, αλλά οι παρατηρήσεις είναι πολλές όσον αφορά τη συνέχιση του έργου. Ο λόγος; Αισθητικός.

Ψεύτικος- όπως και είναι άλλωστε- φαντάζει ο τεχνητός λίθος που χρησιμοποιήθηκε για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων εδωλίων αυτής της κερκίδας. Τόσο ώστε στην προχθεσινή συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) να ζητηθούν ορισμένες αισθητικές επεμβάσεις. Η λάξευση αυτού του τεχνητού λίθου είναι το κυριότερο, ενώ ζητούμενο είναι και η καλύτερη χρωματική προσαρμογή στο αυθεντικό υλικό. Το αποτέλεσμα όμως θα κριθεί εκ νέου στο ΚΑΣ ώστε να υπάρχει βεβαιότητα για το εγχείρημα. Τότε μόνο το έργο θα προχωρήσει και στις υπόλοιπες κερκίδες, που συνολικά είναι εννέα! Με την ελπίδα πάντα ότι η πατίνα του χρόνου θα λειτουργήσει κι αυτή υπέρ του μνημείου.

«Σε τέτοια έργα δεν βιαζόμαστε, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη όλες τις παραμέτρους» ανέφερε χαρακτηριστικά η γενική γραμματέας του ΥΠΠΟ κυρία Λίνα Μενδώνη, η οποία μάλιστα είχε επισκεφθεί τον περασμένο Απρίλιο τη Δωδώνη ως επικεφαλής κλιμακίου του ΚΑΣ. «Το μνημείο είναι σε τραγική κατάσταση. Τα εδώλιά του είναι ρηγματωμένα και παρατοποθετημένα, το ίδιο και οι λίθοι επάνω στους οποίους εδράζονται » λέει εξάλλου ο έφορος Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων κ. Κ. Ζάχος, ο οποίος επισημαίνει ότι κατά την προηγούμενη αναστήλωση δεν είχε γίνει εξυγίανση αυτής της έδρασης, ούτε καν υπήρχε αρχείο των επεμβάσεων εκείνων. Ετσι τώρα αντιμετωπίζονται όλα από την αρχή.

«Το καλό είναι ότι ο φυσικός βράχος βρίσκεται πολύ ψηλά, έτσι δεν μεσολαβούν επιχώσεις» προσθέτει ο κ. Ζάχος. «Οι αρχαίοι όταν έφτιαχναν το κοίλο ξήλωναν αυτόν τον ηπειρωτικό ασβεστόλιθο που εξορύσσεται κατά στρώσεις και τον ξαναχρησιμοποιούσαν στην κατασκευή του θεάτρου.Εχουμε βρει μάλιστα σε κάποια σημεία και τα σημάδια από τα εργαλεία τους».

Οπως ανακοινώθηκε, πάντως, το έργο εντάσσεται στο ΕΣΠΑ με 3 εκατ. ευρώ αρχικώς, ποσόν το οποίο θα αυξηθεί στο μέλλον ανάλογα με τις απαιτήσεις.

«Χρήματα υπάρχουν» (για τη Δωδώνη)!

  • Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010
  • Οσοι βιάζονται να χρησιμοποιήσουν το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης θα απογοητευθούν.

Θα γίνουν αισθητικές βελτιώσεις στην αναστηλωμένη κερκίδα του αρχαίου θεάτρου Δωδώνης και οι εργασίες θα συνεχιστούν μέχρι την εξυγίανση όλου του μνημείου

Θα γίνουν αισθητικές βελτιώσεις στην αναστηλωμένη κερκίδα του αρχαίου θεάτρου Δωδώνης και οι εργασίες θα συνεχιστούν μέχρι την εξυγίανση όλου του μνημείου

Γιατί η κατάσταση του μνημείου απεδείχθη χειρότερη απ’ ό,τι φαινόταν πριν από την πιλοτική αναστήλωση μιας κερκίδας. Εχουν ρηγματωθεί ακόμη και τα λαξεύματα του βράχου πάνω στα οποία εδράζονται τα εδώλια, είπε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ο νέος πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής Δωδώνης, επ. καθηγητής Γιώργος Σμύρης, παρουσιάζοντας λεπτομερώς την παθολογία του θεάτρου και τον τρόπο που έγινε η αναστήλωση της ακραίας ανατολικής κερκίδας.

