- Λήγουν την Κυριακή (25/4) οι παραστάσεις, στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας», του Εθνικού Θεάτρου «Recycle» από την ομάδα «Χώρος» και «Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος» του Σαίξπηρ από την ομάδα «1272», στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας». Το «Recycle» παρουσιάζεται σε σενάριο Σίμου Κακάλα – Μαργαρίτας Κρανά, σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα, σκηνικά – κοστούμια Μάρθας Φωκά, φωτισμούς Περικλή Μαθιέλλη, φωνητική διδασκαλία Αθηνάς Τρέβλια. Παίζουν: Δήμητρα Κούζα, Μένη Κωνσταντινίδου, Αντρέας Κωνσταντίνου, Ελενα Μαυρίδου, Θοδωρής Οικονομίδης, Γιώργος Συμεωνίδης. Η παράσταση «Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος» παρουσιάζεται σε μετάφραση Νίκου Χατζόπουλου, σύνθεση κειμένου, σκηνοθεσία Γιώργου Γάλλου – Γιάννου Περλέγκα, σκηνικά – κοστούμια Εύας Μανιδάκη, κίνηση Σταυρούλας Σιάμου, μουσική Μπάμπη Παπαδόπουλου, φωτισμούς Αλέκου Γιάνναρου. Παίζουν: Γιώργος Γάλλος, Γρηγόρης Γαλάτης, Θανάσης Δήμου, Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννος Περλέγκας, Μαρία Τσιμά, Βαγγέλης Χατζηνικολάου.
- Τη σκυτάλη στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» θα πάρει στις 5/5 η παράσταση «Phobia: ένα θέαμα» της ομάδας «vasistas».
Από το «Recycle» στο «Phobia: ένα θέαμα» της ομάδας «vasistas»
Ένα χιουμοριστικό σχόλιο για την εξουσία με αφορμή τον “Μάκβεθ” του Σέξπιρ
Στον Μάκβεθ του Σαίξπηρ ο ομώνυμος ήρωας, παίρνει έναν χρησμό που προβλέπει για αυτόν βασιλικό αξίωμα. Παρακινημένος από τη φιλόδοξη γυναίκα του και από το τυφλό του πάθος για εξουσία, δολοφονεί τον βασιλιά Ντάνκαν για να πάρει τη θέση του. Στη σκοτεινή καρέκλα, χωρίς να αλλοιώσουμε το κείμενο του Σαίξπηρ, δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε μάντεις, ακόλουθους, λόρδους, υπηρέτες και κάνοντάς τους όλους ένα, φέρνουμε το έργο του 1600 στο 2010. Με διάθεση χιουμοριστική και καυστική ως προς την διαφθορά της εξουσίας δοκιμάζουμε να τοποθετήσουμε τη Σκοτία του Μάκβεθ σε ένα μπαρ στο κέντρο της Αθήνας, τον Στάβλο στο Θησείο. Από τις 19 Απριλίου και ως το τέλος Μαΐου 2010 πέντε παράξενοι τύποι μπλέκονται σε ένα γελοίο παιχνίδι διαφθοράς και επιβολής εξουσίας. Προδίδουν ή προδίδονται, δολοφονούν ή δολοφονούνται, επαναστατούν ή υποκύπτουν ενώ κάποιοι άλλοι κινούν τα νήματα. Η σκοτεινή καρέκλα είναι μια καυστική ματιά στη γελοιότητα που κρύβεται πίσω από τη διαφθορά και τη διαπλοκή ανά τους αιώνες.
Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση, διασκευή, σκηνοθεσία: Μαίρη Μαραγκουδάκη
Φωτισμοί, video: Τάσος Σκλαβούνος
Σκηνικά: Βασίλης Μπάτσικας
Επιμέλεια κίνησης: Μαρία Αγγέλου
Ηχοληψία: Γιάννης Σκουλιδάς
Παίζουν: Μανώλης Βαζαίος, Μανώλης Καβίδας, Αγγελική Ματοπούλου, Σταύρος Ράγιας, Δέσποινα ΤσαφίτσαΘεατρική ομάδα Modus Faciendi
Από 19 Απριλίου 2010 κάθε δευτέρα, τρίτη, τετάρτη Ώρα έναρξης 21: 15
για 18 παραστάσεις, στο bar «Στάβλος» Ηρακλειδών 10 Θησείο
Τιμή εισιτηρίου 15 euro με ποτό, φοιτητικό 10 euro με ποτόΤηλ. Επικοινωνίας 210 9568350, 6942662984, 6946182457
Δύο παράξενοι κόσμοι στη σκηνή
Μια «γοητευτικά εφιαλτική ιστορία» ανεβαίνει στο «Χώρα» με τις Μπαζάκα και Αννέζα Παπαδοπούλου, ενώ στο Τέχνης της Φρυνίχου ο Αλέξης Αλάτσης σκηνοθετεί τη «Δίψα» της Σάρα Κέιν
Φέτος η χρονιά έφερε στη Θέμιδα Μπαζάκα ενδιαφέροντες ρόλους του σύγχρονου ρεπερτορίου. Μετά τη χειμερινή εξαιρετική παρουσία της στο «Φύλλα από γυαλί», πρωταγωνιστεί σε ένα ακόμη έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το «The new electric ballroom» του Εντα Γουόλς που κάνει πρεμιέρα μεθαύριο στο θέατρο «Χώρα» (Μικρή Σκηνή), σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.
