«Οροι συμβολαίου» στο «Studio Μαυρομιχάλη»

  • Λίγες μόνο παραστάσεις έχουν απομείνει για το έργο «Οροι συμβολαίου» του Mike Bartlett, που παρουσιάζεται από τον θεατρικό οργανισμό «Νέος Λόγος» στο «Studio Μαυρομιχάλη» έως τις 8 Ιουνίου. Σε σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή, με πρωταγωνίστριες τη Στέλλα Κρούσκα και την Εκάβη Ντούμα, η παράσταση περιγράφει τις διαδοχικές συναντήσεις της μάνατζερ μιας μεγάλης πολυεθνικής με μια υπάλληλο, ανώτερο στέλεχος της εταιρείας. Θέμα των συναντήσεων αυτών, το συμβόλαιο συνεργασίας που έχει υπογράψει η υπάλληλος με την εταιρεία και ο όρος που υπάρχει, σύμφωνα με τον οποίο είναι υποχρεωμένη να αναφέρει στη διοίκηση οποιαδήποτε ερωτική σχέση της με κάποιο άλλο στέλεχος.
  • Το έργο ξεκινάει σαν μια ρεαλιστική περιγραφή του ασφυκτικού εργασιακού περιβάλλοντος στις μεγάλες πολυεθνικές, για να εξελιχθεί σε κωμωδία και να καταλήξει στην απεικόνιση της βαρβαρότητας με την οποία οι εταιρείες αντιμετωπίζουν το ανθρώπινο δυναμικό που έχουν στην υπηρεσία τους. Πού μπορεί να φτάσει το οικονομικό μοντέλο που έχουμε φτιάξει και ποιες μεθόδους θα χρησιμοποιήσει για να επιβιώσει; Το «Οροι Συμβολαίου» γράφτηκε από τον τριαντάχρονο συγγραφέα και σκηνοθέτη Μάικ Μπάρτλετ και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 2008 στο Royal Court Theatre στο Λονδίνο. Η μετάφραση για την παράσταση στην Αθήνα είναι της Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη, τα σκηνικά και κοστούμια του Γιώργου Ζιάκα, οι φωτισμοί του Παναγιώτη Μανούση.

Θέατρο στο Φεστιβάλ

Εναρξη για το Φεστιβάλ Αθηνών την ερχόμενη Τρίτη 1η Ιουνίου, με ιδιαίτερη έμφαση στις θεατρικές παραγωγές, που προτείνουν μεγάλη ποικιλία σύγχρονων προσεγγίσεων.

  • Το Φεστιβάλ Αθηνών μας προσκαλεί να επιλέξουμε από μία μεγάλη βεντάλια θιάσων και προσεγγίσεων
  • Η αποθέωση της θεατρικής εμπειρίας

  • Tης Oλγας Σελλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο, 29 Mαϊου 2010

Tην ερχόμενη Tρίτη μπαίνουμε στο επίσημο ελληνικό πολιτιστικό καλοκαίρι, με την έναρξη των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Aθηνών. Mε έμφαση, και φέτος, στο θέατρο και στον χορό, αν και η μουσική δεν θα πρέπει να είναι παραπονεμένη από τον φετινό προγραμματισμό. Iδιαίτερα αναβαθμισμένη είναι και η ελληνική θεατρική παρουσία στο φετινό Φεστιβάλ Aθηνών, που δίνει χώρο, χρόνο και δυνατότητα έκφρασης σε καταξιωμένους δημιουργούς αλλά και σε νέους Eλληνες ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Λίγο πριν από την έναρξη του Φεστιβάλ, σας προτείνουμε μερικές θεατρικές προτάσεις από το ρεπερτόριο των ελληνικών θιάσων:

Mε μερικούς από τους σημαντικότερους σύγχρονους Eλληνες ηθοποιούς και ένα από τα πλέον εμβληματικά έργα της παγκόσμιας σύγχρονης δραματουργίας εγκαινιάζονται οι σκηνές της Πειραιώς 260 φέτος (1-7/6). Mε το έργο του Tόνυ Kούσνερ «Aγγελοι στην Aμερική» σε σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία Nίκου Mαστοράκη και πρωταγωνιστές τους Zέτα Δούκα, Θαν. Eυθυμιάδη, Δημ. Λιγνάδη, Xρ. Λούλη, Mάγια Λυμπεροπούλου, Oδ. Παπασπηλιόπουλο, Σοφία Σεϊρλή, Nίκο Xατζόπουλο. Oι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με την ομοφυλοφιλία, τη σεξουαλικότητα, τη μοναξιά, τον φόβο του θανάτου, τη συντροφικότητα. Mε τα βάσανα της ανθρώπινης ψυχής.

Tη σκυτάλη παίρνει η ομάδα BIOS (3-7/6), με μια σκηνική φόρμα που κινείται ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο: Cinemascope – Eνα ντοκιμαντέρ για το τέλος του κόσμου. Δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Γιώργου Xειμωνά, η ομάδα του Tάκη Tζαμαργιά επιχειρεί ένα θεατρικό αναλόγιο με υλικό τα κείμενά του (16-17/6).

