Ενα αφιέρωμα στον «αρχιδιασκεδαστή» Γιώργο Ζαμπέτα και στη μουσική του ετοιμάζει ο ηθοποιός στο θέατρο Κιβωτός
- ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
«O Γιώργος Ζαμπέτας ήταν σπουδαίος μουσικός, σπουδαίος μπουζουξής, σπουδαίος οργανοπαίχτης. Ηταν τρομερός περφόρμερ, πάρα πολύ ευαίσθητος άνθρωπος και έγραψε σπουδαία τραγούδια. Ηταν και ελαφρώς παρεξηγημένος». Για αυτούς και για πολλούς ακόμη λόγους, ο Γιάννης Μπέζος είχε την επιθυμία να κάνει κάτι για εκείνον. «Οι τότε έντεχνοι θεωρούσαν ότι ο Ζαμπέτας ήταν κάτι απλό, αναλώσιμο, ελαφρύ, με έλλειψη πνευματικότητας. Ο χρόνος όμως δικαιώνει τα πράγματα. Ο Ζαμπέτας ήταν ένας ρόλος που παίζεται μόνο από τον ίδιο, είναι ένα φαινόμενο. Και επειδή τώρα οι καιροί είναι λίγο μίζεροι, υπάρχει μια ηττοπάθεια, μια εσωστρέφεια, μια κλάψα, νομίζω ότι είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να θυμηθούμε πέντε πράγματα για αυτόν. Να λειτουργήσει η μνήμη, η καρδιά μας».
Χωρίς ιδιαίτερη προσωπική σχέση με τον Γιώργο Ζαμπέτα ( «θυμάμαι ήταν να έρθει σε ένα εορταστικό επεισόδιο των “Απαράδεκτων” στα τέλη του ΄91, αλλά έπεσε σε μποτιλιάρισμα, και έτσι όπως ήταν άρρωστος, τελικά δεν ήρθε. Πέθανε την άνοιξη του ΄92» θυμάται ο ηθοποιός), αλλά με οδηγό το αίσθημα και την αγάπη του για αυτό που ήταν ο λαϊκός μουσικός, ο Γιάννης Μπέζος έβαλε μπρος το αφιέρωμα- από τα μέσα Μαΐου στο θέατρο Κιβωτός και στη συνέχεια μικρή θερινή περιοδεία. Η βιογραφία του «Βίος και πολιτεία του Γιώργου Ζαμπέτα και η βρόχα έπιπτε στρέιτ θρου» της Ιωάννας Κλειάσιου (εκδόσεις Ντέφι, 1997) αποτέλεσε πηγή από όπου αντλήθηκε η πρόζα. «Αν κάτι λείπει σήμερα» επανέρχεται ο Γιάννης Μπέζος «είναι το απενοχοποιημένο χιούμορ του, ο αυτοσαρκασμός του, που δεν φοβάται να δείξει ότι δεν είναι πνευματικός άνθρωπος. Αυτό ήξερε, αυτό έκανε, αυτό ήταν. Ο αρχιδιασκεδαστής της Αθήνας της εποχής, που τρα γουδούσε στα μεγάλα μαγαζιά και μαζεύονταν όλοι οι διάσημοι, πιο πολύ για πλάκα- ή μόνο για πλάκα. Και αυτός τους έκανε το χατίρι, αλλά πιστεύω ότι δεν ήταν μόνο πλάκα:Είχε και κάτι παραπάνω ο Ζαμπέτας. Και αυτό είναι που θέλω να βγάλω στην παράσταση». Γιατί ο Γιάννης Μπέζος πιστεύει ότι «αυτό που κρύβουν οι δημιουργοί ο χρόνος το δικαιώνει. Δεν είναι τυχαίο, κάθε φορά που ακούγεται ένα τραγούδι του Ζαμπέτα όλοι συμμετέχουν σε αυτό».
Τα 26 τραγούδια της παράστασης «Θα τραγουδήσω για σένα» θα τα ερμηνεύσει ο ίδιος επί σκηνής συνοδεία επταμελούς ζωντανής ορχήστρας, σε μια «μονταρισμένη» παράσταση με φωτογραφικό υλικό και αποσπάσματα από συνεντεύξεις ανθρώπων που τον γνώρισαν και τον έζησαν: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μαρινέλλα, Μητροπάνος και ακόμη ο Δήμος και ο Ιωάννης, τα δύο αδέλφια-χορευτές, η Κλειάσιου… «Πάνω απ΄ όλα θέλω να συμμετέχει η πλατεία. Επειδή όμως ο Ζαμπέτας ήταν ειδική περίπτωση, κάποια από τα τραγούδια του δεν λέγονται από άλλον. Οπως το “Και η βρόχα έπιπτε…”. Αυτό είναι τραγούδι από το σώμα του ανδρός. Εγώ τραγουδώ τον στίχο».
- ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ
- Θέατρο Κιβωτός, Πειραιώς 115, Γκάζι, τηλ. 210 3427.426 και 210 3417.000
- Από 18 Μαΐου, για δέκα παραστάσεις
- Ωρα έναρξης: 21.15
«Το χασάπικο σε κάνει να βγάζεις ψυχούλα»
«Γεννήθηκα σ΄ ένα αχούρι.Φτωχή η οικογένεια.Θα μου πεις σ΄ ένα αχούρι γεννήθηκε κι ο Χριστός. O Χριστός όμως ήτανε προνομιούχος γιατί γεννήθηκε με πρόγραμμα αυτός. Του τα ΄χε πει ο πατέρας του ο Θεός τι θα τραβήξει και τα περίμενε. Εμείς όμως τα τραβήξαμε χωρίς να μας τα πει κανένας» γράφει ο Γιώργος Ζαμπέτας στην αυτοβιογραφία του. Σε κάποιο άλλο σημείο αναφέρεται στις μουσικές προτιμήσεις του: «Εμένα, πώς να το κάνουμε,δε μ΄ ενδιαφέρει η ταχύτητα στο παίξιμο,εμένα μ΄ ενδιαφέρει η μελωδία. Θέλω μελωδία για να ψυχωθώ. Δεν μου άρεσε ποτέ το τσιφτετέλι για μένα,για να το γράφω εγώ,δεν μου πήγαινε,δεν μου έβγαινε τέτοιο πράγμα. Δεν μου φαινότανε ελληνικό. Εμένα μου άρεσαν οι δρόμοι του Ιόνιου, η καντάδα και τα γνήσια ελληνικά, τα χασάπικα, τα ζεϊμπέκικα, τα καθαρά. Το χασάπικο μ΄ αρέσει πολύ, μπορείς και βάζεις την ψυχή σου σ΄ αυτόν τον ήχο, σου βγαίνουνε γλυκά πράγματα, σε κάνει να βάζεις και να βγάζεις ψυχούλα».
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=328486&dt=28/04/2010#ixzz0mMkl2rsx
Ο Γιάννης Μπέζος τραγουδάει… στρέιτ θρου
ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης: Σολίστες και πρωταγωνιστές
- Το Φεστιβάλ για Σολίστες και Πρωταγωνιστές οργανώνεται για 13η χρονιά από το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης στη Β’ Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Λαμίας (1ο ΕΠΑΛ Γαλανέικα). Πρόκειται για ένα φεστιβάλ καταξιωμένο με συμμετοχές σημαντικών πρωταγωνιστών που ερμηνεύουν σημαντικούς ρόλους, στηριζόμενοι σε κείμενα από το θέατρο, τη λογοτεχνία και τις προσωπικές μαρτυρίες. Φέτος το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης φιλοξενεί τους: Γιασεμί Κηλαηδόνη, «Μαράν Αθά», από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Θωμά Ψύρρα (3/5). Η Αλίκη Καγιαλόγλου τραγουδά φάδος και διαβάζει τη «Θαλασσινή ωδή» του Πεσόα (5/5). Samma Ibrahem «Είμαι η Κάρμεν! Τι να πω;» από τη θεατρική αιγυπτιακή ομάδα «Skymime Group» (7/5). Μαρία Κατσανδρή, Ρόζα Λούξεμπουργκ «Γράμματα από τη φυλακή» (10/5). Ωρα έναρξης παραστάσεων: 9μμ. Εισιτήρια προπωλούνται στα γραφεία του θεάτρου. Τηλέφωνα επικοινωνίας 22310.33.325, 32.215.
Μνήμες παλιάς επιθεώρησης
- Της Εύας Κοταμανίδου, Τα Νέα, 27/04/2010
Η αναχώρηση της μεγάλης κυρίας του μουσικού θεάτρου, της Αννας Καλουτά – ό,τι και να γράψει κανείς για το ταλέντο, την αξιοσύνη, την προσφορά της, θα ΄ναι ελάχιστο- ξύπνησε μνήμες παλιές, άλλων χαμένων εποχών, όταν αυτό το είδος του θεάτρου, η επιθεώρηση, έλαμπε στην αθηναϊκή σκηνή, με ηθοποιούς πολυτάλαντους στον λόγο, στον χορό, στο τραγούδι. Μπορεί να εθεωρείτο, αδίκως, κατώτερο θεατρικό είδος, όπως έγραψε και ο αγαπητός Κ. Γεωργουσόπουλος, από τους ειδήμονες, ηγήτορες του τότε θεάτρου, ήταν όμως η λατρεία του απλού λαού. Τα θέατρα της επιθεώρησης γέμιζαν κάθε βράδυ και σε δύσκολους καιρούς, Κατοχή, χούντα, γίνονταν εστίες αντίστασης με πολυσήμαντα υπονοούμενα, χειρονομίες, ματιές, που ξεσήκωναν αυθόρμητα το χειροκρότημα και το γέλιο. Λάτρης της επιθεώρησης και ο πατέρας μου, μέγας θαυμαστής της Καίτης Ντιριντάουα, με οδήγησε, για πρώτη μου φορά στο θέατρο, μια Κυριακή απόγευμα, στο θέατρο Παπαϊωάννου της Πατησίων. Συνηθισμένη από το θέατρο στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου, που ακούγαμε παθιασμένα όλη η οικογένεια, απορούσα γιατί κάθε τόσο η ιστορία σταματούσε και μια άλλη άρχιζε με μουσικές, χορούς και τραγούδια. Σσστ… θα σου εξηγήσω μετά. Δεν χρειάστηκε! Γρήγορα κατάλαβα κι έγινα κι εγώ λάτρης του είδους! Αγαπητή Αννα, επ΄ ευκαιρία, δώσε θερμούς χαιρετισμούς σ΄ όλη την παλιοπαρέα: Ορ. Μακρή, Αλ. Λειβαδίτη, Ρ. Ντορ, Μ. Νέζερ, Μ. Κρεβατά, Δ. Παπαγιαννόπουλο, Ν. Σταυρίδη, Β. Αυλωνίτη, Κ. Ντιριντάουα, Κ. Μαυρέα, Μ. Κοκκίνη, Τ. Μηλιάδη, Σπ. Βρανά, Μ. Φωτόπουλο, Ντ. Ηλιόπουλο, Κ. Χατζηχρήστο, Σ. Μουστάκα, Στ. Παράβα… και πες τους «πως είν΄ ακόμα ζωντανοί στη σκηνή». Μέσα μας! Δεν τους ξεχνάμε!