Από τη φωτογράφηση για το «New electric ballroom» που ανεβάζει το Χώρα
Την ίδια μέρα στο «Θέατρο Τέχνης» της οδού Φρυνίχου, ο Αλέξης Αλάτσης μεταφράζει και σκηνοθετεί το «Crave» (Δίψα) της Σάρα Κέιν. Ως μια «γοητευτικά εφιαλτική ιστορία» χαρακτηρίζει η Θέμιδα Μπαζάκα το κείμενο. Δύο αδελφές, τις υποδύονται η ίδια και η Αννέζα Παπαδοπούλου, έγκλειστες στο σπίτι τους από την εφηβεία, αναπαριστούν και αφηγούνται καθημερινά μια συγκεκριμένη μέρα της ζωής τους, που τους στιγμάτισε πριν από σαράντα ολόκληρα χρόνια. Θεατή και βοηθό σε αυτήν την ατέρμονη αναπαράσταση του παρελθόντος καθιστούν τη μικρότερη αδελφή τους, δημιουργώντας μια ασφαλή φυλακή μιας ψεύτικης πραγματικότητας. Ενας άντρας θα εισβάλει ως καταλύτης στον μικρόκοσμό τους και ως αγγελιαφόρος του πραγματικού κόσμου, αλλά θα αποτελέσει κι αυτός έναν δυνατό κρίκο για να συνεχιστεί η ιστορία τους…
Για πάντα. «Τα τέσσερα πρόσωπα του έργου, οι «αφηγητές», δημιουργούν έναν «ζωντανό» τόπο δράσης, με τα απαραίτητα μόνο υλικά επί σκηνής», εξηγεί η ίδια. «Μια εξέδρα μνήμης, ερμητικά κλειστή στο παρόν και βαθιά κλεισμένη στα 50s και στις ευτυχισμένες μέρες των προσώπων». Τη μετάφραση υπογράφει η Γεωργία Ψυχογυιού, τα σκηνικά – κοστούμια η Ιωάννα Τσάμη. Παίζουν επίσης Μ. Πανουργιά, Π. Εξαρχέας.
«Αν μπορούσα να ήμουν ελεύθερη από σένα, χωρίς να πρέπει να σε χάσω» έγραφε η Σάρα Κέιν, λίγο πριν δώσει τέλος στη ζωή της. Η συγγραφέας έγραψε το «Crave» (Δίψα) το 1998, επιτυγχάνοντας κάτι που ξεπερνούσε τα έως τότε έργα της: μια αληθινή συμφωνία από φωνές, γεμάτη ρυθμό και λυρισμό, που όμως δεν θυσιάζει την αυθεντικότητα του λόγου. «Τέσσερα πρόσωπα, δύο άντρες και δύο γυναίκες και η ίσως όχι τυχαία, συνάντησή τους κατά τη διάρκεια μιας νύχτας.
Αυτός είναι ο παράξενος κόσμος του «Crave»: ακραίος, επικίνδυνος, γεμάτος σκιές και φαντάσματα», εξηγεί ο Αλέξης Αλάτσης… «Οι ήρωες του έργου αποζητούν απελπισμένα τον έρωτα. Ξέρουν όμως καλά ότι για να αποκτήσουν την ευτυχία πρέπει να ρισκάρουν τον ολοκληρωτικό ψυχικό, ίσως και σωματικό τους αφανισμό… Διψούν για λύτρωση, γιατί μόνο αυτή θα δώσει ένα τέλος». Τα σκηνικά – κοστούμια φιλοτέχνησε η Μαρία Καραθάνου. Παίζουν: Δ. Αναστάσογλου, Μ. Γεωργίου, Β. Ντίνος, Δ. Σαραφείδου.
Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 22/04/2010
«Εργοτάξιο θεατρικών αναζητήσεων»
Δημήτρης Καραμπέτσης, Γεράσιμος Μιχελής και Τζούλη Σούμα στην παράσταση «Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: Ιδού εγώ»
Σε… «εργοτάξιο θεατρικών αναζητήσεων» μετατρέπεται για τρίτη χρονιά η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στη Θεσσαλονίκη και στο θέατρο Αμαλία φιλοξενεί από την ερχόμενη Τετάρτη μέχρι τις 14 Μαΐου σημαντικές θεατρικές παραστάσεις, στο φεστιβάλ με τον τίτλο «Προτάσεις».
Οι «Προτάσεις» ξεκινούν με την ομάδα σύγχρονου χορού RootlessRoot, η οποία παρουσιάζει την τελευταία της παραγωγή, που έχει τον τίτλο «UNA» με τη σύμπραξη της Μ. Φριντζήλα στο τραγούδι και του Β. Μαντζούκη στη μουσική.
Ακολουθεί μια παράσταση που ανήκει στο devised theatre, το λεγόμενο «θέατρο της επινόησης», με τίτλο «Ως το τέλος», σε σκηνοθεσία Χρ. Θεοδωρίδη.
Στις 8 και 9 Μαΐου η θεατρική ομάδα «Πασπαρτού» παρουσιάζει ένα θέαμα αλλόκοτο αλλά μαγικό, το «Graveyard Cafe Band / In Extremis».
Πρόκειται για μια μουσική παράσταση βασισμένη σε στίχους ρομαντικών ποιητών του 19ου αιώνα που μιλούν για τον θάνατο και τη γοητεία των νεκροταφείων. Η μουσική είναι του Κ. Δαλακούρα και η σκηνοθεσία του Γ. Σκουρλέτη.
Τη σκυτάλη παίρνει η εταιρεία θεάτρου «Δυτικά της Πόλης», με την παράσταση «Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι: Ιδού εγώ».
Ο Τ. Τζαμαργιάς σκηνοθέτησε την πρωτότυπη αυτή παράσταση, πάνω σε μια σύνθεση κειμένων του Ι. Πολλάτου. Ο Γ. Μιχελής ερμηνεύει τον ρόλο του Μαγιακόφσκι, ενώ στους άλλους ρόλους εμφανίζονται η Τζ. Σούμα, ο Δ. Καραμπέτσης, ο Α. Σωτηράκης και η Σ. Παπαδοπούλου.