O καλύτερος τρόπος για να προσελκυσθούν οι μικροί θεατές είναι η Ξένια Kαλογεροπούλου. Παρουσιάζει το «Eλα έλα» στο Θέατρο Πόρτα (19-27/6).

Tο αρχαίο δράμα συνεχίζει να εμπνέει τους Eλληνες δημιουργούς και ο Bίκος Nαχμίας παρουσιάζει την παράσταση «Kασσάνδρα εντός», εμπνευσμένο από την Oρέστεια του Aισχύλου (19-21/6), ενώ η Oμάδα Sforaris στρέφεται στις παραλογές του δημοτικού τραγουδιού και στη σύγχρονη ποίηση (21, 22/6). Mια ακόμα ομάδα νέων καλλιτεχνών, η micra via παρουσιάζει αυτό που απασχολεί πάντα τους ανθρώπους σε κάθε εποχή: τη σχέση άνδρα-γυναίκας σε σκηνοθεσία Kωνσταντίνας Σταθουλοπούλου (22, 23/6).

Tον Iούλιο τους νέους καλλιτέχνες διαδέχονται οι δοκιμασμένοι δημιουργοί, με πρώτη τη Nέα Σκηνή του Λευτέρη Bογιατζή που παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Aθηνών το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Tόκος» (12-15/7). Tο ίδιο διάστημα, ο Bασίλης Παπαβασιλείου εμπνέεται από το έργο του Mιχαήλ Xουρμούζη «O τυχοδιώκτης», σκηνοθετεί και ερμηνεύει αυτή τη διαχρονική κωμωδία, εναρμονισμένη στη λειτουργία των προσώπων και των θεσμών σήμερα (11-15/7).

  • Kύκλος «Προμηθέας»

Θίασοι από τρεις χώρες, την Eλλάδα, τη Γερμανία και την Tουρκία στρέφονται στη μυθική μορφή της ευρωπαϊκής κουλτούρας, τον Προμηθέα. Tο Θέατρο Aττις του Θόδωρου Tερζόπουλου από την Eλλάδα, οι Rimini Protokoll από τη Γερμανία και η Σαχίκα Tεκάντ ιδρύτρια του Studio Oyunculari.

Στο Παλαιό Eλαιουργείο της Eλευσίνας (9, 10/7) με τη συμβολή του εικαστικού Γιάννη Kουνέλη, ο Θόδωρος Tερζόπουλος θα παρουσιάσει τον «Προμηθέα Δεσμώτη». H Σαχίκα Tεκάντ παρουσιάζει τον «Aντι-Προμηθέα», την τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου που εγκλωβίζεται στον μικρόκοσμό του και χάνει την ικανότητα να μετέχει ενεργά στον κόσμο (7/7). Tέλος, οι Rimini Protokoll θα καλέσουν στη σκηνή 100 Aθηναίους από διαφορετικές φυλές, ηλικίες, πολιτικές πεποιθήσεις, κοινωνικές κατηγορίες, κ.λπ., για να δηλώσουν πού συγκλίνουν και πού αποκλίνουν με τους ήρωες της αρχαίας τραγωδίας. Tίτλος της παράστασής τους, που θα φιλοξενηθεί στο Hρώδειο (14/7), «O Προμηθέας στην Aθήνα».

Eνδιαφέρουσα φαίνεται η νέα πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Aθηνών να καλέσει Eλληνες θεατρικούς δημιουργούς, που φέτος ή τα προηγούμενα χρόνια έχουν παρουσιάσει παραγωγές τους στις σκηνές του Φεστιβάλ και να συνομιλήσουν με εκπροσώπους του Tύπου για τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία και το ελληνικό θεατρικό τοπίο (στις 10 Iουνίου).