Το αναστηλωμένο αυτό τμήμα του θεάτρου είχε πάει να επιθεωρήσει τον περασμένο Απρίλιο το ΚΑΣ στη Δωδώνη, με επικεφαλής τη γεν. γραμματέα του ΥΠΠΟΤ Λίνα Μενδώνη, όταν τα μέλη του δέχθηκαν φραστικές (και όχι μόνο) επιθέσεις από κάποιους κατοίκους της περιοχής που επιθυμούν την άμεση εκμετάλλευση του μνημείου και των ακινήτων τους. Ενας κάτοικος μάλιστα περιέλουσε με ζεματιστό καφέ μια αρχαιολόγο και ένας άλλος κατέφερε γερό χτύπημα στην πλάτη της καθηγήτριας Λίλας Μαραγκού!

Αφήνοντας πίσω τα θλιβερά αυτά γεγονότα η κ. Μενδώνη επανέλαβε προχθές στην ολομέλεια του Συμβουλίου ότι «σημασία έχει να σωθεί το μνημείο με τον σωστό επιστημονικά τρόπο, τον πλέον ενδεδειγμένο για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται» και τόνισε: «Χρήματα υπάρχουν, έχουν εξασφαλιστεί 3 εκατομμύρια ευρώ μέσω του ΕΣΠΑ και θα δοθούν όσα ακόμη χρειαστούν, χρόνος υπάρχει, έτσι ώστε μέχρι το 2015 να έχει πλήρως αναστηλωθεί».

Το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης ήταν σε χρήση σαράντα χρόνια. Από την αναστήλωσή του, το 1960, μέχρι το 2000 που η κατάσταση διατήρησής του ήταν απαγορευτική για να μπει κόσμος. Οι λίθοι του ήταν γεμάτοι τρύπες, έλιωνε από την υγρασία. Το 2000 άρχισε να μελετάται η συντήρηση και στερέωσή του. Προηγήθηκαν εργαστηριακές δοκιμές στο αποσαθρωμένο υλικό (τοπικός σχιστόλιθος) και το 2003 έγινε η μελέτη συντήρησης του σκηνικού του οικοδομήματος.

Η αναστήλωσή του Σ. Δάκαρη είχε βάλει τάξη στη χαοτική εικόνα που είχε ώς τότε το θέατρο. Τοποθέτησε όμως τους λίθους σε ομόλογες και όχι τις αρχικές θέσεις τους. Ετσι, υπάρχουν πολλές παρατοποθετήσεις εδωλίων που δεν μπορούν τώρα να αντιμετωπιστούν. Τότε, το μνημείο απέκτησε την εικόνα του μεγάλου θεάτρου που είχε στην αρχαιότητα, ενός από τα καλύτερα σωζόμενα χωρητικότητας 18.000 θεατών. Ο κόσμος θαύμαζε και τη γεωμετρία του, παρ’ όλο που σήμερα οι ειδικοί θεωρούν προβληματική λόγω της αυθαίρετης μεταπολεμικής αναστήλωσης.

Στην αρχαιότητα το θέατρο αποτελούσε τμήμα του ιερού της Δωδώνης. Κατασκευάστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. Το κοίλο του διαμορφώθηκε μέσα σε μια φυσική κοιλότητα, στους πρόποδες του όρους Τόμαρος. Χωριζόταν σε τρία διαζώματα (με 19 σειρές εδωλίων το κάτω, 15 το μεσαίο και 21 το επάνω) και εννέα κερκίδες. Η πρόσβαση των θεατών γινόταν από τις δύο μεγάλες κλίμακες των παρόδων. Μία από τις κλίμακες αυτές ανακατασκευάστηκε πλήρως με τοπικό ασβεστόλιθο «από φλέβες της Πίνδου», μας είπε ο προϊστάμενος της ΙΒ’Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Κων. Ζάχος, όταν παρατηρήσαμε ότι φαντάζουν η σκάλα και οι λίθοι του αναλήμματός της υπερβολικά καινούργια και λευκά.