Οι «Προτάσεις» ολοκληρώνονται στις 14 Μαΐου με ένα πρωτότυπο μουσικό θέαμα που παρουσιάζει το γυναικείο φωνητικό σύνολο «Πλειάδες». Η σκηνοθεσία είναι της Στ. Παπαμιχαήλ, ενώ παίζουν και τραγουδούν οι: Αθ. Γκούμα, Στ. Γκρίγκοβιτς, Β. Δελλή, Ι. Ρούτζιου και Γ. Τέντα.
Εκτιμώντας τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, η Πειραματική Σκηνή αποφάσισε να μειώσει την τιμή του εισιτηρίου των «Προτάσεων» στα 15 ευρώ (από 20, που ήταν πέρυσι) και η προπώληση άρχισε ήδη στο ταμείο του θεάτρου «Αμαλία».
Μοναχικά παιδιά σ’ ένα σκληρό κόσμο
Η Λίντα Καπετανέα είναι μία από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες χορογράφους. Μαζί με τον Γιόζεφ Φρούτσεκ και την ομάδα τους RootlessRoot, οργώνουν την Ευρώπη δίνοντας παραστάσεις. Επιστρέφουν στην Αθήνα μετά τρία χρόνια απουσίας έχοντας στις αποσκευές τους το σημαντικό βραβείο Herald Angels Award από το Fringe Festival του Εδιμβούργου, αλλά και μια νέα παράσταση, το UNA – ακρωνύμιο των λέξεων Unknown Negative Activity. Μετά την Ισπανία, την Ιταλία, την Τσεχία και τη Σλοβακία, θα τη δούμε και εμείς στο θέατρο «Κιβωτός» (από σήμερα μέχρι την Κυριακή).
Η 10χρονη Μαριάννα Τζούδα (φωτ.), η Καπετανέα και η Μάρθα Φριντζήλα είναι οι τρεις γυναικείες μορφές του σωματοποιημένου παραμυθιού
«Σπάνια έχω παρακολουθήσει μια παράσταση τόσο σπουδαία στην εκτέλεση και τόσο αποκρουστική στο θέμα». «Δεν αισθάνεσαι κάθαρση μετά το UNA, με τις αποκαλυπτικές εικόνες του είναι μάλλον μια εμπειρία που σου καίει το μυαλό». «Ξεπερνά τα όρια του συνηθισμένου χοροθεάτρου και ορίζει την τάση προς την οποία κατευθύνεται ο σύγχρονος χορός σήμερα». Είναι μερικές από τις κριτικές για τη νέα «shouting όπερα», όπως μας συστήνει το UNA η δημιουργός του. «Θέλαμε να μιλήσουμε για την εκμετάλλευση σε όλες της τις μορφές. Γι’ αυτό και τη διανομή συμπληρώνουμε τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας άνθρωποι», λέει.
Πράγματι, πέρα από την ίδια, συμμετέχουν από τη Μάρθα Φριντζήλα σε ρόλο-έκπληξη και τον χορευτή Edgen Lame μέχρι τη δεκάχρονη Μαριάννα Τζούδα και τον μουσικό Βασίλη Μαντζούκη (ερμηνεύει τη δική του πρωτότυπη σύνθεση). Στην παράσταση ο λόγος (κείμενο Γιόζεφ Φρούτσεκ) κατέχει ιδαίτερη θέση. Το θέατρο του σώματος συναντά τον χορό της φωνής. Η ελλειπτική αφήγηση και ο εσωτερικός χρόνος της κίνησης δεν σταματούν.
Στο UNA, όμως, πάνω απ’ όλα το σώμα είναι πρωταγωνιστής. «Μέσα από την έντονη σωματικότητα και την εκτός ορίων φωνή, αναδεικνύουμε την υπερβολή. Με την υπερβολή τονίζεται η μοναχικότητα των ανθρώπων σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο περίπλοκος», μας εξηγεί η χορογράφος.
Γιατί, όμως, οι θεατές της παράστασης βρίσκουν το βλέμμα της χορογράφου από δυσάρεστο έως αποκρουστικό; «Ισως λόγω του παιδιού», απαντά. «Το αντιμετωπίζουμε ισότιμα στην παράσταση. Πολλοί θεατές μάς λένε πως τους ξυπνά μνήμες της εκμετάλλευσης που είχαν δεχτεί ως παιδιά ή της εκμετάλλευσης που ασκούμε πια ως γονείς στα δικά μας παιδιά».
Η τετράχρονη «θητεία» της στην ομάδα του Βιμ Βαντεκέιμπους, όπου γνωρίστηκε με τον Γιόσεφ Φρούτσεκ, δεν άφησε ανεπηρέαστη τη ματιά της χορογράφου. Δεν είναι, όμως, πάντα τόσο σκοτεινή. «Εχουμε δημιουργήσει και πιο ελαφρά και αστεία κομμάτια. Αυτή τη φορά μάς ενδιέφερε να προβληματίσουμε τους θεατές. Να φύγουν με σκέψεις από την παράσταση. Γι’ αυτό και το κινησιολογικό υλικό δεν μας ενδιαφέρει να είναι όμορφο αισθητικά, αλλά να μπορεί να αφηγηθεί μια ιστορία», λέει.
* «Κιβωτός» (Πειραιώς 115, Γκάζι, τηλ. 210-3427426). Εναρξη: 9.15 μ.μ. Εισ. 20 ευρώ και 15 ευρώ φοιτ.
- ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Με την αυτοδικία ο κύκλος της βίας διαιωνίζεται
- Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Η «dark lady» του ελληνικού θεάτρου Αντζελα Μπρούσκου δεν επέλεξε αβασάνιστα την πιο σκοτεινή, βίαιη, στην κυριολεξία splatter τραγωδία της εκδίκησης του Ουίλιαμ Σέξπιρ, που δύσκολα βλέπει ελληνική σκηνή.
