- Της Εύας Κοταμανίδου, Τα Νέα, 27/04/2010
Η αναχώρηση της μεγάλης κυρίας του μουσικού θεάτρου, της Αννας Καλουτά – ό,τι και να γράψει κανείς για το ταλέντο, την αξιοσύνη, την προσφορά της, θα ΄ναι ελάχιστο- ξύπνησε μνήμες παλιές, άλλων χαμένων εποχών, όταν αυτό το είδος του θεάτρου, η επιθεώρηση, έλαμπε στην αθηναϊκή σκηνή, με ηθοποιούς πολυτάλαντους στον λόγο, στον χορό, στο τραγούδι. Μπορεί να εθεωρείτο, αδίκως, κατώτερο θεατρικό είδος, όπως έγραψε και ο αγαπητός Κ. Γεωργουσόπουλος, από τους ειδήμονες, ηγήτορες του τότε θεάτρου, ήταν όμως η λατρεία του απλού λαού. Τα θέατρα της επιθεώρησης γέμιζαν κάθε βράδυ και σε δύσκολους καιρούς, Κατοχή, χούντα, γίνονταν εστίες αντίστασης με πολυσήμαντα υπονοούμενα, χειρονομίες, ματιές, που ξεσήκωναν αυθόρμητα το χειροκρότημα και το γέλιο. Λάτρης της επιθεώρησης και ο πατέρας μου, μέγας θαυμαστής της Καίτης Ντιριντάουα, με οδήγησε, για πρώτη μου φορά στο θέατρο, μια Κυριακή απόγευμα, στο θέατρο Παπαϊωάννου της Πατησίων. Συνηθισμένη από το θέατρο στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου, που ακούγαμε παθιασμένα όλη η οικογένεια, απορούσα γιατί κάθε τόσο η ιστορία σταματούσε και μια άλλη άρχιζε με μουσικές, χορούς και τραγούδια. Σσστ… θα σου εξηγήσω μετά. Δεν χρειάστηκε! Γρήγορα κατάλαβα κι έγινα κι εγώ λάτρης του είδους! Αγαπητή Αννα, επ΄ ευκαιρία, δώσε θερμούς χαιρετισμούς σ΄ όλη την παλιοπαρέα: Ορ. Μακρή, Αλ. Λειβαδίτη, Ρ. Ντορ, Μ. Νέζερ, Μ. Κρεβατά, Δ. Παπαγιαννόπουλο, Ν. Σταυρίδη, Β. Αυλωνίτη, Κ. Ντιριντάουα, Κ. Μαυρέα, Μ. Κοκκίνη, Τ. Μηλιάδη, Σπ. Βρανά, Μ. Φωτόπουλο, Ντ. Ηλιόπουλο, Κ. Χατζηχρήστο, Σ. Μουστάκα, Στ. Παράβα… και πες τους «πως είν΄ ακόμα ζωντανοί στη σκηνή». Μέσα μας! Δεν τους ξεχνάμε!