«Σε 4-5 χρόνια δεν θα διακρίνεται καμία διαφορά. Θα έχει γεμίσει από την υγρασία λειχήνες, όπως όλο το θέατρο» μας είπε ο κ. Ζάχος, θυμίζοντάς μας πως και τα μνημεία της Ακρόπολης έχουν αναστηλωθεί με νέο υλικό. Αλλωστε, τη μελέτη στερέωσης του θεάτρου της Δωδώνης υπογράφει ο αναστηλωτής του Ηρωδείου Διονύσιος Μονοκρούσος.

«Το έργο είναι δύσκολο, επίπονο και γίνεται κάτω από εξαιρετικά αντίξοες καιρικές συνθήκες» τόνισε και ο κ. Σμύρης, περιγράφοντας με μελανά χρώματα την υφιστάμενη κατάσταση. «Μέρα με τη μέρα χάνουμε το λίθο, αποσαθρώνεται, διαλύεται. Κάθε χρόνο μαζεύουμε τόνους αρχαίου υλικού».

Μέχρι στιγμής έχουν καταμετρηθεί και συντηρηθεί 982 αρχαίοι λίθοι. Εχουν γίνει συγκολλήσεις και συμπληρώσεις από τεχνητό λίθο στα κατώτερα τμήματα, πάνω στα οποία εδράζονται τα εδώλια. Το πρόβλημα είναι ότι το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα στη σύνδεση του τεχνητού λίθου με τον αρχαίο δεν είναι το καλύτερο. «Θα έπρεπε να υπάρχει μια κανονικότητα στη σχέση τους που τώρα προβάλλει ως αφύσικη» παρατήρησε ο διευθυντής Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων Δημοσθένης Ζιρώ.

Για «αισθητικές και τεχνικές βελτιώσεις», όπως και για «επανεξέταση της συμβατότητας του τεχνητού λίθου με τον αρχαίο» έκανε λόγο και η εκπρόσωπος της Διεύθυνσης Συντήρησης. Προτάθηκε μέχρι και η αφαίρεση των λειχήνων που κατακλύζουν την επιφάνεια των αρχαίων λίθων. «Αλλά σε ένα μνημείο με τόσα προβλήματα, οι λειχήνες μάς πείραξαν;» παρατήρησε μέλος του ΚΑΣ. «Ασε που η αφαίρεσή τους μπορεί να επιταχύνει την αποσάθρωση των εδωλίων».

«Ο σκοπός μας είναι να μεριμνήσουμε έτσι ώστε να σωθεί το μνημείο» επανέλαβε η κ. Μενδώνη, εγκρίνοντας την πιλοτική αναστήλωση της μιας κερκίδας, όπως και σύσσωμο το Συμβούλιο, με τον όρο ότι θα ληφθούν υπόψη όλες οι παρατηρήσεις που τέθηκαν κατά τη συζήτηση, θα γίνουν οι απαραίτητες αισθητικές βελτιώσεις και θα προχωρήσουν στην πιλοτική αναστήλωση της διπλανής κερκίδας, το αποτέλεσμα της οποίας θα ελεγχθεί επίσης από το ΚΑΣ. *

Με τους «Αχαρνής» από το ΚΘΒΕ συνεχίζεται το Φεστιβάλ Επιδαύρου

Ο Στρατηγός Λάμαχος και ο Δικαιόπολις, ή αλλιώς Γρηγόρης Βαλτινός και Σταμάτης Κραουνάκης
Ο Στρατηγός Λάμαχος και ο Δικαιόπολις, ή αλλιώς Γρηγόρης Βαλτινός και Σταμάτης Κραουνάκης (Φωτογραφία:  ΚΘΒΕ )
  • Την πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη, «Αχαρνής», παρουσιάζει την Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Στο ρόλο του Δικαιόπολι ο Σταμάτης Κραουνάκης, Λάμαχος ο Γρηγόρης Βαλτινός και Μεγαρίτης ο Κώστας Βουτσάς. Τα σκηνικά είναι του Γιώργου Πάτσα, τα κοστούμια της Έρσης Δρίνη, η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και η χορογραφία του Φωκά Ευαγγελινού.

