• Εύπλαστος σαν το ζυμάρι. Να «τσαλακώνεται». Να αυτοσαρκάζεται. Να μας πειράζει. Να δίνει χαριτωμένες τσιμπιές στις δυο σοπράνο-συμπρωταγωνίστριές του, ανακαλώντας τον αλησμόνητο Βαλμόν στις «Επικίνδυνες σχέσεις». Και μετά να δαγκώνει το αυτάκι τους και να κυλιέται σαν το κουβάρι μαζί τους στη σκηνή, ώσπου τελικά να τις στραγγαλίζει με το σουτιέν τους!

• Αυτό που απέδειξε ο Αμερικανός σταρ ως σίριαλ κίλερ Τζακ Ουντερβέγκερ στο «Θέατρον» (της Πειραιώς) και την «Κολασμένη Κωμωδία» του Μ. Στούρμινγκερ είναι ότι διαθέτει και στο σανίδι… αψεγάδιαστο τρόπο -ήτοι, τεχνική, αμεσότητα, διαδραστικότητα, ευαισθησία, χιούμορ και ρυθμό. Το κατακτά με μία και μόνο κίνηση.

• Το μόνο που μας έλειψε στη σαρωτική εμφάνισή του, συνοδεία της εξαίρετης Ορχήστρας της Ακαδημίας της Βιέννης, ήταν τα κινηματογραφικά close up στη… διαταραγμένη ματιά του. Κατά τα άλλα, αισθανθήκαμε ότι εισχωρήσαμε στο μυαλό του… Τζον Μάλκοβιτς. Ή, περίπου. Γιατί, όταν εμφανίστηκε με λευκό κοστούμι και ασπρόμαυρο πουά πουκάμισο στη σκηνή, ομολογώ πως «τσιμπήσαμε». Με το «καλημέρα» ο Μάλκοβιτς δήλωσε ότι τον τιμά που τον προτιμήσαμε στη θέση της Ντιόν Γουόργουικ που μας έφτυσε. «Νιώθω ότι σας ξέρω», μας διαβεβαίωσε, κοιτώντας επίμονα προς την πλατεία. «Μάλλον από το CNN που κάλυψε τις διαδηλώσεις σας. Δύσκολο να σας αναγνωρίσει όμως κανείς χωρίς κουκούλες! Τους πιο ηλικιωμένους σάς ξέρω από την οδό Φυλής», κάγχασε.

• Μόνο όταν ζήτησε συγγνώμη για τα… περίεργα αγγλικά του, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν μας μιλούσε τόση ώρα ο Αμερικανός Μάλκοβιτς αλλά ο Αυστριακός Ουντερβέγκερ, περιβόητος δολοφόνος ιερόδουλων. Η παράσταση, επιτομή της μίνιμαλ θεατροποίησης και ενδεχομένως η πιο ενδιαφέρουσα πρόταση του Φεστιβάλ «Πέρα από τα όρια», βασιζόταν έτσι κι αλλιώς σε μια σύμβαση. Ο σίριαλ κίλερ Ουντερβέγκερ επανήλθε απ’ τον άλλο κόσμο για να προωθήσει το νέο βιβλίο του. Αφού ανέλυσε τη θεωρία του για τις γυναίκες (εντυπωσιακός ο τρόπος που η μπαρόκ μουσική συμπλήρωνε την πρόζα), στο τέλος μάς την «έσκασε». «Αν θέλετε να μάθετε γιατί σκότωσα τόσες γυναίκες, πρέπει να αγοράσετε το βιβλίο», μάς έκλεισε, αποχωρώντας, το μάτι ο Μάλκοβιτς. Και αποθεώθηκε.

• ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 27 Μαΐου 2010

• 

  Ο γερμανός σκηνοθέτης της παράστασης-μαμούθ Πέτερ Στάιν βρέθηκε ξανά στην Αθήνα για να επιθεωρήσει τον χώρο

• ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Παρασκευή 28 Μαΐου 2010

• O Πέτερ Στάιν έφθασε στην Αθήνα την περασμένη Τρίτη το βράδυ και χθες το απόγευμα έφυγε αεροπορικώς για την Ιταλία. Ηρθε να ξαναδεί τον χώρο της Πειραιώς 260, εκεί όπου στις 3 και 4 Ιουλίου θα παρασταθούν οι δωδεκάωροι «Δαίμονές» του, βασισμένοι στο μυθιστόρημα του Ντοστογέφσκι «Οι δαιμονισμένοι». O ίδιος ελπίζει να μπορέσει να είναι τότε εδώ.

