Στο βασίλειο του απόλυτου
- Ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει,
ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 24 Απριλίου 2010
Το έργο. Ηταν κόρη του βασιλιά της Κολχίδας. Και κάτεχε την τέχνη της µαγείας. Όταν ο Ιάσων, ο γιος του Αίσονα, βασιλιά της Ιωλκού, έφτασε µε τους Αργοναύτες του στην πατρίδα της για να κλέψει το Χρυσόµαλλο Δέρας η Μήδεια τον ερωτεύτηκε µε πάθος και τον βοήθησε. Του πρόδωσε τα µυστικά του πατέρα της και τον ακολούθησε στην πατρίδα του σφάζοντας τον αδελφό της Αψυρτο και τεµαχίζοντας τα µέλη του που τα πετούσε στη θάλασσα για να καθυστερήσει τους διώκτες τους. Κι όταν έφτασαν στην Ιωλκό εκδικήθηκε, για χάρη του Ιάσονα και πάλι, τον θείο του Πελία _ που είχε σκοτώσει τον Αίσονα και είχε σφετεριστεί τον θρόνο _ πείθοντας τις κόρες του να βράσουν το κορµί του για να ξαναγίνει, δήθεν, νέος.
Μήδεια και Ιάσων κατέφυγαν στην Κόρινθο. Ο έρωτας έχει πια φθαρεί _ έχουν περάσει δέκα χρόνια, έχουν δυο γιους _, ο Ιάσων έχει κουραστεί. Θα παρατήσει τη Μήδεια και πρόκειται να παντρευτεί την Κρέουσα, την κόρη του βασιλιά της Κορίνθου Κρέοντα. Η Μήδεια, εγκαταλειµµένη στην ερηµιά µε την παραµάνα της και τα παιδιά, κυνηγηµένη φόνισσα, ντροπιασµένη, προδοµένη αλλά πάντα ποθώντας τον Ιάσονα, νεκρή µέσα της, µε νεκρή τη γυναικεία της φύση, καταριέται το φύλο της αλλά, κουβαλώντας το κακό µέσα της, δεν παύει να διατηρεί τόσες δυνάµεις όσες χρειάζονται για να εκδικηθεί.
Η λύσσα της εκδίκησης, το απόλυτο µίσος, η απόλυτη απελπισία την έχουν καταλάβει _ πάντα, σε όλα απόλυτη.
Αφού αναµετρηθεί µ έναν ανθρώπινο Ιάσονα σ έναν άγονο αγώνα επιχειρηµάτων στέλνει δώρο γαµήλιο, στην Κρέουσα ένα πέπλο. Το πέπλο είναι φαρµακωµένο. Μόλις η Κρέουσα το τυλίξει γύρω της θα βρει θάνατο φριχτό όπως και ο πατέρας της που θα προσπαθήσει να την σώσει. Τότε η Μήδεια θα σφάξει το δυο της παιδιά και θα βάλει φωτιά στην άµαξα που τους φιλοξενεί βρίσκοντας τον θάνατο στις φλόγες. Ο παππούς της ο Ήλιος, που κάποτε έστειλε τη χρυσή άµαξά του να την πάρει, δεν υπάρχει πια. Ο Ιάσων θα ζήσει. Σ έναν κόσµο στα µέτρα του. Οι θεοί πέθαναν. Και οι µύθοι.
Ο Ζαν Ανούιγ στη δική του «Μήδεια» χρησιµοποιεί τον αρχαίο µύθο και, ακουµπώντας λιγότερο στον Ευριπίδη και περισσότερο στη µεταγενέστερη οµώνυµη τραγωδία του Σενέκα, φέρνει τη Μήδεια και τον Ιάσονα στα µέτρα της εποχής του (1946). Μιας εποχής που ζητούσε πια περισσότερο ανθρωπιά και λιγότερο ήρωες. Η παράσταση. Ο Πέτρος Νάκος χρησιµοποιώντας µια πολύ καλή µετάφραση που υπογράφει η «Αltera Ρars» άφησε τους ήρωές του σε µια σκοτεινή, θολή ατµόσφαιρα, σαν µετά από µάχη, µε κυρίαρχο στη σκηνή ένα ρινγκ όπου η Μήδεια θα δώσει κατά του Ιάσονα τον τελικό, υπέρ πάντων αγώνα από τον οποίο κανένας δεν θα βγει νικητής. Καλή ιδέα, όχι ξεκάρφωτη, αντληµένη από το κείµενο και τις συντεταγµένες της εποχής του, υπηρετείται µε συνέπεια και έξυπνα – η σκηνή του φόνου των παιδιών πίσω από µια οθόνη ως θέατρο σκιών, καλή λύση – αλλά και µε κάποιες ατέλειες, όπως στους ρυθµούς – η σκηνή καπιτάλε της αναµέτρησης των δύο κάνει κοιλιές.