«Θέατρο πέρα από τα όρια»
«Θέατρο πέρα από τα όρια» για πέμπτη χρονιά. Αναφερόμαστε στο φεστιβάλ γνωριμίας του ελληνικού θεατρόφιλου κοινού με παραστάσεις φημισμένων ξένων δημιουργών, που φέτος παρουσιάζει τον διάσημο σκηνοθέτη Μπομπ Γουίλσον και ως ηθοποιό σε έργο του Μπέκετ, τον Στίβεν Μπέρκοφ με σαιξπηρικό έργο και την παράσταση «Η κολασμένη κωμωδία» με τον Τζον Μάλκοβιτς.Συγκεκριμένα στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (τηλ. 212-2540315), ο Μπομπ Γουίλσον θα παρουσιάσει το μονολογικό έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», υποδυόμενος ο ίδιος το πρόσωπο του έργου, για τρεις μόνον παραστάσεις: 8/5 9.30μμ, 9/5 6.30μμ, 9.30μμ. Τη μετάφραση του έργου στους ελληνικούς υπέρτιτλους υπογράφει η Εύα Γεωργουσοπούλου.
Ο Γουίλσον αυτοσκηνοθετεί την εμφάνισή του ως ηθοποιού, δίνοντας στο θεατή την ευκαιρία για να καταδείξει πώς συνθέτει αισθητικά την υποκριτική του ηθοποιού με την κίνηση, τους φωτισμούς, τους ήχους, την εικαστική όψη των παραστάσεών του. Σ’ όλο το έργο του, ο Μπέκετ υπαινίσσεται ότι όλος ο κόσμος είναι γεμάτος απορίες – αναπάντητα ερωτήματα. Ο σκηνοθέτης «διαβάζει» το μπεκετικό κείμενο, με απλότητα και σαφήνεια, αφήνοντας να φανεί το ειρωνικά δραματικό νόημά του όσον αφορά στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η δεύτερη παράσταση θα δοθεί (18-20/5) στο θέατρο του Ιδρύματος «Μ. Κακογιάννης», με τον Στίβεν Μπέρκοφ στους «Shakespeare’s Villains» («Οι κακοί του Σαίξπηρ»). Η τρίτη παράσταση θα δοθεί (25,26/5) στο «Θέατρον» του «Ελληνικού Κόσμου», σε σκηνοθεσία Michael Sturminger, με την παράσταση «The Infernal Comedy» («Κολασμένη κωμωδία»), με πρωταγωνιστή τον Τζον Μάλκοβιτς.