Η υπόθεση. Βρισκόμαστε στον έκτο χρόνο του πολέμου μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, οι συνέπειες του οποίου πλήττουν καίρια τον αγροτικό πληθυσμό που, αναγκασμένος να ζει εντός των τειχών, βλέπει τη γη του να καταστρέφεται. Ο Αθηναίος αγρότης Δικαιόπολις, απογοητευμένος από τους συμπολίτες του που αδρανούν και αγανακτισμένος με τους πολιτικούς που αδιαφορούν για το κοινό συμφέρον και οδηγούν την πόλη στην καταστροφή, αποφασίζει να κλείσει συνθήκη «ιδιωτική» ειρήνης με τη Σπάρτη για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Εξοργισμένοι οι καρβουνιάρηδες του δήμου των Αχαρνών, μόλις το πληροφορούνται, κυνηγούν τον «προδότη» για να τον τιμωρήσουν. Ο Δικαιόπολις θα ζητήσει τη βοήθεια του Ευριπίδη για να τους αντιμετωπίσει, θα μεταχειριστεί κάθε μέσο για να επιβάλει την ειρήνη του και δεν θα διστάσει να τα βάλει ακόμη και με τον φιλοπόλεμο στρατηγό Λάμαχο, τον πιο ισχυρό υπερασπιστή του πολέμου.

Επίκαιρο όσο ποτέ. Οι «Αχαρνής», έργο της νεανικής περιόδου του Αριστοφάνη, είναι ένα κείμενο που φωτίζει με έναν έξοχο τρόπο τη δυνατότητα του ανθρώπου να επιβιώνει στα κρίσιμα όρια της υπάρξεώς του. Η μοναχικότητα του δικαιώματος στην προσωπική ειρήνη με τον εχθρό, όταν συγκρούεται με τις κρατικές συντεταγμένες και τις ιστορικές συνθήκες, παράγει ένα σπινθήρα που ή ακραία κωμικός ή ακραία τραγικός μπορεί να είναι. Όταν συμβαίνουν και τα δύο, μιλάμε για το αριστούργημα μιας ιδιοφυΐας που στοχάζεται πάνω στην εύθραυστη επικαιρότητα των θεσμών και στην αδυναμία τους να τιθασεύσουν τα αρχέγονα δικαιώματα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η προσωπική ειρήνη του Δικαιόπολι, προσπερνώντας τις κατηγορίες περί προδοσίας, ανακηρύσσει ως πρωταρχικές τις αξίες της γης και της ευγονίας και δεν είναι τυχαίο που ένας γεωργός τις προτάσσει ενάντια στον πόλεμο και την καταστροφή.

Όπως τονίζει ο Σωτ.Χατζάκης, το έργο είναι δραματικά επίκαιρο σε συνθήκες ηθικής πτώσης και πολιτισμικής παρακμής που συνοδεύουν πάντοτε την οικονομική κρίση. Ειδικότερα όταν η
τελευταία οργανώνεται από τα ίδια συμφέροντα που επωφελούνται από την βαρβαρότητα και τον πόλεμο και οδηγούν στην ανθρώπινη εξαθλίωση και δυστυχία.

Ο σκηνοθέτης επέλεξε να φέρει το έργο στο σήμερα. Επιχειρώντας μια τομή στην ελληνική διαχρονία, επιβεβαιώνεται η παθογένεια και οι εμμονές ενός υπερτροφικού εγώ, που αντιμάχεται τη συλλογικότητα και όποιους θεσμούς νομιμοποιούν ως πρώτιστο επίτευγμα τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Η αντιστοιχία του τότε με το σήμερα, ανατριχιαστική. Πόλεμος -στρατιωτικός και οικονομικός- κρίση του πολιτεύματος, δημοκρατία υψηλού κινδύνου, το πολιτικό προσωπικό σε αμφισβήτηση, ηθική πτώση και πολιτισμική παρακμή. [Newsroom ΔΟΛ]

«Δίκοπο μαχαίρι» για τους αρχαιολόγους η αποκατάσταση του Αρχαίου Θεάτρου της Δωδώνης