Πάμε θέατρο

  • Ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης προτείνει και αντιπροτείνει [ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 29 Μαΐου 2010]
  • Το έργο. Η Δεσποινίς Ρας. Σαραντακάτι. Υπάλληλος. Μια τυχαία µέρα, σε µια τυχαία πόλη, βραδάκι, µετά τη δουλειά γυρίζει στο σπίτι της. Ενα πολύ µικρό διαµέρισµα. Σχολαστικά καθαρό και τακτοποιηµένο. Τακτοποιεί τα ψώνια της. Βγάζει το παλτό της και το κρεµάει. Βγάζει τα παπούτσια της και φοράει τις παντόφλες της. Φοράει µια παλιά πλεχτή ζακέτα. Πλένει στον νεροχύτη τα άπλυτα πιάτα της. Καθαρίζει σχολαστικά.
  • Ανοίγει τηλεόραση. Καπνίζει. Ετοιµάζει µια σούπα – έτοιµο φακελάκι. Τρώει τη σούπα µαζί µε λίγο ψωµί που το αλείφει βούτυρο. Βγάζει από το ψυγείο ένα µπουκάλι µε χυµό και γεµίζει ένα ποτήρι. Πίνει. Τακτοποιεί σχολαστικά. Πηγαίνει στην τουαλέτα. Σκουπίζεται. Τραβάει το καζανάκι. Καθαρίζει τη λεκάνη µε το βουρτσάκι. Πλένει τα χέρια της. Ανοίγει το παράθυρο της τουαλέτας.
  • Κλείνει την τηλεόραση και ανοίγει το ραδιόφωνο: wunschkonzert – µια δηµοφιλής εκποµπή µε τραγούδια και µουσικές που ζητούν οι ακροατές της. Πλένει το καλσόν της. Το απλώνει στη ράχη της καρέκλας. Κάθεται στον καναπέ. Ανάβει το λαµπατέρ. Βγάζει σχέδιο, βελόνες και µαλλί. Πλέκει. Φτιάχνει τσάι. Το πίνει τρώγοντας µαζί δυο-τρία µπισκότα. Καπνίζει. Το ραδιόφωνο παίζει. Το πλέξιµο τελειώνει. Η εκποµπή τελειώνει.
  • Ανοίγει τον καναπέ – κρεβάτι. Πλένει τα δόντια της. Φοράει το νυχτικό της. Κλειδώνει. Βάζει νερό σ’ ένα ποτήρι και το ακουµπάει στο κοµοδίνο. Ξαπλώνει. Παίρνει στα χέρια της ένα βιβλίο. Δεν διαβάζει – κοιτάει το κενό. Σβήνει το φως. Δεν µπορεί να κοιµηθεί. Σηκώνεται, βγάζει ένα σωληνάριο µε χάπια. Παίρνει ένα. Διαβάζει τις οδηγίες. Αφήνει να κυλήσουν όλα τα υπόλοιπα χάπια από το σωληνάριο. Τα καταπίνει το ένα µετά το άλλο. Μένει καθιστή στο τραπέζι. Τέλος.
  • Ο Γερµανός Φραντς Ξάβερ Κρετς στον χωρίς καθόλου λόγο µονόλογό του «Wunschkonzert» (1971) φέρνει µε τον ακραία νατουραλιστικό τρόπο του στο προσκήνιο τον µέσο αστικό όρο: µια γυναίκα συντριµµένη από το τίποτα που είναι η ζωή της (µας) και από τη µοναξιά.
  • Και τη βουτάει στη σιωπή. Στη – θορυβώδη ίσως – σιωπή µιας µοντέρνας αλλά απάνθρωπης πόλης και µιας σχολαστικά τακτοποιηµένης αλλά απάνθρωπης ζωής έζησε, στην απόλυτη, αβάσταχτη σιωπή φεύγει. Η αυτοκτονία της είναι η έκρηξή της. Μια έκρηξη που δεν την «κοινωνικοποιεί». Γι’ αυτό και αυτοκαταστροφική. Αλλά όλοι µας, πάνω – κάτω, Δεσποινίς Ρας είµαστε. Το έργο δεν διατηρεί απλώς τη δύναµή του. Στις συνθήκες που ζούµε την έχει αυξήσει δραµατικά…
  • Η παράσταση. Η χορογράφος Ζωή Χατζηαντωνίου υπογράφει την πρώτη της σκηνοθεσία µε τον βουβό αυτό µονόλογο. Εξυπνη επιλογή – το έργο στην κίνηση βασίζεται. Η ακριβής, µετρηµένη σχεδόν µε χρονόµετρο κίνηση, η σχεδόν αυτοµατική – η Δεσποινίς Ρας επαναλαµβάνει περίπου τις ίδιες κινήσεις κάθε βράδυ, κάτι από «Μοντέρνους καιρούς» του Τσάπλιν… –, η κίνηση της ρουτίνας πρέπει αβίαστα να υποβάλει την κατάληξη του φινάλε. Φαίνεται πάρα πολύ απλό αλλά καθόλου δεν είναι. Το παραστασιακό αποτέλεσµα πολύ εύκολα µπορεί να κυλήσει στο ασήµαντο, στο τίποτα και στην πλήξη. Ενώ ουσιαστικά η έκρηξη κοχλάζει.
  • Εκτός όµως από τη «χορογράφηση» της κίνησης η ακριβής καθοδήγηση της ηθοποιού είναι εκ των ων ουκ άνευ. Τα νεκρωµένα αισθήµατα πρέπει να εσωτερικοποιηθούν και να δέσουν µε την κίνηση. Η Ζωή Χατζηαντωνίου πέτυχε αυτή τη σύζευξη. Το, συνδυασµένο µε το βίντεο της Μαρίας Αθανασοπούλου, ρεαλιστικά ακριβές, «αποστειρωµένο» σκηνικό της ταλαντούχας Μαρίας Κονοµή δηµιουργεί άλλωστε το ιδεώδες απάνθρωπο περιβάλλον. Σε συνδυασµό µε τα κοστούµια της, τους εξαίρετους, «ψυχρούς» φωτισµούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη και τις µουσικές του Σταύρου Γασπαράτου.
  • Οι ερµηνείες. Η αποφασιστική όµως συµβολή είναι της Δέσποινας Κούρτη. Η Δεσποινίς Ρας της αγγίζει βαθιά. Η σιωπή της, σιωπή της ρουτίνας, που απαιτεί εξοντωτική ενέργεια δίνεται µε εσωτερικότητα και µεταφέρει έναν σπαραγµό ο οποίος διαπερνάει το ψυχρό, αποστασιοποιηµένο περίβληµα. Απολύτως πειστική η «ραδιοφωνική» φωνή του Πλάτωνα Ανδριτσάκη.
  • Εν ολίγοις.
  • Μια πολύ δυνατή παράσταση, αδυσώπητα σκληρή, που πρέπει να πάτε να τη δείτε ενηµερωµένοι και «αποφασισµένοι» – ειδικά οι µοναχικοί. Αξίζει τον κόπο.