Ο αιματοκυλισμένος «Τίτος Ανδρόνικος», που παρουσιάζεται στο «Κοτοπούλη-Ρεξ» με τον Μηνά Χατζησάββα στον ομώνυμο ρόλο, έχει πεντακάθαρες προθέσεις. Αντιγυρίζει στον θεατή τη νοσηρότητα και τη βία στην οποία είναι εθισμένος στην καθημερινότητά του. Για τη σκηνοθέτιδα, η σκηνική αναπαράσταση της βίας θέτει ένα μεγάλο ζήτημα: «Τη νοσηρή μετατροπή της στις μέρες μας σε διασκέδαση και αισθητικό γεγονός. Ο “Τίτος Ανδρόνικος” συνομιλεί με τη θηριωδία που ζούμε καθημερινά. Παρ’ όλο που θεωρούμαστε πολιτισμένοι, όπως και οι Ρωμαίοι, τελικά αποδεικνύεται πως είμαστε πιο σκληροί από τους μαύρους αιχμαλώτους και τους Γότθους. Η Ρώμη του Σέξπιρ, δηλαδή η σύγχρονή του Αγγλία, είναι το σημερινό Γκουαντάναμο. Ο άνθρωπος ποτέ δεν υπέφερε τόσο πολύ ψυχικά και σωματικά».
Ο δαφνοστεφής Ρωμαίος στρατηγός Τίτος Ανδρόνικος επιστρέφει θριαμβευτικά στη Ρώμη μετά την εκστρατεία του ενάντια στους Γότθους, με λάφυρο τη βασίλισσά τους, Ταμόρα. Δολοφονεί χωρίς σοβαρή αιτία δημόσια τον γιο του. Οι Γότθοι μηχανορραφούν και δολοφονούν τον αδελφό του αυτοκράτορα, βιάζουν, ακρωτηριάζουν και κόβουν τη γλώσσα της μοναχοκόρης του Τίτου. Ο τελευταίος κόβει το χέρι του και τελικά σφάζει την ακρωτηριασμένη κι ατιμασμένη κόρη του.
Αυτήν την τυπική «τραγωδία της εκδίκησης» η Μπρούσκου την ανεβάζει σαν «ομοιοπαθητικό φάρμακο» σε μια εποχή που «ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε κρίση. Οπότε η εκδίκηση φαντάζει σαν μια απόδοση δικαιοσύνης. Είναι ένα προσωπικό δίκαιο. Δεν μπορεί ο πολιτισμός, ο φόβος της ποινής να σταματήσει μια πράξη εκδίκησης. Αλλά με την αυτοδικία ο φαύλος κύκλος της βίας διαιωνίζεται», υποστηρίζει.
- Ποιος είναι ο Τίτος Ανδρόνικος;
«Ο στρατηγός πατριώτης. Είναι το αμερικανικό “γεράκι” που έστειλε τον στρατό στο Ιράκ. Ο Τίτος είναι “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”. Ενας χουντικός. Κι όλες οι χώρες που έχουν μια επεκτατική πολιτική και θέλουν να επιβάλουν την ειρήνη στρατιωτικά, Τίτοι είναι. Η προσήλωσή του στο καθήκον είναι η ύψιστη ανθρώπινη ανοησία. Τελικά, τιμωρείται για την αδιαλλαξία του».
- Τον βλέπετε ως αντιήρωα;
«Δεν είναι ούτε ήρωας ούτε αντιήρωας. Είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Ολοι οι πόλεμοι που έκανε, όλοι οι γιοι που έχασε για την πατρίδα είναι μια σαπουνόφουσκα. Δεν έφεραν ούτε την ειρήνη ούτε την ευημερία. Εφεραν τον πόλεμο και την εκδίκηση. Ο Μηνάς Χατζησάββας μας δανείζει τη φόρμα του στρατηγού. Μας δανείζει επίσης το τραγικό αλλά και τη γελοιότητα, γιατί νομίζω τα φέρει αυτά τα στοιχεία. Οπως φέρει και τον αυταρχικό πατέρα, που είναι ο Τίτος».
- Τι παράσταση στήνετε; Πού «οδηγείτε» το έργο;
«Δεν θέλω να μείνουμε στο θέαμα, στον ακρωτηριασμό, στον βιασμό, στους φόνους. Θέλω ο θεατής να πάρει αποστάσεις. Να μην ταυτίζεται με το κομμένο χέρι. Η παράσταση έχει το αίμα της, γιατί το αίμα είναι πολύ τζάμπα. Το βλέπουμε παντού. Γι’ αυτό κι ο “Τίτος” θεωρείται απ’ τους μελετητές σαν μαύρη κωμωδία, στα όρια της παρωδίας. Το αναφέρω αυτό, για να μη νομίσει το κοινό ότι θα δει τον Αμλετ. Στην παράστασή μας έχω αποφύγει και τα σκηνικά. Είναι αρκετά απογυμνωμένο το έργο, αν και έχει μια υπερβολή».
Τι είδους υπερβολή; Αφορά τους χαρακτήρες, τη φόρμα;
«Αφορά τα πρόσωπα. Ενας πατέρας που ωρύεται γιατί η κόρη τον παρακούει φαίνεται γελοίος. Τα πρόσωπα στον “Τίτο Ανδρόνικο” είναι μια μάσκα, σαν μαριονέτες. Δεν είναι κανονικοί άνθρωποι. Δεν είναι ψυχολογικά πρόσωπα. Δεν πρέπει να ταυτιστεί ο θεατής μαζί τους. Γιατί το έργο είναι πολιτικό και όχι αστικό δράμα».