«ΝΤΕ ΣΑΝΤ. ΣΤΗ ΖΥΣΤΙΝ…»
Τέσσερα χρόνια μετά το «Δάφνης και Χλόη, ταξίδι αναψυχής» και τέσσερις μήνες μετά το «Ζορμπάς, η πραγματική ιστορία», ο Cezaris Grauzinis διασκευάζει Μαρκήσιο Ντε Σαντ. Ένας κωμικός μονόλογος βασισμένος σε μοτίβα από το «La Nouvelle Justine» και άλλα έργα του Ντε Σαντ, του συγγραφέα “…του πιο αποκρουστικού βιβλίου που είδε ποτέ το φως, από την πιο διεφθαρμένη φαντασία…”
Μια ιδιαίτερη, σκανδαλιστική παράσταση, που αναρωτιέται μήπως η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία του σύγχρονου κόσμου, που θυμίζει τον Ντε Σαντ, μας προτρέπει να τον ανακαλύψουμε ξανά…
Κείμενο-Σκηνοθεσία Cezaris Grauzinis
Μετάφραση από τα ρώσικα Αλεξάνδρα Ιωαννίδου
Σκηνικά- Φωτισμοί Cezaris Grauzinis
Κοστούμι – styling Vilma Galeckaite-Dabkiene
Σχεδιασμός ήχων Martynas Bialobzeskis
Σχεδιασμός εντύπων Νίκος Πετροπουλέας
Φωτογραφίες Dmitrij Matvejev
Ερμηνεύει η Μάρω Παπαδοπούλου
Μια συμπαραγωγή με το Θ Ε Α Τ Ρ Ο Ε Ξ Α Ρ Χ Ε Ι Ω Ν
Από 28 Απριλίου 2010, Τετάρτη ως Σάββατο, για 12 παραστάσεις
Θεμιστοκλέους 69, Πλατεία Εξαρχείων, τηλ 210-3300988
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ στο 6974-796404
UNA – μία σωματική όπερα
ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΑΛΑΜΕ
25 Απριλίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Την πρωτότυπη μουσικοχορευτική περφόρμανς «UNA», που αγαπήθηκε στην Ελλάδα και το εξωτερικό, παρουσιάζει η «Rootless Root», μία ομάδα χορού με σπουδαία παρουσία στα καλλιτεχνικά δρώμενα των τελευταίων πέντε χρόνων, η οποία συστήθηκε από τη Λίντα Καπετανέα και τον Γιόσεφ Φρούτσεκ. Οι δύο έμπειροι χορογράφοι δημιούργησαν με τη σύμπραξη της Μάρθας Φριντζήλα ένα έργο που επαναπροσδιορίζει τα όρια του χοροθεάτρου. Το κοινό της Θεσσαλονίκης θα έχει την ευκαιρία να την απολαύσει την Τετάρτη 28 και την Πέμπτη 29 Απριλίου στο Θέατρο «Αμαλία».
- «Στόχος μας η δημιουργία μίας σωματικής όπερας»
Τρεις ανδρικές και τρεις γυναικείες μορφές, ανάμεσα στις οποίες και ένα δεκάχρονο κορίτσι, δημιουργούν ένα σύνολο στη «UNA», το οποίο καταφέρνει να λειτουργεί σαν ένα σώμα, τα συναισθήματα του οποίου εκφράζονται άλλοτε με εκρηκτικές κινήσεις και άλλοτε με την ανεξέλεγκτη και εκτός ορίων φωνή τους κατά τη διάρκεια μίας παράστασης με γενικό θέμα την εκμετάλλευση. «Τόσο εγώ όσο και ο Γιόζεφ Φρούτσεκ πιστεύουμε, ότι η εποχή των ηρώων δεν έχει τελειώσει και ότι το σώμα μπορεί ακόμα να εκφράσει βαθύτερες επιθυμίες. Ετσι, λοιπόν, με τη ”UNA” θέλαμε να φτιάξουμε μία σωματική όπερα. Οπως στην όπερα είναι όλα υπερβολικά, με τον ίδιο ακριβώς υπερβολικό τρόπο επιθυμούμε, με βάση την κίνηση, να περάσουμε νοήματα στο θεατή», εξηγεί στον «ΑτΚ» η Λίντα Καπετανέα. Οσο για τη σύμπραξη της Μάρθας Φριντζήλα, η χορογράφος της παράστασης τη χαρακτήρισε καταλυτική, αλλά και… ενοχλητική με έναν εποικοδομητικό τρόπο, καθώς αυτή επιλέγει τα σημεία του έργου στα οποία θα επέμβει και θα ντύσει με τη φωνή της.
Η παράσταση UNA πέρασε πολλές φορές τα ελληνικά σύνορα, ανεβαίνοντας μεταξύ άλλων σε Σλοβακία, Τσεχία, Ιταλία, Ισπανία και Φινλανδία, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές όπου κι αν ανέβηκε, σοκάροντας με ευχάριστο τρόπο κοινό και κριτικούς. H Φινλανδή κριτικός Anniki Alku τη χαρακτήρισε ως μία παράσταση που πλημμυρίζει τόσο από ταλέντο και ικανότητα, που δεν μπορεί παρά να γίνει αντικείμενο θαυμασμού, αλλά και μία παραγωγή σπάνια για τα δεδομένα της, παρά το αποκρουστικό περιεχόμενο και τη θεματολογία της. Η Λίντα Καπετανέα αναφέρει χαρακτηριστικά ότι σε φεστιβάλ που προβλήθηκε έγινε αντικείμενο συζήτησης ακόμη και τρεις ημέρες μετά την παρουσίασή της, ενώ δεν έλειψαν ακόμη και οι αντιδράσεις για τη χρησιμοποίηση ενός μικρού παιδιού σε ένα έργο που μιλάει για την εκμετάλλευση ευπαθών κοινωνικών ομάδων. «Υπήρξαν και οι αντιδράσεις αλλά κατά βάση ήταν μία παράσταση η οποία συγκίνησε πολύ. Υπήρχε σε πολλές περιπτώσεις κόσμος που έκλαιγε, επειδή του ξυπνούσαμε παιδικές μνήμες», καταλήγει η διάσημη χορογράφος.