ΑΠΟ 60 ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ 12+1 Φεστιβαλικές «λιχουδιές»

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 29 Μαΐου 2010

Η Ιζαµπέλ Ιπέρ  ξανάρχεται µετά    το «Κουαρτέτο»    του Ρόµπερτ  Γουίλσον  στην Ελλάδα και    στο Φεστιβάλ Αθηνών:  είναι η Μπλανς  Ντιµπουά  στο «Ενα λεωφορείο»  – το κατά Κρζιστόφ  Βαρλικόφσκι  «Λεωφορείον    Ο Πόθος» του Τενεσί  Γουίλιαµς
  • Στα 56 του µπαίνει το Φεστιβάλ Αθηνών. Μεσόκοπο πια. Αλλά «αναστηλωµένο» και φρεσκαρισµένο. Χωρίς την υποστήριξη λίφτινγκ και µπότοξ. Μόνο µε την… υγιεινή διατροφή που του συνέστησε την τελευταία πενταετία ο ειδικός Γιώργος Λούκος, ο πρόεδρός του.
  • Οχι, η φετινή εικόνα του Φεστιβάλ δεν είναι η καλύτερη των πέντε καλοκαιριών του Γιώργου Λούκου. Το πρόγραµµα έχει ελαφρώς συρρικνωθεί – η επιχορήγη σηµειώθηκε λόγω κρίσης -, τα µεγάλα θεάµατα απου σιάζουν, κά ποια πρόσωπα επαναλαµβά νονται λες και δεν υπάρχουν άλλα… Αλλά το επίπεδο συνεχίζει να είναι πάντα υψηλό. Από τις περισσότερες από 60 εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών που ανοίγει την Τρίτη επι χειρώ σήµερα να κάνω µια σειρά προτάσεων. Φυσικά και οι εκπλήξεις µπορεί να προκύψουν από ‘κεί που δεν τις περιµένουµε.
1. «Μια νύχτα χάρισµά σου»: Το Φεστιβάλ αναβιώνει «αλλιώς» το βαριετέ. Γλεντήστε το! (7, 8/6, «Τροχόσπιτο», στην Κορεάτικη Αγορά, δωρεάν).
2. «Ελα, έλα». Η ειδικότατη Ξένια Καλογεροπούλου απευθύνεται στο… φυτώριο του Φεστιβάλ – βρέφη και παιδάκια προσχολικής ηλικίας – µέσα από έναν χωρίς λόγια µονόλογο (19 έως 27/6, «Πόρτα»).
3.
«Τζον Γκάµπριελ Μπόρκµαν» του Ιψεν. Και πάλι «Σάουµπίνε» και πάλι Ιψεν και πάλι σκηνοθέτης ο Τόµας Οστερµάιερ και πάλι οι σπουδαίοι ηθο ποιοί Γιόζεφ Μπιρµπίχλερ, Κίρστεν Ντένε και Ανγκελα Βίνκλερ (24 έως 27/6, «Πειραιώς 260»).
4.
«Βeing Demis». Εκπληξη: ο Ντέµης Ρούσσος στο Ηρώδειο! (25/6)
5
. «Πυγµαλίων» του Ραµό από το συγκρότηµα «Les Αrts Florissants». Διευθύνει ο Γουίλιαµ Κρίστι, σκηνοθε τεί και χορογραφεί η Τρίσα Μπράουν (26, 28/6, Μέγαρο Μουσικής).
6.
Βασιλική Ορχήστρα Κοντσέρτχεµπάου του Αµστερνταµ. Διευθύνει ο Ντανιέλε Γκάτι (30/6, Ηρώδειο).
7. «Ενα λεωφορείο» κάνει στάση στο Ηρώδειο. Ο Πολωνός της πρωτοπορίας Κρζιστόφ Βαρλικόφσκι σκηνοθετεί τη δική του εκδοχή στο «Λεωφορείον Ο Πόθος» του Τενεσί Γουίλιαµς. Μπλανς, η εξαίρετη Ιζαµπέλ Ιπέρ (2 έως 5/7, «Πειραιώς 260»).
8.
«Οιδαίµονες». Ισως το Γεγονός του Φεστιβάλ. Ο ακούραστος Πέτερ Στάιν απαιτεί ακούραστο κοινό: διασκευάζει και σκηνοθετεί Ντοστογιέφσκι σε µία παράσταση που, µαζί µε τα διαλείµµατα, κρατάει 11½ ώρες! (3, 4/7, «Πειραιώς 260»).
9
. Το«Χοροθέατρο του Βούπερταλ» επιστρέφει χωρίς την Πίνα Μπάους πια. Η ψυχή και η τέχνη της όµως θα είναι παρούσες µέσα από τα έργα της «Αgua» και «Νefιs» (7, 8, 9/7 και 13, 14, 15/7 αντίστοιχα, Μέγαρο Μουσικής).
10.
«ΟΤυχοδιώκτης… βασισµένος στον Χουρµούζη». Ο Βασίλης Παπαβασιλείου σκηνοθετεί τον θίασό του «Εποχή 20.06» σε µία δική του σύγχρονη εκδοχή του «Τυχοδιώκτη» του Χουρµούζη κρατώντας τον επώνυµο ρόλο (11 έως 15/7, «Πειραιώς 260»).
11.
«Ζiie Ζie». Ο – τροπικαλίσµο – Καετάνο Βελόζο έρχεται από τη Βραζιλία (12/7, Ηρώδειο).
12. «Τόκος». Ο τελειοθήρας Λευτέρης Βογιατζής ανεβάζει µε τη «νέα Σκηνή» του για πρώτη φορά Δηµήτρη Δηµητριάδη (12 έως 15/7, «Πειραιώς 260»).
13
. «Ο Προµηθέας στην Αθήνα». Οι πρωτοποριακοί «Ρίµινι Πρότοκολ» γυρίζουν και διερευνούν την επίδραση της αρχαίας τραγωδίας στο σήµερα: Εκατό Αθηναίοι καταθέτουν επί σκηνής συγγένειες ή αποκλίσεις από τους τραγικούς ήρωες (15/7 – Ηρώδειο).