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας. Σκηνοθεσία – κοστούμια: Αντζελα Μπρούσκου. Μουσική: Απόλλων Ρέτσος. Σκηνικά: Γκάι Στεφάνου. Παίζουν: οι Μαρία Κεχαγιόγλου (Ταμόρα), Κώστας Βασαρδάνης (Σατουρνίνος), Θέμης Πάνου (Μάρκος Ανδρόνικος), Παρθενόπη Μπουζούρη (Λαβίνια), Κώστας Φαλελάκης (Ααρών) κ.ά. *
Μετά τον Τίτο Ανδρόνικο, ονειρεύομαι Λιρ
Ο Μηνάς Χατζησάββας είδε και δούλεψε τον Τίτο Ανδρόνικο «ως πατέρα, πεισματάρη, καραβανά». «Είναι ένας άνθρωπος με παρωπίδες, συντηρητικός και βέβαια γι’ αυτό οδηγείται στο φοβερό αιματοκύλισμα», τονίζει. «Δεν έχει δηλαδή διαφυγές. Ωστόσο, δεν τον είδα ως τραγικό χαρακτήρα, άσχετα αν εκεί σε οδηγεί το κείμενο».
- Για να υποστηρίξετε τον χαρακτήρα αναγκαστήκατε να νομιμοποιήσετε ψυχολογικά τον κύκλο της εκδίκησης;
«Οταν πρωτοδιάβασα τον “Τίτο Ανδρόνικο” δεν μπορούσα να συλλάβω πώς “με το καλημέρα” σκοτώνει τον γιο του! Προβληματίστηκα “πώς θα τον παίξω εγώ;”. Σας πληροφορώ ότι αν καθίσετε να σκεφτείτε τις δυνάμεις που σε οδηγούν στον φόνο, είναι όλες απόλυτα δικαιολογημένες. Οταν ρεζιλεύεται στο Καπιτώλιο, μπροστά σε όλο τον κόσμο, ο top καραβανάς, που έχει νικήσει, έχει φέρει αιχμαλώτους και θέλουν ακόμα και Αυτοκράτορα να τον κάνουν, όταν αυτός ο στρατηλάτης λέει στον γιο του να τον αφήσει να περάσει κι εκείνος δεν υπακούει, ε, βγάζει το σπαθί και τον σκοτώνει. Σκεφτείτε ποιος είναι ο Τίτος!».
- Αισθάνεστε ότι ο Τίτος Ανδρόνικος ήρθε σε μια καλή και ώριμη ηλικία;
«Σε μια καλή ηλικία. Νεότερος δεν ξέρω αν θα μπορούσα να βγάλω το μένος, την αγριότητα, αλλά και το φασισμό που έχει μέσα του το πρόσωπο. Λέμε με την Αντζελα Μπρούσκου να κάνουμε και τον Λιρ, για να “κλείσει” η τριλογία Αγαμέμνων – Τίτος Ανδρόνικος – Λιρ».
- Η παράσταση συνομιλεί με την επικαιρότητα που σας περιβάλλει; Αισθάνεστε να συνδέεστε μαζί της ή λειτουργείτε αποκομμένα;
«Είμαι σε μια σκηνή, στο “Ρεξ”, γύρω από την οποία τρέχουν οι μπάτσοι και κάθε μέρα λέμε “μπορεί να μας μαζέψουν και εμάς”. Από τη μια λες, καλή είναι η αστυνόμευση, από την άλλη αναρωτιέσαι “τι γίνεται εδώ;”. Με τον Τίτο Ανδρόνικο είναι σαν να συλλειτουργώ με όλο τον χαμό. Κι εμείς επί σκηνής παίζουμε μια ανάλογη κατάσταση με αυτή που ζούμε στην Αθήνα. Και η Αθήνα μια Ρώμη σε αναμπουμπούλα είναι».
Η «αγία» της Αργεντινής κατευθείαν από Λονδίνο
- Εχει χαρακτηριστεί ένα από τα συναρπαστικότερα μιούζικαλ όλων των εποχών και σύντομα θα το απολαύσουμε στην Αθήνα. Η θρυλική «Εβίτα», με τη μορφή που της έδωσαν ο σερ Αντριου Λόιντ Βέμπερ και ο Τιμ Ράις, θα ανεβεί στη σκηνή του θεάτρου Badminton από τις 11 ώς τις 30 Μαΐου.
Η Αμπιγκέιλ Τζέι, «Εβίτα» της παράστασης
Το έργο έχει αρκετές φορές στο παρελθόν ανεβεί σχεδόν παντού στον πλανήτη και «σπάσει τα ταμεία» τόσο στο Μπρόντγουεϊ όσο και στο Γουέστ Εντ. Στην Ελλάδα την έχουμε δει, βέβαια, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά είναι η πρώτη φορά που το μιούζικαλ μας έρχεται στην πρωτότυπη μορφή του από το Γουέστ Εντ του Λονδίνου.
Η Εβίτα ξεκίνησε ως ηθοποιός του θεάτρου και του ραδιοφώνου στην Αργεντινή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά έγινε διάσημη ως η δεύτερη σύζυγος του προέδρου της Αργεντινής, Χουάν Ντομίνγκο Περόν. Εγραψε ιστορία ως μια πολυδιάστατη, «αγία» για κάποιους και αδίστακτη για κάποιους άλλους, γυναίκα και έζησε την απόλυτη αποθέωση αλλά και την παρακμή μέχρι τον πρόωρο θάνατό της, μόλις 33 ετών.
Το φαινόμενο της «αγιοποιημένης» πια Εβίτα, συμβόλου στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, πήρε νέες μυθικές διαστάσεις και έγινε ποπ εικόνα όταν στα τέλη των 7ο’s οι Βέμπερ και Ράις είπαν την ιστορία της σε ένα μουσικό κόνσεπτ άλμπουμ, η επιτυχία του οποίου γέννησε αυτόματα την ομώνυμη θεατρική παράσταση.