Απογοητευτικό το πρώτο δείγμα

Η διαφορά στους λίθους είναι εμφανής
Η διαφορά στους λίθους είναι εμφανής (Φωτογραφία:  Το Βήμα )
  • Προβληματισμός επικρατεί στις υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού αναφορικά με την αποκατάσταση του Αρχαίου Θεάτρου της Δωδώνης, καθώς με το πέρασμα των χρόνων το μνημείο καταστρέφεται, αλλά το αισθητικό αποτέλεσμα από τις εργασίες συντήρησης της πρώτης κερκίδας απογοητεύει.
Όπως διαπίστωσαν τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, ο τεχνητός λίθος που χρησιμοποιήθηκε φαντάζει πέρα για πέρα ψεύτικος. Στο πλαίσιο αυτό ζητήθηκε να γίνουν ορισμένες επεμβάσεις, όπως η λάξευση αυτού του λίθου και η καλύτερη χρωματική προσαρμογή του στο αυθεντικό υλικό. Σύμφωνα με το Βήμα, το αποτέλεσμα θα κριθεί εκ νέου στο ΚΑΣ ώστε να υπάρχει βεβαιότητα για το εγχείρημα. Τότε μόνο το έργο θα προχωρήσει και στις υπόλοιπες κερκίδες, που συνολικά είναι εννέα.

«Σε τέτοια έργα δεν βιαζόμαστε, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη όλες τις παραμέτρους» ανέφερε χαρακτηριστικά η γενική γραμματέας του ΥΠΠΟΤ Λίνα Μενδώνη, η οποία είχε επισκεφθεί τον περασμένο Απρίλιο τη Δωδώνη ως επικεφαλής κλιμακίου του ΚΑΣ. «Το μνημείο είναι σε τραγική κατάσταση. Τα εδώλιά του είναι ρηγματωμένα και παρατοποθετημένα, το ίδιο και οι λίθοι επάνω στους οποίους εδράζονται» υποστήριξε ο έφορος Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων κ. Κ. Ζάχος. Όπως ανακοινώθηκε, το έργο αποκατάστασης του αρχαίου θεάτρου εντάσσεται στο ΕΣΠΑ με 3 εκατ. ευρώ αρχικώς, ποσόν το οποίο θα αυξηθεί στο μέλλον ανάλογα με τις απαιτήσεις. [Newsroom ΔΟΛ]

Η συναρπαστική έναρξη της Καλαμάτας

  • Αποκάλυψη η περφόρμανς/εγκατάσταση «Park» της Ιταλίδας χορογράφου Claudia Triozzi

ΧΟΡΟΣ. Μια γυναίκα καθισμένη, με το πρόσωπό της κρυμμένο πίσω από μια κατασκευή με σειρές από λουκάνικα Φρανκφούρτης, γαβγίζει ακατάπαυστα. Εχει αφήσει αναμμένο το γκάζι το οποίο έχει αρχίσει να καίγεται, ενώ από τα παπούτσια της τα οποία λειτουργούν και ως πεντάλ ακούμε τον ήχο του κουδουνιού μιας πόρτας που χτυπάει…Η περφόρμανς/εγκατάσταση «Park» («Πάρκο») της Ιταλίδας χορογράφου Claudia Triozzi που παρουσιάστηκε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε στο πλαίσιο του φετινού 16ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας ήταν μια αποκάλυψη. Και δεν ήταν μόνο το φαινόμενο να βλέπεις μια ομάδα ανθρώπων συγκεντρωμένη ευλαβικά στο Γυμνάσιο Παραλίας της πόλης (πρώτη φορά φέτος που χρησιμοποιείται ο συγκεκριμένος χώρος) να παρακολουθούν με προσήλωση (όρθιοι για πενήντα λεπτά!) το έργο μιας από τις πλέον πρωτοποριακές Ευρωπαίες περφόρμερ. Μια νοικοκυρά τραγουδάει άριες σέρνοντας με θόρυβο το καλάθι των πιάτων, καπνίζει ξαπλωμένη σε ένα χαλί/κήπο ακούγοντας Βιβάλντι, βγάζει έρρινους ήχους εκπνέοντας τον καπνό και κόβει ένα κέικ από το οποίο ξεθάβει διάφορα αντικείμενα μεταξύ των οποίων τη μινιατούρα ενός ζευγαριού από γαμήλια τούρτα. Στην πορεία, οι πρώτες αντιδράσεις που σε κάνουν να θέλεις να γελάσεις ή να ουρλιάξεις δίνουν τη θέση τους σε μια απόλυτη ταύτιση με τη γυναίκα που περιπλανιέται ανάμεσα στο κοινό, βάζει κάτι σαν χώμα/παγωτό σε μπολάκια που πέφτουν το ένα μετά το άλλο στο πάτωμα και μπαίνει μέσα στο καλάθι του μπάσκετ, καθώς ένας προβολέας και η αργή, κυκλική μεταφορά του σώματός της αφήνουν τους θεατές γεμάτους σκέψεις και αισθήσεις.