  • ΙΝFΟ

  • Από 1ης Ιουνίου έως 16 Ιουλίου. Πληροφορίες: τηλ. 210 32.72.000.
    Στο Ιντερνετ: http://www. greekfestival.gr

Thriller Live στο Μπάντμιντον με εισιτήριο 25 ευρώ

  • Μιούζικαλ – αφιέρωμα στον Μάικλ Τζάκσον με 28 τραγούδια
  • ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ. Με την ευχάριστη έκτακτη ανακοίνωση ότι αλλάζει τις τιμές του για να μας «αλλάξει τη διάθεση», το Θέατρο Μπάντμιντον προσφέρει τα εισιτήρια για το Thriller Live! σε εμφανώς μειωμένες τιμές. Με γενική είσοδο στα 25 ευρώ και το σπουδαστικό στα 20, το μιούζικαλ-αφιέρωμα στον Μάικλ Τζάκσον έρχεται σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, με την υπόσχεση ότι δεν θα κάνει «καμία έκπτωση» όσον αφορά μια παραγωγή που μετράει ήδη χιλιάδες πιστούς φαν στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου. Ενα χρόνο μετά τον θάνατο του βασιλιά της ποπ, τα καλύτερα τραγούδια του, οι αγαπημένες χορογραφίες του και όλα εκείνα τα στοιχεία που έχτισαν επί χρόνια τη βιντεογραφία του, συναντιούνται επί σκηνής σε ένα σόου με 28 τραγούδια, από τη σόουλ εποχή των Τζάκσον 5 έως την ντίσκο-φανκ-ροκ σόλο καριέρα του.
  • Η ιδέα της παράστασης ξεκίνησε το 1991 σαν ένα ετήσιο αφιέρωμα του βρετανικού φαν κλαμπ του Τζάκσον, με την έγκριση του ίδιου του σταρ. Χρόνο με τον χρόνο, αυτή η ετήσια συνάντηση που είχε όλα τα στοιχεία ενός ποπ πάρτι, εξελίχθηκε στο υπερθέαμα που σήμερα ονομάζεται Thriller Live! Εμπνευση ενός από τους μεγαλύτερους δημόσιους φαν του Τζάκσον, του Ανταμ Γκραντ, το σόου υποστηρίζεται από εντυπωσιακά εφέ και κοστούμια και τη σκηνοθεσία του Γκάρι Λόιντ, βραβευμένου σκηνοθέτη και πιο γνωστού για τις συνεργασίες του με καλλιτέχνες σαν τη Λιόνα Λιούις, τον Γουίλ Γιανγκ, τον Ρόμπι Γουίλιαμς, την Κέλι Κλάρκσον και τις Girls Aloud.
  • Και για όσους αναρωτιούνται ποιο βραβευμένο αστέρι του Γουέστ Εντ έχει αναλάβει τον ρόλο του Τζάκσον στην παράσταση, η απάντηση είναι όχι ένα, αλλά πολλά… Πολλοί διαφορετικοί καλλιτέχνες, ανάμεσά τους και μία γυναίκα, επιλέχθηκαν για να ερμηνεύσουν τις διαφορετικές φάσεις της καλλιτεχνικής προσωπικότητας του Τζάκσον, δίνοντας έτσι έμφαση στον πολύπλευρο χαρακτήρα της καριέρας του.
  • 1-6 Ιουνίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης & 9-28 Ιουνίου στο Θέατρο Μπάντμιντον. Εισιτήρια στο www.ticketnet.gr και στο τηλ. 210-88.40.600. [Νελλη Aμπραβανελ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/05/2010]