Η πρώτη μεταφορά της εκπληκτικής ιστορίας στη σκηνή έκανε πρεμιέρα στο λονδρέζικο Prince Edward Theatre στις 21 Ιουνίου του 1978 με την Ιλέιν Πέιτζ στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Τζος Οκλαντ ως Χουάν Περόν. Το λαμπερό θέαμα «εξαργύρωσε» αμέσως την επιτυχία του άλμπουμ και του τραγουδιού «Don’t Cry for Me Argentina» και κατέβηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 1986, έπειτα από 2.900 παραστάσεις.
Κοινό και κριτικοί αποθέωσαν την παράσταση με αποτέλεσμα να μετακομίσει στις 25 Σεπτεμβρίου του 1979 και στο Broadway Theatre της Νέας Υόρκης, σημειώνοντας ρεκόρ 1.576 παραστάσεων, ξεπερνώντας ακόμη και τον αριθμό εισιτηρίων του Jesus Christ Superstar και κερδίζοντας τον εντυπωσιακό αριθμό των επτά Tony, μεταξύ των οποίων για καλύτερο σενάριο, καλύτερο λιμπρέτο και καλύτερο μιούζικαλ.
Το 1981 το ηχογραφημένο άλμπουμ της παράστασης κέρδισε βραβείο Γκράμι και το 1996 είδαμε τη Μαντόνα ως Εβίτα στη μεγάλη οθόνη σε σκηνοθεσία Αλαν Πάρκερ, με τον Αντόνιο Μπαντέρας στον ρόλο του Τσε. Η ταινία έγινε παγκόσμια επιτυχία, με πέντε υποψηφιότητες για Οσκαρ, κερδίζοντας μόνο στην κατηγορία «καλύτερου τραγουδιού». Κέρδισε, όμως, τρεις Χρυσές Σφαίρες: καλύτερου μιούζικαλ, καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού με το ολοκαίνουργιο «You Must Love Me» και καλύτερης ηθοποιού για τη Μαντόνα.
Την παραγωγή που έρχεται στο θέατρο Badminton -με ζωντανή ορχήστρα και ελληνικούς υπέρτιτλους- υπογράφει ο κορυφαίος παραγωγός του Γουέστ Εντ, Μπιλ Κενράιτ, σε συνεργασία με την εταιρεία παραγωγής του Αντριου Λόιντ Βέμπερ, «Really Useful Group». Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο ίδιος ο Μπιλ Κενράιτ μαζί με τον Μπομπ Τόμσον. Στον ρόλο της Εβίτα θα δούμε την Αμπιγκέιλ Τζέι, του Περόν τον Μαρκ Χίνεχαν και του Τσε τον Μαρκ Πάουελ.
Info: Θέατρο Badminton 11-30 Μαΐου, εισιτήρια από 20 ? έως 75 ?. Πληροφορίες-κρατήσεις: www.ticketnet.gr, 210 8840600.
Παραστάσεις: κάθε βραδυ (εκτός Δευτέρας), στις 9 μ.μ., Σαββατοκύριακο και στις 5 μ.μ.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Θεατρικές παραστάσεις με… κούριερ
- Διανομές… θεατρικών παραστάσεων προσφέρει μια ομάδα νέων καλλιτεχνών στους Μεξικανούς θεατρόφιλους που προτιμούν να διασκεδάσουν σπίτι τους.
Πριν από δύο χρόνια, μία ομάδα από νέους καλλιτέχνες στην πρωτεύουσα του Μεξικού, ξεκίνησε την πρωτοβουλία Salas de Urgencia (“Μονάδες εντατικής θεραπείας”).
Πρόκειται για θεατρικές παραστάσεις που πραγματοποιούνται στα σαλόνια των σπιτιών. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Reforma, περίπου 40 “οικοδεσπότες” προσκαλούν στο σπίτι τους μικρούς θιάσους.
Ο συνιδρυτής της ομάδας, Αλφόνσο Καρκάμο, δήλωσε ότι “έχω παρουσιάσει παραστάσεις σε μη συμβατικούς χώρους πολλές φορές και πάντα γνώριζα ότι ο κόσμος στην Πόλη του Μεξικού δεν πηγαίνουν συχνά στο θέατρο”.
Η απάτη έγινε µιούζικαλ
Μια µεγάλη οικονοµική απάτη της σύγχρονης εποχής µεταφέρεται στο Μπρόντγουεϊ, σε ένα πολυδάπανο µιούζικαλ. Περίπου τρία εκατοµµύρια ευρώ κόστισε η παραγωγή τού «Εnron», που κάνει πρεµιέρα στο θέατρο «Βroadhurst» του Μανχάταν στις 27 Απριλίου, την ηµέρα που ο αµερικανός πρόεδρος Μπαράκ Οµπάµα αναµένεται να ανοίξει µέτωπο κατά των αγορών και της Γουόλ Στριτ. Αναµειγνύοντας την τραγωδία µε το χιούµορ, η βρετανίδα συγγραφέας του µιούζικαλ Λούσι Πρεµπλ κάνει µια αναδροµή στη δεκαετία του 90 και ρίχνει φως στην οικονοµική κρίση. Το κοινό θα παρακολουθήσει το σκάνδαλο µε την εταιρεία Εnron και την ελεγκτική Αrthur Αndersen, οι οποίες έπειτα από αµφιλεγόµενες λογιστικές πρακτικές βρέθηκαν στο χείλος της χρεοκοπίας το 2001. Την κατάρρευση του χρηµατοπιστωτικού συστήµατος «αποδίδουν» οι 22 ηθοποιοί µε µουσικοχορευτικά νούµερα, µάσκες ποντικών, δεινοσαύρους που αναπαριστούν το χρέος και στιχουργικά «κατηγορώ» όπως: «Σας πιστέψαµε, επενδύσαµε τις αποταµιεύσεις µας στις µετοχές της εταιρείας σας, µείναµε χωρίς δουλειά, πνιγήκαµε στα χρέη». Η παράσταση έρχεται από το Λονδίνο µε µια υποψηφιότητα για βραβείο Ολίβιε και, όπως όλα δείχνουν, η κρίση διόλου δεν την αγγίζει, καθώς τα εισιτήρια των πρώτων παραστάσεων έχουν εξαντληθεί.