• Προσκεκλημένος του Ελληνικού Φεστιβάλ και του κ. Γιώργου Λούκου ο γερμανός σκηνοθέτης που ζει στην Ιταλία από τότε που παντρεύτηκε την ιταλίδα ηθοποιό Μανταλένα Γκρίπα νιώθει πάντα οικεία με τη χώρα μας και τους ανθρώπους της. Ηρθε πρώτη φορά στα δεκαεπτά του, ορμώμενος από τη βαθιά αγάπη του για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, και για να γνωρίσει την Αθήνα έκανε τον ξεναγό. Εκτοτε έχει συστηματική παρουσία στα πολιτιστικά μας δρώμενα και ελπίζει να επιστρέψει στην Επίδαυρο με ακόμη μια αρχαία τραγωδία. «Τον “Φιλοκτήτη” ή τον “Αίαντα” του Σοφοκλή, αλλά επειδή προτιμώ να συνεργάζομαι με γυναίκες σκέφτομαι και τις “Βάκχες”» τόνισε μεταξύ πολλών άλλων κατά τη χθεσινή συνάντησή του με τους δημοσιογράφους.

• «Οι “Δαίμονες” ξεκίνησαν από μια πρόταση του διευθυντή του Τeatro Stabile του Τουρίνου να ανεβάσω το διασκευασμένο έργο του Αλμπέρ Καμύ- η παραγωγή τελικά πραγματοποιήθηκε με δική μου χρηματοδότηση. Λίγα έργα με αγγίζουν πλέον συναισθηματικά. Και αν στην αρχή ούτε ο Καμύ ούτε ο Ντοστογέφσκι με κέρδισαν, τελικά ένιωσα την ανάγκη να αφηγηθώ την ιστορία με τον δικό μου τρόπο, δίνοντας όλο τον χρόνο που χρειαζόταν» σημείωσε ο Πέτερ Στάιν. Οι πρόβες και οι πρώτες παραστάσεις του έργου δόθηκαν στο Σαν Παγκράτσιο, όπου ζει. Η ανταπόκριση ήταν τόσο μεγάλη ώστε σύντομα οργανώθηκε περιοδεία στην Ευρώπη αλλά και στη Νέα Υόρκη. Τι είναι όμως αυτό που τον ωθεί σε τόσο μεγάλης διάρκειας εγχειρήματα; «Οι πολύωρες παραστάσεις που ανεβάζω άρχισαν από την “Ορέστεια”. Πιστεύω πολύ ότι με τον τρόπο αυτόν δημιουργείται μια σχέση προσωπική, σχεδόν σωματική, μεταξύ θιάσου και κοινού, μια σχέση συμμετοχική. Στο τέλος χειροκροτούν και τον εαυτό τους».

• Μετά την «Ορέστεια» ο Στάιν ανέβασε τον «Φάουστ» του Γκαίτε και τον «Βαλενστάιν» του Σίλερ. Τώρα είναι η σειρά των «Δαιμόνων». Ποιοι είναι για τον ίδιο οι σημερινοί «Δαίμονες»; «Δεν πιστεύω ότι τα έργα πρέπει να επικαιροποιούνται. Ολο το θέμα είναι να πεις ιστορίες από το παρελθόν και ο θεατής να κάνει τους δικούς του παραλληλισμούς… Η “Μήδεια” δεν είναι μια νοικοκυρά. Είναι εγγονή του Ηλιου και μάγισσα».

• Τέλος, για τη συμμετοχή του και ως ηθοποιού στους «Δαίμονες», υπογράμμισε: «Συμμετέχω, αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλό ηθοποιό. Διαβάζω κάποια αποσπάσματα, υποδύομαι έναν πάστορα και κυρίως, στα διαλείμματα, συμμετέχω στις αλλαγές και επικοινωνώ με το κοινό. Στην Αθήνα ελπίζω να προλάβω την παράσταση της Κυριακής».

• ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
  Πειραιώς 260, Χώρος Δ΄
• Στις 3 και 4 Ιουλίου
• Ωρα έναρξης: 11.00
• Διάρκεια έργου: 8 ώρες και 30 λεπτά. Συνολική διάρκεια της διαδικασίας της παράστασης (με έξι διαλείμματα, γεύμα/δείπνο)
• 12 ώρες.
• Τιμές εισιτηρίων: 25, 20 (μειωμένο), 15 ευρώ (φοιτητικό). Προπώληση από 12 Ιουνίου.

Οι 85 χημικές τουαλέτες και το catering

• «Σε μια πολύωρη παράσταση σημαντικό ρόλο παίζουν οι τουαλέτες» τονίζει ο Πέτερ Στάιν. «Με τους συνεργάτες μου κάναμε λεπτομερή δουλειά πάνω στο θέμα αυτό όταν ανέβασα το έργο του Σίλερ “Βαλενστάιν” για 1.300 θεατές. Υπολογίσαμε τον αριθμό των γυναικών και των ανδρών, τον μέσο χρόνο που χρησιμοποιούν τις τουαλέτες οι μεν και οι δε, και καταλήξαμε στις 85. Για αυτές τις χημικές τουαλέτες που εγκαταστήσαμε, ξοδέψαμε 150.000 ευρώ. Τις τοποθετήσαμε παράλληλα. Από τη μία, μια φωτεινή μπλε γραμμή οδηγούσε στις ανδρικές, και από την άλλη μια ροζ, στις γυναικείες. Μη γελάτε καθόλου, είναι βασικό… Γι΄ αυτό και ερχόμενος εδώ ρώτησα τα σχετικά- και για τις τουαλέτες αλλά και για τον χώρο και το catering που θα αναλάβει το γεύμα και το δείπνο. Αν το κοινό δεν νιώθει καλά, τότε δεν θα περάσει καλά, δεν θα απολαύσει την παράσταση που ήρθε να δει».
  

• Ο Γιάννης Μπέζος με την παραγωγή «Θα τραγουδήσω για σένα», το αφιέρωμα στον Γιώργο Ζαμπέτα, πήγε κόντρα στην κρίση. Λόγω της μεγάλης επιτυχίας, παρατείνεται για τρεις ακόμα παραστάσεις, στις 4, 5 και 6 Ιουνίου στο θέατρο «Κιβωτός». Το αφιέρωμα επιθυμεί να αποφορτίσει από τη μιζέρια και το αίσθημα κατωτερότητας και ηττοπάθειας του καιρού μας, μέσα από ένα πρόγραμμα με περισσότερα από 25 τραγούδια για τον Ζαμπέτα και αφηγηματικά μέρη από το βιβλίο της Ιωάννας Κλειάσιου «Και η βρόχα έπιπτε… στρέιτ θρου – Γιώργος Ζαμπέτας, βίος και πολιτεία» (εκδόσεις Ντέφι). Ο Γιάννης Μπέζος λέει: «Το να ανατρέχουμε στα παιδικά μας χρόνια είναι πολλές φορές οδυνηρό, αλλά άλλες τόσες είναι και μαγικό. Οχι γιατί «παλιά ήταν καλύτερα», αλλά γιατί εμείς ήμασταν νέοι και δεν παίρναμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά».

• Ενα πρωτότυπο θεατρικό αναλόγιο θα παρουσιάσουν το Σεπτέμβρη στο «Από μηχανής θέατρο» σπουδαστές και καθηγητές του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μετάφρασης Λογοτεχνίας (ΕΚΕΜΕΛ). Τα μονόπρακτα που θα παρουσιαστούν στο κοινό αποτελούν τον καρπό «μαραθωνίου θεατρικής μετάφρασης». Αφήνοντας για λίγο το ρόλο του σιωπηλού ερμηνευτή, οι σπουδαστές θα ανεβούν στη σκηνή, για να δώσουν οι ίδιοι φωνή στα κείμενα και να επιβεβαιώσουν με την παρουσία τους πόσο κοντά στον ηθοποιό βρίσκεται ο μεταφραστής του θεατρικού έργου.

• Ο «Μαραθώνιος θεατρικής μετάφρασης» οργανώθηκε για πρώτη φορά φέτος (11,12/5), με υπεύθυνους καθηγητές τους Ανδρέα Στάικο, Χριστίνα Παγκουρέλη, Γιώργο Δεπάστα, Μαρία Χατζηεμμανουήλ, Εφη Γιαννοπούλου, Αλέξανδρο Κυπριώτη και Αννα Παπασταύρου. Οι σπουδαστές μετέφρασαν μονόπρακτα από έξι γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, καταλανικά) σε μια πολύωρη, αλλά ιδιαίτερα γόνιμη και απολαυστική διαδικασία.