Η πρεμιέρα

Σε εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα, στο οικείο και πολυαγαπημένο αμφιθέατρο του Κάστρου της Καλαμάτας παρουσιάστηκε την Πέμπτη (ημέρα της πρεμιέρας του Φεστιβάλ) και την Παρασκευή (16/7) το Μπαλέτο της Λωρραίνης με τρία έργα του Γουίλιαμ Φορσάιθ και το εξαιρετικό ντουέτο της Μαγκί Μαρέν «Duo d’ Eden» (οι πρωτόπλαστοι χορεύουν υπό τους ήχους της βροχής, μαγικό…). Ολα τους παλαιότερες χορογραφίες που με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολούθησε το κοινό το οποίο γέμισε το θέατρο και στις δύο παραστάσεις. Νωρίτερα, στο Δημοτικό Θέατρο της Καλαμάτας τρεις νέοι χορογράφοι, η Λία Χαράκη από την Κύπρο, η Ζωή Δημητρίου η οποία ζει και εργάζεται στο Λονδίνο και οι Ισπανοί La Macana ανέβασαν τις δουλειές τους (με πολλά τεχνικά προβλήματα η πρώτη παράσταση, με την παρουσία του υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλου Γερουλάνου η δεύτερη) στο πλαίσιο της ενότητας «Fresh! Νέοι χορογράφοι».

Ο Γιαν Φαμπρ

Ηταν η δεύτερη φορά που παρουσίασε έργο του στο Φεστιβάλ ο γνωστός Βέλγος καλλιτέχνης και φέτος είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την Ελληνίδα χορεύτρια Αρτεμις Σταυρίδη (καλυμμένη με κάρβουνο στο τέλος του έργου!) στο εξουθενωτικό από κάθε άποψη «Another Sleepy Dusty Delta Day» (16, 17/7, Γυμναστήριο Πολυκλαδικού Λυκείου). Πολλοί λυπήθηκαν τα καναρίνια σε κλουβιά (μέρος του σκηνικού) τα οποία δέχτηκαν αρκετούς «βανδαλισμούς» κατά τη διάρκεια της παράστασης…Πάντως, το χειροκρότημα για ένα έργο τόσο προσωπικό, που δημιούργησε ο Φαμπρ ύστερα από τον θάνατο της μητέρας του, ήταν πολύ, πολύ θερμό.

Οι εκδηλώσεις του 16ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας ολοκληρώνονται την Πέμπτη (22/7). Πληροφορίες: τηλ. 27210 -83.086.

Της Σαντρας Bουλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20-07-10

«Προμηθέας» εκτός πρωτοτύπου

ΦΕΣΤΙΒΑΛ. «Εχουμε αρκετό Προμηθέα μέσα μας, για να ορίσουμε τον κόσμο σύμφωνα με τη βούλησή μας;». Το ερώτημα, όπως διατυπώθηκε από τον δραματουργό του προμηθεϊκού κύκλου Frank Raddatz, στο σημείωμά του στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών, ήταν ορατό και στις τρεις παραστάσεις. Η Σαϊκά Τεκάντ στην Πειραιώς 260, ο Θόδωρος Τερζόπουλος στο Παλιό Ελαιουργείο στην Ελευσίνα και οι Rimini Protokoll στο Ηρώδειο, από την Τουρκία, την Ελλάδα και την Γερμανία, έδωσαν τις απαντήσεις τους, ο καθένας με τον τρόπο του. Οι δυο πρώτοι μέσα από θεάματα φορμαλιστικά, στα οποία η τελετουργική επανάληψη των κινήσεων έδινε τον τόνο και όριζε το περιεχόμενο. Η ομάδα των Rimini Protokoll πιστή σε ό,τι θα αποκαλούσαμε θέατρο–ντοκουμέντο, μετέφερε μια όψη της σύγχρονης, ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας στη σκηνή, μέσα από ένα δείγμα 103 κατοίκων της Αθήνας.