Σκηνοθέτης είναι ο Ρούπερτ Γκουλντ και παίζουν, µεταξύ άλλων, ο Σάµιουελ Γουέστ, η Αµάντα Ντρου, ο Τιµ ΠίγκοτΣµιθ, η Κλίο Ντιµιτρίου και ο Τρέβορ Γουάιτ.
Βυσσινόκηπος, Τhe Lisbon Τraviata, Αγλαΐα Παππά, και… Προ 50ετίας
-
Το τέταρτο κουδούνι
-
Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, TA NEA: Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Στο Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο όποιος θέλει προσφεύγει; Γιατί, άµα είν έτσι, να προσφύγω το γρηγορότερο κι εγώ _ διότι δύσκολα βλέπω να τα βγάζω πέρα αυτόν το µήνα.
Ολος ο κόσµος, µια σκηνή
Τον «Βυσσινόκηπο», το ύστατο (1904) έργο του Αντόν Τσέχοφ θα παρουσιάσει, σε σκηνοθεσία Αντολφ Σαπίρο, από 29 Σεπτεµβρίου έως 3 Οκτωβρίου, στο θέατρο «Βadminton», το ταυτισµένο µε τον Τσέχοφ «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας – το πρώτο γεγονός της επόµενης θεατρικής σεζόν.
Η παράσταση – η πιο πρόσφατη του έργου στο µοσχοβίτικο «Θέατρο Τέχνης», όπου ο «Βυσσινόκηπος» πρωτοπαρουσιάστηκε το 1904 µε Κονσταντίν Στανισλάφσκι και Βλαντίµιρ Νεµιρόβιτς-Ντάντσενκο να υπογράφουν τη σκηνοθεσία, ανέβηκε τον Ιούνιο του 2004 για να γιορταστεί η εκατονταετηρίδα του πρώτου ανεβάσµατος και έκτοτε διατηρείται στο ρεπερτόριο του Θεάτρου.
Το «Θέατρο Τέχνης», που ιδρύθηκε απ τον Στανισλάφσκι και τον Νεµιρόβιτς Ντάντσενκο, ξεκίνησε την πορεία του το 1898 µε το έργο του Αλεξέι Τολστόι «Τσάρος Φιόντορ Ιοάνοβιτς» αλλά πραγµατική ηµεροµηνία γέννησής του θεωρείται η ιστορική πρεµιέρα του «Γλάρου» του Αντόν Τσέχοφ που ανέβηκε λίγο αργότερα την ίδια χρονιά. Εκτοτε παρουσίασε και τα υπόλοιπα απ τα τέσσερα τελευταία µεγάλα έργα του: «Θείος Βάνιας» (1899), «Τρεις αδελφές» (1901), «Βυσσινόκηπος» (1904). Ο Τσέχοφ παντρεύτηκε µάλιστα την πρωταγωνίστρια και ιδρυτικό µέλος του Θεάτρου Ολγα Κνίπερ.
Το «Θέατρο Τέχνης», που τιµήθηκε και κατά τη σοβιετική περίοδο – καλλιτεχνικός διευθυντής του σήµερα είναι ο εκλεκτός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηµατογράφου Ολέγκ Ταµπάκοφ -, έρχεται για τέταρτη φορά στην Ελλάδα και για δεύτερη στην Αθήνα. Το 1976 παρουσίασε στο Εθνικό Θέατρο «Τρεις αδελφές» – την ιστορική παράσταση του ΝεµιρόβιτςΝτάντσενκο που διατηρούνταν στο ρεπερτόριο απ το 1940 – και «Γλάρο» του Τσέχοφ και τους «Τελευταίους» του Γκόρκι – ο άλλος συγγραφέας που συνδέθηκε µε τα εκρηκτικά πρώτα χρόνια του θιάσου. Ακολούθησαν δυο εµφανίσεις του στην Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο των «Δηµητρίων»: το 1985 µε «Θείο Βάνια» σε σκηνοθεσία του τότε διευθυντή του Ολέγκ Εφρέµοφ και το 2002, µε «Γλάρο» και πάλι, σε σκηνοθεσία Εφρέµοφ, που είχε πια πεθάνει, αναβιωµένη απ τον Νικολάι Σκόρικ.
Ο Αντολφ Σαπίρο, απ τους διακεκριµένους ρώσους σκηνοθέτες, καλλιτεχνικός διευθυντής απ το 1962 έως το 1992 – τριάντα ολόκληρα χρόνια! – του «Θεάτρου Νεότητας» της Ρίγας όπου έπαιζαν ισότιµα δυο θίασοι, λετονικός και ρωσικός, έως ότου το κατάργησε η λετονική κυβέρνηση µετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας, έχει σκηνοθετήσει, εκτός Ρωσίας, σε διάφορες χώρες, από Γερµανία και Πολωνία µέχρι ΗΠΑ και Λατινική Αµερική. Τον «Βυσσινόκηπο», που θεωρείται απ τις επιτυχίες του, ανέβασε επίσης στην Αγία Πετρούπολη αλλά και στην Εσθονία και στην Νικαράγουα.
Το έργο, που φέτος είχε σκηνοθετήσει ο Στάθης Λιβαθινός στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» για την «Πράξη» της Μπέττυς Αρβανίτη, θα παιχτεί στην Αθήνα µε Λιουµπόφ την Ρενάτα Λιτβίνοβα, Λοπάχιν τον Αντρέι Σµολιάκοφ, Γκάγεφ τον Σεργκέι Ντράιντεν, Ανια την Αναστασία Σκόρικ, Τροφίµοφ τον Ντµίτρι Κούλιτσκοφ, Βάρια την Γιανίνα Κολεσνιτσένκο ή την Γιεκατερίνα Σολοµάτινα.