• Συσσώρευση χρεών του Φεστιβάλ στο ΤΑΠ

Ο οργανισμός Ελληνικό Φεστιβάλ δεν καταβάλλει, ως οφείλει, τα τέλη χρήσης μνημείων στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων (ΤΑΠ). Τα χρέη σωρεύονται από το 1999, με αποτέλεσμα το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) να κληθεί προχθές να επιβάλει την τακτοποίηση αυτής της χρόνιας εκκρεμότητας που πλήττει τα έσοδα του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Το παράδοξο είναι ότι το Φεστιβάλ είναι εποπτευόμενος φορέας του ίδιου υπουργείου προς το οποίο δεν είναι συνεπές στις υποχρεώσεις του.

• Εδώ και 11 χρόνια δεν αποδίδει τέλη χρήσης για τις πρόβες και τις παραστάσεις σε Ηρώδειο και Επίδαυρο

- Κοροϊδευόμαστε;

- Μα ναι, κοροϊδευόμαστε!

Διάλογος μελών του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου που εδώ και πολλά χρόνια, προσπαθεί να επιβάλει όρους στο Ελληνικό Φεστιβάλ ώστε να εισπράξει τα τέλη χρήσης από πρόβες και παραστάσεις σχημάτων, τα οποία περιλαμβάνονται στο πρόγραμμά του, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να κοροϊδεύει τον εαυτό του. Δεν είναι τόσο θέμα σύνθεσης του Συμβουλίου όσο της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου, που δεν δημιούργησε τους μηχανισμούς για να καταφέρει το αυτονόητο. Αλλά και της ίδιας της υπηρεσίας, η οποία συνήθισε το γεγονός ότι η εξαίρεση έγινε κανόνας.

«Μας γράφουν στα παλιά τους υποδήματα», είπε ενοχλημένος ο καθηγητής Ηλίας Μαριολάκος, κατά τη διάρκεια της προχθεσινής συζήτησης του αιτήματος για την παραχώρηση του Ηρωδείου, ζητώντας να απέχει από την ψηφοφορία: «εφόσον θεωρούν δεδομένη την παραχώρηση και φτιάχνουν το πρόγραμμα χωρίς να ερωτηθούμε».

Το ΚΑΣ βέβαια δεν έχει αρμοδιότητα να αξιολογήσει το καλλιτεχνικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ και το γνωρίζει. Μπορεί όμως να θέτει όρους για τη χρήση του μνημείου, να εγκρίνει ή να απαγορεύει τη χρήση του και κυρίως να έχει το ανάστημα να επιβάλει (αλλιώς γιατί γνωμοδοτεί;) τα τέλη χρήσης.

Αυτή ακριβώς είναι και η αδυναμία του. Δεν κατάφερε τόσα χρόνια -με ελάχιστες εξαιρέσεις- να επιβάλει στο ΤΑΠΑ να κάνει τη δουλειά του, αφού δεν έχει συμπαραστάτη την πολιτική ηγεσία. Ετσι μιλάμε (πάλι) για χρέος 11 ετών του φεστιβάλ στο Ταμείο.

Μόνο το 2008 το Ε.Φ. οφείλει 60.000 ευρώ, ενώ το 2009 είναι άλλες 67.000 ευρώ.

Εδώ κάπου αρχίζει και ο παραλογισμός. Το Φεστιβάλ είναι εποπτευόμενος φορέας του ΥΠΠΟΤ από τα χρόνια του Γ. Βουλγαράκη στο υπουργείο Πολιτισμού. Οπότε το φεστιβάλ που επιχορηγείται από το υπουργείο είναι και κατηγορούμενο γιατί δεν καταβάλλει τις οφειλές του στον χρηματοδότη του;

Να προκαταβάλλεται το ποσόν πρότειναν στην προχθεσινή συνεδρίαση και να τεθεί ως όρος, αφού έτσι κι αλλιώς δεν πληρώνουν ποτέ 1.500 ευρώ για τις πρόβες και 3.000 για τις παραστάσεις. Στο μεταξύ, οι κρατικές σκηνές εξαιρούνται! Πληρώνουν ωστόσο οι εκτός φεστιβάλ, οι οποίοι καθώς φαίνεται είναι οι μοναδικοί καλοπληρωτές. Οσο για τους άλλους, συμβάλλουν κι αυτοί στον ελληνικό παραλογισμό.