Οι τρεις αναγνώσεις της τραγωδίας του Αισχύλου άφησαν πίσω τους το πρωτότυπο κείμενο (με εξαίρεση τον Θόδωρο Τερζόπουλο που φάνηκε να είναι πιστός αλλά η απουσία υπέρτιτλων για τεχνικούς – αισθητικούς λόγους, μας στέρησε την «οπτική» επαφή με το λόγο) και προσπάθησαν να ανιχνεύσουν τον σύγχρονο άνθρωπο, παγιδευμένο σε σκληρούς αγώνες, υπαρξιακούς και επιβίωσης.

Η απόσταση από τους εγκλωβισμένους στο μικρόκοσμό τους «παίκτες» της Τεκάντ, ζωσμένους με ένα μικρό βουνό από καρέκλες που κουβαλάνε στην πλάτη, ώς το ανοιχτής πλεύσης θέαμα των Rimini, είναι μεγάλη. Η Τεκάντ έστησε ένα (αδιέξοδο) εικαστικό δρώμενο παρά μια παράσταση. Ο Θόδωρος Τερζόπουλος ισορρόπησε σε μια εντυπωσιακής ακρίβειας και οργάνωσης «χορογραφία» ψυχών και σωμάτων, όπου ο Προμηθέας του «διεσπάτο» σε 12 μέρη–μέλη (χορός αντρών) για να ανασυγκροτηθεί και πάλι σε ένα.

Η πρόταση όμως που αιφνιδίασε με την αμεσότητα και «πολυγλωσσία» της, συγκίνησε, αγαπήθηκε και συζητήθηκε από το κοινό, ήταν της περασμένης Πέμπτης στο Ηρώδειο. Οι 103 «Αθηναίοι» που συμμετείχαν, κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα ταξικό, επαγγελματικό, ηλικιακό, μορφωτικό. Μετανάστες, δικηγόροι, αρχιτέκτονες, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, καλλιτέχνες, άνεργοι, συνταξιούχοι. Από τον «Προμηθέα στην Αθήνα», ανάβλυζε «ζωή». Ζωή αδιαμεσολάβητη, ατόφια, πολύχρωμη, απρόβλεπτη.

Ο καθένας επέλεξε τον ήρωα του «Προμηθέα» που τον αντιπροσωπεύει, με επιχείρημα ή χωρίς, με ελεύθερους ή «επιβεβλημένους» από την προσωπική ή επαγγελματική του πορεία συνειρμούς: «Γουστάρω πάρα πολύ τον Ηφαιστο. Γιατί η ζωή είναι τέχνη. Δεν μπορείς να ζεις έτσι….» ή «η καρδιά μου θα ’θελε να ταυτιστεί με τον Προμηθέα, η ζωή μου όμως είναι πολύ πιο κοντά στον Ηφαιστο». Εκατό διαφορετικές απαντήσεις, υλικό πρόσφορο για παρατηρήσεις. Η ευφορία της συμμετοχής, η αφήγηση μιας καθημερινότητας οικείας και την ίδια στιγμή άγνωστης. Το μπαράζ των ερωτήσεων που ακολούθησε έδωσε την ευκαιρία για μια εμπειρική κοινωνική έρευνα. Το πλήθος των Αθηναίων μετακινιόταν κάτω από τις ενδείξεις «εγώ» – «εγώ όχι», ανάλογα με την θέση του καθενός. Ποιος έχει αλλάξει πολιτικές πεποιθήσεις τα τελευταία 10 χρόνια; Ποιος κρύβει εισοδήματα από την εφορία; Ποιος πιστεύει ότι ευθύνεται και ο ίδιος για την οικονομική κρίση; Ποικίλες ερωτήσεις, ευρέος φάσματος.

«O Προμηθέας στην Αθήνα» έφερε το έργο πιο κοντά στην πόλη και την πόλη πιο κοντά στους θεατές–κατοίκους της.

Της Μαριας Kατσουνακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20-07-10

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.