Πολιτική και AIDS στη νεοσυντηρητική Αμερική

  • Με ένα βαθύτατα πολιτικό έργο, και παράλληλα ένα από τα σημαντικότερα της σύγχρονης δραματουργίας, τους Αγγέλους στην Αμερική του Τόνι Κούσνερ, ανοίγει την Τρίτη η αυλαία του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών, στους χώρους της Πειραιώς 206.
  • Μολονότι η αρχική πρόθεση του συγγραφέα ήταν να διεκτραγωδήσει τις επιπτώσεις της εμφάνισης του AIDS στην ομοφυλόφιλη κοινότητα του Σαν Φρανσίσκο, το έργο κατέληξε να αποτελεί την επιτομή μιας εποχής που σημαδεύτηκε από την άνοδο του νεοσυντηρητισμού, του νεοφιλελεύθερου κυνισμού και, βέβαια, την εξάπλωση του AIDS. Γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του 1980, πρωτοπαρουσιάστηκε στα 1990 (το πρώτο μέρος με τίτλο «Ο ερχομός της Χιλιετίας») και το 1992 (το δεύτερο μέρος, με τίτλο «Περεστρόικα»), απηχώντας την αισιοδοξία που είχε δημιουργήσει η διαφαινόμενη «νέα εποχή» της διακυβέρνησης Κλίντον.
  • Ίσως γι’ αυτό ο σκηνοθέτης της παράστασης Νίκος Μαστοράκης σημειώνει πως πρόκειται για «ένα έργο προφητικό, γραμμένο στο κατώφλι μιας Νέας Εποχής, που προδιαγράφει τον εφιάλτη του κόσμου που ζούμε». Αρχίζοντας με μια σοκαριστική σκηνή, όπου ένας από τους πρωταγωνιστές μαθαίνει ότι ο εραστής του πάσχει από AIDS, ο συγγραφέας προχωρά θέτοντας τους ήρωές του μπροστά σε διλήμματα που έχουν να κάνουν με τη σεξουαλικότητά τους, την ηθική τους ακεραιότητα, τον φόβο του θανάτου, τη μοναξιά, τη συντροφικότητα… Αλλά και το σκοτεινό παρελθόν της Αμερικής κάνει την εμφάνισή του σαν φάντασμα, στο πρόσωπο του Ρόυ Κον, ενός βαθύτατα συντηρητικού και κρυπτο-ομοφυλόφιλου δικηγόρου, που επαίρεται γιατί την εποχή του μακαρθισμού συνέβαλε ώστε να οδηγηθεί στην ηλεκτρική καρέκλα η Έθελ Ρόζενμπεργκ (η οποία κάνει την εμφάνισή της σαν φάντασμα, συνοδεύοντάς τον στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται πάσχοντας, και αυτός, από AIDS.
  • Σε αυτήν την «γκέι φαντασία σε εθνικά μοτίβα» (αυτόν τον υπότιτλο έδωσε ο συγγραφέας στο έργο του), όπου «θεολογικές και πολιτικές πεποιθήσεις συγκρούονται με τη σεξουαλικότητα και την αναζήτηση νοήματος στην ύπαρξη του σύγχρονου ανθρώπου», που θα παρουσιαστεί στην Αθήνα από 1-7 Ιουλίου, παίρνει μέρος μια πλειάδα σημαντικών ηθοποιών: Ζέτα Δούκα, Θανάσης Ευθυμιάδης, Δημήτρης Λιγνάδης, Χρήστος Λούλης, Μάγια Λυμπεροπούλου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Σοφία Σεϊρλή και Νίκος Χατζόπουλος, ενώ συμμετέχουν και οι Γιώργος Κουτλής και Αλέξανδρος Ψυχράμης. Η σκηνοθεσία και η μουσική επιμέλεια είναι του Νίκου Μαστοράκη, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε ο Μανόλης Παντελιδάκης. [Η ΑΥΓΗ: 29/05/2010]

Φεστιβάλ Αθηνών … αυλαία

«Αγγελοι στην Αμερική»

Η θεατρική αυλαία του Φεστιβάλ Αθηνών ανοίγει (1-7/6), στο θέατρο Πειραιώς 260, με το έργο του Αμερικανού συγγραφέα «Αγγελοι στην Αμερική», σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Μία παράσταση που προβληματίζει. Θεολογικές και πολιτικές πεποιθήσεις συγκρούονται με τη σεξουαλικότητα και την αναζήτηση νοήματος της ανθρώπινης ύπαρξης. Ενα έργο προφητικό, γραμμένο στο κατώφλι της «νέας εποχής που προδιαγράφει τον εφιάλτη του κόσμου που ζούμε», σημειώνει ο σκηνοθέτης. Το έργο γράφτηκε το 1991 και είναι ίσως το πιο πολυβραβευμένο έργο της εποχής μας. Μεταξύ άλλων έλαβε το National Arts Club Award (1991), το βραβείο της λονδρέζικης Ενωσης Κριτικών Θεάτρου (1992), το βραβείο της νεοϋορκέζικης Ενωσης Κριτικών Θεάτρου (1993), το «Pulitzer Prize» και «Tony Award» (1993). Ο 54χρονος σήμερα Κούσνερ έγραψε και το σενάριο της ομώνυμης ταινίας, που γυρίστηκε μερικά χρόνια αργότερα. Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας. Δραματουργική επεξεργασία – σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια Νίκος Μαστοράκης. Σκηνικά – κοστούμια Μανόλης Παντελιδάκης. Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης. Επιμέλεια κίνησης Κώστας Τσιούκας. Παίζουν: Ζέτα Δούκα, Θανάσης Ευθυμιάδης, Δημήτρης Λιγνάδης, Χρήστος Λούλης, Μάγια Λυμπεροπούλου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Σοφία Σεϊρλή, Νίκος Χατζόπουλος. Συμμετέχουν και οι Γιώργος Κουτλής και Αλέξανδρος Ψυχράμης.