Μια άλλη Καραμπέτη
- Τσαλακώνει την εξωτερική της εικόνα και, μακριά από τη μανιέρα της και την εκφορά λόγου που έχουμε συνηθίσει, υποδύεται την ηρωίδα με αμεσότητα
Ο θίασος της παράστασης «Λα Τσούνγκα», που παρουσιάζεται στο θέατρο «Επί Κολωνώ» σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ομώνυμο ρόλο
Αντρογυναίκα. Λικνίζεται στην κουνιστή πολυθρόνα και καπνίζει το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο, με σφιγμένα χείλη και μαλλιά μαζεμένα. Ατημέλητη, αμακιγιάριστη, με τριμμένη ρόμπα, λερωμένη ποδιά και κάτι παλιοπαντόφλες, η Τσούνγκα της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη καθόλου δεν θυμίζει τη μοιραία γυναίκα, ρόλους που συνόδευαν την πρωταγωνίστρια έως τώρα.
Η τελευταία τολμάει να τσαλακώσει την εικόνα της, «μεταμορφώνεται» σε μια σκληρόπετση, ψυχρή, στεγνή, μαγκιόρα πενηντάρα, που από το στόμα της οι βρισιές βγαίνουν με άνεση και οι άρρενες θαμώνες του μπαρ της, κάτι τύποι περιθωριακοί και τυχοδιώκτες, δεν τολμούν να της «κουνηθούν». Εκτός όμως από την εξωτερική της μεταμόρφωση, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στο «Λα Τσούνγκα» του Μάριο Βάργκας Λιόσα, που παρουσιάζεται στο θέατρο «Επί Κολωνώ», φαίνεται ότι δούλεψε πολύ με τη φωνή και τα εκφραστικά της μέσα.
Μακριά από τη μανιέρα της και την εκφορά λόγου που την είχαμε συνηθίσει, υποδύθηκε την ηρωίδα με αμεσότητα, ειλικρίνεια και καθαρότητα. Σε αυτό θεωρούμε ότι συνετέλεσε η σκηνοθέτιδα της παράστασης, Ελένη Σκότη, η οποία ξέρει να διδάσκει ηθοποιούς.
Το έργο ταλαντεύεται ανάμεσα στον κόσμο του υπαρκτού και του φανταστικού. Η Ελένη Σκότη με την ομάδα «Νάμα», με όχημα τους κώδικες του ψυχολογικού ρεαλισμού, προσπάθησε (με επιτυχία) να προσφέρει στο κοινό την εμπειρία αυτών των εναλλασσόμενων πραγματικοτήτων.
Δύο ρευστές πραγματικότητες, πλημμυρισμένες από τους πόθους και τους φόβους που κυριεύουν τους ανθρώπους, είτε μιας απομονωμένης πόλης του Περού του 1945 είτε μιας μεγαλούπολης του 21ου αιώνα, σε μια παράσταση που τη ρουφάει ο θεατής.
Σε ένα περιθωριακό καφενείο μιας παραγκούπολης της Πιούρα το 1945. Ηρωες η ιδιοκτήτρια, η Τσούνγκα, μια προσωπικότητα αινιγματική, καθώς και τέσσερις θαμώνες, μια παρέα περιθωριακών ανδρών, οι οποίοι κάτω από το παγερό και φαινομενικά απαθές βλέμμα της Τσούνγκα, πίνουν και παίζουν ζάρια.
Ο ένας τους, ο Χοσεφίνο (ο σημαντικότατος ηθοποιός Δημήτρης Λάλος), φέρνει μαζί του ένα ελκυστικό κορίτσι, τη Μέτσε (εντυπωσιακή αλλά «άγουρη» ακόμη η Ηλιάνα Μαυρομάτη στην πρώτη της θεατρική εμφάνιση), που γίνεται το αντικείμενο του πόθου όλων και βγάζει την παρέα των ανδρών από την ανιαρή και μονότονη καθημερινότητά τους.
Η Μέτσε επηρεάζει τους πάντες μέσα στο μπαρ (ακόμα και την Τσούνγκα). Μόλις τα ζάρια τον φέρουν σε δύσκολη θέση, δεν θα διστάσει, εκπλήσσοντας την παρέα του, να τη «δανείσει» στην Τσούνγκα έναντι ενός ποσού που θα του επιτρέψει να συνεχίσει τον τζόγο. Η Τσούνγκα θα την πάρει μαζί της και η κοπέλα θα εξαφανιστεί.
Το έργο αρχίζει πολύ μετά από αυτό το γεγονός. Στη δεύτερη πράξη οι άνδρες, ο κρυφοευαίσθητος Λιτούμα (Στάθης Σταμουλακάτος), ο κολλημένος με τα ζάρια Πίθηκος (Γιάννης Λεάκος) και ο ματάκιας Χοσέ (Δημήτρης Καπετανάκος), έναν χρόνο μετά, θυμούνται το γεγονός και προσπαθούν ο καθένας να δώσει τη δική του εκδοχή, κινούμενη μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, για την τύχη της Μέτσε και τον ρόλο της Τσούνγκα.