Αντιγράφω από εβδοµαδιαίο περιοδικό του κόµµατος των αγγλοφρόνων: «Επιστρέφει αυτό το σαββατοκύριακο στην Τεχνόπολη το αγαπηµένο πλέον post shopping ραντεβού της πόλης. Ο λόγος για το Μeet Μarket [ ], ένα κινητό eclectic παζάρι, όπου µπορείς να βρεις από vintage δηµιουργίες µέχρι βιολογικά προϊόντα. Οπως πάντα, θα υπάρχουν και DJ sets από τους πιο δραστήριους freestylers, έτσι για τα ωραία vibes».
Οh, really? Ι dont believe it! Καλά, ok. Μην πάρω όµως τώρα την πατσαβούρα και το στειλιάρι
Ολος ο κόσµος, µια σκηνή
Θα διαβάσατε για το έργο για το έργο του Τέρενς ΜακΝάλι «Τhe Lisbon Τraviata» που ανέβηκε και παίζεται στο θεατράκι «Ακης Δαβής» σε σκηνοθεσία Λάζαρου Γεωργακόπουλου.
Να σας θυµίσω την ελληνική προϊστορία του ΜακΝάλι; Τον αµερικανό συγγραφέα µάς τον γνώρισε εδώ ο Πέρης Μιχαηλίδης όταν ανέβασε στον «Φούρνο», το 1992 – 93, το έργο του «Sweet Εros». Ακολούθησαν, σύµφωνα µε τα στοιχεία που ευγενικά, όπως πάντα, µου παραχώρησε το Θεατρικό Μουσείο, το «Μαρία Κάλλας – Μάστερ κλας» – εµµονή του ΜακΝάλι η όπερα κι η Κάλλας – που παρουσίασε η Κάτια Δανδουλάκη στο θέατρό της σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη το 1997-98, η «Στάση κουταλιού» που παίχτηκε στις «Ροές» το 1999-2000 µε σκηνοθέτη τον Κοραή Δαµάτη, το «Φράνκι και Τζόνι» το 2001-2002
απ τον Γιώργο Χριστοδούλου στο «Μέλι» του µε σκηνοθέτη και πάλι τον Κοραή Δαµάτη, το «Αντρες έτοιµοι για όλα» που ανέβασε ο Σταµάτης Φασουλής στην «Πόρτα» (2002-2003) και, τέλος, το «Χείλη κλειστά» που παρουσίασαν ο Βλαδίµηρος Κυριακίδης – υπέγραφε και τη σκηνοθεσία – κι η Εφη Μουρίκη στο «Νέο Ριάλτο».
Με κάταγµα συντριπτικό στην κνήµη πλήρωσε η Αγλαΐα Παππά το ταξί, που µε υπαιτιότητά του οδηγού του, έπεσε πάνω στη µηχανή που οδηγούσε. Αυτό σηµαίνει πως η καλή ηθοποιός που υποβλήθηκε σε εγχείρηση – περαστικά! – «αχρηστεύεται» για τρεις µήνες. Κι αυτό, µε τη σειρά του, σηµαίνει πως η παράσταση «Αlarm» στην οποία συµπρωταγωνιστούσε κρατώντας το ρόλο της Μαρίας Στούαρτ κι η οποία πυρετωδώς ετοιµαζόταν στο «Αττις» απ τον Θόδωρο Τερζόπουλο µε προγραµµατισµένη πρεµιέρα µέσα Μαΐου αναβάλλεται για τον Οκτώβριο – στο «Αττις» θα επαναλάβουν, 28 Απριλίου µε 30 Μαΐου, το «Μάουζερ» του Χάινερ Μίλερ.
Σηµαίνει επίσης πως στον «Τόκο» του Δηµήτρη Δηµητριάδη, που ο Λευτέρης Βογιατζής ετοιµάζει µε την «νέα Σκηνή» του για το Φεστιβάλ Αθηνών κι όπου επίσης η Αγλαΐα Παππά έκανε δοκιµές, αναγκαστικά αντικαταστάθηκε. Με µια επίσης καλή ηθοποιό, την Αγγελική Παπαθεµελή.
- Προ 50ετίας
Απόψε στις 7, στον ιερό ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, τελεί τους γάµους της η εκλεκτή πρωταγωνίστρια Αντιγόνη Βαλάκου µε τον χειρουργό Αντώνιο Τόµπλερ – 25 Απριλίου 1960.
Έφθασε χθες απροόπτως στην Αθήνα η Έλλη Λαµπέτη. Την διακεκριµένη πρωταγωνίστρια, που ήλθε µε το αµερικανικό αεροπλάνο της γραµµής, συνοδεύει ο σύζυγός της Αµερικανός συγγραφεύς Γουέικµαν. Η Έλλη Λαµπέτη ήλθε µε τον αποκλειστικό σκοπό να δη την αδελφή της Φωτεινή Στασινοπούλου, που είναι άρρωστη βαριά και νοσηλεύεται στο νοσοκοµείο «Αλεξάνδρα» - 26 Απριλίου 1960.
Επέστρεψε χθες από την Πάτρα, όπου είχε µεταβή για σειρά παραστάσεων, το Παιδικό Θέατρο που διευθύνει ο γνωστός ηθοποιός Γ. Ρώης. Το Παιδικό Θέατρο, πρωταγωνισταί του οποίου είναι ο Γιαννάκης Καλαντζόπουλος (φωτογραφία) και η Μίρκα Καλαντζοπούλου, παρέµεινε στην Πάτρα 9 ηµέρες και έδωσε συνολικώς 16 παραστάσεις στο εκεί «Δηµοτικό» µε τα έργα «Το παιδί του δρόµου» και «Το σπουργιτάκι» - 26 Απριλίου 1960.