  • O θίασος «blitz» παρουσιάζει (3-27/6) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών μια παράσταση μεταξύ θεάτρου και κινηματογράφου, με τίτλο «Cinemascope - ένα ντοκιμαντέρ για το τέλος του κόσμου». Οι θεατές, φορώντας ασύρματα ακουστικά, παρακολουθούν μέσα από τη μεγάλη τζαμαρία του χώρου «BIOS» αυτό που εκτυλίσσεται έξω. Ως χρόνος της παράστασης νοούνται οι δύο τελευταίες ώρες πριν το τέλος του κόσμου. Χωρίς κανένας να ξέρει γιατί και πώς, ο κόσμος τελειώνει. Παρατηρώντας την αδιάκοπη κίνηση των περαστικών, σκηνοθετημένη αλλά και αυθόρμητη, οι θεατές παρακολουθούν μία ιδιαίτερη «χορογραφία», ατομική και κοινωνική, μια «χορογραφία» του δρόμου, ανεξάρτητη από το θέαμα, που εντάσσεται μέσα σ’ αυτό. Η παράσταση βασίζεται στην ψηφιακή πλατφόρμα Silent Sound Show (SSSh!), που απέκτησε το «BIOS» και επιτρέπει να συνυπάρχουν ταυτόχρονα δύο διαφορετικά ηχητικά περιβάλλοντα, χωρίς να αλληλοκαλύπτονται. Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας. Παίζουν: Ελένη Καραγιώργη, Σύλλας Τζουμέρκας, Μιχάλης Μαθιουδάκης, Μαργιαλένα Μαμαρέλη, Θανάσης Δεμίρης, Ελίνα Λούκου, Σιαμάκ Ετεμάντη, Γιάννης Μαλογιάννης, Μαρία Φιλίνη, Βάσω Καμαράτου. Το θίασο ίδρυσαν το 2004 οι ηθοποιοί Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια και Χρήστος Πασσαλής.

«Μάθημα» και «Νέος ενοικιαστής» στο θέατρο Παραμυθίας

  • Με αφορμή τη συμπλήρωση της εκατονταετηρίδας από τη γέννηση του Ευγένιου Ιονέσκο, η θεατρική ομάδα ΩΡΚΑ παρουσιάζει από σήμερα έως και τις 13 Ιουνίου, στο θέατρο Παραμυθίας, δύο από τα μονόπρακτα του Γαλλορουμάνου συγγραφέα. Πρόκειται για το πολύ γνωστό Μάθημα, όπου ο Ιονέσκο αναποδογυρίζει τη διδασκαλική διαδικασία και μας δείχνει τη σκοτεινή της όψη, καθώς και το περισσότερο άγνωστο στη χώρα μας Ο νέος ενοικιαστής (1955), όπου στο μικροσκόπιο του συγγραφέα μπαίνει η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου και το «αντίδοτό» της, η προσφυγή στην κατανάλωση και την υπερσυγκέντρωση αγαθών -τόσο που στο τέλος στη νέα κατοικία του ενοικιαστή δεν μένει χώρος ούτε για τον ίδιο και έτσι πνίγεται μέσα στον ασφυκτικό κλοιό των ίδιων των επίπλων του… Τα δύο μονόπρακτα σκηνοθετεί ο Λουκάς Ζήκος, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Σάλλυ Ασημάκη και τη μουσική ο Χρήστος Δοδόπουλος. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Χρήστος Δοδόπουλος, Ανθή Λουκάτου, Γιώργος Κομνηνάκης, Ιωάννα Λεούση, Μιχάλης Σαββίδης, Παυλίνα Τσίκνα.