Στο ίδιο τραπέζι του μπαρ (εξαιρετικό το σκηνικό του Γιώργου Χατζηνικολάου), παίζοντας πάντα ζάρια, προσπαθούν μάταια να αποσπάσουν από την Τσούνγκα το μυστικό, να μάθουν τι έγινε (στην υποδειγματική μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ). Οι εικόνες που φαντάζεται ο καθένας ζωντανεύουν στη σκηνή και είναι ίσως η αλήθεια που δεν ξέρουμε. Προπάντων, όμως, είναι οι μυστικές αλήθειες που κρύβονται μέσα στον καθένα. Στο σπίτι της Τσούνγκα, η αλήθεια και το ψέμα, το παρελθόν και το παρόν, συνυπάρχουν, όπως ακριβώς και στην ανθρώπινη ψυχή.
Στην παράσταση υπάρχει ένας ακόμη ρόλος, αυτός του μουσικού-αφηγητή Ισίδωρου Πάτερου, ο οποίος ενώνει τα κομμάτια της αφήγησης με λόγο και ζωντανή μουσική.
Ο έρωτας, ο πόθος, τα ταμπού, η σχέση ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα, τα ήθη και οι συνήθειες ενός συγκεκριμένου περιβάλλοντος, η θέση της γυναίκας σε μια κοινωνία πρωτόγονη και ανδροκρατούμενη και ο τρόπος με τον οποίο τα στοιχεία αυτά αντανακλώνται στο επίπεδο της φαντασίας είναι τα θέματα που θίγονται μέσα από το κείμενο, καθώς και η πεποίθηση ότι η πραγματική ζωή δεν επηρεάζει ούτε υποτάσσει την επιθυμία.
- Το 1985
Το «La Chunga», γραμμένο το 1985, είναι το τέταρτο από τα οκτώ θεατρικά έργα του Περουβιανού συγγραφέα Μάριο Βάργκας Λιόσα. Οι ήρωές του προϋπάρχουν σε κάποια από τα γνωστά μυθιστορήματά του.Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 26/04/2010
Ενταση και σκηνές… γηπέδου στην Αρχαία Δωδώνη
Σκηνές που παραπέμπουν σε γήπεδο εκτυλίχτηκαν στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης από κατοίκους της περιοχής, που υποδέχτηκαν με προπηλακισμούς, ύβρεις, εκτόξευση καφέδων και φτυσίματα αντιπροσωπεία του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) και της τοπικής αρχαιολογικής υπηρεσίας, με επικεφαλής τη γενική γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη.
Περίπου 40 άτομα, κυρίως ιδιοκτήτες γης στην ευρύτερη περιοχή του αρχαίου θεάτρου, περίμεναν το απόγευμα της Παρασκευής την αντιπροσωπεία του υπουργείου Πολιτισμού, που θα έφτανε για επίσκεψη αυτοψίας. Εχοντας απλώσει πανό διαμαρτυρίας για την ένταξη της περιοχής στην Α’ Ζώνη απόλυτης προστασίας, που δεν επιτρέπει οποιαδήποτε δόμηση ή εμπορική δραστηριότητα, υποδέχτηκαν με αποδοκιμασίες τα μέλη του ΚΑΣ. Κάποια στιγμή ένας απ’ αυτούς πέταξε έναν καφέ εναντίον αρχαιολόγου της τοπικής εφορίας και άρχισε να τον βρίζει και να τον φτύνει.
Οπως έγινε γνωστό, ο συγκεκριμένος κάτοικος έχει μηνυθεί στο παρελθόν από την αρχαιολογική υπηρεσία γιατί έχει μάντρα με οικοδομικά υλικά στην περιοχή απαγόρευσης.
Η ένταση γενικεύτηκε, με άλλους κατοίκους να επιτίθενται με ύβρεις κατά των αρχαιολόγων και άλλους πιο ψύχραιμους να προσπαθούν να τους ηρεμήσουν. Μέλη του κλιμακίου των αρχαιολόγων έθεσαν θέμα αποχώρησης, αλλά αυτό αποτράπηκε με την παρέμβαση της κ. Μενδώνη, η οποία παρά την ένταση δέχτηκε να συζητήσει με τους κατοίκους. Ο δήμαρχος Δωδώνης Γ. Μπούκας ζήτησε την αναθεώρηση της υπουργικής απόφασης για τον καθορισμό των ζωνών προστασίας, ενώ κάποιοι αντιπρότειναν την απαλλοτρίωση των κτημάτων τους. Μάλιστα την απείλησαν πως θα προχωρούσαν από χθες Κυριακή σε αποκλεισμό του αρχαιολογικού χώρου.