Τι νόημα έχουν λοιπόν οι απαγορεύσεις και οι δεσμεύσεις; Οπως η περσινή, να μην παραχωρείται το Ηρώδειο μετά τη λήξη του Φεστιβάλ. «Ηρθαν πολλά αιτήματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι για τον Σεπτέμβριο» είπε η κ. Νικολέτα Βαλάκου, τονίζοντας ότι έχει ενημερωθεί σχετικά ο υπουργός, πως βρισκόμαστε σε περίοδο κρίσης, κ.ο.κ. Με λίγα λόγια, για άλλη μια φορά το Συμβούλιο δεν θα είναι συνεπές σε όσα είχε γνωμοδοτήσει, αφού το ίδιο το υπουργείο δεν ακολουθεί τις αποφάσεις που έχει λάβει.

Οι παραχωρήσεις θα είναι πολλές, αλλά πολλά είναι και τα αιτήματα φέτος. Η κ. Βαλάκου παρατήρησε πως θα γίνει αυστηρή επιλογή από την επιτροπή (χθες δεν αποφάσισαν και θα συνεχίσουν την ερχόμενη Δευτέρα), αλλά κανείς δεν επισήμανε ότι αυτό συνιστά άλλη μια ακύρωση της απόφασης.

Καταπιάστηκαν και με τα σκηνικά. Στην Επίδαυρο η αποκάλυψη του συνόλου των καταλοίπων του σκηνικού οικοδομήματος δεν επιτρέπει φιλόδοξους σχεδιασμούς, ενώ αποκλείεται για το κοινό η δεξιά πλευρά του κοίλου όπου συνεχίζονται οι εργασίες ανάπτυξης ειδωλίων.

Στο Ηρώδειο το σκηνικό που θα χρησιμοποιήσει η Λυρική στηρίζεται σε φωτιστικές λύσεις με 350 μεταλλικούς σωλήνες στο πατάρι της σκηνής. Εγκρίθηκαν. Ωστόσο, τα ελλιπή σχέδια που υποβάλλονται στις υπηρεσίες προκάλεσαν πάλι γκρίνιες. Τι σημασία έχει; Του χρόνου πάλι τα ίδια θα λέμε.

• Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 27 Mαϊου 2010

• Δηλώνοντας ευγενικά ότι είναι χαρούμενος που επισκέπτεται την Αθήνα, ο Τζον Μάλκοβιτς, αν και κουρασμένος από τη νυχτερινή πτήση που από την ισπανική Ταραγόνα τον έφερε στη χώρα μας, μίλησε στους δημοσιογράφους λίγες ώρες προτού σηκωθεί η αυλαία της Infernal Comedy (Κολασμένη κωμωδία) στο Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος. Εκεί, ο διάσημος ηθοποιός θα υποδυθεί, από χθες και για τρεις μονάχα παραστάσεις (σήμερα στις 6.30 και 9.30 μ.μ.), έναν Αυστριακό κατά συρροήν δολοφόνο, συνοδεία της Ορχήστρας της Ακαδημίας της Βιένης και δύο σοπράνο.

Ο διάσημος ηθοποιός, για πρώτη φορά στην Αθήνα, παρουσιάζει απόψε την «Κολασμένη κωμωδία»

• Πρόκειται για μια παράσταση για έναν, ουσιαστικά, ηθοποιό, που στηρίζεται πάρα πολύ στον αυτοσχεδιασμό ή, όπως το έθεσε ο ίδιος ο Τζον Μάλκοβιτς, στη «διάδραση ανάμεσα στο υλικό της παράστασης και το κοινό». Γι’ αυτό και παρομοίασε τον ρόλο του σε αυτή με το σερφ: «Ελπίζεις να αρπάξεις το κατάλληλο κύμα και να πετύχεις να κινηθείς πάνω του. Πάντως σίγουρα δεν δημιουργείς το κύμα αυτό»…

• Σχολιάζοντας τη μάλλον επαναλαμβανόμενη απορία για το αν απολαμβάνει να υποδύεται ρόλους «κακών», μη φυσιολογικών χαρακτήρων, παρατήρησε πως είναι δύσκολο να ορίσει κανείς τι είναι φυσιολογικό και τι μη φυσιολογικό και ίσως αυτό να αντανακλά, στην πραγματικότητα, τη διαφορά ανάμεσα στους ρόλους που υποδυόμαστε στην καθημερινότητά μας και σ’ αυτό που είμαστε από τη φύση μας.