Αποφασιστική η συµβολή του Παναγιώτη Μανούση µε τους φωτισµούς του και του Δηµήτρη Παπασπυρόπουλου µε τις µουσικές που επέλεξε. Σταύρος Διακουµής (ζωγραφική/γλυπτική), Δέσποινα Χειµώνα (κοστούµια, αν και του Ιάσονα δεν το βρήκα επιτυχηµένο), Μαρία Αλβανού (επιµέλεια κίνησης) και 2forΜotion (βίντεο αρτ) βοήθησαν.
Οι ερµηνείες. Θετική η απόδοση της Αλέκας Τουµαζάτου, του Χρήστου Χαρµπάτση – αν και λίγο χοντροκοµµένος – και του Σίµου Κυπαρισσόπουλου. Ο Ιάσων είναι, πιστεύω, πάνω από τις δυνατότητες – που πάντως καθόλου δεν του λείπουν – του Πέτρου Νάκου. Η Μίνα Χειµώνα, ηθοποιός µε κύρος, έχει ωριµάσει και καταφέρνει να χρησιµοποιήσει επ ωφελεία της κάποια ελαττώµατά της – σκληρότητες, σφίξιµο και τάση για υπερβολή.
- Εν ολίγοις. Μια παράσταση µε ενδιαφέροντα στοιχεία.
- info«Μήδεια» στο θέατρο «Αltera Ρars» (Μεγάλου Αλεξάνδρου 123, Κεραµεικός, τηλ. 210-3410.011), συµπαραγωγή «Αltera Ρars» – ΔΗΠΕΘΕ Βόλου. Μέχρι 10 Μαΐου
- Προσκήνιο
- Μια σκηνοθεσία (Ανδρέας Βουτσινάς) διεκπεραιωτική ενός έργου που επειγόντως χρειαζόταν «αναπαλαίωση»: «Το επάγγελµα της κυρίας Γουόρεν» του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο («Ορφέας»). Ικανοποιητικό το σκηνικό της Τίτης Κυριακίδου, καλά φωτισµένο από την Κατερίνα Μαραγκουδάκη αλλά οι µουσικές τού Στέφανου Κορκολή από άλλο ανέκδοτο – σαν να ντύνουν βιντεοταινία. Οσο για τις ερµηνείες Να ζητήσω αγγλικό παίξιµο θα ήταν παραλογισµός. Αλλά κάτι περισσότερο ζητούσα από την ορθοφωνική, αφελή υποκριτική του Στράτου Τζώρτζογλου, τη διεκπεραίωση του Γιάννη Καρατζογιάννη και του Ντίνου Καρύδη, την επιφανειακή απόδοση – «κοιτάξτε πώς δείχνω το ποιόν της κ. Γουόρεν» – της Αλεξάνδρας Λαδικού. Η Βάσια Παναγοπούλου εκτός συναγωνισµού – «αδυνατεί» και στα στοιχειώδη. Ο λιτός Νίκος Γαλανός, ο µόνος που κάπως σώζεται («Ορφέας»).
«Οι τροµεροί γονείς» του Ζαν Κοκτό, καλοφτιαγµένο µελοδραµατικό µπουλβαράκι ενός υπερτιµηµένου συγγραφέα, παρουσιάστηκε («Ηβη») σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη µε υπερτονισµένα, χωρίς ισορροπία, τόσο τα κωµικά όσο και τα δραµατικά του στοιχεία και µε την υποκριτική των ουρλιαχτών που πιστεύεται ότι πουλάει στο µεγάλο κοινό. Τάσος Χαλκιάς, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Χριστίνα Αλεξανιάν ξέρουν αλλά Με καλές και µέτριες στιγµές ο Σαράντος Γεωγλερής, µετριότατη και αταίριαστη µε τον ρόλο η Ιωάννα Πηλιχού.
Ενα δικαστικό δράµα, όπως το έξυπνα γραµµένο «Αθώος ή ένοχος» του Τζέφρι Αρτσερ, απαιτεί µεγάλη ακρίβεια. Ο Κώστας Σπυρόπουλος (αριστερά) που το έχει ανεβάσει («Δανδουλάκη») την προσπάθησε χωρίς να την καταφέρει. Με αδυναµίες ο θίασος – πιο «ασαφής» η Υρώ Λούπη. Ξεχώρισα τον Μιχάλη Γεωργακόπουλο. Ικανοποιητική η Λίνα Σακκά, αλλά ντυµένη (κοστούµια Δηµήτρης Πέτρου) σαν για άλλο έργο και είδος. Ο ίδιος ο Κώστας Σπυρόπουλος είναι, βασικά, που κρατάει την παράσταση.
//