Η γ.γ. του υπουργείου Πολιτισμού τούς ξεκαθάρισε πως «δεν κάθομαι στο τραπέζι με την απειλή κινητοποιήσεων» και ο δήμαρχος υπαναχώρησε, με τη δέσμευση της κ. Μενδώνη να μελετήσει τις γραπτές προτάσεις και να απαντήσει έως τις 15 Μαΐου. Το κλιμάκιο του ΚΑΣ έκανε αυτοψία του πιλοτικά αποκατεστημένου τμήματος της κερκίδας του αρχαίου θεάτρου, για να αποφασιστεί αν θα προχωρήσει η αναστύλωση με αυτήν τη μέθοδο ή με τροποποιήσεις. Σκηνές που θύμιζαν… γήπεδο εκτυλίχθηκαν στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης κατά την επίσκεψη αντιπροσωπείας του ΚΑΣ. [ΕΘΝΟΣ, 26/04/2010]
“Μαζί Ποτέ” του Τσιμάρα Τζανάτου
Η Εταιρεία Θεάτρου, Χορού και άλλων τεχνών DameBlanche, μετά την επιτυχημένη παρουσίαση του τελευταίου έργου του Δ. Δημητριάδη O Eυαγγελισμός της Κασσάνδρας (Φεστιβάλ Δελφών και 44α Δημήτρια) και Ιουδίθ του Χ. Μπάρκερ (Project Space Skouze 3), παρουσιάζει την παράσταση Μαζί Ποτέ του Τσιμάρα Τζανάτου, εμπνευσμένη από την ταινία του Fatih Akin Gegen Die Wand.
- Το έργο
Η ανάγκη του υποκειμένου να δοθεί στην απόλυτη ανθρώπινη μορφή του. Η ανάγκη του να κατακτήσει το ερωτικό του αντικείμενο, χωρίς περιορισμούς, έξω από κοινωνικά στερεότυπα. Η σύμπτυξη αντικειμένου και υποκειμένου εκφράζεται τόσο με τη σωματικότητα, όσο και με την διαπολιτισμικότητα, όπου δημιουργούν ένα ολισθηρό έδαφος για τους πρωταγωνιστές αυτής της παράστασης.
Κείμενο: Τσιμάρας Τζανάτος. Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη. Χώρος-Κοστούμια: Αντώνης Βολανάκης. Μουσική: Τζέφ Μαράουι. Θεατρολόγος-Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαντά Ζωή. Υπεύθυνος Παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας. Δημόσιες Σχέσεις: Μαρία Σούμπερτ
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ
Σέλμα: Michele Valley
Τσάιτ: Θοδωρής Οικονομίδης
Σιμπέλ: Χρύσα Καψούλη
Νίκο: Γιάννης Παναγόπουλος
Ψυχίατρος Σίλλερ: Έλενα Κανίδου
Κριστίνα: Χριστίνα Ασημακοπούλου
Τζέφ: Τζέφ Μαράουι
Studio Κινητήρας 11/05-22/05 στις 21:00
Ερεχθείου 22, Ακρόπολη
Πληροφορίες-Κρατήσεις: 210.9248 328-6977426273
Μια σιωπηλή παράσταση
- Στο «Wunschkonzert» δεν υπάρχουν λόγια. Κι όμως, λέει πολλά
- Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ
Επτά, Κυριακή 25 Απριλίου 2010
Μια θεατρική παράσταση που δεν είναι παντομίμα, ούτε Θέατρο της Σιωπής, κι όμως στη διάρκειά της δεν ακούγεται ούτε λέξη. Τη σιωπή σπάει για λίγο η φωνή του εκφωνητή μιας ραδιοφωνικής εκπομπής και τα τραγούδια που επιλέγει. «Wunschkonzert» είναι ο τίτλος του ιδιαίτερου έργου που παίζεται στο Από Μηχανής Θέατρο σε σκηνοθεσία Ζωής Χατζηαντωνίου, γραμμένο από τον Φραντς Ξαβιέ Κρετζ, τον πιο πολυπαιγμένο και μεταφρασμένο (σε 38 γλώσσες) γερμανό συγγραφέα μετά τον Μπρεχτ. Το έργο με τίτλο «Τα αγαπημένα σας τραγούδια» είχε ανεβάσει πριν από χρόνια ο Αντώνης Αντύπας στο Απλό Θέατρο με ερμηνεύτρια την Αλέκα Παΐζη.
Η Δέσποινα Κούρτη, πρωταγωνίστρια της παράστασης «Wunschkonzert», που ανεβαίνει στο Από Μηχανής Θέατρο σε σκηνοθεσία Ζωής Χατζηαντωνίου.