• Μιλώντας για τη δουλειά του στο θέατρο και στον κινηματογράφο, ο διεθνούς φήμης ηθοποιός, αφού τόνισε πως, κατά τη γνώμη του, δεν υπάρχει καμία συγγένεια ανάμεσα στις δύο τέχνες («δεν είναι καν ξαδέρφες», είπε) και παρομοίασε τη δουλειά του ηθοποιού στον κινηματογράφο με το να παίζει κανείς κάθε μέρα κι από μία διαφορετική νότα από κάποια συμφωνία – μπορεί και να έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι ολόκληρη η συμφωνία…

• Από τη μεριά του, ο Μάρτιν Χάζελμπεκ, ο οποίος θα διευθύνει την Ορχήστρα της Ακαδημίας της Βιένης, τόνισε ότι η πρωτότυπη ιδέα του συνδυασμού ηθοποιίας υψηλού βεληνεκούς και κλασικής μουσικής έλκει την καταγωγή της από τους Γερμανούς συνθέτες του 18ου αιώνα, που δημιούργησαν το μελόδραμα εμπνευσμένοι από θέματα ελληνικά, όπως ο μύθος της Μήδειας ή της Αριάδνης, και χρησιμοποίησαν γι’ αυτό ηθοποιούς. Έξι τέτοια κομμάτια ακούγονται και στην παράσταση της Infernal Comedy, φέρνοντας κοντά δύο μορφές τέχνης που απέχουν δύο αιώνες μεταξύ τους.

• Τέλος, σχεδόν αναπόφευκτα, η συζήτηση στράφηκε και στην τρέχουσα οικονομική κρίση. Αφού δήλωσε πως δεν ασχολήθηκε ποτέ με τα οικονομικά, καθώς θεωρεί πως αποτελούν κατά το 90% μαγεία και κατά το υπόλοιπο εικασίες, δεν παρέλειψε να τονίσει πως «η ζωή είναι δύσκολη όταν ξοδεύεις περισσότερα απ’ όσα βγάζεις», για να υπογραμμίσει αμέσως μετά πως η Ελλάδα και στο παρελθόν είχε βρεθεί σε δύσκολη θέση και κατάφερε να αντεπεξέλθει. Πάντως, αν και ο ίδιος έχασε πολλές από τις αποταμιεύσεις του στην υπόθεση Μέιντοφ, δήλωσε βέβαιος ότι θα ξεπεράσουμε την κρίση, «απλούστατα γιατί δεν έχουμε καμία άλλη εναλλακτική λύση, από το να συνεχίσουμε τη δουλειά μας, τη ζωή μας»…

• Η ΑΥΓΗ: 26/05/2010

«Χρυσές δουλειές» θα κάνουν στην Καβάλα η Δήμητρα Ματσούκα και ο Κώστας Καζανάς. Μαζί με συναδέλφους τους ανεβάζουν την παράσταση «Χρυσές δουλειές» του Στίβεν Τόμπσον στο Δημοτικό Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου, από την Παρασκευή μέχρι και την Κυριακή. Η μετάφραση του έργου και η σκηνοθεσία της παράστασης είναι του Βασίλη Χριστοφιλάκη, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μαρίας Παπαδοπούλου και παίζουν ακόμη οι ηθοποιοί: Νέστωρ Κοψιδάς, Σταύρος Σιούλης, Δανάη Σαριδάκη. Η υπόθεση του έργου αναφέρεται στον κόσμο των χρηματιστών, όπου η καθημερινότητά τους έχει αφόρητη πίεση. Πρόκειται για μια επίκαιρη μαύρη κωμωδία, που αποκαλύπτει πόσα μπορούν να θυσιάσουν οι άνθρωποι για να πετύχουν στο πιο απρόβλεπτο επάγγελμα της πόλης.