Ιστορία αγάπης στη Σύρο

«Αγαπημένε μου συγγραφέα… Αγαπητή πρωταγωνίστρια…», έτσι τιτλοφορείται η ιστορία αγάπης που ανεβάζει η Θεατρική Εταιρεία Πόλις έως τις 29 Μαΐου (21:15) στο Θέατρο Απόλλων της Σύρου. Το έργο βασίζεται στην ερωτική αλληλογραφία (περίπου 800 γράμματα) του θεατρικού συγγραφέα Άντον Τσέχοφ με την ηθοποιό Όλγα Κνίπερ καθώς και στις βιογραφίες του συγγραφέα και της ηθοποιού, καθώς και από το έργο της Κάρολ Ροκαμόρα: «Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου…». Εκείνος είναι ο 38χρονος ήδη διάσημος συγγραφέας Άντον Τσέχοφ κι εκείνη η νέα ηθοποιός και ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, Όλγα Κνίπερ. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε φιλία, στη συνέχεια σε ερωτική σχέση και τέλος σε γάμο που κράτησε μέχρι τον θάνατο του συγγραφέα. Η αναγκαστική απόσταση που τους χωρίζει (καθώς ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας σε προχωρημένο στάδιο φυματίωσης ζει αναγκαστικά στη Γιάλτα, ενώ η ηθοποιός παίζει στο θέατρο στη Μόσχα), καταγράφεται, άλλοτε δραματικά κι άλλοτε με χιούμορ.

Επίσκεψη – αστραπή του Πέτερ Στάιν

  • Στην Αθήνα βρέθηκε για μία μέρα ο Πέτερ Στάιν, ο Γερμανός σκηνοθέτης που θα ανεβάσει την… οχτώμισι ωρών (!!!) παράσταση «Οι δαίμονες», τη θεατρική μεταφορά του διάσημου μυθιστορήματος του Ντοστογιέφσκι, προκειμένου να ελέγξει τον χώρο Δ στην Πειραιώς 260, όπου θα φιλοξενηθεί η παράσταση στις 3 και 4 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
  • Σε αυτήν την επίσκεψη-αστραπή ο Στάιν μίλησε στους Έλληνες δημοσιογράφους για το δέσιμό του με τους Έλληνες και την Ελλάδα, που προέκυψε μετά την εμπειρία του με την «Ηλέκτρα», όπου συνεργάστηκε με Έλληνες ηθοποιούς αλλά και για την οικονομική κρίση της χώρας μας. «Καλό θα ήταν για την Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη, κρίμα που δεν είχαμε προνοήσει να υπάρχουν νόμοι ώστε να μπορεί μια χώρα να βγει» τόνισε ενώ για την αντίδραση των Γερμανών στο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είπε πως «δεν είναι κάτι τρελό αυτό, το ίδιο θα έκαναν και οι Έλληνες αν τους ζητούσαν να πληρώσουν για την επανένωση της Γερμανίας τότε» ενώ υπογράμμισε πως «αυτές είναι σκέψεις απλών ανθρώπων. Οι πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι να τα λένε διαφορετικά γιατί έχουν στο μυαλό τους να εκλεγούν και στις επόμενες εκλογές» και τελείωσε αναφερόμενος στην σχέση αγάπης μεταξύ των δύο χωρών ιδιαίτερη, «γιατί και ο γερμανικός πολιτισμός άντλησε πολλά από την ελληνική αρχαιότητα».
  • Όσο για τους «Δαίμονες» παραδέχεται ότι αποτελεί τρομερή εξαίρεση: «Είναι η πρώτη φορά που ξεπερνάω τα όριά του» είπε χαρακτηριστικά το ότι δεν καταπιάνεται με καθαρόαιμο θεατρικό αλλά με τη μεταφορά ενός μυθιστορήματος στη σκηνή. Θεώρησε ωστόσο το έργο του Ντοστογιέφσκι ιδανικό ώστε να πει αυτά που ήθελε να πει και ζήτησε μόνο να έχει τη δυνατότητα να έχει όσο χρόνο επιθυμεί ώστε να μπορεί να αναλύσει τα στοιχεία και τις σκηνές όπως αυτός θέλει.
  • Στη δεύτερη παράσταση, της 4ης Ιουλίου θα παίζει ο ίδιος τον ρόλο του πάστορα ενώ θα είναι υπεύθυνος να οδηγεί το κοινό από και προς την σκηνή, «με την κουδούνα θα κυνηγάω το κοινό» τόνισε χαρακτηριστικά για τα έξι διαλείμματα-μεταξύ των οποίων για γεύμα και για δείπνο- ενώ πρόσθεσε, «επειδή στα ιταλικά δεν μπορώ να παίξω καλά, γι’ αυτό θα διαβάζω…».
  • Όσο για το… μακρόν των παραστάσεών του, διευκρίνισε ουσιαστικά ότι το θέατρο έτσι ξεκίνησε, για να κρατάει όλη μέρα και πως ο ίδιος το ξεκίνησε με την «Ορέστεια» και είδε ότι αυτό που κρατούσε τόσες ώρες επιστρέφει το θέατρο σε μια μαζική τελετουργική διαδικασία που είχε αρχικά, το κοινό γίνεται μια κοινότητα, «δένεσαι και μεταδίδεται μια αίσθηση φιλοξενίας στους θεατές, ότι είναι καλεσμένοι στην παράσταση…» είπε χαρακτηριστικά… Η παράσταση ανεβαίνει στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους, ξεκινά στις 11 το πρωί και τελειώνει στις 10.30 το βράδυ και έχει έξι διαλείμματα… Της ΣΟΝΙΑΣ ΜΑΓΓΙΝΑ, Αδέσμευτος Τύπος, 28/05/2010

Blog στο WordPress.com.
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.