Ο Κρετζ, γεννημένος σε αυστηρό καθολικό περιβάλλον του Μονάχου, ξεκίνησε νωρίς τις ρήξεις με το κατεστημένο. Είκοσι ετών ζήτησε επισήμως να διαγραφεί από την Εκκλησία. Συγκρούστηκε με τον πατέρα του, εγκατέλειψε το σχολείο κι αργότερα τελείωσε νυχτερινό γυμνάσιο. Δούλεψε σε ερασιτεχνικά και περιθωριακά θέατρα του Μονάχου ως ηθοποιός και άλλοτε ως κηπουρός, οδηγός φορτηγού, νοσοκόμος σε ψυχιατρική κλινική, θυρωρός, ιδιωτικός σοφέρ. Τα δύο έργα του «Κατ’ οίκον εργασία» και «Πείσμα» παρουσίαζαν επί σκηνής αυνανισμό, απόπειρα άμβλωσης, ακόμα και φόνο παιδιού. Το κοινό ξεσηκώθηκε εναντίον του και το θέατρο βρέθηκε υπό αστυνομική επιτήρηση. Κι όμως, το έγκυρο περιοδικό «Theater Heute» ψήφισε το «Κατ’ οίκον εργασία» ως το σημαντικότερο έργο της χρονιάς. Ξαφνικά θέατρα και σκηνοθέτες στην τότε Δ. Γερμανία άρχισαν να ενδιαφέρονται για τον τολμηρό συγγραφέα. Το 1972 ο Κρετζ έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, κατέβηκε μάλιστα υποψήφιος στη Βαυαρία. Την ίδια χρονιά τού απονέμεται το Βραβείο Τεχνών του Βερολίνου, ενώ θεωρείται ο πλέον πολυπαιγμένος γερμανόφωνος θεατρικός συγγραφέας. Αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά, γράφει κείμενα για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Το 1974 μοιράζεται το Βραβείο Θεάτρου με τον Μπότο Στράους και τον Τόμας Μπέρνχαρντ. Εγκαταλείπει το Κομμουνιστικό Κόμμα «για να μπορεί να βρίζει απερίσπαστος». Σκηνοθετεί το έργο του «Αγρότες πεθαίνουν» και δέχεται καταιγισμό μηνύσεων για προσβολή της δημοσίας αιδούς…
Η γερμανική λέξη «Wunschkonzert», που συνθέτουν οι λέξεις Wunsch (επιθυμία) και Konzert (συναυλία), αναφέρεται σ’ ένα είδος συναυλίας που το πρόγραμμά της απαρτίζεται από επιλογές των ακροατών. Κι αν σκεφτούμε ότι στη γερμανική γλώσσα η φράση «Leben ist kein Wunschkonzert» χρησιμοποιείται ως αντικομφορμιστικό σύνθημα που σημαίνει «η ζωή δεν είναι συναυλία επιθυμιών», καταλαβαίνουμε τι σχολιάζει ο αριστερός Κρετζ στο έργο του.
Μέσα σε μια ώρα και δέκα λεπτά η Δέσποινα Κούρτη, χωρίς να προφέρει ούτε έναν ήχο, με το πήγαινε-έλα ή την ακινησία της, «φλυαρεί». Ασχολούμενη σχολαστικά και υπεύθυνα με τα μικρά και ασήμαντα της τετριμμένης καθημερινότητας, συμπυκνώνει το κενό μιας ζωής αποξενωμένης στον εργασιακό χώρο, στερημένης από νόημα, συμπιεσμένης στις μυλόπετρες της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Μέσα στο άκρως ρεαλιστικό σκηνικό της Μαρίας Κονομή κινείται με ασφάλεια και αυτοπεποίθηση. Φαινομενικά τίποτα δεν προδίδει ότι «από κάτω» παραμονεύει το χάος. Είναι μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Η δεσποινίς Ρας, μια γυναίκα μέσης ηλικίας, υπάλληλος σε κάποια εταιρεία, επιστρέφει στο μικρό μοναχικό της διαμέρισμα κα επιδίδεται με αφάνταστη σχολαστικότητα στις συνήθεις τελετουργίες χωρίς καμιά βιασύνη. Είναι καλοντυμένη, μοιάζει συντηρητική, συμφιλιωμένη με τις συνθήκες ζωής της, αποπνέει τάξη και καθαριότητα. Κρεμάει το παλτό της, τακτοποιεί τα ψώνια, ετοιμάζει το λιτό βραδινό της, τρώει, καπνίζει, ανοίγει-κλείνει την τηλεόραση, παρακολουθεί την αγαπημένη της εκπομπή στο ραδιόφωνο, πλέκει, πλένει τα πιάτα, πηγαίνει στην τουαλέτα, κλειδώνει την εξώπορτα, ανοίγει τον καναπέ-κρεβάτι, φορά το νυχτικό της, ανοίγει το βιβλίο της και διαβάζει, το κλείνει και προσπαθεί να κοιμηθεί. Σηκώνεται ξανά και ελέγχει το χώρο. Ανοίγει το ντουλάπι και μετά το ψυγείο. Και τότε έρχεται το απρόσμενο τέλος: ήρεμα, ειρηνικά, νοικοκυρεμένα…
«Wunschkonzert»: Ενα μικρό, σιωπηλό δράμα παίζεται στο Από Μηχανής Θέατρο. Κι είναι σα να έχεις τρυπώσει κρυφά στο εργένικο διαμέρισμα παρακολουθώντας τι απομένει ως ποιότητα ζωής μετά από ένα δημιουργικότατο -γερμανικό είναι η αλήθεια!- οκτάωρο εργασίας… *
